장음표시 사용
171쪽
Cap. AU. Derat twnys. Lib. II. res,o ba, ins miscientia.&in hoc ipso cap 8 Epistolat 2. Si a inquit Paullus,in omnibus abundatis,fide, sermone sciemii c.Tertiis, quia veteres patres non exponunt hanc
abundantiam spiritualem Hierosolymitanorum , de praedicatione verbi,ut vellet Lemnitius, sed de meritis& precibus,Chrysostomus in hunc locum, dicit Hier solymitanos abundasse integritate vitae, libertate,& Qducia ad Deum;&ihorum bonorum futuros participes Corinthios, si eleemosynam pecuniariam, qua ipsi tuncabandabant Hierosolymam misissent. nec multo aliter exponunt,Thc Odoretus,& Theophil actus, &alij veteres Graeci. S.Thomas exponit de precibus, ut sit sensus: Corinthios fore participes orationum, quas Hierosolynutant fundunt ad Deum , si eos bonorum suorum temporalium participes fecerint. Haymo in hunc locum, addit etiam ieiunium inter opera spiritualia Hierosolymitanorum, quorum participes erant suturi Corinthii, si eleemosynis illos adiuui Gnt, quam explic tionem insinuare videtur Apostolus in eodem capite s.
extremo, cum ait: Misisteriam huius Ufiij noss&insvplet eis, quae defuni sucto, sed etiam abundat per multo gratiarum actianes tu Domino, per ρrobationem ministeri' huius, glorisi utes Decim in Mbediemia cors Ionii γestrae in Evangelio ch isti ; simplicitare communicationi, vestrae in istos,er in omnes, σε in ipsorum obsecratisse pro vobis.Sed de his satis;non enim in hoc testimonio fundamentum indulgentiarum praecipue consistit.
Drfenditur argumentum tum C itiliorum.
ARgumentum sextum, quod est postremum apud
Remnitium, sumitur ab articulo symboli de communione sanctorum. Catholici enim ex hac communione coli iguut,posse satisfactiones, quae sanctis sa- Perfuerunt,id est, quibuo ipsi ad sua peccata purganda. L non
172쪽
rbψ Cap. XVI. De Indulgenta s. II. non eguerint,applicari alijs fidelibus, quibus propristnon sufficiunt. Aduersus hoc argumentum Kemnitius nihil solidi adfert. Primum enim explicationem odiosissimam eius articuli nobis affingit.ci munimem, inquit, sanctorum,larguis,m latissimὸ interpretantur, de meritu operum s tererogatienu,quae nonsolusinorib- propria, sed communia sint MinnibmHelon ,cossiua in commune;qua iEcclesiae aerarium, ad quias Papa claues habeat, pro data pecuuia, inde Pilibet vendat;
ναουι- is infuerit. Haec ille. Vbi, pro more suo,calumniatur,nos loqui de meritis supererogationis simpliciter, cam non loquamur, nisi de satisfactionibus,siue demeritis,ut accipiuntur pro satisfactionibus, ad reatum pinnae expiandum, non ut accipiantur proprie, promiritis gratiae,vel gloriae..Deinde, iam saepe diximus, non selum non vendi a Pontificibus satisfactiones sancto- rum, sed etiam sesierissime prohiberi;& puniri omnem speciem similium venditionum. Quod ne ipse quidem Kemnitius ignorat, qui decreta Pontificum,& Conciliorum de his rebus vidit & legit , & in suum librum, ut eum pleniorem faceret, transtulit. Deinde, ADDIT Kemnitius, communionem sanctorum, de qua in symbolo fit mentio,iriasgnificare. Primo, qudd EGclesia sit societas quaedam eorum, qui spiritu Christi sanctificantur, & membra sunt unius corporis mystici. Secundo, quod in Ecclesia sint omnibus fidelibus communia bona quaedam diuinitus collata,vt fides, baptismus, remissio peccatorum,& vita aeterna. Tertio,qubdinter fideles, debeant esse communia officia charitatis, sicut exemplo membrorum corporis humani Paullus ostendit,Rom.Ii.&1. Cor. ia. His expositis,concludit,
articulum illum fidei, non loqui de indulgent ijs Pontiscijs, nec de meritis supererogationis , &ideb insgni deprauatione Pontificias indulgentias in illum articulum intrudi. At,neque nos dicimus, articulum illum fidei , loqui in specie de operibus supererogationis, vel de indulgentijs, sed colligimus ex generali propriet te Ecclesiae, posse unum membrum ab alio iuuari,quod .i: se etiam Lemnitius agnoscit in tertia significatione
173쪽
Op. IVI. De Indulgenti . Lib. 11. 1Meommunionis sanctorum Nam, si debent officia char i tatis inter fideles esse communia , ut sunt inter membra eiusdem corporis;quid quaeso prohibet, cur non possicvnus alteri fatisfactionem suam communicare λ Potest, ex Apostoli sententia ad Galat. 6. propter communionem membrorum Ecclesiae, alter alterius onus portare, cur non poterit alter pro poena alteri dcbita satisface re3Potest,ex sententia D. Augustini, in Epist. ιι. &lib. 3. de baptismo contra Donatastas, cap. I 8. unus pro alio credere,vt fit in baptismo paruulorum, cur non potet it unus pro alio pati λ sed audi eundem Augustinum,trach. 33. in Ioannem, de communione sanctorum differen tem : Ocului, i nqu icboliu videt in corpore,sed nunquid solis .i ο-
culti. ,idet λ ω mamilaidet, pedi videt, in caeter me Δἴris viis det. Non missi aliquis ictim in pedem veniat, Mertisse Oeai s inde, ut nonpraecalleat. Rursus sola maniM operatur in corpore ed xunsuid bisoli verum oculo veratur. Nam si ictas aliquis veniens tam eat in maru sed totum infaciem, quid dicit mos, neu me m neo,quia nota ιexdit ad tue Sic pes ambulando, ominbus membris mi-Iuat nembra crura tareat,oin lingua omnibus Ioauitur. Haec ille.
Quae si applicentur ad fideles, qui membris il lis corpo-poris significantur ; licebit, sine dubio, dicere, eum qui ieiunat, qui facit eleemosynam , qui orat, qui persecutionem iniunctam patienter tolerat, qui vincula qui verbera, qui mortem pro Christi fide patitur, non sibi soli haec agere,vel pati, sed etiam alijs, praesertim si ipse non habeat peccata, quae istis passionibus
ADIvNGIT obiter Kemnitius TR ΙΑ alia script rae testimonia,quae perperam a Catholicis adduci affir
ilatante. Et dicit, illud, Particepi, significare voce Hebrabca, & Graeca, socium ; & sensum eorum verborum esse, Dauidem publica consessione ostendisse se socium, Mamicum aliorum piorum timentium Dei: sed indoctos, nescio quos inde fecisse Pontificale participium, adprobandu per indulgentiarum nundinationem, par
174쪽
partem ab utroque. sed nullus Catholicus est, qui it exposuerit,ut illud, pamem egosis, retulerit ad Ponti fi cem, qui tribuit indulgentias: omnes enim referunt ad ipsos fideles, qui cum soci j&amici sint aliorum fide lium piorum, participant etiam ipsorum bona: quoniasociorum&amicorum omnia sunt communia, ut pul- ichre S. Augustinus ostendit, tract 33. in Ioannem, ubi adeo dicit omnia esse communia pijs fidei ibus, ut om nes dicere possint, se loqui omnibus linguis, sicut Iioque. bantur olim, qui Vis biliter accipiebant Spiritum sanactum, quoniam linguae Omnium fidelium toto terrarum orbe dispersorum, singulis sunt communes, per carita tem, qua sumus omne Vnum in Christo. Itaque, qui di
xit,Socius, cir amico sis omnium timentiAm te , consequenter etiam dixit,Particeps Am omniκm bonorum, quibis praeduisset mnes,qui timent te. ALTER V hi testimoniti est in psalm it i. Hierusalem, quae aedificatur ut riMisa , cuim participiatio eius iu
in. Hoc testimonium perperam allegari dicitat in
dano pro communione sanctorum, &thesauro indui uentiarum : cum tamen constet ex verbis sequentibus, sensum illorum verborum esse: Hierusalem ita aedifica ri ut sit ciuitas, in quasi coniunctio, seu consociatio talis ut illuc ascendat tribus Domini ad testimonium
Domini & ad iudicia. sed hac cst nimia contradicen ldi libido: non enim psalmus dicit, esse in Hierusalem
narticipationem,sive consociationem solum,ad ascen dendum ad testimonia Domini,&ad iudicia: sed dicis, Hierusale in , id est, Ecclesiam, aedificari instar ciuitatis pacati s simae,&concordiisin V, in qua sit participatio in idipsum id est participatio sim ni omnium in unum, ut
snt omnia omnium. Id Vero probat psalmus : uuiuim eastenderunt tribu ,tribim Domini, id est, Variae tribus, vacias hcentes,& nationes conuersae ad Dominum; & licet sint tam multae, & tam variae, tamen conueniunt in eadem
consessione fidei, & in ijsdem lepibus, &iudicijs.&ατ si rives testimonium dicit esset illud Pilat. i V. Ma
b dibat, .sed adscribere debuisset, ubi legerit hoc te
175쪽
stimonium pro indulgentiis citatum. Ego enim legi sereo panes,qui inter Catholicos de indulgent ijs scripserui, nec apud ullum inueni, hunc locum inter alios addu- matri, nihil autem facilius est, quam argumenta a se conficta, refutare.
IN quarto capite disputationis suae, Remnitius pro
ba e aggreditur, indulgentias Pontificias, Veteri Ecclesiae, per annos m ille,& ducentos, fuisse incognitas Id veris probat primb, testimonio Durandi, S. Ant nini, &Roffensis,qui id fatentur. Deinde, quia nulla inuenitur mentio indulgentiarum apud Anselmum, Ru- pertum,Bernardum, Petrum Lombardum, & Gratianum , qui proxime praecesserunt annum millesimum ducentesimum .Postremo,quia veteres Patres, ChrysostOmus Nyssenus, Augustinus, Beria ardus, &Petrus Lombardus, indulgentias nondum natas scriptis suis confutarunt sed,Vt a primo incipiamus ; non id eb indulgentiae non sunt antiquae,quia duo vel tres ex Catholicis id non legerunt in veterum libris. Neque tres isti auctores negant, indulgentias fuisse cognitas,tempore Anselmi,Bernardi Ruperti, Petri Lombardi, & Gratiani, vellemnitius dicit, sed tempore Hieronymi,& Augustini,& aliorum veterum , qui primis quingentis annis fi
ruerunt. Acut omnes intelligant, Remnitium aperte mentiri, Alexander eius nominis III. Ponti sex maximus, sedere coepit anno Domini ita . Is ver b Pontifex,
in Epistola ad Archiepiscopum Cantuariensem scribens, respondet quaestioni sibi pro potitaei An indulgentias ab aliquo Episcopo concessas lucra, i possint ij, qui non sunt eidem Episcopo subiecti: ac dicit, non posse: quia nemo potest,nisi a suo iudice ligari vel solui Et habetur hoc rescriptum in iure, cap. quod autem, de poe-L 3 nit.
176쪽
ni t. &remiss videmus autem hoc loco mentionem indulgentiar,ut rei non tunc primum institutae, sed usitatae ec receptae.Igitur,mentitur Temnitius,pag. 27 . cum sic Joqui tu r : In hae de indu enlijs distatuime,nonpossunt, ei Marairum se, limonia, vel ulla veteris Ecclesia exemplatroferre, qMstalis vel dotirina,vel usus talium indulgentiarum, vel ullo t suam rempore, usque ad annos ροβ natum christiint,mille, iacentos,in veter;
Eccle, io, aeris. Eugenius III. Pontifex sedere coepit, anno millesimo,cuntesimo quadragesimo quinto. Is aute perliteras generales cocessit indulgentia accipientibus crucem,& proficiscentibus ad bellum sacrum,& S. Bernardo iniunxit, ut eas indulgentias praedicaret populis, eosque ad bellum illud accenderet. Paruit s. Bernardus Pontifici, &pra dieationem suam innumerabilibus,&maxim: s In iraculis confirmauit, ut ipse modeste indicat, initio libri 1. de consideratione. Sed copiosius rem
totam narrat auctor vitae ipsius, lib. s.cap. . Ergo, mentitur Κemnitius,tum,cum ait,ante annum Iacio. non sit
isse notas indulgentias,tum, cum apud Bernardum nul-Jam huius rei mentionem extare confirmat ; &chm Petrus Lombardus,& Gratianus eodem seculo floruerint, fieri non potest , quin ipsi quoque indulgentias nouerint.Paschalis II. Pontifex sedere coepit anno io . &in Concilio quodam Lateranensi, anno iri 6.celebrato, indulgentias quadraginta dierum concessit ijs,qui limina Apostolorum visitauerant, ut Conradus Abbas Vr pergen fis in Chronico suo te statur. & quoniam eo te pore florebat Rupertus Abbas Tulliensis: mentitur Κ mnitius,qui dicit, tempore Ruperti nondum indulgentias Pontificias orbi terrarum innotescere coepisse, nec ante annum inoo. innotuisse. Urbanus II. Pontifex sedere coepit anno io88.&eius tempore s. Anselmus floruit. Scribit autem idem Conradus Abbas Vrspergen-ss in Chronico anni io 9. praedictum Vrbanum in Concilio Clara montano, indulgentiam concessisse omniabus , qui sponte aduersus infideles orientales arma si mebant; ius rei multi alij meminerunt. Mentitur igi-- tur Kemnitius cum tam audacter scribit, tempore sam
177쪽
cti Anselmi.&ante annum iro o. indulgentias cognitas non fuisse. Quid nunc addamus Gregorium VII. qui sedere coepit anno io 3. & in Epistolis suis frequentissume concedit indulgentiasλSergiam II. qui sedere co Pitanno 8 . & indulgentiam tribuit adeuntibus E clesiam S. Martini in montibus;cuius memoria extat incisa in lapide marmoreo, litteris vetustissimis 3 & Le nem III. qui sedere coepit anno 796. & indulgentias varia natatis in locis in ipsa Germania constituit,teste sancto Ludgero,in vita S Suviberti λAn non euidenter mendaci; Κemnitius conuincitur, qui veteres omnes Historias legisse videri vult,& tamen affirmare non veretur, ante annum letoo. ignotas fuisse orbi terrarum indulgentias Pontificias Neque mirum videri dbet. si auctores antiquiores non multos habeamus qui harum rerum mentionem faciant; quoniam plurima sunt in E clesia,quae solo usu, sine litteris conseruantur. Extane tamen Romae in antiquissimis Ecclesijs memoriae H dulgentiarum, a multis Pontificibus, &ab ipso etiam S.Siluestro, qui ante annos oco. floruit, concessarum. Sed ea quae diximus,admendacia Temniiij confutanda, sufficere videntur. Venio nunc ad testimonia veterum scriptorum, quae profert xemnitius aduersus indulgentias nondum natas. Primo igitur adducit Petrum Lombardum, qui lib.
.sent. dist. I 8. dicit, Deum tunc tegere penitentiam peccata, uando adpaenam non reseruas, sed debitam paenae remittit. Id ne Obai ex iacvnstruisemeruia in explicatione Ualm. 32. sed in eodem loco solutio est huius obiectionis. Significat enim Petrus Lombardus, de poena aeterna intelligendum ecse,quod dicitur , Dexm tegere peccata, cum ea non refer u ad paenam. Et ideo inquit: Sicut interim gratia sua crimam ira uat.ita fh I debitam aeternae moriis relaxat r Ipse enim,persei' - peccatapaenitentium tegis ; m tune tegit, quando ad paena m reservat. Et paullo infra: Ita ergo , inquit,dicit a Deo is Eu, ut Dem m. Videt, id est, aeternastiter uniat. Quod autem
poen temporalis remaneat postremissam culpam, in bac vita, vel in purgatorio luenda docet Petrus Lo
178쪽
ruia non facit ad rem, de qua agimus: A LTER A expotio est S.Basiiij, in commentario huius loci, qui exponit has sententias de redemptione a morte animae, id est,ii peccato,&gehenna;vt hic sit sensus. Frater non rediamit,at multo minas quiuis alius bomo ; quia omnes peccauerunt, tregent gloria Dehomnes fiunt captisi, ves redimendi: ideo misit Dia redemptorem christAn quia non est frater,nec homo, sicut caeteri ,sed est Dein hamo,iu luscin liber, qui seque redemptione indiget, cin inberare omnes potest. Haec explicatio nihil etiam iuuat Κem nitium : quoniam non negamus, imo asserimus omnes Cat holici, non potuisse nos redimi a morte animae, rege henna, per satisfactiones sanctorem, sed Christi solius, qui factus est nobis a Deo iustitia, & redemptio, ut Apostolus loquitur in priore Epistola ad Corinth.
cap. i. TERTI A explicatio est S. Augustini, ini. Concione in psalmum praedictum, qui ita interpretatur; Fraternas redimi redimet homo λ id est, si Grylas, quifrater noster
feri deuatus est,non te redimit, expectas ut te redimat alius homιγuon dabit Deo placationem suam, nee pretium redempti is aximae seu
Me qui considit in virtute sua, erin mulιitudine diuitiarum suarum gloriatur. Atque huc usque expositio S. Augustini neque caussam Temnitii,neque nostram iuuat. Loquitur enim
de liberatione impij a captiuitate peccati,& dicit, non posse impium, qui in sua virtute confidit, liberari, nec a se, nec ab alio, cum a Christo liberatus non fuerit, non defectu Christi, qui pro omnibus mortuus est, sed defectu imp ij, qui redemptionem sibi applicari noluit. Nos autem in disputatione de indulgentijs, non loquimur de liberatione impij, sed de liberatione hominis iust ficati a reatu poenae temporalis; de qua liberatione loquitur in sequentibus verbis S. Augustinus , quae verba haeresim Kem iiiiij manifeste refellunt. Addite.
nim Augustinus : stui sunt,qui dant pretiam redemptionis animae sua quibus ait Dominus: facite vobis amicos de mammona iniquit rini t e i recipiant vos in aeterna tabernacula. uitanipretiumr edemptionis animasuae,qui non cessant eleemos ti facere. Ideo itius,quoi monet per Timotheum clostolus, noluit esse superbos,ne is Misudantia
179쪽
,midantia iiintra sinismirumglorient mr . Denique, q-d tos bdis, Iait apud illos veterascere ed aliquid ex eo feri, vi esset pretium redemptionis mimae siseram.Th sori ni,insuit, ASUM rem tam bonum infuturum, t apprehendant veram vitam, sic dansit μγ et redemptionis azimae suae. Haec ille. Itaque S. Augustinus non timet dicere,& ter repetere, homines iustos,a Christo redemptos a morte animae, dare per eleemosynas pretium redemptionis animae suae, iuxta illud : Peccata tua eleemosynis redime, quae redemptio non potest alia intelligi, nisi areatu poenae remanente post redempti nempeccati,quoad culpam. Et, si, Augustino teste, potest quisque dare pretium redemptionis an imae sus, sine ulla iniuria Christi redemptoris omnium, non debet videri mirum,si nos dicamus, posse structos martyres dare pretium aliquod redemptionis, pro solo poenae reatu ali rum fidelium: non quod Christi pretium non sufficiat, sed ut hac etiam ratione martyrum passiones, & merit3
Defenditur quintum agmentum C ta tholicorum.
intum algumentum pro thesauro indulgentiarum, sumi dicit xemnitius ab illis Apostoli
verbis. a. Corinth. 8. In praesenti tempore vestra ab mdantia illarum inviam suppleat, ut Horum abundantia, vestra invia sit supplementum. Ex hoc loco ita formari argumentum a Catholicis, affirmat idem Temnitius : cori,ibii a bundabini pecuniased iuves erant meritorum : contra vero, famcti Hierosol uani abundabant meritis stiritualibus, a pecunia ver. malὸ parvii erant. Paullus igitur talem per μι ionem inter os insiluit, ut corinthj praeberent motu adiutrices , conferendo lagὸ pecuniam , pro illa pecunia, sancti Hieroso dimitam ex opεrisus P is supereruclionis , Applemcntum iaspiae Cprinibi Hode
180쪽
rent, quod adfr; actionem pro peccam attinet. Sed, i ta duobus peccat Kemnitius: nam, 'ec fideliter refert at 92a metum Catholicor v. nec solidὸ illud refellit. Catholici enim non dicunt, Apostolum instituisse illam commutati nem , ut Hierosolymitani venderent merita superer stationis Corinthiis : sed tantum ex eo loco colligunt, eam tale in Ecclesia communicationem, ut alij ali s b na tua communicare soleant: nec solum bona corporalia, sed etiam spiritualia inuicem praebere possint. Ex quo sequitur, ut etiam unus pro alio satia facere,&aliorum passiones alijs applicari valeant. Nec tamen solide argumentum Catholicorum, etiam ut ali ipso propositum est, Remnitius refutauit. Dicit enim insequentibus, per inopiam Corinthiorum, non intelligi inopiam meritorum, sed inopiam praedicationis verbi Dei, M probat ex duobus locis eiusdem Apostoli : nana
Rom. is. Apastolus scribens de eadem contributione e-I eemosynarum,ai t: si istisisualem eorum participesfactisauigem
titis, deberit m ipsi in earnatibus ministrare illis. Qui d ve r b perspi r itualia intellexeri t, applicari dicit i. Cor. q. in illis verbis. Subiritualia vobis semiuauimus, quid magni est , si caro lsa vestra ineramus Haec isse. Sed in P Rio RE loco Apostolus de spiritualibus donis generatim loquitur, nec restringi sertnone in ad praedicationem. vere enim gentiles facti sunt participes donorum spiritualium, quae in Hierusalitin primuna effusa sunt a Deo : videlicet, fidei, spei,cliaritatis, sacramentorum, miraculorum, &c. In Pos TERIORE autem loco, non est sermo de ista comm latione bonorum , de qua nos agimus , sed de stipendio debito ex iustitia, ijs, qui Euangelizant. Hoc autem loco, videlicet 1. Cor. 8. Apostolus loquitur generatim de bovis spiritualibus, & temporalibus ; nee debent eius verba restringi ad praedicationem. Quod
patet. primo : quia verba sunt generalia : Erorum abu dantia vestram inopiam Appetat. Secundo, quia non egebant Corinthi j,ut mitterentur eis praedicatores ex Hierusalem: iam enim plene instituti erant. Nam l. Cor. r. legimus de Corinthijs, iam diuites Icat estu iacirylo, in ei