장음표시 사용
121쪽
docemus,martyres morte sua plus Deo praestitisse,quam sibi opus esset abso lute, sed qui sibi opus esset ad satis. factionem pro reatu poenae temporalis: quod quidem
adeo verum est,ut caecus si oporteat, qui id non videat. Certe Ioannes Baptista tam innocenter vitam dii rativi nullo modo ad expianda peccata sua, passionis & mortis illius acerbitate indigeret. proinde plus Deo praestitit morte sua, quam sibi ad peccata expianda opus esset.quod idem de A postolis,multisque alijs Martyribus dici potest: nam si peccatorum etiani maximorum, Se plurimorum reatus, unica Martyris passione purgatur, pro quibus alioqui diu in igne poena luenda fuerat i s. Cyprianus scribit li.α Epist. . ad Anonianum:prosecta qui levium,& paucorum delictorum est reus, de tamen pro Christo,post varia tormenta vitam ponit,morte sua plus Deo praestat,quam sibi ad reatum poenae tempor ria peccatis suis debitat dissoluendum opus esset. Pra terea,quod Caluinus addit, nos dicere, sanctos plus esse meritos apud Deum,quam sibi necesse esset, & merit rum largitatem ita illis superfuisse ut in alios redund
relmon agnoscimus ut nostra placita, sed ut ipsius coni- . . menta. Nos enim,ut concedimus, satisfactiones multis, sanctorum superfuisse , quod modo satis euidenter stendimus:ita negamus superfuisse merita, vel ipsa mirita in alios redundare. de quare in libro priore fatisi multa diximus f Sed facile ignoscimus Caluino, quod
vel ob imperitiam, vel ob negligentiam, vel etiam ut caussam Catholicorum odiosam redderet,non fideliter 'nostra proposuit. Illud videamus , an qui non integris - fundamentum indulgentiarum retulit,illud saltem solide resutauerit. Sic igitur pergit loco notato. Q ad hoc
est nisi risis nomen relinquere, ceterum vulgaremsanctulumfac re,qui in turba vix dignoscatur λ Vnum,unum illum praedicari der
bat, numproponi, num nominari, num restici, eum de obtinendare torum remissione, piation sanctificariove agitur. At non ita
est,non vulgaris sanctulus, sed sanctus sanctorum, ex thesauro indulgentiaru,Christus agnoscitur, non enim
sanctorum passiones, Christi pactionibus miscentur in
122쪽
Op. IV. De tuirent s. Lib. II. mehesauro, quod Christi passones per se non sufficiant, sed ut ostendatur excellentia passio nil in Christi, quaeno solum expiare queunt reatus peccatorum, sed etiam alijs vim expiandi communicare. Itaque, i ta mi scentur in thesauro, passionibus Christi passiones sanctorum, ut Christi passiones omnem culpam, originalem, aca-ctualem,letalem,& venialem,&omnem poenam, sempiternam,& temporariam expiare valeant, idque totum per se; etiamsi nullae admiscerentur passiones sanct
rumr quae sanctorum passiones sine Christi passionibus nihil possi,nt, & cum Christi passionibus solas poenas
temporarias expiare possunt. Non igitur unu m de turba,sed Regem martyrum,& sanctorum omnium, Christum facimus: illumque unum, ut simpliciter, Se absolute redemptorem,propitiatorem, & saluatorem. pr. dicamus, nominamus, proponimus, atque respicimus. Qubd si solum nomen Christo relinquit, qui sanctos quoquo modo illi adiungit: quid respondebimus Ap stolo,qui se Christi adiutorem facit. a. Cor. 3. &salu toris officium sibi vendicat. I. Cor. 9.& illuminatorem omnium hominum se dicit,Ephes3. An ignorabat Apostolus,Christum non egere humano adiutorio,&ipsum solum esse Saluatorem omnium hominum ; & ipsum eundem,& solum esse lucem veram, quae illuminat oimnem hominem, venientem in hunc mundum λ Au volebat Christum,vulgarem sanctulum facere , ut in turba vix dignosceretur 3 Quemadmodum igitur Apostolus, dum sibi officium adiuuandi Christum, fatuandique, Getthiminandi homines desumit, nullam Christo facit iniuriam: quia Christus ipse Paullum sibi adiutorem esse voluit, dignatione,non necessitate : &s Christus,&Paullus saluant,& illuminam homines,Paullus a Christo virtutem saluandi, de illuminandi accepit, non Christus a Paullo. Sic etiam,dum nos sanctis tribuimus officium satisfaciendi pro pinis temporalibus aliorum, uo facimus Christo iniuriam;quoniam, ut dictum est, vi tute satisfaciendi ab ipso Christo,sancti accipiunt, non
absoliu h& cmpliciter,sed pro modulo sibi comunic
123쪽
to. Addit postreinb Caluinus in eadem sectione: Sedaem
ram a commune Ecclesiise lucrum couferaturia ne 3 an vero ου -
ratfructu alori care Deum per mortem eritati e sιs 1 ruiue subseribere testifcaripromiu viιae contemptη, meliore e vit quaereri fidem Ecclesiae sua eon lavita mare, hostium autem re tinaciam stangere 3 At nos talia enthymemata nunquam fmcimus;neque est difficile,conficta a se argumenta d issol uere. Extant libri permulti Catholicorum, ubi de imdulgentijs accurate disieritur, & in nullo eorum in umnietur, passiones sanctorum sine fructu futur s, si in th sauro non reponantur.Id solum dicunt, passiones sanctorum non absolute, sed ut satisfactorias sine fructu fi turas,si neque illis ipsi egeant, neque alijs applicentur; quamuis alioqui multis alijs nominibus gloriosas Deo, honorificas ipsis,&utiles Ecclesiae fuisse non dubiusit. Porro, ad testimonium Apostoli ex Epist. ad colossi eap.r quod Caluinus a Catholicis adferri dixit, respondet ipse in sectione sequenti, qua est quadragesimas
cunda:ac multis verbis docet, Apostoli verba. :l vpleo.
quaed sorpasonisin christi. .no significare, Clitisti passionibus aliquid defuisse ad vim satisfaciendi pro peccatis, sed Chr ist i membra,nempe fideles omnes, exerceri' oportexe varijs afflictionibus,idque pro Ecclosa dest, pro Ecclesiae aedificatione &profectu. Sed quamuis hiciensus,quem Caluinus amplectitur, sit etiam a multis ex nostris obseruatus,& approbatus: tamen nos in libro superiore ostendimus praeter eum sensum, posse Apostol ica illa verba commode recipere alios sensus,atque .eum praesertim, qui ad thesaurum indulgentiarum ita biliendum confert. Quem quidem sensum sibi non probari Caluinus significat, sed eum refellere solido
124쪽
Eistondetur ad ea, qua Calai profert cyyy. Institur. m. I. POsTREMAM obiectionem Caluinus, insectione
Due numero 3. petit a comparatione indulaenti rum cum Euangelio;sic autem loquitur:auis docuis PM M'plumis, ' membi anae gratiam I su Christι ivetudere, quam Domin- ω'bo Euangelo distensari voluii, μὸ aut mendax Dei amaeuum esse oportet,aut mendaces indulgentias.Nam Euangelio, christaeum omm affluentia borarum caelestiam,cum omnibu suis meritu, niJua is titia,futentivratist,nhya exceptiove nobis offerri, testis 1 'Pausim,qui a corinth. .depsi m esse apud ministros Hrbum reconciliationis,ς is hac legati is forma fongantur, ceu christoper ipsos Dratante , obsecramm , reconciliamini Deo . Eum , qui peceat non nouerat,pro nobis peccatum fecit, r efferemur iustitia Dei is tro. contra,intistentiae demensum aliquod gratiae ex armario Papae rect Ium, plumbo,membranae loco etiam asti η ὸ verbo Dei auiarunt Hevi
omnia per drtes sigillatim refelleda sunt, ne queratur Caluinus,aliquid a nobis temere pia termissum. Quod igitur reprehcndit,gratiam Dei, plumbo,&membrinae includi: REs PONDro, non aliter a Pontifice Maximo gratiam Dei,plumbo,&membranae aliquando includi quam Apostoli & Prophotae, litteris &chartae mysteria salutis incli erant. Nam quemadmodum scripta Ap stolorum,& Prophetarum, signa sunt xerum coelestiua quae nobis vel rc uelantur vel promittuntur, vel dantiuinc etiam litterae Pontificiae sius testitimis Dilli, inti tae, signa sunt remissionis quam Pontifex pro potestate i Deo accepta concedit i7s,qui ea, quae ab ipso praecipiuntur, impleuerint. AT non hoc, inquie reprehendit Lumus, quod remissio aliquo modo, plumbo,& membranae,ut instrumentis quibusdam, includatur:sed quod si, teris ea remissio includatur, quam Dominus verbo Emanget ii di spensar a voluit. Qv A E R o igitur a Caluino. an existimet verbo Eliangelij, voce solum prolato, avita scripto gratiam illam remisionis dispensari posse.
125쪽
ir Cap. VI. De In menti s. m. II. Certe sivelit sibi constare,cocedere debet,verbo Euangelij non solum per sermonem , sed etiam per scripturam dispensari. Ipse enim tum alibi saepe , tum in hoc
loco docet, remissionem peccatorum per exhortationem,sive concionem fieri : ideo enim allegat verba il-Ia osuit in nobis verbum reconciliationis, tanquam Deo exhortante per nos,obsecramtos pro Chri 'reconciliamina Deo. At exhortatio& concio non sollim verbo, sed etiam scripto fieri potest Ipse enim Apostolus, cum illa dicebat, quae Caluinus citat, per Epistolam scriptam Corinthiis praedic baim ipse idem tot exhortationes, & quidem grauissismas fecit,quot Epistolas scripsit.Vnde,Thessalonicensibus dicebat: ne terreamini,neque persermonem , neque per Epis Im,tanquam per nos missam, quoi et dies Domini, erc. Itaque,
quomodo potest remissio an nunciari verbo; ita potest annunciari scripto ; ac per hoc potest litteris, ac membranae includi. Atque haec dicta sunt a nobis, It ex principijs proprijs Caluinu refelleremus. Nos enim no credimus , verbum reconciliationis nihil esse aliud, nisi
concionem, neq; existimamus,ut Caluiniani somniant, potestatem remittendi,vel retinendi peccata, ad concionem esse referendam:scimus enim,conciones fieri ad fideles,ti infideles, iustos,& peccatores, poenitentes, &im poenitentes: peccata autem non remitti,nisi fidelibus peccatoribus poenitentibus. De qua re satis multa dicta sunt a nobis, in libris de poenitentia. Neque admittimus,remissionem peccatorum sacramentalem, debere,
aut posse plumbo, & membranae includi ; sed tantum
eam remissionem, quae fieri potest extra sacramentum, qualis est absolutio a censuris Ecclesiasticis, &ablo Iulio a reatu poenae temporalis, quae datur per indulgentias.Neque hoc est,gratiam Dei,plumbo, & membranae
proprie includi,ut Caluinus dicit: sed est voluntatem eius qui potestatem habet indulgentias largiendi, declirare litteris,sigillo munitis, ut solent alia multa d
clarari quae a voluntate Principis dependent. Iam vero qdod Caluinus ADI UNGIT, aut mendax esse Dra Euangelium, uat mendacer indulcentias , non integram
126쪽
Cap. VI. De Indulgentis. Lib. II. - ,πα propositionem conti net; ieest enim tertium membrumi aut Caluinus nescit,quid loquatur : Euangelium enimis non dicit,ut Caluinus interpretatur, in omni reconci-M liatione nobis offerri Christum , cum omnia affluentiari caelemum bonorum, ita ut semper remittatur omnis iis reatus culpae,&poenae, tam sempiternae, quam tempo-us rariae: si enim Euangelium hoc doceret, pugnaret utique α' cum indulgentiis. Et quia mendax Euangelium esse non potes id plane tequeretur, ut mendaces essent indutiae At Euangelium dicit,in prima quidem reconcia
i , diatione, quae fit in baptismo, hominem renovari Ioan rist, &Tit. 3. Christo commori,&consepeliri, &resseruere se an nouam creaturam. Rom. c. ac proinde nihil expian-' re Πζrς, neque egere huiusmodi homines vlla es alia indulgentia, s sorte continuo post baptismum eosti, de hac vita migrare contigerit. Ceterum, in secunda re- is conciliatione, quae fit per sacramentum poenitentior, , , Euangelium dicit, Christum offerri poenitenti cum aD ii vitentia bonorum quidem caelestium, sed non tanta ut in continuo remittatur omnis reatus culpae,& poenae: sed in ii Vt postremisiam omnem culpam, & poenam sempite iii nam , naaneat poenitentia , & satisfactio perastendarii Pro temporaria poena e pianda. Non enim reconcit i,
o, xio naec iecunda, est regeneratio, & renouatio ; sed est a quasi medicinalis curatio, &baptismus quidam Iabo- iiiii xiosus, ct secunda tabula post naufragium, ut sancti P , ire Passim docent, quoa citauimus in libris, demeni
tentia. Quare, cum in secunda reconciliatione, secun-hi, dum Euangelium , relinquatur saepenumero reatus a-,l, D ra pini ae temporali5 expiandus , locum suum lia , , de epotiunt indulgentiae, neque cum Euangelio ulla, i Tatione pugnant. sed Videamus, quomodo probaueriti is Caluinu , Euangelium in omni reconciliatione offera, o nobis Christum cum omni affluentia bonorum cae a, desitum, ita Vt semper tam copiose merita eius applicentur, ut nihil omninb remaneat expiandum. Certe, nihil attuli nisi testimonium Apostolicum,2. Corint.e. in kμ νς--rG-ilisum i , c. At in eo testim
127쪽
ns Op VI. De Indulgenti f. Lib. I L
nio nulla fit mentio totius affluentiae caelestium bono. rum, neque applicationis omnium meritorum Christi; sed sol diu ex eo loco habemus , eos reconciliari Deo per ministerium seruorum Dei, qui ab illo potestatem habent,quique legatione funguntur pro Christo: & per quos Deus non exhortatur,ut reconciliemur, quandoquide chrisu, qui peccatum non fecit, adim est pro nobis pece tum id est victima salutaris ad expianda peccata, ut .mso ciamur iustitia Dei is isto, i d est, per ipsum vere, proprieque iustificemur. Sed quam late pateat ea reconciliatio, &an semper relaxet omnem culpam, & poenam; an aliquando solam culpam, & poenam aeternam, Apostolus non dicit,& ex at ijs locis tum scriptu rq tum Patrum,satis aperte colligimus, post remissam culpam,restare pinnae tempora lis reatum, vel proprijs laboribus soluen dum, vel per indulgentias condonandum. Non igitur Euangelium est mendax, neq; mendaces sunt indulgentiae, sed Caluinus Euangelium mendaciter allegauit.. P E R G I Τ in eade sectione Caluinus ac docet,unde origo indulgentiarum fluxerit: Si quis, inquit, originem requirat,hinc videtur hic abutim emanasse, quod cum iniungerentur olim seueriores satisfactiones paenitentibin , qMauri ut ab omni uue feri possent,qui paenitentiastibi imposita, grauarisee ltra modioli femiεbant, petebant ab Ecclesia relaxationem.Remsio, quae talibu febat, indui gentia vocabatur. Vbi autem satissa Ectiones ad Delim transtulerunt, ae compensationes esse dixeruim , quibu se redimani homines a iudicia Dei mul etiam indulgentias eo traxerunt, Ῥι essent expiatoria reni diu, quae nospaenis debιiis liberent. Illas ero, qMas retulimus blasthri mira tanta impudentia confluxerunt , Ῥι nudum praetexsum habere
In his verbis TR i A quaedam Caluinus affirmat, quae nullo testimonio nulla ratione probare potuit. Neque enim ex historia antiquitatis, sed ex Lutheri somniis hausit quaecunque hoc loco effutijt. P R I M v M igitur ait,iniungi solitas olim seueriores satisfactiones, quam vi ab omnibus fieri possent, & relaxationem eorum, quibus supi a modii grauati erant, indulgentiam es se iam minatam.Quaeroivbi hoc legerit,ubi didicerit 3 mirumi silen
128쪽
s Cp. VI. De Indulgem'. rib. II. rus lentium . . Nos contra legimus in antiquis Concili)s,indulgentias concedi solitas, non ijs, qui se supra modum grauatos dicerent: sed qui monitentiam iniunctam, aliquanto tempore, studiose, libenterque peregerant. Comcitium Ancyranum,can. . alias s. Penes Episcopu , inquit, eris potestas, motam conuersationis eorum ρ itentium probantes, vel humanius erga eos agere, vel amplias te os adiicere. Ante omnia verὸ,praecedens eorum vita, V posterior inquiratur , inita eis impertiatur hamanitas. & clari iis, cap.ri. Miampaenitensiae im scopor fit arbitrio , vi fecundam conuel sationem paenitentium, psist extendere tardaniibm, minuerὸ studisses inantibω. . Concilium Nicenum primum,can. rr. aliasia. clim poenitentiam lapsis praescripsisset annorum tredecim, addit:.i omnibus veris illudρraecipia obstruetur,ut animus eorum, fructus paenitentiae attendasar: qnicknq; enim cum omni timor' I comta perseuerantibus,m operibus bonis conuerset. one suam non H bis solis , sed vere, er Peritate, demonstrant, cxm temptu statutum etiam ab iis fuerit i letum nimirumprimi trierent, quo inter audie res futuri erant; ω orationibus,tam caeperint communicare, licebis Epia scopo hamanias circa eos aliquid cogitare, id est , minuere aliquid dereliquis decem annis, qui vero indiserevier habuerint lapsium, e suffceremi, quod Ecclesiam introierint, arbitrantur,isti commora tempora statuta complebunt. Vbii clarissime vides, indulgentias dari diligentibus,negari negligentibus. Neque solam non est verum,quod Caluinus dicit, sed nec ullo modo veris mile: nam nec Ss. i lii Paties, satisfactiones iniunxissent seueriores,quam par essennec si forte aliquis supra modum grauatus fuisset, illum per indulgentiam, sed per iustitiam ab illo onere sublevassent. Quae enim imdulgentia est,demere onus iniuste impositum DE I N-D E affirmat idem Caluinus, satisfactiones illas poenitentiarias postea ad Deum fuisse transsatas, & inde factum esse, ut indulgentiae crederentur esse remedia expiatoria , quae nos a poenis meritis liberent. Hic etiam quaeri mus,ut ostendant Caluiniani, quando satisfacti nes poenitentiariae non pertinuerint ad expiandas pomnas, iudicio Dei debitas. Nos enim legimus in antiqui Lsmis patribus, per satisfactiones illas placari Deum,
129쪽
rta Cap. VI. De Indu gentis. ω. II
propitiari Deum, satisfi ri Deo. Multa citauimus in Iibro de poenit. nonnulla etiam in lib. superiore; nunc uenius Cypriani testimonio contentus ero. Is igitur in serna. de I a psis, exhortans ad poenitentiae opera illos, qui iam resipuerant: & poenitentiam agere coeperant, sed intercessione Martyrum cupiebant sibi condonari reliquam poenitentiam, inter alia sic loquitur: Paenite
ita crimine minor non sit. Prim ne tu Dominii cito posse placari, quem Nerbis perfidis abnuisti, cui patrimoniam praepouere maluisti, euius templum sacrilega contagione macula L Et infra: Paenitenti, operam it,roganι i potest clem mer ignos ere,potest in accepim referre, qHe- quid pro tu ibus,m petierint mari res, refecerint sacerdotes ; eisi
quis p:m eum Deum vide t i cet) suis satisfactionibus mouerit, si
eius iram, si indignantis offensim iusta deprecatione placauerit 3 dari re era ma rursum qu bm victus armetur. Et infra: stuisic Deos risfecerit, qui paenitenιia facti sesii,qui pudore delicti, plus γε virtutis, in fidei de ipsio lapsus sui dolore conceperit, exauditus, eradiutus a Domino,quam conιristaverat nuper, laetamfaciet Ecclesiam; nec iam solam Dei veniam merebitur sed coronam. Ex his habemus, non
semel, sed bis,irrue repetitum, per labores poenitentiae satisfieri Deo,& placari Deum . Non igitur nouum est, ut Caluinus videri volebat, satisfacti ones ad Deum referri. Sed quoniam radix totius Lutherani &Caluini ni erroris in eo posita est, quod negant, postremissam culpam remanere poenae temporalis reatum expiandum in hac vita,vel in alia, adducam aliud Cypriani testimonium,quo manifeste docetur, etiam post hanc vitam remanere eiusmodi reatum: Sic igitur loquitur in Epist.2.lib. . Conferens gloriam marty r ij, quo reatus omnis continuo purgatur,& tollitur cum alijs generibus mortis,quae non habent eam vim : Aliud, inquit, est adveniam sare,allia ad I Oriam ρ ruenire: aliud missum in carcerem non exire inde, nec reddat nouissimum quadrantem,aliud statim Dei, D-tatis accipere mercedem : aliud pro peccatis longo dolore eruciatum emundari purgari diu igne, aliud peccata omnia passione purgasse.
Haec ille , quae si a Caluino animaduersa, & credita fuissent, nunquam negasset, post remissam culpam rema
nere debitum luendae poenae, ac per hoc satias ctionem
130쪽
Cap. VI. I e Indulaenti's. ω. II. 1 esse necessariam,& indulgentias,quae satisfactione condonant,liberare a taeritis pinnis. VLTIMO LOCO Caluinus dicit,nullo praetextu excusari posse sphemias supra recitatas de satisfactionibus sanct ' m martyrum, quae cum satisfactionibus Christi ir rantur. sed nos contra existimamus,:usari posse Caluini temeritatem,qui limonia perperam intellecta , ut si aus, totam Ecclesiam reprehendit, &.icio de his rebus censet, ut blasph reuera gloriam Dei continent maxi- edendum sit, Christum eum honorem
inuidere martyribus, quem ipse illis contulit. Sed de his fatis, neque erim verbis, sed rationibus dimicar proposui.
nullo praetextPropter aliqi pra demonstitam peruers
Refelluntur obiectisvis Tilmanni HesisH. TI L Μ Α N Uv s HEsηvs Ius in libro,quem inscripsit de sexcetis erro ibus Pontificiorum, cum multo iustius inscribi fossit, de sexcentis mendacijs Lutheranorum,tit.32. qui est de indulgent ijs, quadruplici nomine exterminandasesse contendit: qudd labefactent,ut ipse loquitur,quatuor praecipua capita doctrinae cauestis,videlicet de officio,& merito Iesu Christi:de vera poenitentia, de sola fide iustificante,& de potestate clauiuuetam autem frigide,& insulse probat, quae dicit,ut nullo negotio refelli possint. Quod enim ad PRIΜvΜ CAP vae attinet, ponit
hoc principium : chrisu sanguine suo expiauit peccata mundi. idque probat ex illis verbis : messanguis multestamenti, qui pro vilis effundetur in remisponem peccator Matth.26. Item ex illis lim hominis verit in hune mundum,non ministrari ,sed πιμε istrare, Are animam sua redemptionem Graecὸ sv,hra