장음표시 사용
431쪽
caris quasi sit aliud, quod debeas magis cogitar nulli, , cum loquaris: Quomodo te audiri a DP postula. teipsum non audiasῖ addit Hoc est ab hoste in totum '
,s .in Ohῆhb eos ab hostς capis Dominui maiestatis offendere hie auendi qui studio inter orandum vagantur Asierit idem quociuo 'Tr .dς QN Victorinus, si, ait, cum orationem fundimus, ouodlibet alius' corde versemus,a culpa liberi non sumus Bernardus autem a. 'luntaria illa euagatione adeo alienus est, ut ne honestas quidem Se 49sup.rant cogitatione Orationis tempore admitti velit. Scribit emen si tus sanctus illa hora gratum non recipit,quicquid aliud uulim bes, neglecto eo quoddcbes, obtuleris. AT quia magni refert,compertum habere, quae quMataque attentio est necessaria,non modo ut noxam inter orandum vitetiverum etiam ne orationis fructum perdas, de orationis attention. ali Dant accurarari iusserere lubet. Solet autem triple, ii iii, labiis. ruditi attςntio asi ignari. Vnam exlus appellant actualem alte IA &triplex es rare virtualem, tertiam habitualem. Harum autem qu:Elibet a
ortu in verba, aut in verborum sententiam, aut in oration si
nem, hoc est, in D, M vel in id, quod orationis praesidio cons qtu nitimur siue id meritum sit, siue debiti solutio, siue mentis cum D, o vnio, siue spiritalis quaedam animi refectio, siue cuius
cunque alterius rei utilis vel necessariae impetratio. Hac porro de triplica attentione, triplicique eiusdem attentionis obiecto ductione praemissa,&finibus nihilominus, quos precator spectare potest, obiter indicatis, sit liarc prima assertio. obtirrendum qualemcunque orationis effectum,tum ademtan dum quoque omissilonis peccatum, aliqua saltem opus cst
nedem ut in mento contra mentis evagationem, qlia inter precandum ses
proposito in Oratione mente euagatur, hoc peccatum est, Mimpedit orationis fructu, di contra hoc Augustinus dicit in regulae 4 salinis&hymnis cum orati&DEvΜ,hoc versetur in corde, quod profertur m ore. uagatio vero mentis, quae fit praeter propositum,orationus fructum non tollit. Vndellasimus: Si debilitatus a P cato
432쪽
neccato nequis orares e, quantumcunque potes, teipsum cohibeas, MI E ignoscit, e quod non ex negligentia, sed ex fragilitate non potcs, toportet, assistere coram in o. Haec ille, quibiti per omnia astipulatur Caietanus scribit is autem in hune
o iactiligenter, qudd quia ex proposito vagari in oratione I. peccatum est ex genere suo, ideo non solum in oratione necessa ria ex praecepto, sed etiam in oratione spontanea tenetur orans attendere ita quod licet non teneatur orare, tenetur tamen, si orat, attente, quantum ex Parte propositi, orare. Et est similis ratio in aliis virtutum actibus, quod scilicet homo, si exercet eos,teneti: eos exercere cum debiti circumstantiis. Et paucis interiectis, ex Basili Magni D. Thomae sententia ostendit, non eos se Non illi modisium peccare,qui ex proposito vagantur; sed eos etiam,qui ex Vo Oisei, δ. 16.1untati negligentia incidentem mentis evagationem non coen pera vagantur, cent: quae omnia ea valide confirmant, qua contra eos paulo ante ς Quo- allata lunt, qua pontaneam evagationem in Oratione libera a em euagationἴ culpa excusabant Fatendum est tame minorem esse noxam,quae exim pol sent,nsi
nascitur ex libera oratione citra attentionem deprompta, quam ' P m quae ex nece ilaria,quacunque tandem de causa sit necessaria ks c um in assertio Animi attentio ad obligatoriae orationis verba hactenus est necessaria, quatenus ea debite integreque pronuncientur. Allertionis huius ratio est manifesta Nam Atten in ad ver quicunque ad voces, quas in oratione usurpat, non attendit, is bri hi, i . manifesto periculo se exponit, ne id dicat,vel certe ne rite id di nus est necessa cat, quod ex lege, statuto,voto,vel praecepto dicere obli atur; at rami 'MMUM qui scriptum est: ari amat periculum,perabat In eo Neutiquam proseranis ergo a noxa excusari possunt, qui obligatoriam orationem recitantes vel decantantes, ad verba nihil attendunt. Quo si oratio, quae promitur, modis omnibus est libera, aut est ea recte, pie, prudenterque composita, ut sunt scripturariae, aliaeque ab Ecclesia tradita vel receptae precationes aut extempore est conflata Si apte concinneque consecta est, non videtur Opus peculiari attentione ad verba propter mutilationis 'vel omissionis periculum Posito namque,attentioniS vitio ver attentionem, ut
bum aliquod omitti, vel perperam enunciari, non ob id statim voxb-ritς prose
433쪽
vel deprauatio,vt hic ponimus, non fuit studio quaesita. Si autem oratio aliunde no est petita, sed extepore ab Orante concepta, ne aliqua dicantur insulsa, inepta,vel male cohaerentia, quod utique vergeret ad aliquam numinis irreueretiam adeoq; ad noxam at Astii vel bi, gra tetio ad verba est necessaria.Enimuero si cum Rege terreno apti, vibus4 sqnxςΠ orauibusque verbis asendum est,4 si secus agitur, contra bono
dum est mores Peccatur, pro grati quae expetebatur,pCeria interdit re
portatur, quanto magis pie prudenterq; cum coelesti Rege loquε dum est, tum ad exhibendum illi debitum honorem leuereri . tiam,tum maxime ad id impetrandum, quod ab eo expetebatur3T EI DA assertio: Attentio ad verborum sensum non est ab solute necessaria, ne in obligatoria quidem oratione. Haec proba Attent' ad vir tione lon a non indi et Constat enim, permultos utriusq; sexus
viili, est necessa horaria,Prece Publice quide cum merito decantare, quarta imiria tamenno est, tamen sententiam non capiunt, neq; quod lingue,qua decantan-, qu iro , tur,ignari sint, capere omnino postlint; sed neque ut capiant,vilitione prorsus lege compellunt Sat est enim, si mentem ad Di vi, ad quem omnis oratio tandem refertur,dirigant, xverba bene proferant. Sed neq; qui intelligunt quae legunt,verborum sensum ea ratione Obseruare tenentur, ut peccent si non observent. Nam cum ea, quae recitant,apte sint composita,riteq; proferrein mentem ad rex vi reserre queant, etiamsi ad vocum sententiam non attendant,iure suo utentes,ad alia quam ad verborum sensum a tendere possunt. Consulte tamen faciunt, qui non solum ad orationis tinem, sed ad verborum quoq; sententiam attendunt. Verum quia disti ile est, ad plura simul attetionem adferre, quilibet id hic consectetur, quod suae infirmitati magis conuenire, vel suo instituto magis seruire existini auerit. Quare qui eo, quo tendunt, commodi iis venturos se sperant, si attendant,ne in verboru prolatione errent, di in ea attentione persistere dc liberat,inia, dum Dominus melius quippiam largiatur, persistant. Idem suo modo statuatur de caeteris attentionibus. Interim ut ea, quae occupatur circa legitimam verborum pronunciationem,est niaxime necessaria ita quae fertur in finem, omnium est praestantissima. Qv ARTA assertio:vt orationis debitum soluas,actualis attentio ad singula verba aut verborum sensum non est necesaria. Hecrecipitur ab omnibus, nec iniuria Nam si cum, qui horas Canonicari
434쪽
nicas,vel alias quascunq; obligatorias preces persoluit, toto orationis curriculo actu semper ad verba, aut ad verborum sensium, aut ad orationis finem intentum esse oporteret, quotiescunquo mens praeter institutum inde ad aliaque dam,ut fieri solet, lilaberetur, prece intcrea loci persoluta repetere necessiim foret; at
istud iugum set humanae imbecillitati prorsus importabile. Vis
enim orationem Dominicam citra aliquam animi distractioncm iotidiri neq; ne- perorare possiimus, nedum preces usque adeo prolixa de varias, cessaria, neque quales sunt hora Canonics. Adde his, Ecclesie praeceptum magis cadere stuper debitam vocum prolationem, quam super quam sic 'cunq; internam mentis actionem: Quandoquidem illa de mere internis animi actibus certum iudicium facere, aut sententiam ferre omnino non valet; ut qui nisi externo aliquo indicio mani festetur, hominem prorsuS lateant. Et quamuis illa pro sua pietate R AEq. ole alti. peroptet,cum preces tum cetera Omnia,que iniungit,ita expleri, in mer initar. t explentes fructum inde capiant; attamen hoc pium Tanctum ' i' illius desiderium ea vi non stringit, ut siquando in cassirin cedat, en te uilicite' peccatum semper adducat modo tamen extetanim opus, quod mi iuiniunctum fuerat,integre fiat. L nan sane illa,ut diurnum nocturnumque officium, quan ' is , tum Dominus dederit, deuotevi studiose celebretur, it hoc 'sat ratio Maequitas omnis postulat; verum ea sanctio, ut eruditis quibusdam placere video,ad externam corporis compositionem magis spectat, quam ad interna animi costitutionem Uult enim, magnaque cum seueritate iniungit, ne quid exterius designetur, quod cum attentione pugnet, aut internam animi deuotionem impedire valeat Favet huic sententiae 4nterpretationi tametsi minus tute minusq; communiClementina, eadem omnino de re edita Nam etsi ea ipsa etiam deuotionis mentione faciat, attameex totius canonis serie congestione minime obscure constar, quicquid eo loco statuitur, inhibetur,vel ordinatur, hoc totu perintinere ad externu corpori statum,externamq; moria ac motuum copositione. Vult enim, ut Ecclesiaru pastores, abusibus omnib', si in Ecclesiastica ossicia& loca irrepserat,pscriptis,sollicite curet, ut diuinum offici uincathetralibus4 collegiatis Eccleliis debite, reuerenter, deuote, hoc est, quod ad externum hominem attinet, nuturC,Srauiter,di religiose celcbretur Fauenteidcm quo-S 2 que
435쪽
que omnes illi Theologi, qui eos Ecclesia praecepto satisfacere negant, qui orationis tempore, studio quasi data opera i , i
rebus vel actibus se occupant, qui sua natura cum debita attentatione deuotione pugnant. At multo clarius planius fauent huic doctring illi, qui Ecclesiam internos mentis actus per scie cipere non posse contendunt, sed tantum per accidens quasi secundario, ea nimirum mandando, quae attentionem excitare vel conseruare natasiunt vel ea inhibendo, quae internos deuotionis vel attentionis sensus impedire solita sunt. Secundum lioqergo qui inter orandum animo peregrinantur, etiamsi studio id faciant, magis contra diuinam, vel naturae legem peccant, quam contra Ecclesiae constitutionem. ατ iure hisce obieceris qui studio vagatur, non orat; si quidem vocalis oratio, ut fundamentum ponit mentalem, hoc est, studium aliquid a Dii petendi vel impetrandi; utrumque autem deposcit attentionem: Si ergo nulla adest attentio, nulla aderit oratio, ex consequeti, Ecclesiae statuto, que indicit orationem, non fiet satis. Ad hoc respondent illi, aliud est vere orare, aliud horas canonicas recitare. Hoc autem Ecclesia praecepit, non etiam illud quia hoc ponit internum menti Saetum, non etiam illud. Quamuis ergo studio vagans proprie non orat, si tamen nuhil eorum omittit, quae dicere debebat, indictas preces vere reciatat, atque ita Ecclesia statuto facit satis. VER v licet haec responsio sit acuta, non est tame satis firma: Constat enim, ministros Ecclesis instititi, no ut quouis modo recitent,vel prece murmuret, sed ut pro seri pro populo apud DE, Mintercedant. Ante ad hec oratio diducta fuit in priuatam iubluca; At priuata ut sit oratio, leposcit attentionem: Ergo iublica. Deniq; Ecclesia oratione indicens indicit actu humanu at quod citra ullam prorsus attentionem effunditur, hoc neq; oratio est, neq, actus humanus est. Saul ergo quod de Ecclesiae potestate circa actus internos dicitur, aliqua ratione niti videatur, longe tamen rectius, multoq; tutius defcnditur,prout multi quoq; graues Meruditi Theologi simpliciter defendunt, Ecclesia ad deuotionein attentione,cs erosq; metis actu hactenus obligare pos-- dolentes, se,quatenus ordine dic ut adactus externosadcOq, decreto illo, pdemii c*: sim ra allegatu est, no modo ad exterita corpori compositionc ni
436쪽
νtibi dicebatur, sed ad internam quoque animi deuotioncm χattentionem certa quadam ratione obligare voluisse; Atque ita
quotquot horas Canonicas vel alias preces obligatorias citra vllam prorsus attentionem recitant Ecclesiae praeceptum non e X-plere Iniunxerat haec enim deuotionem S attetionem, quam illi
non adhibuerunt, neq; adhibere curauerunt. Et quia iuxta b Π π 2
legem idem est non recitare,& citra ullam attentionem recitare, consequens fit,id totum instaurandum&repetendum esse, quod seri tir etiabsque ulla prorsus actuali aut virtuali attentione recitatum fue '' rat Sicut, illud quoque, quod alio quam debiti soluendi animo
recitatum vel decantatum erat. In uniuersium ergo treS unicau Tre, uniueridis, propter quas preces ante dicta,repetere oportet. Prima ex his sunt causae, pr
oritur ex conscientia recitantis, cum ni nitrum aliquam illarum partem se omisisse existimat: Si quidem partem illam, de qua pro peti debent.babiliter dubitat, ne omisisionis periculo sese exponat instaurare debet. Altera est solutionis defeetiis,cum videlicet dixit, sed non eo animo, ut satisfaceret debito Tertiad postrema neglectus omnis prorsus attentionis. Sunt quiquartam dilatantiquando nimirum inter recitadum, peccatum aliquod interuenerit Ucrum hoc citra iustam causam: neque enim maioris opera est,satisfacere statuto Ecclesia quam diuinae aut naturali legi. Vtrique autem peractus vitio aliquo contaminatos, satisfieri potest. Dicis, qui inter orandum inani gloria,vel alio modo aut via peccat, non praestat actum bonum,sed malum: Ecclesia autem orationem indicens, indidit actum bonum. Respondetur, ut Ecclesia id solum praecipit, quod ex obiectio seu genere suo bonum est ita statutis illius fieri posse fatis per actus genere suo bonos & honestos, cti si mala aliqua circumstantia fuerint contaminati curare si horarum canonicarum integritati aliud nihil defuit, quam quod in peccato, vel non absque peccato fuerint recitata vel decantatae, non erit opus de integro illas repetere. KN vero horam inchoatam, ob aliquam autem causam non absolutam, qualiscunque tandem illa extiterit, dum ad orandum
I ditur, ab exordio repetere oporteat,id dubitant quidam No d. m.
bis verisimilius fit, eiusmodi a capite inchoationem supereroga abdoluta via ais
437쪽
nullum quoque extat Ecclesiae praeceptum, quod eiusmodi petitionem iubeat,aut recepta consuetudo, quae confirmet Nocaret tamen omni prorsus culpa horam inchoatam citranei essitatem,aut iustam causam notabili sipacio interrumpere Vertim de quarta assertione fatis. '. sv assertio:vt eos orationis fructus assequaris, qui stitit Aa hullum eo illi cum caeteris bonis Operibus communes, hoc est ut orandine reari. vel pro consatis debitis facias fatis, meliorque euad
p tu, Auiti non eir nece sum,Vt toto orationi decursu actu semper ad ei bi attentio est ne aut verborum sensium, vel orationis scopum attendas sat est aua
rem,si in orationis exordio id praestes, sin eius de progressu prae
stare studeas; etiamsi quod studes,non obtineas. Haec cita opero se probatione nullo modo indiget: siquidem ad orationis verba aut verborum sensum, vel aliud quodcuq; eiusmodi, acri semper attendere, res est non modo ardua, verum in hac infirmitate&mortalitate plane impossibilis: Dsus autem & Ecclesia non obli gant ad disticillimine dum ad impossibilia.Ad haec oratio censeri solet inter caetera pietatis officia: Sed illa non exigunt, ut operi intentus toto operis lapsu actu semper ad opus vel operis finem at tendat; sed sat est, si initio id faciat, opusqi pio studio inchoatu invsq; dum ad finem perducat, impigre scin per persequatur. Deniq; quicquid tande statuatur de fine,certe si actualis attentio adie
ba,aut verborum sensum,ad meritum vel satisfactionem absolute foret necessaria, qui horas Canonicas lingua ignota decantat, vel recitant,sua illa decatatione nihil plerunq; creretur, ut qui verborum sententiam non intelligant,&aegre admodum ad verba semper attendere valeant. Sed quis hoc dicere audeat pNIHILOMIN v ut internu seruorem S piritalem dulcedine exoratione haurias, neccssalium est,ut actu in verborum sensum,uci spiritans dulce Deum, qui praecipuus orationis scopus est, vel aliuti id aliud hisce
sind thsel. d cognatum intendas si quidem ad eum motum ciendum virtualis poscit actualem attentio non est fatis, multo vero minus habitualis Imbvero ad Dis; ἡ- ullum omnino orationis effectum Obtinendiam una haec sat esse lentionEm,do Videtur, nisi soran ad debiti solutionem: Si quidci eiusmodiat ratione adferre tentio intelio in dormiente,aut quiduis aliud ab oratione alie
num agente extare nonnunquam potest.
Quo autem actualis attentio, laltem in orationis exordio,ad
438쪽
merendum,vel latisfacie lum,imo etiam ad peccatum vitandsi, si necessaria, probatum est iam ante,&cri sarmatur denuo eiusmodi ratione. Nullii opus potest esse meritori u aut satisfactori ii, quod non sit humanu: Sed quod ex nulla attentione aut intentione ortu exordio estis est, id humanu dici satis proprie non potest quandoquide homo cessuri per rationem toluntate est homo. Cum ea ergo oratio, quae Omni prorsus attetiones intentione tam in exorsu uin progressu destituta est, humanu opus dici recte non queat,sit, ut inter opera meritoria aut fatis factoria censeri nullo iusto titulo valeat. IDEM incommodum inferre licebit, si orationem spectemus, ut in praeceptum cadit. Nam cum praecepta non dentur brutis, sed hominibus, necessiim est,ut expleantur ex certa deliber tione,& non ex sola imaginatione, qua brutis animantibus cum homine comunis est; deliberatio autem requirit attentione. Cum itaq; actualis attentio per totam oratione non sit necessaria, tametsi ab orationis exordio abesse non debeat,4 habitualis sola ad
obtinendos communes orationis effectus,communi doctorum vimialis vi e
hominum sententia, non sit latis, consequens iit,virtualem ad id, I i Σ'
quod diximus,impetrandum & sat est e,& necessariam quoq; este; orationi esse neq; enim plures assignari solent attentionis species Durat haec usiat φλautem tantisper, dum succedat illi voluntaria a re instituta aliena Q9Qussi; si P0
gatio, ibi desinit virtualis attentio. HAE ET aut quaestionem nonnullam, an dum inter orandum occurrit nobilis aliquis conceptus, aut consideratio rei alicuius in admoduutilis vel illustris, tantisper orationis cursum suspendere id peti Eriuri liceat,& ad rei occurrentis considerationem animum couertere, tu nobiles ali- donec animo factum sit satis, tunc orationem inchoatam per 'i, u 'i sequi Paucis respondetur,dum qui priuatim orat, id nefaS non os propter ora. ese, secus dum publice cum aliis orationi vacat. Nihil aliud scri tio in Onxii'u'
bit Bernardus, dum psallitis, praeter id, quod psallitis, cogitetis; nnec sola dico vitandas cogitationes vanas Motiosas sed utiles '' e 'μquoq; vitandae sunt illa horavi loco. Salubria sunt, sed minime salubriter inter psallendum ea reuoluitis Spiritus sanctus enim illa hora gratum non recipit, quicquid aliud quina debes, neglecto eo, quod debes, obtuleris. Haec Bernardus de bonis cogitationibus in publica oratione occurrentibuS. AT
439쪽
A vero cum attentio adorationem usque adeo sit necessa ria, ut nulla vera rationis oratio sit, nec esse possit, quae mittimum in exordio actualcm,in progressu autem actualem vel saltem irtualem attentionem non sortitur sola enim habitualis noti est satis , humani autem ingenii mobilitatem, aliqualem inter orandum attentionem retinere, res sit admodum ardua, quaerat hic merito quispiam, quid opus sit facto,ut orationi operam dan tes aliquanto simus attentiores&deuotiores, quam communitereste consitae uimus Sane qui studiose religiose ea usurpant qua supra, cum de praeparatoriis orationis legibus agebatur, ex posita sunt, illi multo minus laboris hic habent, quam caeteri , qui horum nihil curat nec adhibere student. Praeter haec autem multum ad comparandamin conseruandam attentionem profuerit, si prius quam cor nostrum coram Dii effundimus, animo per-
Σ P xx Wςximus, quales nos simus, qui prece fundimus, tum cui uta
Ἀ-hi is si modi i u uiu Opem imploramus; hinc quinam illi, pro quibus
de ret edam in Oramus; postremo quid ac quale sit illud, quod oratione impe- xxς trare fatagimus, quibusq; verbis id proponere serurgere conuenienter debeamus. Haec enim omnia attentionis studium plurimum promouent.
v ergo deuote attente que orare desiderat,ante omnia a se ipso exquirat, tu quis es merito vel peccato Quis statu, ordine, vel professione λ Quis iniuncto ministerio vel gratuito Da Ibeneflato patiaq; eiusmodi. Quis merito Θpeccator,incertus in odio- lacob. ne an in amore finiturus sis vitam Scriptum est enim: In intillis ι
i. Ioan. i. fendimus omnes Rursum: ι dixerimm,qιιia peccatum non habemus, veritas
in nobis non est. Item: Omnia in futurmin seruantur incerta. Quo statu,nbum . ita ui ordine, Vulini una munere Θ sol te sacerdotio initiatus, aut mota considemet, quis nachum indutuS, aut animarum curator, aut talis quispiam, quies ta . . A: Pςςuli ri quadam ratione ad orationis ministerium sis manci .. st os tori. Patu Obligatus. Quis tandem singulari Dia beneficio 3 Crea vel finitur Dei tura ratione isente praedita, ad rega imaginem condita Chri- μ' - sti anguine redempta, ad coelestem gloriam, nisi per te steterit, destinata. Horum omnium consideratio nata est deuotionem&attentionem augere: Nam quis adorationem diligenter freque- terque se non componat, si se peccatorem inter vitam mo te in medium constituti imῖ si se ad orandum pro se aliis con
440쪽
secratum di destinatum si se non hostem aut tyrannum, sed clementissimum benignissimum parentem precaturum animove: set λMox iterum iterumq; consideret, secumq; perpendat, quis orationem a.
qualis, quantusque sit,ad quem orationem dirigit: Et in ipse sta 2 ia, b, tim meditationis suae vestibulo occurret illi os .s,cuius sapien- esu fit.adtiam nihil latet, cuius potentiam nihil a quat, cuius bonitatem quem ratione nulla peccatorum vis superat, cuius iustitiam nulla astutia, aut 'ri' potentia fallere aut infirmare valet. Hic iam eiusmodi conceptum apud se formet si a terreno Mortali principe aliquid petiturus, aut verba alloqui coram illo facturus, uti solet tanta attentione, tantaque considerationes obseruatione, ne quid contra decorum aut debitam reuerentiam committat, quantam equidem attentionem, studium, diligentiam adhibere debeo,ut summum illud numen conuenienter decenterque compellem λ Secundum D sv M autem occurrui diui, quorum intercessionem latrocinium fortassis exquirere percupiet cum quibus eo etiam maturius Matientius agendum erit, quo terrenis principibus sunt digniores, Deoque coniunctiores acceptiores,vel ad hoc aut illud beneficium nobis a Dii impetrandum potentiores: Quandoquidem ut gratiarum sunt diuisiones
in terra,ita etiam in coelo. Psnps NDA terrio, quae petiturus est, si tamen recte peti m iotaturus est, non et se vulgaria aut parua, sed praestantissima. Neque unx, quxppre.
enim res parua est regnum D s eiusdemque iustitia; liberari a V Dbxu; HG- peccato, a diabolo, ab inferno; ornari virtutibus4 donis coele P .m ii titi stibus qualia orationis praesidio communiter peti solent, sed nem adnibe elonge maxima. Atqui quo maiora sunt, quae petuntur vel deside 4 h φημrantur,e qui sapiunt, maiorem diligentiam, maiusq; studium
attentionem adhibere consueuerunt, ut commode ea proponant,gratioseq; impetrent. Ex PENDAT quarto illorum statum,conditionem, necessitatem,&c. pro quibus oraturus est. Nam quo digniorem locum obtinent,qui precibus nostris subleuantur,vel nobis in Domino coniunctiores sunt, eo maiorem diligentiam maioremq; attentionem adhibere soliti sumus, ut exaudiamur Orseret se hic autem ipsemet, qui orationem fundit, iuxta illud sapientis: Miserare tio lici anima