장음표시 사용
101쪽
sa Cap. XIIII. De Indulgentiis. Lib. I.
qui eupit mortuis indulgentiam obtinere, prius detoperam, ut ipse indulgentiam a culpa per sacramentum confessionis obtineat. Qv ARTo requiritur, ex sententia Caietani, tract. is q s de indulg ut defunctus non solum sit in statu gratiae.&in purgatorijs locis degat ; sed etiam, ut dum v meret, fuerit deuotus clauium Ecclesiae, mortuosque suffragijs iuuare studuerit,&pro suis peccatis satisfacere non neglexerit. ita enim intelligit Caietanus verba i I la s. Augustini, lib. de cura pro mortuis
eap. r.&in Enchiridio cap. io . Sufragia non prodesse omnia bin mortus,sed iPA tantam,qui in hu visa meruerunt i sibi prosese
possent.Sed haec Caietani sentetia,ut est utilis & pia, quiae citat viventes ad opera bona, ita videtur miniis vera,& ab omnibus passim refellitur: Nam S. Augustinus,l cis notatis,non excludit a suffragijs, etiam particularibus,vllas animas ex ijs, quae degunt in purgatorio, sed solum animas damnatas ad aeternas poenas inferorum. dicit enim eas tantum esse capaces suffragiorum , quae dum viverent,id merueruliquia videlicet in gratia Dei, dicharitate perseuerarunt : charitas enim est fundamentum communionis inter Ecclesiae membra, &non
aliqua peculiaris deuotio ad Ecclesiae claues , vel aliquid huiusmodi. Pos TREMA quaestio est,an induIgentiae prosint illis pro quibus in particulari suscipiuntur, an omnibus
incommuni praepositivus quidam antiquus auctor,vereseri s.Thomas in 4 d. s qu. x. ar. . docebat, suffragia
Ecclesiae semper prodesse defunctis fidelibus in communi,& illis magis, qui l iberationi propinquiores erant, atque ad hoc persuadendum adducebat similitudinem lucernae, quae si accendatur in aula regis pro ipso rege, non tamen lucet soli regi, sed omnibus, qui adsunt, re illis magis,qui habet oculos meliores. Adducebat qu'que similitudinem ex libro aliquo, qui sorte legatur ad mensam reais,ex quo non minorem fructum percipiunt alij qui aduint,quam rex ipse, & nonnulli forte longe maiorem, quamuis proprie regi liber legatur. Q od
Praepositiuus de suffragijs dixit,idem sine dubio , dein-
102쪽
Cap. XIIII. De Induissent'. Lib. I. pdulgent ijs intellexit, quae iuuant defunctos per modum suffragi j. Sed responsio communis Doctorum est, tam suffragia, quam indulgentias prodesse omnibus desumctis,quoad gaudium quoddam accidentarium :charitas enim facit omnia communia in hoc sensu, quod omnes, qui sunt praediti charitate, gaudent de bonis at torum, ac si propria essent:Sed quoad satisfactionem & liberationem a poenis, suffragia Ecclesiae communia prodesse omnibus in communi; sed suffragia particularia, & indulgenti as,quae pro certis animabus suscipiuntur, non prodesse nisi illis,quibus ex intelione viventium applicantur. Atque hoc esse verissimum,perspicuum est; pri-mb, ex ipsis Pontificijs concessionibus: nam Paschalis primus,induthentiam ita concessit, ut qui pro anima patris,uel alterius particularis personae defunctae,tot missas celebrauerit in capella S.Zenonis, quae est in Ecclesia SPraxodis;animas illas de purgatorii poenis eripiar. Item Alexander VI. Clemens VII. alijque Pontifices inconstitution ibus de indictione Iubilei, disertis verbis dicunt indulgentias illas anni Iubilei, extendi per m dum suffragij ad animas patris, vel matris, vel alterius persone particularis,pro quibus suscipientur. Secundb, quoniam hic est sensus totius Ecelesiae, omniumque fidelium. Tertib, quoniam S. Augustinus in lib. de cura pro mortui , cap. . scribit,Ecclesiam suffragia quaedam communia transmittere ad animas defunctorum,ut quibus desunt particularia a consanguineis,vel amicis. n5 de int aliqua a communi matre,quae est Ecclesia. Qua to denique, quoniam nulla ratio est, cur satisfactiones uni alicui animae per intentionem satis facientis applicatae,aut illi non prosint magis, quam alijs, aut alijs ullo modo prosint.Neque similitudines illae Praepositivi alia quid efficiunt: non enim similes sunt indulgentiae, vel siis agi a particularia lucernae vel lectioni, sed potius summae pecuniariae, quae ita datur in t iberationem a licuius debitoris ab aere alieno,ut per
103쪽
nuni Polit ant,e Societate Iesu,
- Praefatio,&Ordo Disputationis.lseruimis hactenus de indulgentiis sichola incoi. vioresum ut Catholici satisfaceremus.tum ursus ura disputationis fundamenta iaceremus. Volub 1 mus autem Vtra hones Soholasticas. ad putati ne aduersu haereticos styarare, ne cogerentur Catholici,aut harettici ocima legere sed liberum esset unicuique quia veret eligere uitur re audebi μι PRIMV M ijs, qua Martin- thὸrus aduersis indulgentias in assertime articulorum seu ru sicripsit. in q a re breuiores eri tu, quoniam sunt ea omnia a Ioanue R en .beata memoria viro gentissime confuta ra. D LINDI, excutiemin ea,qua Ioannes Caluinus in imDtuu ne sua d=ctrina Carbolica de indulgent s obiecit. TERTIO , breuiter refutabimuι netas Tilmanni Hebhusii aD Exr REM V M restondebinius Martina Κemnatio qui praeter cateros copio E de in uigemigi distulauit δει mine
Refutantur argumenta Leti heri contra
MArtinus Lutherus , haeresiarcha nostri seculia reprehentione indulgentiarum sectam suam auspi-
104쪽
auspicatus est. & quod mirum videri poterit, ita Verquosdam gradus ad summum impietatis adscendit ut
non animaduerterit, maiori se licentiae aditu pax cisci i-se,quam ea esset, ob cuius repressionem cum Coi solicis Doctoribus contendere,atque altercam S libris & sermon i b' coepit: na cum Albertus Card.& Ar hiepiscos Moguntinus, praepositus esset a Leone X. Ponti fice Maximo, indulgent ijs quibusdam pei Germaniam praedicandis. scripsit ad eum Lutherus Epistolam, in qua notabat errorem illorum, sui usque adeo indulgent ijs confidebant, ut securos sede salute sempiterna tale albitrarentur, si num meum argenteum in arcam, at x a praescriptum indulgentiaeiconiecissent.Resellit autem hanc nimiam confidentiam eo potissmum argumcnto, quod ne ipse quidem habitus gratiae iustificantis, a Deo cordibus nostris infusus,certos nos reddere possit de salute aeterna obtinenda , cum Apostolus iubea , ut cuintimore & tremore salutem nostram operemur. Deinde,
paullo phit, longius progress is, edidit Resolutiones de indulgenti js, & mox libellum pro ijsdem resolutionibus, in quibus docuit, indulgentias esse pias fraudes matris Ecclesiae , quae promissione indulgentiarum excitat filios suos ad opera bona, cum tamen indulgentiae non remittant poenam debitam in iudicio Dei , sed solum in iudicio Ecelesiastico, 5 simul addidit, hesauriunmeritorum Christi non esse in potestate Pontificum, ne, que expendendum in re tam vili, ut est expiatio a poena remporaria. Ita progressias est a reprehensione abusuum ad reprehensonem indulgentiarum, sed neque hic substitit: nam cum Leo X. Pontifex hanc nouam L ntheri doctrinam improbasset ; scripsit ille continuo librum de aptiuitate Babylonica , in cuius libri principio docuit, indulgentias non esse pias fraudes matris Ecclesiae, sed meias Pontificum impo auras. Addidit etiam mox librum alium, in quo asseruit, ac defendit omnes articulos a Leone X. improbatos, atque in eo libro adfirmauit, tridulgentias nihil esse, &s quid essent, non fore utiles. seu perniciosas: c in liberent hominea aba operi-
105쪽
ς Cap. I. De indulgentiis. Lib. II.
operibus bonismon esse necessar ias,vel expetendas, nisi publicis peccatoribus, inertibus & desidiosis,quibus publica poenitentia esset imposita, quam peragere notilent. Denique, adseruit,nullum esse purgatorium, nullam requiri satisfactionem post culpam remiisam, sola fide homines iustificari,& l iberari ab omni debito culpae & poenae. Itaque incidit in eum abusum, quem initio reprehendit,uel potius in alium longe maiorem. aegrὰ serebat enim initio quod homines iniecto in arcam argenteo nuino,&indulgentia suscepta, securos sede salute aeterna esse confiderent. Ipse autem etia in sine numo argenteo. securos omnes reddidit de iustificatione,&salute: neque ullus unquam tam amplam indulgentiam promulgavit,quam Lutherus, qui sine ullo poenitentiae labore,sine ullis operibus bonis, culpas omnes & poenas, sola fide remisit. si tamen ea indulgentia, & non po. tius licentia, & vere impia fraus & impostura dicenda est.Ea vero,quae prosert ad suum dogma stabiliendum, in assertione articuli ii& sequentium,tam sunt inepta, di parum inter se connexa,ut vix ad argumenti sormam reuocari possint. PRIMA igitur obiectio eiusmodi est: aderisa Gripi
sunt res sior tuae, cum corda iustificent ; indulgentiae autem noniastifcant, sed sium remittere dicuntur debitum paenae temporal fruitur indulgentiae non possuntfundari in thesuro meritorum christi.
RE s P o N s Io. Merita Christi sunt res vivae, &s crae, sed non solum iustificant corda, verum etiam sati s factoria sunt pro reatu poenae, tum sempiternae, tum temporariae Quocirca non est mirum, si in meritis Christi fundari possint. non solum sacramenta,quae iustificando abluunt maculas culpae, sed etiam indulgentiae quae applicando satisfactionem Christi, expiant reatum poenae. Porro,Christi merita,seu potius Christi passi nem,non solum suisse meritoriam, sed etiam satisfactoriam,probamus ex eo, quod scripsit Isaias cap. 33. Ureo languores no stros ipse tulit, dolores nostros ipse portauit. & S. I annes in priore Epistola, cap. . Vse estpropitiatio pro nec tu nostruo pro nostris cutem tantam, sed etiam pro utim mundi. th
106쪽
Cap. I. De Inda gentis. lib. IL ULutherus verδ non probauit Christi passionem non ense satisfactoriam,quod tamen probare debuit,si quid erficere voluit. sECvNDA OBIECTIO : ZAstbemia est,rem ita suram, ut i merita christi,in sordidum optumor tu pouere, at paena temporalis , Usordidum ορ- mortisvigilur Musthemia est, christi meritaeollocare in expiatione paenae temporadis. RESPONSIO. Quare Lutherus vocet sordidum mortis opus,temporalem pPnam,non facile diuinarem,nisi sorte, quia reatus poenae fructus est peccati,quod est mors animae, ita nominare placuerit Sed quscunque sit caussa huius appellationis, certe non est sordidum, sed gloriosum, liberare hominem a sordido mortis opere.Nam quid sordidius,& deterius peccato & tamen non es sordidum Christo, sed valde honorificum, esse aInum Dei, qui tollit peccata mundi. multo igitur minus sordidum erit, expiare re tum poenae,cam no sit sordidum,expiare reatum culpae.
Quare non est blasphemia, sed gloriosa praedicatio dicere,christi merita sacras cta eius esse virtutis, i omnia peccata reccatorum reatus omnes eluere; er expiare maleant.
TERTIA OBIECTIO: Merita christi sunt omnia bin necessaria ad fassarem, σε ideo tenentur omnes quaerere, visibi ea merita applicentior: H indulgentiae non sunt nece sariae ad salutem, O que tenentur christiani viro praecepto ad eas suscipiendas r m igitur fundantur indulgentiae in meritis christi. R E s P O N-s I o. Μerita Christi partim sunt omnibus necessaria, partim non necessaria, sed utilia. atque hoc posteriore modo ad fundamentum indulgentiarum pertinent. Nam quod attinet ad gratiam iustificationis obtinemdam,sne qua nemo saluus esse potest, sunt Christi m rita omnibus necessaria, &ideis tenentur omnes diui no praecepto curare, ut sibi ea merita per baptismum, vel, si post baptismum a gratia D exciderint, per sacramentum poenitentiae applicentur, & hoc modo s temur, non pertinere ad fundamentum indulgentiae, Christi merita. At si quis post gratiam reconciliationis adeptam, adhuc it reus luendae poenae temporalis, is non necessario Qui meritis Christi,ut per ea reatus ille
107쪽
Cap. I. De In ulgent ijs. Lib. II
simpliciter condonetur: non quod sine meritis Christiptis it reatus poenae simpliciter condonari, sed quin poterit ipse non requirere tantam liberalitatem, contentus ipse suis laboribus, &poenis, vel in hac vita. vel in purgatorio satisfacere Deo, operante semper christi merito, di grat a; tanten utilii sinum illi erit, si Chri- 1li merita ita tibi per indulgentias applicentur , ut sine propria satisfactione,continuo reatus ille soluatur, re . hoc modo negari non potest , quin merita Chi isti pertineant ad ille laurum, & fundamentum indulgentia- Ium. quamuis ut nemo cogitur suscipere indulgentias, ita nemo cogatur dare operam, ut debitum temporalispo ua . Christi passiqne,& meritis, sine labore proprio
coi' enietur. QI ARTA OBIECTIO: Nulluscripturae aerae testini η se thes urus in uigentiarum comproba ri pote)J, sied sola con hiu: οε Innocentii V I. q. iacvit nigenisus.Non igitεν situ firma sentit, q ede influ utijs tradux tur. RE S P o N SIO. Iam supra ostendimus, in priore t bro, indulgentiarum thesaurum non carcre fundam et o lclipturartim sanctarum. . Sed quaim uis nil l la rest imonia scriptui arum haberemus, non Pr pterea sola Innocenti j constitutione niteremur, ne queenim Lirnocentius ex proprio capite thesauria cxcogicauit : sed ex antiqua tradatione, ex Ecclesiae sensu, ex Th ologorum communi doctrina, reconsuctud me veriterum Pontificum didicit,quod de thesauro docuit, Se auctoritate A ostolica confirmauit. Denique, etiam in hil certi de thesauro indulgentiarum quod tamen minime concedimus) ante conti itutione ni Innocenti j habu demus, satis tamen certi redderemur det ei acri huius veritate ex Innocenti j P0nt. Max. declaratione. Ipsum enim toti Ecclesiae datum a Dco magistrum Gedoctorem esse scimuAcum illius sedem teneat. cui proprie dictum est Pusie oues meas Ioan O. sed de hacie s alia multa in alijs nostris libris, ac piae sertim lib. desun-mo Pontifice,cap. 3. scripta extant, quae hoc loco repetenda non sunt. e 1N TA OBIECTI O: Paen tua peccat sequn
108쪽
ti ex eo, quod poena peccati, Adamo, &. toti generi D-mano inflicta,cst labor,& mors quam poen/m certum est per indulgentias tolli non polse. Sic etiam Deus in Psal. 88. dicit : Si peccauerisiplis i Moisitabo in Nirga iniquita es
tiarunt. R ES PONs I O. In libro superiore demonstra uimus, per indulgentias non remitti poenas naturales, id est, quae sequuntur originale peccatum, & toti generi humano sunt communes : sed poenas itas duntaxat,quae sequuntur peccata personalia;& eas non omnes, sed eas tantum,quarum sumus rei in foro poenitentiario ; non autena eas,quas debemus in foro caetern b. Porro, poenae, quarum fit mentio in Psalmo s3. & in Epit olis ad Cobrint hios,& ad Hebraeos,ad forum extetm3m pertinent: infliguntur enim a Deo tanquam iudice, in externo Secriminali foro. Nam si non potest indulgentia tollere poenam, qua Praetor aliquem multauit ob furtum, vel homicidium quanad minus tollere poterat eam, quam
Deus ipse alicui decreuit Quam igitur, in qu es, po nam tollit indulgentia λ It iam, quae in foro poenirenti rio nil igirur, quae voluntarie adimpletur, ad quam iri plendam non cogimur, nisi timore Dei, & stimulo conscientiae. Haec enim est, per quam Domino satisfacimu ,& cui succedit, nisi in praesenti, Domino satisfiat, pur-' toris poena. Quamuis illud etiam negari non debeat,atisfieri quoqi Deo per flagella ab ipio imm i na, quando libenti animo tolerantur ι sicut etiam interdum per oenam sponte susceptam praeuenimus manum Dei, Nagella eius auertimus,ut exemplum Niniuitarum do- . cet. quod habetur apud Ionam Prophetam, capite postrem O.
109쪽
ρδ Cap. L. De Inument s. Lib. D.
na, ted quatenus debitum bas implendi retardaret nostrum ingressum invitam aeternam, si forte ante illarum impletionem de vita nos ex ire contingeret. Itaque Eoclesia,dum Iargitur indulgentias non prohibet studium hornitentiae,imb ad illud nos hortatur, & excitat; sed a reatu illo nos liberat,quo, ut diximus, impediri possemus a regno caelorum citius obtinendo, proinde,verὸ salutares,&nullo modo noxiae dicendae sunt indulgentiae Atque haec est summa obiectionum Lutheri: nam ad singula eius verba satis accurate Roffensis respondit, venon sit opus aliquid addere.
Pestondetur ad ea,qua aduersius indulgentias Ioannes Calui'nis obiecit in lib. institui. cap. q.num 33. Enio nunc ad obiectiones Io ANNIS CALvIN I. Et quoniam nemo,quod sciam,eius sententias
ex proposito discutiendas suscepit:respondebo ad omnia,quae scripsit in institutione,cap. 9. a num.38.vsque ad 4 . in quem locum congessit, quae de indulgentijs diacenda sibi esse iudicauit. INITIO igitur,nii 38 more suo,conuit ijs, & menda cijs ludit. Primum enim scribit, non multum sibi laborandum esse in indulgentijs refellendis, cum eae sponte sua, atque argumentis Iutheri, tanquam fortissimis rietibus concussae, ad inclinationem spectare incipiant. Deinde addit, eas tamdiu saluas constitisse, quonia tam alta errorum nocte immersi fuerunt aliquot seculis homines, ut cum viderent, per indulgentias sibi emungi pecuni/s,quae in scorta, & lenones absumerentur. α aquaestuarijsse palam deludi: tamen indulgentias sum x
110쪽
op. II' Deindulgent . ob. II. v Ad iungi t postrem b, ubi orbis sibi sapere aliquid pe
mi fit, indulgentias paulatim frigere, di congelascere coepi sse Sed PRIM ubi Caluini pronunciatum adeo falsum esse constat, ut nunqua in maior fuerit indulgentia rum frequentia,nunquam maior deuotio nunquam tam ardenter a populis Catholicis experitae fuerint, quam ab eo tempore, quo a Luthero exagitari coeperunt. Hinc enim Tridentinum Concilium, de indulgentiis moderandis decretum edidit,& Clemens VIII. Pontifex Maximus,qui nunc Ecclesiam regit, nimium desiderium indulgetiarunt,&piam petentium importunitato reprimenda esse prudelissime censuit.Argumenta vero Lutheri adeo leuia, iustilla, inepta sunt,ut non videatur negligentius causin ista agere potuisse,si ex animo prε- uaricari voluisset. Certe a doctis homini b. ita ridentur, ut per ea non euerti,sed constitui indulgentias arbitrentur. At persuasit tamen Lutheriir multis. Ita est,sed persuasit etiam alia multb absurdiora, quia via latam aperuit, perquam carnales homines libenter ingredium tur quo modo etiam Mahumetes sine miraculis,sine sapientia, sine probitate vitae, nouam suam sectam, quo dicentia magnam carni ac sensibus daret, innumerabilibbus hominibus persuasit. ALTER ubi Caluini pronunciatum in duobus pe cat. Primum enim tribuit errorum noctem aliquot s culis, in quibus doctrina de indulgentijs celebrior in acclesia fuisse videtur,videlicet ab anno millesimo, ad , In illesimum quingente sinum. At certe, secula ista,vica' ruerunt luce linguarum Latinae,&Graeco : ita luce doctrinae, & sanctitate mirifice fulseruiat, ut nullis ant rioribus seculis cedere videantur. Argumento e ise pocsunt Concilia celeberrima, singulis his postremis seculis acta, Lateranensia,Lugdunensia, Viennensia, Coim santiensia,Florentina. Item viri sancti, miraculis clarissimi,Bernardus, Dominicus, Franciscus, Antoninus, Petrus Martyr, Vincentius,Ber nardinus, Nicolaus T
lentinus,& alii quam plurimi. Denique, viri doctis mi , Anselmus,lluso, ἐς Ricbardus Victorini Alexam