장음표시 사용
131쪽
qritates omnium nostrum. Ise s s. Deniqueex illis : Ecce cn- Dei, Ecce qui tollit peccata maudi. Ioan.i. his testimoniis nude recitatis, concludit his verbis '. ergo tam caropr ito redempti, Patri reconciliatisimu , quae E ea impudentis, eontumelia in Filium Dei, quod impostor ile vittit pro numerasa pecunia, emissioηem,m m ri:ar poenarum in 'utiam λ Etta mchristu satisfecerit Patri no tulit- mundi να , blas bemμme,' mendacium,quod fingunt Poηiis ij, voi f. ero suis pec ii satisfacere. Iablata errore de fit, uection , ,e Manescit fame tam de indust viijs. Haec est prima He, ou demonstratio, is e , antiqua Mitheranorum cant: .a, milies a Catholicis refutata:fatemur enim Ch sturn pro nobis,&pro toto mundo integre , im , pleniasime Deo Patri satisfecisie,ut scripturae allegatae, aliaeque permultae nos docent : sed negamus, inde sequi, non debere fidelesyro suis peccatis, id est, pro reatu poenae temporalis expiando, Domino satissa cera . sicut etiam fatemur, Christum nobis gratiam, &gloriam fanguine suo aC-quisiuisse, ac promeruisse : ye tamen debemus gratiam per fidem,& sacramenta quErere,&gloriam, quasi palmam& bravium, certando, & currendo promereri.
Apostolus enim omnibus:dicit: ne currite, ut comprehenda- ρ ,r.Cor.s & de se : Bonem certamen eertam, cursum consummaui de emavi, ideoque r posita est mihi corona iastitiae. 3.Ti m. . Ratio autem horum omnium est, quoniam pretium redemptionis , & satisfactionis a Christo persolutum, non prodest nisi ijs,quibus per certa media, siue instrumenta applicatur, quod etiam aduersarij confitentur; di si negarent,nullam caussam reddere possent, cur Pagani, Mahumetani,Iudaei, caeterique infideles pereant, eum Christus pro toto mundo satisfecerit, 2 omnibus homini bos, & gratiam, & gloriam promeruerit. Itaque , praeter illud principium, quod Ileshusius ponit, Christum satisfecisse pro peccatis nostris, ponendum est hoc aliud ,eam satisfactionem nemini prodesse, nisi per tarta media,& instrumenta applicetur ι & tum r
132쪽
manet controuersi quae sint illa inedia, quam controuersiam Heshusius hoc loco non attigit, & ideΛ nihil omnino suis clamoribus efficit. Nos enim existimamus, pretium sanguinis Christi, i)s, qui ab infidelitate primum conuertuntur,applicari per fidem,& baptismum: ijs autem , qui post baptismum,ad peccata redeunt, dirursum a peccatis conuertuntur ad Deum,applicari per sacramentum poenitentiae, cuius partes sunt contritio, confessio,& satisfactio; Heshusius contra existimat, sola fide applicari,vel certe per fidem,& baptismum. Sed nihil horum probat, nec probare potest. pleni sunt enim libri, tum Prophetarum, tum Apostolorum, tum etiam sanctorum Patrum testimonijs, pro satisfactione, quam Deus, post rem i stam culpam, a nobis requirit. Et quemadmodum non est contumelia, vel blasphemia in
Christum, dicere, pretium sanguinis eius non prodesse infidelibus, nisi per fidem, & baptismum illis applicetur: ita non est contumelia,vel blasphemia,dicere, fidelibus poenitentibus non prodesse,nisi per sacramentum poenitentiae:ac P hoc, per contritionem,consessione,&satisfactionem applicetur. Admissa autem necessitate satisfactionis , dogma de indulgent ijs facillime constituitur. Nam,sicut pretium sanguinis Christi non prodest ad remissiouem culpae, &poenae sempiternae, nisi per fidem, &sacramentum applicetur : ita, sine ulla Christi contumelia dici potest, idem pretium non semper prodesse ad remissionem totius poenae temporalis, nisi per opera poenitentiae, vel per indulgentias applicetur. Quod autem diximus,per opera poenitentiae, id est,per nostram satisfactionem, pretium sanguinis Domini, id est,eius satisfactionem nobis applicari ι non se intellipimus, quasi nostra satisfactio non sit veri nominis satisfactio ; nam, & vera satisfactio est, ut in lib. . de Poenitentia, demonstrauimus , &simul tamen cum ea, & per eam Christi satisfactio nobis applicatur. Neque nostra satisfactio, Christi satisfactioni adiungitur,quod illa per se non sufficereti sed quia voluit ipse nobis etiam gratiam satisfaciendi tribuere, ut efficaci-H s tas
133쪽
io Cap. VII. De in xlemys. Lia. II. tas sanguinis ipsius magis splendesceret, dum non sola ipse satisfaceret, sed etiam membris suis virtutem sati
faciendi communicaret. PORR o quod addit Heshusius, Pontificem,pro numerata pecunia peccata remittere, atque indulgentiam dare,mera calumnia est : neque enim Pontifices pecunias ullas pro indulgent ijs exigunt, sed iubent eos, qui indulgentias consequi cupiunt,orare, ieiunare,eleem synas facere,vel in commune pauperibus, vel in certum
aliquod pium opus ut in Basilicae aedificationem, sed illud est frequetius,& hoc tempore solum in usu, ut ele mosynae pauperibus in communi erogari iubeantur ':
Referantur aliae obiectiones eiusdem Til nam ni Hesbusj. Enio ad sεCUNDUM CAPUT argumenti Heshusiani,sic igitur ille pergit: obscuraui, inquit,
Pbat cij necessariam do Dinam is paenitentia, commento i dulgentiarum. Cam enim docent,bamines pro suis peccatis, ,el in baci vel infutura vita suisfacere, Mit etiam impositas satisfactiones pecunia redimerens,extenuant peccati maguitudinem,parui faciunt iudicium Dei adversm peccatum,in'Paut animis hominum securitatem, atque ita verae emtritionis finiamenta euertunt. Haec ille,qui sine
dubio aliquid diceret, si nos diceremus, pro culpa, re poena sempiterna posse a nobis Domino satisfieri , id verb non dicimus, atque ea de caussa Theologi nostri disputant, necessa riam fui illa incarnationem Fit ij Dei: quoniam tanta est magnitudo peccati, ut non potuerit vlla pura creatura, ex rigore iustitiae, pro peccatis hominum satisfacere Deo. Id igitur solum docemus, post culpam remissam, posse hominem iustificatum per gratiam Dei,satisfacere Deo, pro reatu poenae temporalis tantu. Q Zod non solu non extenuat, sed etia amplificat, mirum in modum,tum peccati magnitudinem, tum ii
134쪽
Cap. VIII. De Indulgentqs. Lib. I f. rudicium Dei aduersus peccatum. Quis enim non mir
tur diuini iudicij seueritatem,& iptius peccati molem; si cogitet, Deum ab ipsis, etiam filijs suis, & amicis, Christi sanguine iustificatis, & reconciliatis , adhuc repetere poenas pro delictis, vel in hac vita, vel etiam in futuraγSed qui sunt, qui nobis ob ijciunt, quod peccati grauitatem extenuemus, & iudicium Dei parui faciamus λ Nempe Lutherani, qui usqueadeo peccatum extenuant, iudiciaque Dei contemnunt, ut nihil ad expianda peccata exigi arbitrentur ,nisi ut credant ea sibi a Deo non imputari. Vtri igitur magis peccatum e
tenuant Dei iudicia parui pendunt, Catholici, qui
praeter fidem,contritionem, consessionem, &satisfactionem necessariam esse docent ad peccata purganda ; an Lui herani, qui sola fide, sine ullo poenitentiae labore, purgari peccata contendunt 3 Simile est, quod de securitate addit Heshusius : nam si Catholici dicerent, per satisfactionem , vel indulgentias , homines reddi securos de salute aeterna, etiamsi contritionem de peccatis nullam habeant, neq; a peccatis ad Deum conuerti velint, rectissime diceret Heshusius, per inanem istina securitatem euerti fundamenta contritionis,&poenitentia'. At non hoc dicimus, sed cum B. Augustinom libro et i de civit. Dei,cap. 27. inter errores perniciosissimos numeram us sententiam illorum, qui dicebant, eleemosti as, & similia bona opera, sine vera conuersione,& poenitentia, sufficere ad salutem. Et verbis dia sertis omnes Theologi nostri tradunt, satisfactionem,& indulgentias non prodesse, nisi ijs, qui per veram contritionem,& reconciliationem iustificati, in gratiam a
Deo recepti sunt. Neque etiam tunc securitatem salutis pollicemur per indulgentiam, nisi sub conditione, si videlicet adsit auctoritas in concedente, status gratiae in suscipiente, & pietas, atque ρationabilitas, ut sic I quamur, in causis. Absolute autem, spem bonam,& siduciam pollicemur, iuxta illud Apostoli i. Tim. 3. cui beiamin strauerint, gradum bonum sibi acquirent, multam fiduciam
135쪽
νυ Cup. VIII. De Indueent'. Lib. II.
husius seeuritatem nobis ob ijciat, cum alioqui nos,ut plurimum reprehendant Lia: heram, a ubd dubitatione,& metum persuadeam is nostris, cum ipsi contra doceat suos ut certissime credant, se iustos es , & salvos fore;
atque hanc i psam fidem de propria iustitia, fidem iustifican em de Catholicam esse velint. Superest TERTIVM CAPur argumenti Heshusj, quod his verbis i pse persequitur:Svesium qn'que doctrina inqu it,de Heseus aera tu media:orem Iesana chri yiam: si euim remisito parra 'in pecuuia emi potest,mη est necesse credere in si iam Dei Iesum rati illam. At tota scriptu a clamat, qui non ererit in Fιἰiam,Ῥita non ridebit sied ira. Dei manet super eum. Ibo. 3 Haec videt icet est
illa insolubilis demonstratio, ob quam ita se iactat, citriumphat Heshusius. Et quidem doctrinam de vera fide, & fiduciam in Christum non solum non sepeliunt, sed etiam enitescere,atq; eminere faciunt indulgentiae. si quidem sundamentum habent in thesauro meritorum Christi &non prosunt nisi veris fidei ibus,& per fidem veram,&vivam iustificatis chiare,absurda&inepta est illa consequentia: Per indulgentias,vel per opera satisfactoria quales sunt eleemosynae pecuniariae, redimun- , tur peccata ab ijs, qui credunt in Christum, & meritis ipsius, ac satisfactione nituntur : igitur non est necesse credere in filium Dei Iesum Christum. Fateor tamen per satisfactiones & indulgentias vere sepeliri doctrinam de sola fide, seu fiducia iustificante,quam fidem,seu fiduciam inanem, &falsam , &non tam iustificantem, quam sub spe iustificationis animas deludentem, ac seducentem,esse alibi demonstrauimus inod autem He husius dicit,pecunia redimi poenarum remissionem, ex Catholicorum sententia,verum est in eo sensu,quod Daniel Regem quendam admonuit, Peccata tua eleemosynis r dune, in iniquitates tuas misericordiis pauperum. Daniel. . nimirum existimamus, per eleemosynas,ut etiam per ieiunia aliaque pia opera,praesertim laboriosa,& poenalia, remitti poenas temporales,quae remanent post culpam romissa m,ut& iam saepe dictum est. QvARTvM CAPur argumenti,quod probandu
136쪽
Gip. VIII. De re lent s. Lo. II. MIerat, per satisfactiones, & indulgentias labefactari doctrinam de potestate clauium, Heshu sius non adscripsitan obliuione,an alia de caussa incertiunt si : scd hanc i,cturam meliori compensatione relai ciuit; ad Iunx:tznim aliquid aduersus indulgentias pro desuntiis. ρμοι
Item: Beati mortui, qui in Domino moriunthr. Apoc. iq. Infelices ergo
Dei. Mirabilis sane Dialcctica Heshusij, perquam siue medio termino, quidlibet ex quolibet licci colligere.
cui non credii in ium Dei, iam iudicatu, e figitur indulgentiae per
modum infrUij desectu valere πιηρ stunt. Sanusne est, an det i-rat,qui ita coli git λ Fatemur, indulgentias nullo modo prodesse ijs, qui sine fide in Christo decesse iunt, qui iuxta verbum Domini, iudicati, id est, condemnati sunt. At non inde sequitur, non prodesse ijs qui cum fide, spe, di caritate migrarunt,& adhuc tamen in locis purgato xijs degunt, de quibus sic loquitur S. Aug ho m. i5.ex li
recipere, quae gesic runt in corpore, sed eos,qui in fide, spe,& caritate viq; ad finem perseuerarunt , id egisse in corpore,ut post mortem suifrag:js, atq, indulgent ijs iuuari possent; contra autem eos qui in peccatis letalibus vique ad mortem permanserunt, id egisse in corpore, ut eis post mortem, neque indulgentiae, neque suis gia vlla
137쪽
dlepsissent, meruerust. Est euim quidam tuendi madiu nec tam I nm, i non requirat ista,nec tam malus, ut ei non prosint ista post mosiem.& i n fra: Non igitur ista, quae pro defunctis commeassandis frequentat Ecclesia, iki postolicaesunt aduersa sententiae , qua distume'omnes astabimus ante Trib ual Christi, ut referai nusquisque s
cundum ea,quae per corpii gesiit ue bonum, siue malum ; quia etiam hoc meritum sibi quisque, cum in corpore νiaeret, comparauit, tei possent ista prodeste. Non enim omnibus prosilit: Σ' qxare non omnibus
profuni nisipropter disterentiam νitae, quam quique gessit in corpore Haec illa. Ad locum autem Apocalypsis, respondemii , eos qui in Domino,omni ex parte mori utur, quales sunt martyres,quos eo loco praecipue Ioannes Apollol. consolatur, plane beatos esse, neque indulgent ijs, alijsque suffragijs indigere : ac de his hunc locum exponunt S. Ambrosius, Haymo, Ansbertus,&Richardus de S. Vieto re,eos autem, qui nulla ex parte in Domino moriuntur,
quales sunt homines perditi, qui sine gratia Dei, & iustificatione decedunt, infelices omnino, ac miseros esse, neq; indulgentias, aliaue ulla suffragia eis prodesse. Sed inter hos quida sunt medij, ut paullo ante, ex Augustino didicim , qui partim in Domino, partim no in Domino moriuntur: in Domino quidem , quia cum fide, spe, cicaritate de hac vita deceduntmon in Domi no, quia maculae veniales, vel reatus poenae temporalis adhaerent, ob quae purgatione, atque expiatione indigeant. Ιiti igitur nec tam perfecti sunt, ut continud requiescant a laboribus suis, neque suffragijs Ecclesiae, vel indulgent ijs opus habeant, nec tam sunt imperfecti, ut requiem a poenis,&laboribus non exspectent, vel ut indulgenti)s,ac eleemosynis, alijsque suffragijs releuari non possint. Neque mirabitur , nos dicere, aliquos mori partim in Domino, partim non in Domino, qui apud S. Augustitium, lib. 3. ad Bonifacium, cap. 3. legerit, homines eo Ldem, propter gratiam Dei, quam habent,esse filios Dei, propter peccata venialia, quibus non carent, esse filios huius seculi. Illa denique Heshusij postrema conclusio, Blasthemum, contumeliosum esse in ium Dei, sectorum meria fidere,vnde colligatur,omnino non video. Nam neqne
138쪽
s V. UOI. Me nauigent s. Do. II. raro proxime dictis verbis nascitur, neque ad rem propositam ullo modo facit. Sed iam diei um est, secundum nouam Heshusj logicam , quidlibet hac quolibet colligi posse,iantum autem abest, ut fidere sanctorum meritis, sit vel blasphemum,vel contumeliosum in Dei filium, 'est filio Dei perhonorificum, &gloriosum. quid enim sunt sancti, nisi palmites fructuosi eius nobilissimae vitis, quae dicit in Evangelio. 'ofum Yitisqvospalmites', Sequoniam palmites omnem virtutem suam ex vite trahunt,certe omnis palmitum gloria in virem redundat. Itaque,ctim sanctorum meritis confidimus,Christo confidimus, sine quo i lii nihil facere possunt.Neque ita confidimus sanctorum meritis, ut ab illis gratiam vel gloriam expectemus,sed solum,ut saepe diximus, ut per eoru satisfactiones nobis communicatas a reatu pCens temporalis liberemur,vel eorum intercessione, a Deo per Christum varia beneficia consequamur.
Restantitur ad primum caput distulationis Martim Tem niti, de indulgentiis.
MA R. T 7 N v s X E M N I T I v s in quarta parte examinis Concilij Tridentini,discutiens decretum Concilij de indulgentijs, quod habetur in ultima sess. longissimam , id est, verbosissimam, more solito, de indulgentijs di sputationem instituit,eam
nos hoc loco refutare aggredimur,ac', Deo bene iuuante, non magno negotio fraudes eius & mendacia det gemus, & argumenta, si quae erunt alicuius momenti, breuiter,&dilucide refellemus, Sed illud initio lectorem admonitum volo, nolle me tempus terere in recutandis ijs, quae Κemnitius,ut librum suum pleniorem 'ceret,ex libris Catholicorum descripsit, quae plurima sunt,ut canones omnes poenitentiales, quos ex Conculijs,ex Burchardo,& ex Gratiano in medium attulit, de alia id genus.Item, nolle me repetere resutatione alio-
139쪽
rum errorum Lutheranorum, qui pals m aΚemnitio imculcantur, quamuis ad rem praesentem non faciant.Satis enim multa tuin in libris aliorum Catholicorum, tum etiam in nostris extant,unde errores illi plenissime confutentur. Denique, nolle me verbis sine neces state coim tendere, neque conuicia.&contumelias,quibus Catholicos passim aspergit, referre,&retorquere, quod longissimum esset, nisi aliquando eius nimia impudentianos cogat aliquid dicere. Igitur,duo tantum in hac dis cussione Chenanitianae disputationis praefari mihi propositum est,ut notem quae falso Κemnitius nobis imp nit,& argumentis eius aduersus indulgentias perspicue olideque respondeam.In primo capite disputationis suae I emnitius id est . pag. zis. in editione Francofordiensi, .in 3 statum quaestionis exponit, quid videlicet illud sit, quod nomine indulgentiae in hac disputatione accipia tur. Vbi multa sunt, quae perperam ab illo dicuntur,ut . caussam Catholicorum odiosam reddat. P R I Μ v bi miratur,cur Tridentinum Concilium,si Pontificias indulgentias non prorsus damnare, & abij-cere volebat, non saltem earum mentione rixae petierit,
vel approbationem suspenderit: cum toti orbi, atque adeo ipsis Pontificijs notum si ut ipse loqui tui impudentem , & impiam indulgentiarum nundinationem. a multis doctis,& p ijs vir is deploratam, & reprehensam
fuisse. sed non est cur miretur : nam Concilia Ecclesiae Catholicae, quale Tridentinum fuit, non solent dogmata quotannis mutare, ut Lutheram faciunt, neque circumferri omni vento doctrinae. Concilia vetera Latoranensia, Lugdunensita, Vientiensia, ut supin ostendimus, indulgemias approbarunt,abusus, qui forte irrepserant, condemnarunt. Idem omnino Tradentinum Concilium fecit; aequerribuendae sunt Ecclesiae Cath licat, si quae irrepunt ex cupiditate prauorum hominum corruptelae incultu religioso, praesertim cum non solum p ij,&docti viri, sed ipsa, etiam Concilia vigilent aduersus eiusmodi corruptelas. Neque id Kemnitius ignorare potest, cum in hac ipsa disputatione, pag. 33 .
140쪽
m erat Decretum Concilij Lateranensis,&pag. 33 . De uti 'tum Concilii Viennensis aduersus abusus, qui in in- , et uigentiarum praedicatione aamisceri coeperant. Seua 1 Pleidcm, pag. Mῖ. integre recitet Decretum Concilij ο Tridentini, quo damnantur, di prohibentur superstiti et, tiones,& abusus omnes, & nominatim praui questus, 4 , Vnde plurimum in Christiano populo ab usuum caussa es fluxit. At non sunt tollendi boni ulus, ut destruantur: i abusus: neque specie reformationis Ecclesia funditus ii , euertendacit, ut Lutherani , & Caluiniani facere mo- : liuntur. sed non mentitur qui ait: Tu es Petrus,cν De= baneia petram aedificabo Ecclesitam meum, eγρονω inferi non praeualeb t
S E C v N D O, idem Keinfiitius,pag. etis. dicit,ex sen- tentia Catholicorum,temporalem poenam, quae rema- net luenda tostremissam sulpam, in sacramento poeni- tentiae, maiorem esse, qui muta quoquam hominum in
hac vita exolui possit. Sed hoc falso nobis imponit, ne ira vllum scriptorem Catholicum inueniet, qui hoc dicat: Imo vero Catholici Theologi docent, non solum posset' hominem iustificatum fatisfacere Deo pro debito post ' nae temporalis, sed etiam id po sie ex condigno. Vide
in Praeter caeteroS,Dominicum asoto in sentent. dist.r . tau qu. I. ar. 4. Porro , Ddab ista dogmata nobis gemnitius
is a adscribit, ut videamur super falsis fundamentis inniti. cum docemus, in purgatorio poenas dari a spiritibus F defunctorum,& tum in hac vita,tum in alia, induluen-
' TE I I o, ibidem Semnitius dicit,Catholicos docere, diuinam iust i t ia in maiores adhuc poenas exigere, quae in purgatorio luendae sint, etiam si canonica poenitentia in hac vita plene exoluatur. Sed hoc etiam falso Catholicis imponi certissimum est : tunc enim soluminat ores poenas Deus exigix , quando poenitentia canonica iniuncta est minor, quam par esset, sed si iniungatur aequat is,ut plane iniungi potest, & ea plene exolu tur , nihil inpuigatorio soluendum superesse, omnes η Ι Ga