장음표시 사용
201쪽
&PP. & ra. tio est quod Christum de deeeat a depersectissi.
Humanitatis Christi. i 63 PARS I v. g. III. Passiones humanitatis Christi& communicatio
at , nTon fuit in Christo fomes peccati, neque1' in actu i. neque in actu a. id est , neque In Christo actualis motus appetitus sensiti contra rationem , fuit iv. neque appetitus sensitivus, ut proxime dispositus ad pςςς3 ejusmodi modus inordinatos rationi repugnantes iis .a.' '
matizantur , qui cum Theodoro Mopsuesteno die bant Christum suisse passionibus concupiscentiae ob noxium , & in iis domandis pro secisse .a Ex PP. Leone Epist. i. sub finem expresse d0' p. . Hicccente Christum nihil earni sua habuisse adversum : item , non fuisse in Chνisto legem pereati . August. l. a. de pec Cat. merit. C. 29. & l. a. Contra a. Epist Pelag.c. II. Da mala. l. 3. de fide c. 2 . 3 Ratione: r. Quia semiti peccati, orto ex Pec. caro originali, ad finem incarnationis nihil conducenti, annexa est moralis quaedam indecentia Chri- enee
sto indigna: a. Quia in Christo fuit virtus in gradu perseelsissimo, ac proinde ab eo inclusit peccati fomitem, quippe qui eo magis debilitatur, quo Perfectior homini inest virtus. a s 6 Unde fomes peccati in Christo non fuit , ut vili in eo in quibusdam Sanctis, ligatus, id est , per extrinse fomes non
cam Dei protectionem remotus ab occasionibus, sui e ligatus quibus potuisset excitari ad motus inordinato si sed vi nqui:v omninis extinctus, id est passiones ejus naturales per ' specialissimam Dei assistentiam, & auxilia e scacis ctionem e sima : Christo propter unionem debita, ita rationi trinseram fuerunt subieetie, ut numquam , nisi ex ejus praesertis se per auxi.
pio , in ullos, motus eruperint.
Dices: Christus ex Apost ad Hebr. 4. Fuir ωου a- in . . rus per omnia . R. sensum esse quod expertus fuerit omnes nostras miserias , nihil continentes indecentiae moralis eius sanctitati repugnantis: non autem quod etiam tentatus fuerit ad peccandum permotus inordinatos. Fuerunt quidem in Christo motus apis
petitus sensit vi refugientis mortem , sed isti motus non erant inclinatio aes ad malum i eum adversari
202쪽
ARS IV. i54. C. 6. ξ. 3. Passiones tormenta & mortem non sit ex se malum . Probabilius est Verbum non potuisse assumere naturam cum moribus inordinatis appetitus sensitivi. Ita Su.ir Praepos Amic.&alii communius contra Vasq.&Lug. Prob. quia isti motus fuissent inter' prelative voluntarii supposito, a quo processissent, adeoque peccaminosi. Fuit tamen 287 Fuit in Christo vera tristitia etiam secundum
vera tristitia appetitum rationalem. Est communis contra Titel- etiam secun- man & certa ex Mati. a 6 Tristus anima mea usque ad
mortem, quod PP.passim intelligunt de tristitia voluntatis , ut constat de PP.UI. Synod. inde probanti. bus duas in Christo voluntates, & aliis asserentibus hanc tristitiam praecipue ortam filisse ex apprehen.
sione gravitatis offensae Dei, aliisque eiusmodi moti . vis spiritualibus, quae non cadunt sub sensum. Et ratio est, quod Christus esset etiam viator , Ω naturale sit in voluntate sequi tristitiam, ex tristitia appetitus sensitivi; nec ulla subesset ratio illam im .peliendi: cum faceret ad perfectionem satisfaetionis. . Dices i Semper fuit in voluntate Christi summum ...... ' gaudium ex visione beatifica ; ergo in ea nuta po, ε,udium tuit esse tristitia: R. N. 'l quia licet summum gau-heati fieum dium & tristitia de eodem obiecto & motivo sint
quia uersa- vitales stridie contrarii , adeoque virtualiter
ἡ ἡ t. ζ. contradictorii in &consequenter essentialiter repu- , Ea gnantes; ita ut non Possint etiam virtute supernaturali simul stare in eadem potentia, uti ob eamdem rationem, nec assensus&disnsus, amor & odiumeficax respectu ejusdem e cum tamen non sunt de eodem obiecto& motivo , non sunt contrarii striete, sed solum late, ac proinde non sunt virtualiter contradictorii, nec repugnantes essentialiter, sed so- Ium naturaliter. Iam autem gaudium & tristitia anima Christ i non fuerunt de eodem subiecto& mo. tivo, cum tristitia pro motivo habuerit lupplicium& ignominiam crucis, ruinam iudaeorum, Dei o Mnsas&similia, gaudium vero, summum bonum Perelaram visionem possessum. 288 Unde cum eorum motiva non se mutud, destruerent , ut faciunt motiva actuum virtualiter
203쪽
Humanitatis Christi. 16s p Aas 1 v.
contradictoriorum, non fuerunt stricte contrarii, ut citiὸium Asunt amor & odium eiscax respeetu eiusdem , adeo- tristiti' et reaque non habuerunt repugnantiam essentialem & ab obsecta di- solutam, sed solum naturalem, in eo stam,quod mo, versa nontivum vehementissimi gaudii non relinquat natura- ivnx stu liter ullam cssica clam moti vo tristitiae, &actus ve- , hementis gaudii ita rapiat voluntatem ut non det lΟ- .i,iuat' test cum trillitiae,etiam respectu diversi objecti . Et hinc eontradicto. fit ut gaudium & tristitia , etiam respectu diverso rii, ut sinerum objectorum, habeant aliquam repugnantiam ,
qualem non habent assensus& dissensus , amor N , is iucodium,dum versantur circa diversa . Verum illa re. Φμ'
pugnantia non est essentialis , sed solum naturalis, re Wirture supernaturali superabilis, imo etiam probabiliter naturali virtute Christi qua ratione duplicis status viatoris & comprehensoris connaturaliter debebatur virtus superandi hanc repugnantiam natu. ratem, ut posset actus utrique status connaturales simul habere, & ad majorem satis factionis perfectio
nem voluntarie tristitiam cum gaudio a sis mere. Dices a. Gaudium est quies in bono possesso , tristitia inquietudo ; atqui quies & inquies opponun- . tur, contradietorte: ergo non st .int simul in eadem voluntate. R. Dist. mi. si inquies sumatur negative
C. si positive pro actu virtualiter inquietante qualiter sumitur, cum tristitia d icitur inquies seu inquie ludo sic N. Amor & odium seu volitio & nolitio escax respectu eiusdem etiam propter diversa motiva repugnant virtualiter c tradictorie, quia destruunt sua objectum, eum non esse, in quod tendit nolitio, tollat esse quod est objectum volitionis. Unde cum ista non possint repraesentari ut simul possibilia,non possunt proponi ut simul efficaciter voli bilia, haec au rem , ut patet, locum non habent in tristitia Se gaudio etiam summo , cujus objectum est praecise summum bonum apprehensum ut praesens , non ut VIIIc Lugo,bonum cum exclusione omnis mali, quod post sit causa re tristitiam , quae non habet pro obieeto, uedocet idem Lug malum interius apprehensum sinoiulatio u sed praecise malum praesens cujus appro i s hensio
204쪽
PARS IV. 166 C. 6. ff. 3. Passiones hensio non impeditur per solatium beatitudinis adjunctum. a 89 AI iter se ab hae difficultate expediunt Ca. nus&Ualent. docentes gaudium beatificum miraculose fuisse suspensum toto corpore , quo Christus secundum voluntatem tristatus fuit et verum haec sententia a S. Th. aliisque passim reiicitur & quidem a variis ut omnino improbabilis. Longe probabilior est sententia quam tradit Lu. go , docens tristitiam fuisse natura priorem visione beatifica ,& consequenter gaudio beatifico ac proinde illam non potu isse ab hoc impediri . Potuit autem tristitia in Christo esse prior eius visione Beatifica , quia potu it esse partiale moti uum ejus continuationis , seu propter quod Deus eam conservaverit : a. Quia visio beatifica attingens in Uerbo res aliquas existentes potuit illam habere pro suo obie. to secundario, quod necessario est prius natura cognitione, qua repraesentatur. Fuit in Chri, aso Fuit in Chri lio verus , & proprie dictus risto veru ς - mor, tum sensitivus, tum rationalis: non tamen eis. Ita isti hi, cax & consiliativus, id est, qui ipsum excitaret ad meneonsilia inquirenda media evasionis. Prob. prima pars i. extivus seu es Ma r. i4. Et coepit flavere Θ tadere quia ut Theoph. inficax medio- hunc locum apud S. Th. in Catena quia sum ιμε
a Quia in utroque eius appetitu fuit displicentia mali apprehensi ut physice absentis de futuri : atqui
talis displicentia non fuit tristitia,ergo fuit verusti. mor, qui tam potest fieri in malum certo futurum , modo proponatur ut futurum & absens, quam spes animatum Purgatorii possit ferri in bonum certo futurum, nempe beatitudinem, quae sicut in istis animabus non parit delectationem ted spem , licet sit certo futuras ita etiam malum , quamvis certo futu. rum , modo spectetur ut physice futurum & realiter absens, non parit tristitiam, sed timorem. Ad hane a93 Probetiam a. pars: quia ad timorem essea- enim requi- cem & consiliativum requiritur incertitudo mali
ita, futuri, & spes illud evadendi: cum nemo possitim
205쪽
Humanitatis Christi.' 36 PARS IV. quirere media ad evadendum malum , quod scit certo futurum, Christus autem erat certissimus demoria tinxuri 3 q' te & aliis malis futuris, quae metuebat. Unde recte chi a. ''
de c. a 3. in Christo non fuisse timorem , secundum quod ex Philos. a. Rhetor. c. s. dicit incertitudinem ;sed secundum quod dicit affectum appetitus refugientis malum. Ex quibus patet quo sensu subinde S. Doctor cum Philosopho dicat non esse timorein scit. consiliativum in sine spe evadendi. De eodem timore intelligendi sunt Hilar. l. io . de Trin. Aug. enarratione a in Ps. l. a 3. aliique PP. dum negant Christum timuisse mortem. 29 2 Admiratio est affectus delectationis circa rem insolitam noviter cognitam , cum desiderio cognoscendi eius causam , si ignoretur: cum propensione ad ejus laudem , si sit bona: vel tristitiae, cum propensione, ad ejus vituperium , si sit mala . Unde est in recto actus voluntatis con notans in obliquo varios actus intellectus. Fuit in Christo: ita S. Τh. ex Matth. g. Audiens Iasus nempe Verba Centurionis) miratus est. Ratio 'est , quod licet Christo nihil potuerit esse novum &insolitum secundum scientiam beatam & infusa in: potuit tamen ei accidere & de facto saepius accidit aliquid novum & insolitum secundum scientiam experimentalem , secundum quam varia de novo co- novit prius ignota , non quidem simpliciter & absolute sed per hanc scientiam .iuxta illud ad Hebr. s.
v. g. Didicit ex iis , quap fus est, obedientiam .aς 3 Ita fuit in Christo: patet ex loan. a. ubi diiscitur in Christo eiiciente vendentes e templo impletum esse illud Psalm. 68. Zelus damus tua comedis me; aelus autem est species irae . Item ex Marci 3. v. s. ubi de Iesu dicitur : Et eircumoiciens eos i scit.
Pharisaeos ) cum ira , Et ratio est quod ita sit appetitus vindictae, ex tristitia ob malum sibi aut alteri illatum, qui honestus est & laudabilis , cum sequitur ordipem iustitiae 3 adeoque potuit esse in Christo , eum nullam dicat impersectionem ejus statui ac dignitati r pugnantem , de facto autem L 4 eo
206쪽
PARS IV. I 68 C. 6. si. 3. Passiones eo fuisse, sicut fuerunt caeteri affectus ad fines Incarnationis conducere valentes , docent PP.S.Tho.alii. que DD passim ex Scr ipt iam cit. Fuit viator Christus fuit comprehen styr,quia persecte videbat& compre, Deum eoque ruebatur,& simul viator quia cum Effethensor 3 4 qiload corpus & animam passibilis,sbi merendo imis a. l. '' Passibilitatem tendebat ad plenam Beatitudinem. communiea. a 94 Fide certum est , dari in hoc mysterio alitio idioma- quam communicationem idiomatum , tum ex Conintam. cit. Ephes. contra Nestorium definiente B. Virginem esse Dei Matrem : quia iste homo , cuius est Mater, est vere Deus . Τum ex script saepius ea , quae sunt naturae Divinae propria tribuente homini , & contra ue ut Ioan. S. v. 8. Vbi Christus de se ipso dicit: An. re uam Abraham fieret , ego sum: & I. ad Cor. a. v. g. ubi dicitur: Numquam Dominum gloria, id est Deum crueifixisent. Id Est piis. Communic/tio idiomatum est proprietatum , seu . l. ii is attributorum divinorum , & humanorum mutua divinarum Praedicatio: idio ma enim idem est,quod proprietas: de humano unde ex vi vocis solum mutua praedicatio proprierum muxu tatum est stricte & proprie communicatio idioma P βις ς ψ tum: licet ex usu communi latius sumatur,& etiam tribuatur mutuae praedicationi naturarum in concreto de se invicem. pundii, iis *9, Haec communicatio non fundatur in reali adunatione communicatione,qua proprietates unius naturq rea- duarum natu liter sint alteri propriae , ita ut v.g humanitas Chri trirarum in eo. secundum se realiter facta sit,& in abstracto diei pocdem supposi, sit omnipotens, ubique praesens&e cum sit de fide '' ὀ ' .EI' contra Eutychetem naturas & proprietates in hocaiis .. A, mysterio mansisse inconsulas N impermixtas, quod ponunt In te. stare nequit cum tali communicatione reali. cto. 206 Duplex habet fundamentum, unum reale&physicum, nempe unionem , adunationem dua. rum naturarum in eadem Persona: alterum logicum& rationis 3 quod nempe, praesupposita ista unione, concreta utriusque naturae & attributorum aliquomodo supponant pro eodem in recto , quod in sententia admittente subsistentiam distinctam , commode explicatur , si concreta substantiva dieantur signi.
207쪽
Humanitatis Christi. i 69-IV. significare in recto suppositum; seu subsistentiam ,
in sententia vero negante subsilientiam distingui quam supra n. ao I. attenta ratione ut probabilio. rem substinuimus, hac in re minor est dissicultas, cum in ea sententia homo prout tribuitur Verbo, non significet habens humanitatem intransitive, id est, sicut habens & humanitas significetur esse eadem res , prout in ista sententia signifieat, dum tribuitur PetroGum nempe dicitur, Petrus est homo, seu habens humanitatem ; sed habens humanitatem transitive, id est habens, seu in se sustentans humanitate a se realiter distinctam ut suam : sic ut eius proprietates faciat suas per praedicationem , eo fere modo , inquit Vading. quo substantia formas accidentales in se sustentans illas earumque operationes ita facit suas, ut vere dici possit agere,quod ille agunt,licet forte cum illis per se immediate non influat:quo sensu ignis re. Et e dicitur calefaeere, quam vis ex probabili multorum sententia ejus forma substantialis calefactionem non attinga t immediate, sed solus eius calor. Quare Uerbum, ratione humanitatis quam per unionem facit suam, vere dicitur passum, mortuum,&c. scilicet a sua humanitate . Ea vero, quae Deo sunt propria,recte dicuntur de homine in hoc myste. rio quia homo , in hocmysterio non est humanitas per se existens. seu non existens in al io se digniori sicut dum tribuitur Petro, sed est habens humanita- . 1 tem, sibi hypostatice unitam qui est verus Deus,
ας . Uariae ab authoribus adferuntur regulae Com- κ .i,ui rnunicationis idiomatum, quarum Praecipuae sunt ph cipuae
Prima 3 quando duae naturae completae existum in censentur. eodem supposito, Possunt in concreto vere ac Pro prie de se mutuo praedica ri , ut: Deus est homo, Homos Deus : ratio est quod tunc supponunt Pro eodem in recto. Secundar eadem de causa possunt etiam eo easu attributa naturarum in concreto de se invicem,& de ipsis naturis mutuo praedicari. vl: Deus est mortatis: timo est immortalis r myrtaeis V immortalis.
208쪽
PARι IV. t O C. s. ιν. 3. Passiones Excipe r. aetributa negativa negative sumpta , a, tri ... supyosito simpliciter removentii proprietatem eiereto, &za. ratione alterius naturae convenientem , ut si dicatur rum attribu- hιc homo, Christus , est incorporeus: sic ut significe. ta ii militer tur non esse corporeus seu non esse suppositum na-ς pyesse PQG turae corporeae, quod est falsum. Est tamen verum
vitam di , at si sum tur in sensu positivo exponi bili per affirmati
eari i quis vam infinitam, hoc modo; est incorporem, id eit, s
supponunt nou corporeus . Excipe δ. attributa quae non conve-
pro eodem niuot naturae prout est in supposito, in quo fundatur - νςst . communicatio.ut genera rei spirari,quae quidem con, veniunt Deo sed prout subsistit in Patre aut in Spiritu S. non tamen prout subsistit in Uerbo . Unde licet recte dicatur: Deus ganerat sc. in Patre , & spiratur nempe in Spiritu S. non tamen vere dici poteti , his homo, Christus, genarat spiratur . Excipe 3. attribu . ta soli naturae convenientia , ut assumi: vel soli su posito, ut assumpsisse, hinc homo recte dicitur a Dsumptus a Verbo, & Verbum assumpsisse; non contra quia assumi convenit soli naturae humanae. Et as.
sumpsisse soli supposito divino.
Non possum Tertia abstracta naturae de attributotum non pol. in abstracto sunt esse mutuo praedicari unde non potest vete di-
Nee eonere. z98. Quarta; concreta uniuS naturae, aut eius a tintum unius tributorum , non possunt praedicari de abstractis al- naturae aut terius naturae,aut illius attributorum, saltem forma -
.ibui de liter'proprie: quia habent alium modum signifi- bst Ra l. eandi , nempe abstracta per modum formae habitaera aut attes & constituentis : concreta per modum habentis &huti. conlii tuli. Possunt tamen nonnulla de se invicem praedicari materialiter & identice,cum haec propositio: hie Homo est iuvinitas e vera s: in sensu identico , uti & haec : Divinitas est hic Homo e quia, bemmo, includit Se in recto importat suppositum. quod identificatur divinitati. Hinc praedicata con- notativa , quae ex usu passim recepto faciunt sensum
formalem , non debent simpliciter tribui divinitati, sic enim significarentur inesse ei spectatae secundum se, ut si dicatur a divinstar est passa. . Qui
209쪽
Humanitas Christia i i PARS IV. Quinta : praedieata, quae substantive dicuntur de
eoncreto unius naturae,non possunt adiecti ve dici de concreto alterius naturae, aut de Christo: quia sic stariit.. . denotaretur distinctio suppositorum. Hinc non ad non possune mittuntur hae propositiones: me homo idemonstranis adjectivedo Christum) est Dominicus: Deus est humanus, aut φ Primio
Bumanatus nominaliter . Dionysus Iesum vocavit
di vinum eo sensu , quo Verbum dicitur divinum, quod est aliquo modo Dei, licet etiam sit Deus.
Sexta: concreta quae conveniunt soli naturae expressae in abstracto& non supposito ratione illius,ut
esse creaturam,assumi, assumptione perfici,& smi. lia non Possunt, Per communicationem idiomatum dici de altera natura in concretor hinc dici nequit: Deus est pura creatu a. Ratio est quod non supponunt pro eodem in reeto. 299 Sc Ptima: concretum unius naturae non potest praedicari de concreto alterius sumpto cum Particu .la reduplicativa. Hi nc falso dicitur: Deus qua Deus est homo : Christus qua homo est Dus. Ratio est quod particula reduplicativa signignificet formale subiecit , quod assicit , esse rationem adaequatam,si sumatur reduplicative, vel inadaequatam , si specificative,cur praedicatum conveniat subiecto, quod falsum est in praesenti casu.
Octava: praedicata naturam humanam, aut ali- Recte dieitue quam eius proprietatem significantia , reete praedi--sactus cantur de Deo per Uerbum, seri, aut factum esse non RV φ . contra: quia per eiusmodi praedicationes siet nihea. Rφη ςvR
tur subiectum fuisse prius;saltem natura, subsistens, quam ei adveniret illud quod sibi per praedicatum
tribuitur, quod, ut patet, verum est de Deo,non de homine. Unde hoc sensu , Deus vere factus est homo i non tame u homo factus est Deus, quae poste. rior propositio non est convertens prioris , sed haec:
qui factus est homo est Deus: quae vera est . Partes essen. Nona r neque partes essentiales neque integrales si ies ut
humanitatis praedicari possunt de Deo,v.g.dicendo, Detis est anima, eaput Θc, quia ista vocabula, non uo νossus. sunt nomina suppositi , cum partes proprie predieari de non existant per se in alio , nempe in toto : Deo.
210쪽
PARS IV. P a C. 6. 6 3. Communicatio adeoque non significant per modum habentis; seu eostituti sic ut importet aliquid in reeto, quod possit verificari de Deo.Hinc anima nequide dici potest de homine Christo, ac proinde multo minus de Uerbo. p .a a, 300 Pro maiori horum intelligentia, notandum
rutila pati. has regulas subinde varias pati exceptiones usuuntur alio colligendas . a. Multas locutiones hic & in mysterio quas me SS.Τrin. non solum esse expendendas cui rem adver-pτι-Res . tunt nominales ex principiis dialecticae sed ex Do. ctrina & usu PP. ac DD. Ecclesiae . . Quaedam attributa Christo corevenire, praecise qua Deo 3 ut esse internum;quaedam qua homini, ut esse natum in tempore; quaedam quatenus est homo Deus, ut redimere. 4 Quaedam esse attributa humana,quae ratione unio. nis hypostati ae non possunt Christo convenire, ut esse purum hominem, alium a Deo &c. s. Has tres propositiones, Deus est homo: Iesus est homor Christus est
homo: differre in eo quod, licet eorum subieeta significent in reeto personam verbi, eam tamen diversimode significent, cum Deus illam significet
praecise quatenus est persona naturae Divinae; Iesus praecise quatenus est persona naturae humanae; Chruetus vero prout est persona utri usque naturae . scit Haec proposito e Deus est homor est omnino propria, ita S Th. aliique communissime contra
Dur. Prob. quia CC.& PP. passim dicunt B. Uirgi.
nem esse vere ac proprie Matrem Dei, quod falsum esset si Deus non esset vere ac proprie iste homo , cujus est Mater: non solum veritate naturae ac proprie. tatum, sed etiam veritate praedicationis ut recte S. Th hie. a. quia vera natura humana est vere ac pro
prie divini suppositi, sed quaelibet natura sumpta
in concreto vere ac Proprie praedicatur de suo lap. posito: er Io &e. ' .
pro vera essentia. & proprietas praedicationis non pe- .. 'bis.. s. titur ex identitate maiori aut maSis necessaria con sumitur quod nexione Praedicati cum subiector sed ex eo praeelse,
extrema sum quod extrema supponant pro eodem in recto r unde ponant pro haec praedicatio με rus est homo i est quidem magis eodem im necessaria, non tamen magis propria Praedicatio ,