장음표시 사용
141쪽
rso C p. IX. De Inaugent s. Lis. II. Catholici docent,ut videre est apud S.Thomam, alique Theologos in .dist λο- . A RT o, Kemnitius pag. ri .dicit,satisfactione, ex thesauro Ecclesiae per indulgentias applicari illis, qui eas,vel pecunia,vel alijs operibus redimunt, atque hanc esse Catholicorum doctrinam. Et paullo infra diacit,ex sententia Catholicorum, indulgentias licitantia bus,de redimentibus dispensari. Sed hae merae sunt calumniae,& imposturae eleemosynas quidem, aliaq; pia opera Pontifex maximus solet iniungere,cum indulgentias tribuit,non tamen ut emantur indulgentiae: neque enim ea pecunia ad Pontificem, sed ad pauperes peru nit, sed ut exerceantur in operibus bonis Christi fideles ut aliorum liberalitate, miserorum inopiae su
Qv I N T O,In eadem pag. Κemnitius dicit, ex lentemtia Catholicorum, thesaurum Ecclesiae constare ex op
ribus bonis sanctorum, quae ipsis ad promerendam, &consequendam salutem necessaria non erant, quae v cantur opera supererogationis. Item, ex passionibus e
rundem ipsis ad propria delicta purganda opus non fuerunt. sed ut hoc postremum de passionibus est verum ita illud de operibus supererogationis est falsum. Neq; enim ullus Theologorum est, qui scripserit, thesauro
Ecclesiae contineri opera meritoria supererogationis. Illa enim opera,quamuis supererogationis fuerint, tamen suo praemio non caruerunt, atque ideo nulla ratios nit, ut alijs applicari possint. Vocant quidem aliqui opera supererogationis, passiones sanctorum, ut satisfactorias ipsis minime necessarias:sed nos de re ipsa, non de nomine litagamus. Sed haec non sine caussa finguntur a Kemnitio: scit enim Lutheranos valde odisse opera su pererogationis, ut ipsum etiam vocabulum ferre non possint. Inde igitur existimauit vel hoc ipso indulgentias sore invisas,& execrandas,si ex operibus supererogationis sanctorum fluxisse dicerentur. C
142쪽
Restandetur ad secunduo caput dissutati
IN secundo capite disputation is suae, Lemnitius de
monstrare conatur,indulgentias, ut a Catholicis a cipiuntur, non habere fundamentum in scripturis amo pugnare cum praecipuis capitibus doctrinae Chri stianae. PRIMUM igitur profert multa scripturae test monia quibus probat, per Christum nobis peccata remitti.sed haec non egent ulla solutione, cu non pugnent aduertus indulgentias; neque a nobis negentur,&sollim ad i mplendas paginas adferantur.
possimus Deo satisfacere; quhd si taliquetepcec purgatoria ; quod sit thesaurus aliquis operum lupereroa tionis; quod soli Petro sint traditae claues regni coelorus quod sacerdos absoluens debeat imponere noenite
addi adeo hic esse vera, ut Durand Antonin Rossesis,&Siluester fateantur , indulgentias non posse probarix scrip tu ris , sed ex Ecclesiae Romanae auctorit te Sed huius argumenti magna ex parte falsum est ant cedens. omnino mala cosequentia. Falsum est, in scripturis non haberi, qubd operibus nostris possimus satin
facere Deo,cum scriptum sit Dan. . peceat a tua eleeminis redime. Luc.I1. Date eleemonam, ecce oviria munda sint o. Prouerb.i6. Misericordia veritate, redimitur iniquitas.
Fal sum est, scrip turas o ihil habere de poenis pur at
ras, cum scriptum sit i. Cor.3. IUe aate aluus erit si amea quasi per ignem. &Luz.iM Non exies iude, donec reddas Mai ma- quadratas . &Matth. m. qui dixerit verbum in Spirium sum est, nihil in scripturas tradi de operibus superer
143쪽
opera ad indulgentias. quid enim est, quod ai t Dominus,
Luc. Io.Si quid supererogaverμ, ο ικm rediero, reddam tu: λ Et nonne B.Paulus I. Cor. 9 testaturie potuisse victum quaerere ab his, quib' euangelia abat,ut Apostoli caeteri quaerebant, & tamen maluisse proprijs manibus laborare, quod fuit opus super erogationis, interpretum omnium testimonio Falsum est, in scripturis nihil dici dec auibus soli Petro traditis;cum disertis verbis Dominiis di
cat Mat th. io. Bearm es Simon Bariona, quia caro, infansso non
retiet iι tibi,sed Pater metu,qui in caelis est, em ego dico tibi,quia tu es Petru4, huper han: petram aedificabo Ecclesiam meam, cin portae inferi non praeualebunt adversm eam, er tibi dabo claues regni caelor' quodcunq; solueris super terram,erit flatum in caelis,m quia cunas, ligaverissuper terram,erit ligatam em in caelis. Fa I sum est,inscripturis non haberi, sacerdotem absoluentem debere imponere poenitentiam : nam cum in scripturis lacerdos fiat iudex,qui debeat soluere,vel ligare, remittere, vel retinere peccata;certe etiam debet ita reos absoluere,ut iustitiae satisfiat,ac proinde soluere a culpa, & ligare ad poenam, pro modo cui par subeundam.Sed de his omnibus suis locis disseruimus. Quod ultimo dicebatur de Bullis indulgentiarum, non habetur quidem in scripturis in particulari, sed habetur incommuni : dum enim tribuitur Pontifici maximo potestas ligandi,&sobuendi quicquid ligandum, soluendumve indicauerit,
non dubium est, quin sit etiam eidem attributa potestas soluendi reatum poenae remanentis post culpam remissam,&ea de rescribendi litteras,quae Bullae vocantur, quibus ea concessio contineatur. Sed etiam si nihil horum scriptum esset, non tamen sequeretur, indulgentias no niti nisi auctoritate Ecclesiae Ro in anae: possent. n. niti auctoritate diuina, cognita per traditionem Apostolorum, quomodo alia non pauca, & praeter caetera, numerum sacrorum librorum, ac praesertim Euangeliorum, non ex aliqua scriptura sed ex traditione Apostolica, re Ecclesi auctoritate habemus. Neque enim Ecclesia V- sum indulgentiarum concedendarum per se excogitauit sed a maioribus accepit, cuius rei signum est,quod
144쪽
Cap. X. De Indulgentiis. Lib. II. tu
non possunt Aduersarijs huius consuetudinis ullum aD signare principium. Atque hoc sibi volunt Durandus, Roffensis,Antoninus,&siluester, quos Xemnitius alimpat; nimirum affirmant, non haberi inscripturis expres.sam mentionem indulgentiarum, quamuis fundamenta non desint, unde perspicue colligantur. Sed sufficere ad eas etiam sub hoc nomine defendendas, Ecclesiae auctoritatem, qui non tam constanter indulgentias prPdicaret,& in Concit ijs oecumenicis approbaret, nisi diuinitus traditam sibi potestatem huiusmodi, non igno
Sed OBI ICIT Temnitius sanctum Augustinum, qui lib.3 contra litteras Petiliani,cap. 6. ita scribit: Si quis
qui unqae re, quae periinet ad fidem Nitam ae miseram, si vel Met Ius ἡ caelo vobis annauciauerit, praeter uam saad inscriptit is legaliabus cm Euangelicis accephlis,anuthematis.Nos autem ipsum eundem sanctum Augustinum respondentem adducemus; ipse enim tract. t. in Ioan . scribit, illud praeterquam non significare plusquam sed contra quam. Non ait - ροφοbi , inquit Augustinus, plus quam accep is, sed praeter qua quod accepistis. Nam istud diceret , ibi i praeiadicaeret, qai cupi bat venire ad Thessalonicenses, visuppleret quae irarini Dei ἐθα
rant . sed quisupplet,laod minin erat,addit,non qnod inerat,tollit; qui autem praetergreditar regula fidei,non acregii in via, sed recedit devia,cre. Non igitur anathema dicitur ijs,qui credunt aliquid, quod non inuenitur expresse scriptum in sacris litteris, sed ijs, qui credunt aliquid, quod repugnat sacris litteris. Nam idem Augustinus, lib. 2. de Baptismo
contra Donatistas, cap. 7. Malia, inquit, mn inuenit mr in Iisieris Apostolorum,neque in cocilijs posteriornm, in tamen, qμia exstodi tur per uniuersam Ecclesiam,nou nisi ab ipsis tradita, cin commendata credretur. de lib. . cap. 13. stuad vulnersa tenet Ecclesia,
nee concilijs i ita: sed semper retentisin est, n nisi auctoritatι postolica tradit m,receiisiti, creditur. Deniqnelib r. contra Cresconiuna, cap. is. si initis, inquit uim rei de cripti risc
n onicis non proferatar exemplum,Earandem tam scripturarum, er
145쪽
u Cap. X. De Indulgentijs. Lib. II.ctoritas. Ab hoc igitur loco depulsus Remnitius, aggr ditur demonstrare, indulgentias repugnare scripturis.
Non rhetoricis, inquit, declamationibmsed nuda tantim indicatisne impliciter per capita lectandum, in considerandum proponam, quemadmodum iudulgentiae prinent, Ι. contra merit , sat actionem chri L. II. ηι gratuitam, σε Ienariam remissionem Dei. III. contra ci es regηi caeloram. IV. contra idem r. centra doctrinam de bonis operibiu.VI. Eand talis nundisatis inscriptam iam dudum da
nata sit. AC PRIMVM qui de C AP v T solo mendacio probat: dicit enim nos docere, Christum culpam quidem nostram omnem , sed non totam poenam peccatorum nostrorum, in se suscepisse, ac deinde probat id esse fati sum ex scripturis,lsa.33. Gal. 3. Deut. 18. At mendaciumesie manifestum, a Catholicis doceri, Christum suscepisse purgandam omnem culpam, sed non omnem pomnam, vel ex eo potest intelligi, quod indulgentiae ex nostra sententia nituntur thesauro passionis Christi, qui satisfecit Deo patri plenissime,pro reatu culpae,& poenae temporalis, & aeternae omnium peccatorum. Si Perindulgentias dicimus applicari nobis satisfactionem Christi, pro reatu poenae, quomodo potuit in mentem venant iij cadere,nos dicere, Christum non satisfecisse pro poena SECUNDvΜCAP v T, id est, pugnare indulgentias cum gratuita, & plenaria remissione Dei, probat exscripturis, nihil ad rem nostram facientibus : adducit enim illa testimonia : credit is filium Dei, non iudica--r. Ioan.3. ω in iudiciam nou venit. Ioan . s. peccatorrem eius nore recordabor.Eaechies. 13.oremiapeccata nostra proiecit in profandum
maris. Micheae q. &similia. Nam haec testimonia probant quidem, reconciliari peccatorem Deo, sed an tota poena,peccatis debita semper remittatur , non docent. Nos enim supra demonstrauimus ex lib. 2. Reg. cap.12-diebam esse Dauidi poenitenti : Dominuι transtulltpeccatum v m, & tamen expetitam ab eo poenam,mortem filij, . quam ut auerteret David, ieiunavit, orauit, fleuit,
&c. Sed xemnitiua adducit similitudinem ab humana
146쪽
consuetudine.Certum inquit manifestum est, si qηispr umita dimitteret offensemproximo, ut nihilominus vindictam aliquam expetere, suppliciis aliquod de i o semere veret, talem, ut non excorde remittentem peccata inauiter a Christo reprehendi. stra fide iciatur talem remissionem ipsi Deo tribueremus certὸ si calpam , hoc est, debit onme dimisit, non habet causam exquirendi penas. At simi Iitudo in ipsum retorqueri potest: nam qui iniuriam accepit,& vel in facultate,vel in fama, vel in ipsa persona laesus est, sic potest, ac solet ordinarie offensam di,
mittere,& in gratiam recipere eum, qui laesit, ut tamen detrimentum compensari, & resarciri sibi velit. αquamuis priuati homines nullam interdum compensationem in iniuria quaerant, iudex tamen poenam ab eo, qui iniuriam fecit, repetere,&vindictam sumere solet. Sic igitur Deus, qui non solum pars offensa, sed etiam iudex est, remittit quidem culpam, cum poenitentes
in gratiam recipit, sed poenam totam non semper remi tit,ut ex emplo Dauidis ostendimus. Neque hoc repugnat illis verbis Domini, Matth. 18. Omne debit ὐ-- si tibi,quoniam ruastime, c. Nam per omne debitum intelligitur omnis culpa, non omnis poena: comparat enim Dominus, eo loco, peccata cum debito pecuniario,&loquitur de remissione offensarum,quatenus ea gignunt inimicitias.Itaque exemplo suo Dominus, qui poenitentibus peccata ita remittit,ut eos vere in gratiam,& amicitiam suam admittat,admonet homines , ut ex corde remittant iniurias proximis,eosque vere diligant. id enim significat illa sententia : Sic Pater meus faciet vobis
non remiseritis is quisque βαrisim de cordibus vestris. Quibus verbis,ut B. Hieronymus ex commentario docet, omnis
sinulatio spacis euertitur. Sed nihil impedit,ut diximus,quo minus satisfactionem iustam exigere possit, qui laesus est, etiamsi eum, qui laesit, ex corde di ligere, nec solum non laedere, sed etiam protegere deinceps
TERTIvΜ CAPYT, quod videlicet indulgentiae
pugnent cum doctrina de clauibus regni caelorum, non
probat Lemnitius nisi vel bis ludendo : christui, inquit,
147쪽
dicit.stuicquid flueri μ,erit Liuiam, γ' quorum remisieris is peccata, erunt rcm Isa. Romanae in uirentiae contradicant, quicquid c,risti elaneuoluuat, hoc Pontifex Romanu suis penu retinet, Ur ligat mittit ad ps ,re,vel in hae laita, vel in purgatoris exesuendas. Haec
non lunt argu menta, sed nutx : nobis autem non libet in re ser ia ludere. Porro, Christus non solum dixit: ore; que turraris,eriis Llum. sed etiam: quicqvid licaueritis, erit ἰiartum. Itaque Pontifex non ligat quod Christus, sobuit; sed, sicut potest soluere, ita potest ligare: ex hac potestate ligat ad poenam subeundam, quos a culpa absoluit. Neque contrarium potuit Temnitius probare, nec
AR TvM C A P V T, quis dindulgentiae pugnent contra fidem iustificantem , non probat Temnitius nisi hoc argumento , qu bd scriptura, Rom. 3. II &Ir. ci Ephes. r. ita solam fidem in iustificationis negotiorequirat,ut excludat etiam opera legi quae Deus ipse ma-dauit. Indulgentiae verb iustificationem tribuant commentit ijs operibus, ut peregrinationibus, ad hanc, vel illam Ecclesiam visitandam. sed hoc argumentum totum ex mendacijs,& imperitia constat nam,ut omittam, quod non excluduntur a iustificatione opera bona, quae nascuntur ex fide,&gratia Dei: sed illa tantum, qui fiunt solis viribus naturae, ut in libris de iustificatione, d
cuimus. Non dicimus, per indulgentias liti mines iusti scari, inali docemus, non dari indulgentias, nisi iustificatis. Id quod veLa suo patriarcha Luthero Temnitius discere potuisset. Lutherus enim hoc as uni sit, indulgentias no iustificard ;& nos admisimus,esse verum. Praeterea cum indulgentis ex Catholicorum lententia non iustificent, multo minus tribuere possunt iustificationem operibus commentit ijs. Ad haec, opera illa, quora cepturis indulgentias iniunguntur, valde temere con mentitia a Kemnitio nominantur e peregrinationes mnim ad loca sacra, orationis caussa praecipi solent, quibus,ordinarie, ieiunia, &eleemosynae adiunguntur. Ista autem omnia multis scripturarum testimoniis commendantur, ut praesertim Tob. D. Matth. s. des. & alibi
148쪽
Cap. X. De Indulgentiis. Lib. II. IV passim . Denique, istis ipsis operibus non tribuimus effectum indulgentiarum,quem falsδ iustificationem appellat Temnitius: effectus. n. propri' indulgentia ru,est relaxatio poenae temporalis, qui effectus potissimum tribuitur meritis Christi,ut in libro superiore docuimus. Quare cum omnia pene verba Kemnitiani argumenti falsa sint, certe non potest ullo modo esti vera con
QI I N T V M c A P v T. quod indulgentiae pugnentcuo peribus bonis, probat Xemnitius exi)s locis scripturae, quibus ipse censet reselli opinionem de operibus supererogationis , in qua opinione fundari existimat
indulgentias. Loci sunt hi, Luc. 17. cim omnias e risis, duire, serat institessumm, qaia quod debuimus facere,fecimm. Matth. 2s. dicentibis fiastis virginibus, date nobis de oleo vestro, restonderent tradentes,ne foriὸ neu si fiat nobis,' rebis, ite portim ad Yendentes, emite vobis. Sed hoc argumentum nititur falsis principi js, non minus, quam praecedens. Neque enim fundamentum inii uigentiarum ponitur a Cathol icis, in operibus supererogationis sanctorum, sed in satisfactionibus, quae ipsis necessariar no sunt: na etia opera debita &imperata a Deo satisfactoria esse possitnt,& non necessaria ijs, a quibus fiunt in ratione satisfactionis. Si Tyrannus instet, ac supplicia, & mortem comminetur,nisi fidem abneges, non est opus supererogationis, sed plane debitum,& necessarium, fidem non negare, sed confiteri,& perserre supplicium;& tamen, opus illud non s Ium est meritorium gloriae , sed etiam satia ictorium
pro reatu pinnae,quem reatum. fieri potest, ut non haberet, qui supplicia illa perferebat. Nec tamen Kemnitius refellere potuit opera supererogationis, nis deprauando scripturas:Non enim Dominus ait, Luc. 17. cnm feceriatis haec omnia,dicite, strui i tiles fiamus: Sed ait : cam feceritis haeomcia, quae praecepta sunt vobis, dicite, serm i-iles fumus, quod debuiminfacere,fecimus. Itaque illi dicuntur inutiles,qui nihil faciunt,nisi quod eis praeceptum est, & quod facere debent. Ex quo sequitur, ut qui faciunt aliquid amplius,
quam teneantur, ut qui sexastrant propter regnum ca I s lorum,
149쪽
lorum, id est, perpetuam continentiam seruant ; & qui dant omnia pauperibus; vel alia id genus non imperata faciunt, serui utiles dici debent. Neque haec mea, sed sancti Ambrosj explicatio est, qui in libro de Uiduis,
tractans hunc locum, sic aittam leto mis dicit,ui rem seri silis sum,hoc nona bama sua vendidit, sed εα rer taevectat 3raemia,ficut suam Apostolin ait, Ecee nos reliquimin omnia, secatisumin te, tu ergo erit uobis p in enim quasi inutilis seruas, εαod debxit facere, fecisse se dicit, ρι quasi visit. D-M, asco,imis . sibi talem , Ρεμ- - tiplicauit usuris , mercedem fiet, atque virimis bene sibi conficim,merisorum ue, suom expectat. Iulud vero Matth. 7. Me na,is de .leo vestro; ,--ru n suffriat bis, inobis; oon ad exclusionem operum superer gationis, neque communicationis satisfactionum pertinet, sed ad exclusionem communicationis iustitiae, demeritorum: significatur enim per eam parabolam,eos, quibus in hac vita extincta fuerit lampas caritatis, Moperum bonorum , & qui in eo statu de vita migraumrint, frustra imploraturos merita sanctorum. Nam ut dicitur Ezechi8. institis iκφisver eum erit, ein im istas imberit spereum.& GaI 6. mserissae osmsu portabit. & Rom.: .Reddet Dem nicesque secundum vera sua. Atque ad hoc si nificandum, in ea parabola dicentibus fatuis Virginibus, Domine, Domine veri nobis, respondetur a Domino: Amo, men Lis viais,nescio vos. Alia testimonia xemnitius adducit,ad probandum, opera nostra non esse sine peccato ; sed ea nihil ad propositum faciunt, & sunt a nobis ot a diligenter explicata in libro de iustifica-
s Ex rvM CAP vT,qubd indulgentiae sint expreΙ- se damnatae in scripturis sanctis, probat Κemnitius ex x.Epistola B Petri,capit.r.is auaritia oris verbis de vobis nepotiabuntur. Item:libertatem alijspallicentur, cum i sintserui co raptionis, &Act.8. tecunia tua tecum sit in perditionem, quoia Ouam Dei existimasti pemnia arari. Ex his duobus locis concludit suum argumentum in haec verba Kemnitius eme se ipsissimum iudicium Diritus finiti de indulgentiu Pontificilis. ouae conclusio indicat,incredibilem fuisse in xemnitiori libi-
150쪽
libidinem maledicendi, etiam aduersus propriam con- scientiam. Nam, ignorare non potest,abusum quaestuariorum, quibus utcunque accommodari possent verbari sancti Petri,ut ea Caietanus accommodat,Romanis Pon tificibus,adeo semper displicuisse,ut eos publicis constitutionibus damnauerint,& prohibuerint. Siquidem κ' ipse idem Kemnitius refert ad verbum, Decreta de hac μ' re Innocenti; III. Clementis R& ipsius Synodi Trident, tinae.qua igitur conscientia ρ qua fronteὸ non solum hoc' loco, sed passim in tota disputatione, Romanis Pontifi- b cibus tribuit,quae a Romanis Pontificibus damnata, atq; η interdicta suisse, idem ipse testatur λ Videat autem Xem- : ' nitius, ne verba sancti Petri in z.Epistola, ad se,& Lu. theranos ceteros pertineant. Certe S. Augustinus in lit,i bro deside,&operibus, cap. i . totam hanc Epistolam, ita , ut etiam Epistolam Iacobi, & Iudae, aduersus eos scris, i ptam esse dicit, qui affirmabant, sola fide homines sal in uari posse,quae est hoc tempore haeresis Lutheranorum. α in eodem libro,cap.r .illa ipsa verba, qui Κemnitius o citat,contra eos pugnare dicit,qui libertatem pollicem da tur, id est, securitatem salutis. modb credant in Christit,ic, ut idem explicat cap.ro. Atque haec fortasse est caussa, ii, cur Lutherani,& ipse Κemnitius in examine . sessionis no: Concilij Tridentini, hanc Epistolam aut negent essec tia nonicam, aut eius auctoritatem in dubium reuocent; t: quia vident, haeresim suam de sola fide iustificante,hu uti . ius Epistolae testimonijs apertissime refutari. Illud verbia, quod Κemnitius a d dit, ex Actis Apostolorum eap. r. ρα curia tua ιααmsit in perdii ionein quia existima Zi, do m Dei pecmes uiaparari ; Si ad indulgentias referatur, mera calumnia, et est: nam Catholici non existimant, indulgentias pecu- ψ nijs vendi, vel emi, sed eleemosynasi inperari ad alii, quod opus pium,ut Basilicae aedificationem, pauperum in subuentionem,captiuorum redemptionem,&similia,quod opus pium, sit caussa indulgemtiae concedendae, ut sae-