R.P. Roberti Bellarmini ... De indulgentiis, et Iubileo libri duo. Accedunt & alia eiusdem authoris aliquot opuscula ..

111쪽

uo Cap. I L. MIndulgentiis. Db. II.

der,Albertus,Thomas,Bonaventura, Scotus, Henescias,

Durandus,alijq; prope innumerabiles, ut omittam I reconsultos Medicos, Historicos, qui scriptis sui ista secula egregie illustrarunt. Deinde, luinus, abusus quaestuariorum in ipsos Pontifices refert, cum apertis. sime constet,a Pontificibus semper fuisse damnatos: 'perspicuum est ex decretis Innocentij III. in Concilio Lateranens:Innocenti j IV. in Concilio Lugdunensi: Clementis V. in Concilio Viennensis at ut intelligant Caluiniani,qu m immeri id de hac re Caluinus Pontifices reprehenderit, reseram ad verbum partem decreti Clementis V.& Concilij Oecumen iri Viennensis: - ita decretum incipit quasndimuri eleemnonini a quae flores in suis propen ii praedicationibu ,ut simpliere decipiam, e aurumsutili,velfallaci palius ingenio extorquem: ab eisdem:cum minumarum cedat periculam, scandalumplurimor- , viam,ironti bis psibiis,praecludere cupienses, i rastatuta concilij generalis, duximus prohibendum distinctὸ, circ.& infra: . haec cum ali usex bui modi quaestoribiis, simi ad uostram audiretiam est perIatum, non sine multu temeritatis audacia, decreptione multiplici animis, Endulgemia. popAla,motusuo proprio, facto concedant ; super votis disten sint aperiurijs,homicidus, inpeccatis alijssibi confientes a sola ι; mala ablata incerta data sibi aliqua pecuniae quamitate

remittant , tertiam,aut quartam partem de poenitentiis tinunctis rela xent animas tres,vel plures parentum et amicorum illorum, qui ritimo nas eis eonferant,depurgatoris Yt Userunt mendaciter mirabant, ad gaudia psadisi perducant:benefactoribus locorum, umetum castores existant,remisionem plenariam peccataea indulgeant; λem aliqui ex ipsis eos a paena,m culpa ut eorum verbis memur a fluant Nos Eurus huiu madi per quos censura vilesiis Ecclam 'leam clamam Ecclesiae auctoritas ducitκr in contemptum, omnimodὸ aruelere volentes ea,per quoscunque quaestore eri, vel utentari Dcetrire,dist ictitas inhibemus. Non igitur,ut Caluinus mentitur, a Papa,& suis bulligerulis, qui stuosae nundinationes de salute animai u exercebantur; paucul is nummis, salutis pretiumtaxabatur; hacque specie,pecuniae, quae in scorta,&lenones, &commeslationes turpiter insumeren -tu emungebantur. Sed haec omnia,tanquam manifesti

112쪽

s, iti

hendebantur,& prohibebantur: ut etiam hoc tempore reprehenduntur,& prohibentur. TERTI uri Caluini pronunciatum, caussam veram aperit omnium malorum, quae, Germaniae, A totius s Prentrionis magnam partem misere perdiderunt.Dicit enim,cum orbis sibi sapere aliquid permisit tunc demaCcepisse indulgentias frigerς, &congelascere, donec tandem evanescant. Quid enim est,erbustibi sapere aliqμid permisit, nisi,priuati homines sapere voluerunt , conir Praeceptum Apostoli, Roman. . plusscamsapere vorteret. Item,nullo mittente,nullo vocante,officium sibi docendi desumpserunt. Oves, contemptis pastoribus ,ad nou P scua progredi;equi, sessoribus excussis, per deuia currere decreuerunt.Haec igitur noua praesumptio, qua hnusquisque, thero auctore, iudicem se controuersi rum omnium fecit, ac Pastores & Rectores a Deo positos in Ecclesia,iuxta Apostolum ad Ephes .audire coim rempst: haec,inquam,est,quae diuidijs,& haeresibus si Ptentrionem repleuit. Sed illud tamen, vi initio diximus, falsum est, indulgentias frigere, & congelascere coepisse,cum orbis sibi aliquid sapere permisit.quamuiβ enim serpente antiquo male oculos aperiente, seductis ab haereticis non solum indulgentiae, sed omnia bona pera,& ipsa fides vera,& Catholica, apud Lutheranos esse desierint: tamen apud Catholicos, indulgentis,quκ antiquis temporibus frigere videbantur, post exortam Lutheri sectam,quas peranti per stas in recale scere,rmiuirescere ac reflorere coeperunt, tantumque abest,ut piriculum sit,ne euanescant, ut potius de moderandis, de intra certos terminos coercendis, cogitandum Dexi sed iam ad arsumenta veniamus.

Ressendetur ad obiectiones Caluini ex num. 3y.cap. q. In br -:iYN sequenti numero, sive,ut iste vocare soler, sectiq- ne Caluinus profitetur, ipsas indulgentia , etiam

- . .

113쪽

ror Cap. III. De Indulgentijs. Mν ILabster fas omia i tabe. id est,si nullo abusu sordentur,nihi tame aliud nisi sanguinis Christi profanationem, s lanaeque ludibrium, quo Christianum populum a Dei

gratia,a vita, quae est in Christo abducant,ga a vera sali tis via avertant. Grauissima haec est indulgentiarum a cusatio, quam si Caluinus solidis argumentis comproba re queat, sine dubio caussam obtinebit. Audiamus igitur probationem, quomodo enim, inquit, poterrefaedias res viri christi fatigauiquam tam negatur, sin f icere adpeteacarum remissionem,ad reconciliatioum,adfatisfactionem nisi velut arescene.

exhausti defectiu aliunde lua leatur, ω sufflatur Sed hoc non tam argumentum, quam mendacium est. Nullus enim

Catholicorum scripsit Christi sanguinem non sufficere ad peccatorum remissi nem, ad reconciliationem, ad satisfactionem; nisi desectus eius aliunde suppleatur. Debui siet sane,vel unum aliquem allegare , qui ita sentiret.Nequesbium nemo Catholicorum id scripsit, sed neque scribere potuit: cum i pie Clemens VI. Ponti se in constitutione de thesauro indulgentiarum , quem proprie Caluinus oppugnat, & omnes Theologi assi mant Christi sanquinem adeo pretii esse infiniti, viveI na eius gutta sufficere potuerit ad omnia totius mundi rium ina expianda. Quod autem Caluinum fefellit, id fuit, quod Catholici docent, in thesauro indulge tiarum contineri non sola Christi merita, sed etiam seneto ru.Sed non ideo adiutagimus meritis Christi, m rita sanctoru. quasi illa non sufficiant, sed ut merita sandorum, quae illis superfuerunt, non sint otiosa, ut iam hoc honore gaudeant , ut efficacitas meritorum Christi magis eluceat quae non solum per se possunt e piare peccata & reatus peccatorum, sed etiam efficere, lut merita sanctorum vim habeant expiandi reatum pC nae temporalis.Quae est etiam ratio , cur Deus voluerit, ut unusquisque nostrum proprijs meritis coronam Vitat sibi acquirat, iuxta illud Apostolia.. Timoth. a. mucoronabitur, vis qui legi: ὸ eerrauerit, non quod Christi m

rita non sufficiant, sed quia id nobis utilius, & Christo gloriosi est. quemadmodum etiam idem Deus iusti-

114쪽

ε in

illi vi,

tuit,ut secundae caussa non sint otiosae,sed cum ipsa pruna caussa ad res pr oducendas conueniant,quamuis pria na causia,sine secundis,res omnes, aeque facilinae perfecte efficere potuisset. PERGIT Caluinus, & ex variis scripturarum testimoni, probare nititur , Christi sanguinem profana ri,fi illi sanctorum merita adiungantur : chrilio, inquit,

i nonia scripturarum verissima esse, sed perperam alimgari; loquuntur enim de remissione culpae,ac praesertim letalis,id est,de iustificatione impij,& reconciliatione, per quam ex peccatoribus efficimur iusti , quam accipimus in sacramentis,Baptismi, vel poenitentiae dubinullum locum habent merita sanctorum. Porrb, indulgentiae non remittunt culpam,neque letalem,neque I nialem,sed solam poenam,eamque temporariam, cuiu, reatus inueniri potest in hominibus iustificatis , sanctificatis, ablutis, sicut inueniebatur in Dauide, cui post consessionem peccati , dictum est aPropheta Na

115쪽

Cv. III. De Inauenitqs. Lib. II. im,qui Mim Hii, morte morietur. Non igitur indulgentiae tribuunt sanctis id est,quod scripturae at legat et tribuunt Chrasto. Acut id planius fiat,excutiam breuiter singula testimonia a Caluino adducta. In actis, cap. Io. loquituis Petrus de remistione peccati, quae habetur per fidem&lacramenta, sine qua nemo saluus esse potest : namideb dictum est Cornelio ab Angelo : ccersi Jimonem,

--cGnominatur Petrus ut is aetur tibi verba, in quibin saluin erunt, iuersa do, mi ι . Neque obstat, quod Cornelius in eodem loco dicitur mille vir iustus , & timens Deum, etiam antequam petrum audiret. Nam ut scribit S. Au gustii ius in lib. i. ad Simplicianum,qu. r. IH erat tam sim iustitia quadam inchoat imperfecta , sed non potera; sal esse , nisi crederet in Christum, est ρre saepis mci remitterentur ei pereata, in ipsi lucorpora etur Ecclesiae. Nam, ut idem Augustinus loq ii iir lil, t de praedest. lanct. cap. 7. sipol sit cornelii iises 8 cbi ii se uin es , nis ad eam aedificandum missi- δεῖ et architectis, Petri. De hac igitur remissione loquitur idem Apostolus, cum ait : Huicomves Prophetae testin Hiim perhibent , quod perinum aec tota sit remissio pecatornm de qua remissione falsb Caluinus dicit, i.da gentiae remis.

clim iam sepe sit di ctum,culpas per indulgentias non resti illi.

In Epistolai. cap. I. s. soannes cum dicit: Sanguis eius G udat nos a peecasodo tu cur de remistione culpae, quae maculam proprid gignit in anima:inacula enim est,quae ablutione tollitur, non poena,quae debitorem, non sordidum facit. Itaque falso Caluinus addit indulgentiae Diau m Maryrum faeium pectarorum ablationem. Non enim ab Iutionem culpae, sed solutionem pro debito poenae, induleent ijs Catholici tribuunt. In Epist Lad Corinth.c.s. Apostolus Paullus, postea quam dixit, christumsectum esse eccatum, id est, hostiam pr6 peccato,adiunxit,ri nos esseremur iustitia Dei tu ira, Ex quo intelligimus , eum loqui de remistione peccati , permiam iusti scamur, de ex impiis efficimur pij; quem ef- tectum nemo unquam Catholicorum,indulgentus attri-

116쪽

p. III. De In dentjs. Lib. II. ιυbuit. Quare Caluinus cum scribit, indidoemiae peccato σμεfectuvrem is ame Marorum reponio vel loquitur de satisfactione pro culpa,& poena sempiternas, & falso Catholicis imponit,quod ex eorum sententia, indulgenti et satisfactionem peccatorum in sanguine Martyrum reponanuvel loquitur de satisfactione pro poena temporali,& falso indulgentias verbis Apostoli Paulli opponit , cum Apostolus de satisfactione pro culpa intelli

gendus sit. r

In Epist.i.ad Corinth. cap.i. idem Apostolus,cum testificatur,& clamatoου- cissum emoDum et pro nobis, loquitur sine ullo dubio,de passione Christi, quatenus ea per baptismum applicata,iustificat,& reconciliat. Id ebenim duo illa coniungit r Nunqaud Posius pro vobis cruei'Mefot in nomine Pori baptirati estu λ In quo sensu nemo in tholicorum seiret, quod Caluinus dicit,isdiagmian

In Actis,cap iociim idem Apostolus scribit, cbryli proprios nise Ecclesiam Memmisse , manifeste loquitur de pretio sanguinis,quo redimimur de captiuitate Diaboli,& per fidem & baptismum adningi mur ad Ecclesiam; tunc enim aedificatur,& acquiritur Ecclesia, cum per fidem. sacramenta homines incorporantur Ecclesiae. In quo sensu falso Caluinus dicit,indulgentia aliud etiam a qui sionis in sanguine morori stat ara-. In Epistola ad Hebr.cap io.cam idem ApostoIus stri. bit, Chi Itan amica oblatione censemimasse in perpetiuis secti ussigui scat,Christum unica oblatione corporis sui in Cru. ccisum ciens pretium obtulisse, quo possint omnes homines redimi ab omni iniquitate,& ita redimi, ut ipsa redemptio perpetua esse possit s cui redemptioni non epugnat,ut homines sic redempti,hoc est,iustificati, cireconciliati , reatum aliquem poenae temporalis haheant, pro quo soluendo,indulgentijs opus habeant. sc- ut enim culpae veniales, sine quibus haec vita non ducititur,non impediunt redemptionem, iustificationem,&sanctificationem: Ita, nee reatus poenae temporat is eam

117쪽

reclamant,a Ma omper*isarem catio. , quae alisquin δε aeret. Nam Catholici neque dicunt, indulgentijs perfici sanctificationem,& multo minus affirmant,Christi se ctificationem non sufficere. Sed non est hoc primum, quod falso Catholicis Caluinus attribuit. In Apocalyps,ca. . cum Ioannes dieit,omnes sanctos

Iauisse holas in sanguine Agni: nemo dubitare potest. quin loquatur de iustificatione a culpa, tum originali, tum actuali, quae,ut supra diximus, propriὸ maculam

gignit. Quare falso Caluinus add it, indulgentiae doceis Iaae restino in finga, fanaim .siquidem, iudulgentiae Catho- Iicae nihil tale docent,neque unquam docuerunt. Vid mus igitur, agmen illud argumentorum Caluinianorum tot scripturarum telis armatum, plus ostentationis, qua soli ditatis habui sse: nam cum totum,vel ex falsis, vel ea veris ad rem non facientibus constaret, cum ad manus ventum est,& cominus signa collata,vera ad rem non f cientia pugnare noluerunt, falsa vero facilὰ hostibus

terga verterunt.

CAPUT QUARTUM.

IAm veris in sectione o. ducit Caluinus argum e

tum a testimonus sanctorum Patrum, Leonis,& Augustini: Praesar , inquit ita Mersu Ucollegia, LM E scvn

118쪽

op. IV. De Insulentis. Iib. II. 13ν ,

vis in remissiovem percuitorum funditur : quod fecit chri impro ns- bis coeqise in tae quid imit auremur, fled PM Iratularemur, eonialis um,is.Item lib. . ad Boifacium, cap. . Sicutsolu filius miseE ε' filius b sort nos secum las miseeret: ita pro noli solus fascepit De malis meritis penam, ut nuper ipsum sime bonis meritis emiss ueromin gratiam. Hoc argumentum Caluina non mi- ,

nus speciosum , nec magis solidum est , quam superius.Vera sunt omnia,quae a Ss Patribus, Leone,&Augustino dicuntnr, sed ad rem praesentem nihil omninb . faciunt.Quid enim S Leo dicit 3solius Christi mortem, mundi propitiationem fuisse,neque sanctorum mortibus vllam partem eius propitiationis esse tribuendam. Umrissimum est: nam ipsi etiam sancti de mundo aliquando fuerunt,& C hristi morte redempti,de mundo exire coeperunt. neque nos indulgent ijs id adscribimus, ut mundum reconcilient Deo, sed ut eos,qui iam de mundo per christum educti,&Deo Patri reconciliati sunt, iuuent, ut a reatu poeni temporalis,si quo forte adhuc tenentur obstricti, facilius liberentur. Quid praetereas. Leo di- cit Accepisse iustos, non dedisse coronas,& hoc nos quoque libentissime confitemutaneque enim merita quibus Praemia,& coronae respondent,per indulgentias habere nos credimus. Quid postea idem Leo adiungit ex fidelium fortitudine nata esse exempla patientiae, non dona iustitiae. Et hoc nihil verius : nam dona iustitiae non potest dare, nisi qui iustificat impium. Impium verbiustus care non potest, nisi ille,qui peccatum non fecit,& citi ius passio pretij fuit infini ti cuius plenitudine nos omnes accepimus. solus ipse caput existens corporis Ecclesiae, suis omnibus membris gratiam,& gloriam comparauit.Neque ullus Catholicorum docuit unquam, per indulgentias acquiri dona iustitiae, vel, quod est ident, quemquam ex impio iustum fieri. Quid postremo S. Leo nos monet Singulares aliorum mortes fuisse, neque quemquam alterius debitum suo fine solui unum esse Chrastiam, in quo omnes mortui, omnes sunretiam

suscitati. Id verbquia nostrum unquam negauit certe

119쪽

unusquisque dum moritur, debitum proprium soluit, quod in Adamo contraxit. Solus Christus, qui debitum

moriendi non habuit,pro omnibus mortuus est, ut mo tem moriendo destrueret, & vitam resurgendo repar

ret. Neque ista inter se pugoant quod per Christi mori rem . debito mortis libe alitamus, & tamen unusquisque nomin moriendo debitum soluat, quod in Ad

mo contraxit.Siquidem, mortis debitum non erat s rum,ut moreremur, sedyt in morte perpetub maneremus. Christus autem, i,ve Apostolus a tr.m Timoth.

I.destruxit quidem mortem, i mnauit autem Dilam , in incon

ptionem d nobis morte sua contulit, ut licet ad tempus moriam 'r,tamen ad vitam reuocati,perpetuo cum ipso vivamus. Neque verb aliquid horum indulgentijs tri-huimus,aut sanctorum mortibus, ut Caluinus credi v luit. Sed, quemadmodum nos verisiima esse fatemur

mnia, quae S. Leo in Epistola a legata posuit: Sic ipse vicissim non negasset, si de his iebus differendi illi se

occasio obtulisset, sanctorum passiones alijs Ecclesiae membris applicari posse ad solum reatum poenae temporariae dissoluendum propositum enitatS. Leoni in ea Epistola fuit, demonstrare necessitatem verae caryis in Christό,aduersiim haeresim Eutychetis, quae paulld an te suborta fuerat. Itaque docet STeo, veram in Christosuisse carnem,quoniam sine vera carne, vere mori non tuisset. Quod si Christus vere mortuus non esset,nos

quoque redempti,ac reconci liati Deq non grem: s ,cum nullius alterius hominis, quam; is innocentis,& sancti, mors, propitiatio mundi esse eotuerit. Haec est sancti Leonis ratiocinatio,quae solidi issima est si agatur, ut vere agitur,de redemptione a captiuitate Diaboli,de propitiatione peccati letalis,& de satisfactione pro reatu, ac dcbito mortis aeternae. At si quis contendati ea dem ratiocinationςm extendere se ad satisfactione pro re tu pinnae temporariae,nihil efficiet,& contra ipse i Leonem disputabit qui serm. i. de ieiunio decimi mensis, in Epist. 4. ad Nicetam,&ρr.ad Theodorum, & 9ι. ad Rusticgm saepe repetit,pex opera bon satisfieri Deo, poe-

120쪽

III. De Indulgentis. Lib. II. δερ

nas peccatorum redimi, placari Deum, Sec. Et quemadmodum non negat s.Leo, imb verb palam affirmat postis unumquemque suis operibus satisfacere Deo pro reatu poenae temporalis,quamuis solius Christi mors reconciliatio fuerit mundi:sic etiam non negaret, propter vinculum charitatis,&sanctorum communionem,posse nius satisfactionem alteri applicari pro solutione reatus poenae temporalis; atque hoc solum est, quod per iu-dulgentias fieri Catholici docent. Nunc ad S. Augustini testimonia, eadem responso dari podest Loquitur enim S. Augustinus,ut verba ipsa clamant, de remissione peccatorum,quam in iustificatione accipimus, cum ad gratiam Dei sine ullis nostris bonis meritis peruenimur,

quam remissionem,ut sepe iam diximus nemo Catholicorum ab indulgentij vel a sanctis expectat, sed omnes in unum Chri istam integre refersit. Quid igitur iam habet Caluinus λ optima testimonia protulit, sed nihil.

nisi aerem verberauit.

CAPUT QUINTUM

tionem Catholicorum qua thesaurum indulgentiarum ab illis astrui dicit. proponit autem eam rati nem his verbis: nosicaat, an non baecsint fucita Mart rospim morte sua Deo praestitis ac meritos esse,quam sibi um esset: υπ-

rare istu meritorum lcl gilaum superfuisse, quae tu alios redμnda res. Ne igitur superuacui insit tantum bonum,cenisnisteri earum cui--n anguini christi, in ex utroque ibesaurum Eccissiae censi ad remis Hem, sari si nem peccatorum. tque ita accipiendum, quia viis Pori olog.L Suppleo in revore meo ea, quae desunt pasii morsipro corpore eim,quod est Ecclesia Haec ille,qui non omni.nb fideliter rationem Catholicorum phoposuit, ut plane negare possimus,ltra nostra esse placita, neque enim