장음표시 사용
91쪽
ιο Cap. XIII. De Insiugentys. Lm. I. dulgentias ab ea liberari. Addo etiam quod si indulgentiae non darentur,nisi de in itinctis, postent homines in iunctam poenitentiam accipere animo perficietidi, nisi pollinc alia ratione ab eo reatu liberari. ,
De indulgenti,s,qua accipiuntur pro defunctἰs. DE indulgentiis quibus iuuantur animae defunctorum, lex quaeitiones sunt. PRIMA, au prosior, SECUNDA, an per modum absolucionis dari
possint.T E Rr I Α,quid sit dari indulgentia, defuit is per modam sic diag:j A R Τ Λ, an ex iustitia, in ex
misericordia liberentur animae, quibus an dulgenc: ae applicancur I Ν T A quid requirasur,ut indulgentiae prosint defunct is. S E x T A, an indulgentiae prosint in particulari certis animabas , an solum omibus in
v OD AD PRIMAM quaestionem attinet, haeretici omneS,tum recentiores,tum antiquiores, qui purgatomum negauerunt, consequenter etiam suffragia Nindulgentias mortuis prodesse negauerunt. Ex Cath licis. Ostiensis in summa, lib. . tit. de remissionibus,nu. s.&Gabr. Leet 37. in C 'onem missae docuerunt, indulgentias defunctis non prodesse: sed Gabriel cito correxit errorem, ut perspicuum est ex additione ad eandem
lectionem. Res autem certi stima est, pud Catholicos iudubitata. indulgent ijs iuuari posse animas, quae in purgat Ario hinnas luitur. Id quod prisnum probari potest ratione deducia ex scripturis, Concilijs, & Patribus. Cotistat enim animas defunctorum posse iuuari iunfragijs viventium,id est,eleemosynis, precibus,teiunij , sacrifici jsmissarum, alijsque pijs operibus, ut copio e ostensum est a nobis in lib. i. de purgatorio, fere toto ,re lib. 2.cap. is.quae non sunt hoc loco repetenda. Et quamvis suffragia defunctis per modum impetrationis pro-
92쪽
op. XIIII. De indulgentse. Lib. I. D snt, ac prae ser tim preces, &s blatio sacrificij rrtamen
nulla ratio reddi potest, cur non prosint etiam per m dum satisfactionis,ac praecipue ieiunia,& eleemosynae. Nam haec opera satisfactoria esse, satis a nobis proba. tum est in . lib. de poenit.&in libi is de operibus bonis in particulari.& defunctos, quibus loc suffragia a vivis
applicantur, sati fictione indigere, non dubium est. Ctastat praeterea, illa ui esse rationem, cur suffragia viventium prodesse posint defuncti . : quia fideles defuncti
ita coniuncti sunt cum fidei ibψ, viuuiuibus, ciuidem fidei,& charitatis vinculo, ut unam Ecclesiam, S unum corpus efficiant. Ν queemni inquit S. Augustinus lib. xo. de ciuitate Dei,ca P. V. piorum a limae factior ab Eteli' j.paratu in quae est regnum christi. Ex his duobus fundameniis apeii E colligitur, posse etiam priuatos homines of ferre Deo pro cc functis, ta quam membris eiusdem cor. poris, s a is factiones suas ieiunia,cleemosynas, peregri. natione 9,& similia opera laboriosa. inod si priuati ii mines potiunt applicare defunctis, tanquam membris eiu i dem corpora G, satisfactiones suas, cur non potest summus Pontifex applicare eisdem fatisfactiones Christi, re sanctorii ita, quae sunt in thesauro spirituasi, cuius ipse dispensator es: λPraetet ea, idem probatur ex usu E closiae constat en ina, Paschalem summum Pontificem ante annos 7oo .concessisse indulgctiam pro defunctis,quae babetur in Ecclesia S. Praxe dis in introitu capellae s. gon. onis, cuius indulgentiae meminit etiam Gabriel loco notato, sed non reci e vocat Pascha sium V cum sit reuera Palchalis primus. Multi etiam Pontifices alij ut ibidem refert Gabriel, pro defunctis indulgentias concesser sit. Deniq; co sentiunt Theologi,vib. Thomas in η.d 4s q M
in cap Quod autem de poenit.&remiis Felinus in serim. de indui g.&alij Neque i)s repugnat, quod Ioan.Maior
in d. to. qu. r. dicat, multos theologo, contia senti recitam loquitur de indulgentia per modum absolutionisi udicialis,non dς indulgentia absistulo.
93쪽
ta . D. III II De Indulgentis. tib. I.
i ALTER A quaestio difficilior est, de modo,quoi dulgent i ae defunctis prodesse possunt; an videlicet summus Ponti sex possit animas defunctor um, quae sunt iapurgatorio, iudicialiter absoluere, ut facit cum homunibus uiuentibus, dum indulgentias eis concedit. Nam Michael Medin a,disput. .cap.3 . & disput8. cap. i. de indulgentijssontenditianimas defunctorum, quae sunt in purgatorio pertinere ad iurisdictionem summi Pontificis, & posse ab eo indulgentias percipere permoda abiolutionis. Sed contra sentiunt serὸ omnes at j scriptores, ut S. Bonaventura,Richardus, Gabriel,& Ioan. Maior,locis citatis, qui postremus aucto r testatur, suo tempore a schola Parisiensi fuisse damnatam sententiam
Contrariam. item Caietanus,trastis. cap. s. Dominicus asoto in d. 2I. qu. h. ar. .concl. 3. Petrus de solo lect. 3. de indulgent ijs. Nauarrus de Iubileo,notab. 22. num. 6.
Antonius Cordubensis,qu.is.de indulg.&alij. & probatur haec sententia posterior. Primb,quoniam S. Leo ita Epist. ad Rusticum Narbonensem Episcopum; & hab
tur apud Gratianum et .qu. a.can. I. sic ait: De communione priuaιμ, γε virafunctis,eOra m ea a iudicis Dei reseranda est. Se
Gelasius Papa in Epist. ad Faustum , &in altera ad Epia scopos Dardianae, ut est apud eundem Gratianum a .q. R. can. legatur.&can. Nec quisquam, disertis verbis d Cet,homines mortuos,qui sunt in diuino iudicio constituti, non posse ab Ecclesia iudicari. Secundo, quia non potest Ecclesia mortuorum animas citare, non potest earum caussam cognoscere, non potest eas cogere ad obedientiam : non igitur potest absoluere, vel ligare. Tertio , Pontifex non habet auctoritatem nisi in oves quas pascendas suscepit, iuxta illud Ioan. xi. Pasice oves meas. At animae defunctorum non possunt pasci a Pontifice,cum non possint ab eo doctrinam , vel sacramenta, vel leges & iura percipere: non igitur sunt ei subiectar, ac proinde non possunt ab eo ligari, vel solui. Quarto, quoniam Pontifices ordinarie cum extendunt induta gentias ad mortuos,addunt particulam ,per modum suffi .
Py. ut perspicuum est ex constitutionibus Alexandri VI.
94쪽
op. XIIII. De Indulgentis. Tib. I. DClementis V II. Iulij III. & Gregorij XIude indictione Iubilei. fert etiam GabrieI in additione ad lectionem s7.seper Canonem, se vidisse declarationem Sixti I v. quod indulgentiae prosint defunctis per modumsus. frui, ii quod, ut mox dicemus,opponinir ei, quod modum issetationis. At O BI ICI VNT aliqlia verba Domini,Matth. i5.2uodcunque fueris super terram, eris solutum m in celu, dc probat illud, super terram, non referri ad eos, qui soluuntur, sed ad eum qui soluit, ut sensus sit; stuo ex Aeso veru tusuper terram degens, erit sotatum a me, qui)um in caelu.Praeterea dicunt,defunctos qui sunt in purgatorio, adhuc esse viatores, & auxilio egentes, ac proinde videri esse subiectos Pontificis iurisdictioni. Denique,
ostendunt excan. sane.2 . q. a. saepe ab Ecclesia excommunicari defunctos, &rursus absolui ex excommunicatione : ex quo sequi videtur, ut proprie sint Ecclesiae iudicio subditi. Sed facilis est REsPoNs Io : Nam ad primum dici posset, Gelasium cuius magna est in E elesia auctoritas)exposuisse illud,super terram, ut reser tvr ad eos,qui soluuntur,non ad eum qui soluitisve patet excan.legatur, iam citato. Sed esto, referri posse ad eum,qui soluit,nihil tamen ex eo tequitur : quia dubet intelligi de solutione circa eos, qui sunt ei subiecti. Mlioqui posset summus Pontifex ligare, & soluere eos clia,qui sunt in caelo, vel in gehenna,si ita uniuersaliter accipiatur ligandi,vel soluendi potestas. AD SEC v p DuM responderi potest, non omnes viatores esse proprie subiectos Pontifici, sed solum eos, qui sunt oues visibiles huius ouilis, de membra huius visibilis Ecclesiae. od autem defuncti, qui in purgatorio degunt, aliquo modo sint viatores, ct egentes auxilio Ecclesiae, recum ipsa Ecclesia visibili inuisibiliter coniuncti per fidem,& caritatem,facit, ut possint ab Eccclesia nostra i Dari,M indulgeatijs frui, non t subditi per modum a solutionis, sed ut amici absentes, per modum suffragij. AD TERTIVM respondemus,defunctos ab Ecclesia Posse excommunicari, &ab excomunicatione absolui,
solum quoad ea . quae a viventibus fieri debeat: nam
95쪽
1ε Cap. XIIII. De Indulgentiis. Lib. I.
cum defunctus excommunicatur, id si i , quia post imoriὁ detegitur eius pertinacia inhaeresi, aut aliquid eius in di,& id solusn ex illa excommicatione sequitur, ut pro ipso non fiant suffragia, non sepeliatur in loco sacro,&s milia. & contra, si detegatur aliquis per errorem e communicatus, & ideo a uoluatur, effectus absolutionis erit,ut pro ipso oretur,& sacrificetur, eiusque cadauer honorifice sepeliatur. Itaque excommunicatio,vel absolutio defundiorum, est potius declaratio sententiae qua serenda fuisset, si meritum ecorum non latuisset, quam noua aliqua poena, quae ad animas i psas pertingat. Quod autem legitur in z. libro Dialogorum S Gregorij, cap. et 3. de sanctis monialibus aB. Benedicto excommunicatis, quae de sepulchris exire videbantur, & de Ecclesia recedere, quando inter missarum sollemnia Diaconus
clamabat; aui non communicaui, recedant: inter miracula res
rendum videtur. Voluit enim Deus eo signo demonstrare,quanti faciendae sunt admonitiones sanctorum: nam alioquis. Benedictis non eas excommunicauerat, sed solum excommunicationem minatus fuerat,vt S. Gregorius ibidem dicit. Plaeterea, non eas excommunicauit
post mortem, sed invita si tamen ea excommunicatio dicenda sit neque eas proprie per sententiam postea absoluit, sed per intercessionem, mittendo oblationem, quae pro eis Domino offerretur.A T inquies) S. Gregorius ibidem ut ostendat, non esse mirum, si B. Benedictus potuit in carne mortali degens de spiritibus defunctorum iudicare,allegauit illud Euangelicum
ueris super terram, erissolutum eris cael s. RESΡONDE O.
S. Gregorium, argumentum a simili ducere voluissernam quemadmodum diuina potestate sibi collata pos . sunt Praelati, cum sint homines in carne mortali degentes, iudicare de rebus spiritualibus: ita potuit S. Benedictus in carne adhuc mortali degens,extraordinario Priuilegio sibi col lato a Deo ligatas tenere, vel soluere animas earum,qnibus,dum viverent, excommunicati nis sententiam fuerat comminatus.Neque credibile est,
S.Gregorium S. Leoni repugnare volatile, qui in Epi st-
96쪽
Cap. XIIII. De Indulgentiis Lb. I. an
ad Rusticum iam citata,disertis verbis docet, non posse ab Ecclesia solui eos, qui communione priuati de hac vita recedunt cum iam sint in diuino iudicio constituti. TERTIA quaestio est,quid significet illud permo lunas rQb ; cum Pontifices dicunt, indulgentias valere destinctis per modum suffragij non desunt, quinxistiment indulgentias prodesse defunctis per modum suffragij, quia prosunt eis suffragia, id est, missae, preces & alia
pia opera,quae Ponti sex iniungit, cum indulgentias erubuit sed hoc non est indulgentias prodesse: nam etiam-s Pontifex ea opera non iniungeret,valerent illa su lsragia ad refrigerium defunctorum. Itaque frustra dare tur indulgentiae defunctis, si nihil adderent praeter valorem suffragiorum. neque Pontifices dicerent, indulgentias prodesse per modii suffragij, sed dicerent cum Ostiensi ndulgentias non prodesse defunctis vi indutigentiae. sed sola vi suifragiorum adiunctorum. Alij existimarunt, indulgentias de iunctis prodesse per modum suffragi j quia tametsi ipsae indulgentis reuera prosint,prosunt tamen per suffragia viventibus imperatar Pontifex enim applicat satisfactiones Christi,& sancto.
rum, ex thesauro, tam viventibus, quam defunctis: sed viventibus applicat per opera ipsis viventibus iniuncta; defunctis vero per opera eisdem viventibus imp rata;quae opera cum fiant nomi ne defunctorum, suffraria quaedam defunctorum dici possunt. Sed neque hie
sententia rationem idoneam reddit illorum verborum:
neque enim hoc est , indulgentias prodesse per modum suffragi j,sed est prodesse per ipsa suffragia. Vera igitur
sententia est, indulgentias prodesse per modum suffragij, quia non prosunt per modum absolutionis iuridicae, sed per modum solutionis, quo modo prosunt suffragia,quae vel publice,vel priuatim, pro defunctis fieri solent. Sed cum suffragia tribus modis defunctos iuuent, per modum meriti de eongruo, per modum imp
trationis,& per modum satisfactionis: indulgentiae autem non sint nisi satisfactoriae, intelligendum est, indul
97쪽
u Cap. XIIII. De Indulgentiis. Lib. I.
tis factor ij. Itaque, quemadmodum cum quis dat elee. mosynam,vel ieiunat, vel peregrinatur ad loea sancta, pro defunctis, non absoluit defunctos a reatu poenae, sed offert Deo satisfactionem illam pro defunctis, ve Deus eam acceptans, liberet defunctos a debito poeni, quam luituri erant: sic, Pontifex non absoluit animas defunctorum , sed offert Deo ex thesanro satisfactionum, quantum necesse est ad eas liberandas: & Deus
acceptans alienam satisfactionem communicatam animabus defunctorum , eas liberat a reatu illo poenae.
Sed hoc interest inter suffragia, & indulgentias, qubd ut suffragia offerantur, non requiritur aliqua iurisdictio: sed ut indulgentiae dentur,requiritur iurisdi ctio: quia non potest thesaurum dispensare, nisi qui habet claues Ecclesiasti cas. Praeterea, qui offert suffragia,nescit an id quod offert, sufficiat ad animam liberandam, vel solum refrigerandam : at Pontifex potest offerre ex thesauro illo infinito , quantum requiritur ad sati faciendum integre pro reatu cuiuscunque poenae : Mideb dicitur dare indulgentiam plenariam, atqueantumas liberare per modum suffragij, quia offert quantum ad plenam satisfactionem satis est. Vide Caietanum tract. 16.de indulg. qu. 6.& Cordubensem q.is. de induu
est,utrum ex iustitia, siue certa lege,& ex condigno pro- snt indulgentiae desunctis , an solum ex benignitate Dei,& ex congruoλAliqu i docent, indulgentias ex com digno , siue ex iustitia defunctis prodesse. Ita enim striabit Dominicus a Soto in η. d. i. qu. .ar.3. quem sequitur Nauarr us de Iubi leo, notab. 2 t. nu ro. Ratio eorum est, quoniam potest unus vivens pro alio vivente ex condigno satisfacere: igitur potest etiam vivens pro mortuo satisfacere ex condigno. eadem enim est ratio utriusq; satisfictionis , unio videlicet, quae est inter membra eiusdem corporis Ecclesiae: nam vivens pro viventes tisfacie ex condigno ; quia sunt membra eiusdem cooporis,glutino fidei & charitatis unitiuat etiam mortui,
98쪽
p. XIIII. De Indi gentis. lib. I. t
qui in purgatorio degunt , membra eiusdem eorporis, glutino fidei & caritatis unita. Quod si priuat rum 1uffragia ex condigno defunctis prosunt, quatenus satisfactiones sunt', certe multo magis satisfactiones Christi,& sanctorum,ijsdem mortuis fidelibus,a capite Ecclesiae, id est,a Pontifice Maximo applicatae, proderue ex condigno. ALII CONTRA sentituat, indulgentias, quaed sunctis dantur,nisi misericordia & benignitate Dei, ac
per hoc ex congruo, non ex condigno eis prodesse. Ita docet Caietanus tract. I6. q. s. quem sequuntur Petrus de
Soto, lect. 3. de indulgentijs, & Antonius Corduber iss, qv. is. de indulgentiis. Neque significare volunt hi auctores, dubium aut incertum esse dogma Ecclesiastiacum, de indulgent ijs defunctorum, imo affirmantice tum esse,& indubitatum, qubd indulgentiae rectὰ de
tur,vel suscipiantur pro defunctis, quodque illis prodesse possint, & re ipsa prosint, vel ad refrigerium,vel ad plenam liberationem, sed quibus, quando,&qua
tum diuinae pietati placuerit:quo modo etiam pro mor ituis recte landi preces,eisque prodesse, fides Catholica
docet: α tamen non ex condigno, sed ex congruo, non ex iustitia, sed ex misericordia nos impetrare confidia .mus,quicquid a Domino petimus, ut vel ex ipsa sermaprecum intelligi potest. RATION Es huius sententiae sunt hae. P R I H A, quoniam non videtur certum,posse viventes pro viventibus satisfacere ex condigno, quod erat fundamentum prioris opinionis:contrariumenim docent Ioan.Medina cod.de satisfactione, qu.s. & Cor-rdubensis qu.f. de indulg. Vnio enim fidei, Secaritatis, quo colligantur inter se viva membra Ecclesiae, facit. quidem ut possimus inuicem adiuuare, &bona nostra communicare, &unus pro alio saltem ex congruo satisfacere, sed non videtur facere, ut teneatur Deus ex iustitia acceptare unius satisfactionem pro altero, nisiostedatur de hac re pactum, vel promissio aliqua ipsus
Dei: quamuis possit Deus, &soleat acceptare ex b
99쪽
ιρ Op. XIIII. ne Indulgentis. Lib. ti
terno non tenetur audex acceptare, ut unus flagelletur.
vel ad triremes amandetur pro alio etiamsi illi non solum sint coniuncti ut Christiani, sed etiam ut ciues,vel ut Continguinei. Denique videtur esse proprium solius
Christi, posse pro alijs ex condigno,ut inereri,ita etiana satisfacere:quoniam est caput corporis Ecclesis &duu pio nobis satisfecit, pro corpore suo satisfecit. S E- CV ND 'ratio, quomam etiam si certum esset posse in prata emi vita virum pro alio ex condigno satisfacere;ta-πυn non. videtur eadem ratio de satisfactione pro defunctis: hic enim possisnus soluere poenas eiusdem g nem S.ut nostro ieiunio et ei eemo lyna satisfacere pro alio qui ieiuni j vel eleemosynae poenam subiturus eratiat poenae qiribus i am ad diste furit anime in purgatorio, sunt alierius generis:&ideo sicut non tenetur iudex mitte re nam corpora Iem uni alicui reo, propter mulctam pecuniariam quam alius of nitrita non videtur,tener ι Deum , ex iustitia admittere satisfactiones huius vicae proxemissione poenarum purgator ij, ad quas animae illar iam sunt addi et Sed si id fiat, ut certo fieri credimus, ex benignitate Dei fieri credibile est. T E R-T 1 A ratio, quoniam ipsae animae. ut ex historiis graui uni auctorum coli simus, hoc ipsum declarasse videntur. Nam Petrus Damia iii in Epist. s. ad Dominicum, cap. . scribit, animam Benedieti Pontificis Ito inan. in purgatorio constituram apparui sse Deo permittente,cuidam,
atqi ab eo peti, e . ut suffragia pro ipsa fierent,& addictisse, se perea suffragia liberandam, quando hoc miseratio diuina decreuerit. Petrus quoque Cluniacensis in
Iaibro de miraculis cap io. scribit, animam defuncti apparuisse alicui. &postulatis suffragijs adiecisse,per ineffabilem misericordiam Dei se liberandam si ei per suffragia subuentum fuisset &cap. 1 scribit, aliam animam similiter apparentem , & suffragia postulantem adiecisse,conditoris mediante clementia, se per ea suffragia liberandam. Quod si suffragia nituntur pietate diuina, de indulgentiae defunctis non dantur, nisi per
modum sis reti j,certὰ sequi videtur, ut etiam indulgen. tiae
100쪽
cip. IIIII. De Indulgentis. Lib. I. υtrae ex diuina pietate defunctis prosint. I x his sententi si eutram reprobare audeo, videtur enim prior admodupla, posterior verti valde rationabilis. Q i 9 T A quaestio est . quid requiratur ad hoc ut indulgentiae destinctis prosint. Et quidem certu eis, P R I-Μvri auctoritatem requiri, eam uestim man dest. A, postolicae sedis: non enim Episcopi, alij i Praelati firm-mo Pontifice inferiores, indulgentias defunctis concedere possunt, ut Nauarrus docet de Iubileo, notab. 21. num. a. quoniam solus Christi Vicarius habcr potistatem dispεnsandi thesaurum Ecclesiae ab solii tu r Episco pi enim solum possunt appli dare subdir: s sitis. secundit tmensuram sibi ab Apostolica sede determinatam. SBC v N D o cerrum s . requiri causam iustam vis rhomas docet, in4 d. s. v. i. ar. 3. qui. Non enim potest su inmus Pontifex pro arbitrio liberare anim ps a poenis purgatorij, neque fossicit pro caussa utilitas i uarum animarum, veI gloria Dei, quae redundaret exanimarum it larum liberatione : nam si ista sum cerent, Christus ipse iam omnes animas liberasset. Itaque requirites caussa aliqua particularis, pertinens ad honorem Dei, &Ecclesiae utilitatem: sicut de in inlgent ijs pro viventibias
diximus, ita ut summus Po itifex arbitretur, gratiorem esse Deo rem illam, cuius gratia tu dulgentiae conceduntur, quam executionem iustitiae, qui exercetur in expiandisahimabus purgator ij. T E R T I o requiritur, ut qui
pro defunctis indulgentias suscipit, adimpleat opus iniunctum: nam ut S. rhomas, loco notato,& alij Doctores scribunt, indulgentiae, primarib, & directe non dantur,nis viventibus, qui possunt opera iniuncta perficere:defunctis autem dantur secudarib, & in dii ecte, quatenus viventes pro mortuis opera iniuncta perficiunt:
ex quo etiam requiritur ,ut qui opera illa perscit, ut in statu gratiae, si opera ipsa id requirant, ut diximus supra de opere viventibus iniuncto. Nam si opus iniunctum id non requirit, probabiliter dici potest, prodesse
defunctis indulgentias, etiamsi is, qui pro defunctis eas suscipi sinon sit in statu gratiae.Sed omnin. tutius est, ut