장음표시 사용
181쪽
Cap. AU. De H U-ys. Do. II. ras, obr. in inmiscientia.Se in hoc ipso cap 8 Epistolat r. Si Q, i n quit Paullus,in omnibus abundatis me, sermone, sin limtia, c.Tertio, quia veteres patres non exponunt hanc
abundantiam spiritualem Hierosolymitanorum , de praedicatione verbi,ut vellet Icem nitrus, sed de meritis& precibus, Chrysostomus in hunc locum, dicit Hier solymitanos abundasse integritate vitae, libertate,& Qducia ad Deum;&diorum bonorum futuros participes Corinthios, si eleemosynam pecuniariam, qua ipsi tunc abundabant. Hierosolymam misissent. nec multo aliter exponunt,Theodoretus,&Theophil actus, &alij veteres Graeci. S. Thomas exponit de precibus, ut sit sensus: Corinthios fore participes orationum, quas Hierosolymitani fundunt ad Deum , si eos bonorum suoru nitemporalium participes fecerint. Haymo in hunc locum, addit etiam ieiunium inter opera spiritualia Hierosolymitanoriim,q'orum participes erant suturi Corinthii,s eleemosynis illos adiuui sient, quam explicationem insnuare videtur Apostolus in eodem capites. extremo, cum ait: Miuisieriam huius Ufj nosse κω opplet ea,
quae defunisu clai, fed etiam abundat permultas gratiarum acItanes in Donum,ter probationem ministerii huius, gloris vites Deum iu ο-bediemia cor se Iovis 'vestrae in Evangelio ch isti ; simplicitare communicationi, Nestrae in istos, m in omnes, o in ipsorum obsecratione pro Wbii.Sed de his satis non enim in hoc testimonio fundamentum indulgentiarum praecipue consistiti
DVenditur argumentumsextum .itiliorum.
ARgumentum sextum, quod est postremum apud
Κemnitium, sumitur ab articulo symboli de communione sanctorum. Catholici enim ex hac communione coli iguut,posse satisfactiones, quae sanctis sa- perfuerunt,id est, quibuo ipsi ad sua peccata purganda. L non
182쪽
r Cap. XVI. De Imriugem . Mν II. non eguerint,applicari alijs fidelibus, quibus proprinnon sufficiunt. Aduersus hoc argumentum Κemnitius nihil solidi adfert. Primum enim explicationem odiosissimam eius articuli nobis affingit.communione inquit,
sanctorum, larguis,m IasisImὸ interpresantur, de meruis operum s tererogationis,quae nonsolusinori propria, sed cominu sint Minnibm fidei sim,corata in commune;quasi Ecclesiae aerarium, ad quia sim Papa claues habeat, pro data pecuuia, inde quilibet vendat;
εὐ-- φώ-fuerit. Haec ille. Vbi, pro more suo,calumniatur,nos loqui de meritis supererogationis simpliciter,ctim non loquamur, nisi de satisfaetionibus,siue demeritis,ut accipiuntur pro satisfactionibus, ad reatum poenae expiandum, non Vt accipiantur proprie, promiritis gratiae,vel gloriae. Deinde, iam saepe diximus, non
solum non vendi a Pontificibus satisfactiones sancto- rum, sed etiam segerissime prohiberii& puniri omnem speciem similium venditionum. Quod ne ipse quidem Kemnitius ignorat, qui decreta Pontificum,& Conciliorum de his rebus vidit & legit , & in suum Iubrum, ut eum pleniorem faceret, transtulit. Deinde, ADDIT Xemnitius,communionem sanctorum, de qua in symbolo fit mentio, tria significare. Primo, qudd EGclesia sit societas quaedam eorum, qui spiritu Christi sanctificantur, & membra sunt unius corporis mystici. Secundb, quod in Ecclesia sint omnibus fidelibus co munia bona quaedam diuinitus collata,vt fides, baptismus, remissio peccatorum,& vita aeterna. Terti5,qubdinter fideles,debeant esse communia Otacia charitatis, scut exemplo membrorum corporis humani Paullus ostendit,Rom. .&I. Cor. I 2. His expositis,concludit,
articulum illum fidei, non loqui de indulgent ijs Pontiscijs, nec de meritis supererogationis , & ideb insigni deprauatione Pontificias indulgentias in illum articulum intrudi. At,neque nos dicimus, articulum illum fidei, loqui in specie de operibus supererogationis, vel de indulgentijs, sed colligimus ex generali proprietate Ecclesiae, posse unum membrum ab alio iuuari,quod ii se etiam Lemnitius agnoscit in tertia significatione
183쪽
eommunionis sanctorum. Nain,si debent officia char itatis inter fideles esse communia , ut sunt inter membra eiusdem corporis;quid quaeso prohibet, cur non possit unus altera fatisfactionem suam communicare Poteli,
ex Apostoli sententia ad Galat. 6. propter communionem membrorum Ecclesiae, alter alterius onus portare;
cur non poterit alter pro poena alteri dcbita satisfacere3Potest,ex sententia D. Augustini, in Epitrii. & lib. 3. de baptismo contra Donatiuas, cap. 18. unus pro alio credere,vt fit in baptismo paruulorum, cur non potetit unus pro alio pati λ sed audi eundem Augustinum tractis 33. in Ioannem, de communione sanctorum disserenatem : Ociam, inquit, videt in corpore ed nunquid solisi i ο-
det. Non enun fallisis idim is pedem veniat, auertii se ocul;s inde, ι non praecaveat. Rursus Ua manus operaiM in corpore sed xun uidsibisali veratu, λ ω oculo veratur. Nam si ictas aliquis veniens no
Quae si applicentur ad fideles, qui membris illis corpo-poris significantur ; licebit, sine dubio, dicere, eum qui ieiunat, qui facit eleemosynam , qui orat, qui persecutionem iniunctam patienter tolerat, qui vincula qu i verbera, qui mortem pro Christi fide patitur, non tibi soli haec agere,vel pati, sed etiam alijs, praesertim si ipse non habeat peccata, quae istis passionibus
ADI v NGIT obiter Xemnitius TRIA alia script rae testimonia,quae perperam a Catholicis adduci affir
limie. Et dicit, illud, Particepi, sigia ificare voce Hebrabca, & Graeca, socium ; di sensum eorum verborum esse, Dauidem publica consessione ostendisse se socium, de amicum aliorum piorum timentium Dei: sed indoctos, nescio quos inde fecisse Pontificale participium, adprobandum,per indulgentiarum nundinationem, partem pecuniarum acciperet a clero, partςm a populo,
184쪽
partem ab utroque. sed nullus Catholicus est, qui it exposuerit, ut illud, partieus egossim, retulerit ad Pontifi cem, qui tribuit indulgentias: omnes enim referunt ad ipsos fideles, qui cum soci j& amici sint aliorum fide lium piorum, participant etiam ipsorum bona: quoniasociorum& amicorum omnia sunt commu0ia, ut pulchre S. Augustinus ostendit, tract.33. in Ioannem, ubi adeo dicit omnia esse communia pijs fidelibus, ut om nes dicere possint, se l0qui omnibus linguis, sicut isque. bantur olim, qui visbiliter accipiebant Spiritum sanactum, quoniam linguae omnium fidelium toto terrarum orbe dispersorum, singulis sunt communes, per caritatem,qua sumus omneS Vnum in Christo. Itaque, qui di
etiam dixitJuniceps --ηim bonorum, quibu praeduisset mne qui timent te. A L TER Vbi testimoniti est in psalth. iri .Hierusalem, quae aedificatur ut ii iitad, cuiuε participalis elim in idi sum. Hoc testimonium perperam allegari dicit a Lin . dano pro communione sanctorum, &thesauro indui gentiarum : cum tamen constet ex verbis sequentibus, sensum illorum verborum esse: Hierusalem ita et difica
ri,ut sit ciuitas, in qua sit coniunctio, seu consociatio talis, ut illuc ascendat tribuo Domini ad testimonium Domini & ad iudicia. sed haeccst nimia contradicendi libido: non enim psalmus dicit, e ste in Hierusalem participationem,sue consociationem solum,ad ascen dendum ad testimonia Dominii&ad iudicia: sed dicit, Hierusalem, id est, Ecclcsiam, aedificari instar ciuitatis pacati s simae,& concordi istinx, in qua sit participatio in idipsum, id est participatio sim ni omnium in virum, visnt omnia omnium Id Vero probat psalmus : uulaizi e tenderunt tribu ,tribim Dumini, id est, variae tribus, variae entes,& nationes conuersae ad Dominum; & licet sint tam multae, & tam variae, tamen conueniunt in eadem
consessione fidei, &ii ijsdem lepibus,&iudicijs.&ατ si Tiv M testimonium dicit esset illud Psal. 1 V.
185쪽
o p. XVI. De Indulgentys. Lib. II. δπstimonium pro indulgent ijs citatum. Ego enim legi fere omnes,qui inter Catholicos de indulgent ijs scripserui, nec apud ullum inueni, hunc locum inter alios addu-Gim nihi l autem facilius est, quam argumenta a se conficta, refutare.
Restandetur ad caput quartum distut
bare aggreditur, indulgentias Pontificias, veteri Ecclesiae, per annos mille,& ducentos, fuisse incognitas. Id verb probat primb, testimonio Durandi, S. Ant nini, &Roffensis, qui id fatentur. Deinde, quia nulla inuenitur mentio indulgentiarum apud Anselmum, Ru- pertum,Ber nardum, Petrum Lombardum, & Gratianum , qui proxime pi a cesserunt annum millesimum ducentcsimum. Postremo,quia veteres Patres, Chrysost mus,Nysienus, Augustinus, Bernardus, & Petrus Lombardus, indulgentias nondum natas scriptis suis confutarunt Sed,Vt a primo incipiamus ; non ideo indulgentiae non sunt antiquae,quia duo vel tres ex Catholicis id non legerunt in veterum libris. Neque tres isti auctores negant, indulgentias fuisse cognitas, tempore Anselmi,Bernardi,Ruperti, Petri Lombardi, & Gratiani, vellemnitius dicit, sed tempore Hieronymi, 8e Augustini,& aliorum veterum , qui primis quingentis annis si
ruerunt. Acut omnes intelligant, Remnitium aperte mentiri, Alexander eius nominis III. Pontifex maximus, sedere coepit anno Domini USy. Is vero Pontifex,
in Epistola ad Archiepiscopum Cantuariensem scribens, respondet quaestioni sibi propositae ; An indulgentias ab aliquo Episcopo concessas lucra, i possint ij, qui non sunt eidem Episcopo subiecti: ac dicit, non posse: quia nemo potest, nisi a suo iudice ligari vel solui Et habetur hoc rescriptum in iure, cap. quod autem, de poe-L 3 nit.
186쪽
nit. &remissi videmus autem hoc loco mentionem indulgentiar,ut rei non tunc primum institutae, sed usitatae ec receptae. Igitur, mentitur Kemnitius, pag. 27 . cum sic Joquitur : In hae de indu enlijs distatasiane, non possunt, et Haratrum ιυlimonia, vel ulla vclepis Ecclisia exempla proferre, quὸd talis vel doctrina,vel usus talium indulgentiarum, vel ullo nsuam rempore,Yque ad annos ροβ nvium christum,mille, iacentos,in veter;
Ecclesi fuerit. Eugen i us III. Pontifex sedere coepit, anno millesimo, centesmo quadragesimo quinto. Is aute pertireras generales cocessit indulgentia accipientibus crucem,& proficiscentibus ad bellum sacrum,& S. Bernardo iniunxit, ut eas indulgentias praedicaret populis, eosque ad bellum illud accendereti Paruit s. Bernardus Pontifici, & praedicationem suam innumerabilibus,&maximis miraculis confirmauit, ut ipse modeste indicat, initio libri 1. de consideratione. Sed copiosus rem
totam narrat auctor vitae ipsius, libH. cap. . Ergo, mentitur Kemnitius, tum, cum ait,ante annum Iacio. non sui sie notas indulgentias, tum, cum apud Bernardum nullam huius rei mentionem extare confirmat ; &cum Petrus Lombardus,& Gratianus eodem seculo floruerint,
seri non potest , quin ipsi quoque indulgentias nouerint. Paschalis II. Pontifex sedere coepit anno io 9. &in Concilio quod ana Lateranensi, anno iri 6.celebrato, indulgentias quadraginta dierum concessit ijs,qui limina Apostolorum visitauerant, ut Conradus Abbas Vrs pergen fis in Chronico suo testitur. & quoniam eo tempore florebat Rupertus Abbas Tulliensis: mentitur Κ mnitius,qui dicit, tempore Ruperti nondum indulgentias Pontificias orbi terrarum innotescere coepisse, nec ante annum inoo. innotui sie. Urbanus II. Pontifex sedere coepit anno io88.& eius tempore s. Anselmus fio- ruit. Scribit autem idem Conradus Abbas Vrspergen-ss in Chronico anni ioo. praedictum Vrbanum in Concilio Clara montano, indulgentiam concessisse omniabus , qui sponte aduersus infideles orientales arma si me bant; cuius rei multi alij meminerunt. Mentitur igi-- tur xemnitius.cum tam audacter scribit, tempore sancti Am
187쪽
Cap. XVI 1. De resistentiis. Lib. II.
cti Anselmi.&ante annum iro o. indulgentias cognitas non fu i sse. Quid nunc addamus Gregorium VII. qui sedere coepit anno io 3. & in Epistolis suis frequentissime concedit indulgenti aspSergiam II. qui sedere corupit anno 8 4. & indulgentiam tribuit adeuntibus E clusiam S. Martini in montibus;cuius memoria extat incisa in lapide marmoreo, litteris vetustissimis 3 & Lemnem III. qui sedere coepit anno 96. & indulgentias varia nasiliis in locis in ipsa Germania constitu it,teste sancto Ludgero, in vita S Suviberti An non euidenter me daci; Κemnitius conuincitur, qui veteres omnes H istorias legisse videri vult,& tamen affirmare non veretur ante annum letoo. ignotas fuisse orbi terrarum indulgentias Pontificias Neque mirum videri dbet. si auctores antiquiores non multos habeamus. qui harum re-xum mentionem faciant ; quoniam plurima sunt in E clesia, quae solo usu, sine litteris conseruantur. Exta ne tamen Romae in antiquissimis Ecclesijs memoriae ii dulgentiarum, a multis Pontificibus , & ab i plo etiam S.Saluvii ro, qui ante annos ii co . floruit, concessarum. Sed ea, quae diximus, ad mendacia Kemniiij confutanda sufficere videntur. Venio nunc ad testimonia veterum scriptorum, quae profert xemnitius aduersus indulgentias nondum n tas. Primo igitur adducit Petrum Lombardum, qui lib.
.sent. dist. i8. dicit, Demn tunc tegere penitentiam peccata, quando ad paenam non reseruas, sed debitum paenae remittit. Id nerrabat ex Augustinisententia in explicatione Ualm. 32. Sed in eodem loco solutio est huius obiectionis. Significat enim Petrus Lombardus, de poena aeterna intelligendum ecse,quod dicitur , Dexm tegere peccata, cum ea non reseruat ad Irnam.Et id ed inquit: Sicut inter: u gratia sua cnimam ir Luat.hain ut debitam aeternae mortis relaxat r Ipse enim,perfest Mnlaeccatapaenitentium tegit ; tune tegit, quando ad pini mureservat. Et paullo infra: Ita ergo, inquit uita Deo isau, ut Dein nos videt, id est, aeter Gliter puniat. Quod autem
poena temporalis remaneat postremissam culpam, in
bac vita, vel in purgatorio luenda docet PetrusLo
188쪽
- reseruans peceuum iam uam aetem impunitum non dimittit de i aru enim punit
mem, praesertim poti inor rem, iuuari aliorum satisfa-i ' 'PR Riὲ Πζ3 &e remosynas. Itaque Petrus Drdus illurnia disertus verbis affirmat,quae funmenta esse indulgratiarum. Rem nitins fatetur videlia et purgatorium, poenae reatum post culpam remisiam, G communicationem satisfactionis a Iienae.
mil. r. in Epist ad Plii lemonem,ubi legimus : Harpeccat I. ris Uenia non Vm esse , vel pecunias impendere,
in . Dimitte monico tuo, in dimittetur tibi c. Bonarem etiam, Iermone 1.de Aduenta : Non te oportet, o homo, maria transfret re, myn penetrare nubes,non transalpinare necesse est. Nonmandis tibi ο- penditur Via que ad temeti um nreurre Don ius. Sed haec testimonia nihil efficiunt. Primum enim loquuntur de iustin catione impij ac remissione culpae, non de solo reatu poenae, de quo nos loquimur. Deinde solum probant, non eue absolute necesiariam ad remissionem peccat tum, vel peregrinationem, vel eleemosynam, alioqui e-pim pauperes & aegrotantes spe omni carerent, &fatis nouimus , posse hominem per internam conuersionem ad Deum ita vehementer accendi in amorem Dei, ει de peccatis luis dolere,cum proposto confessionis, ut continuo recipiat remissionem omnium culparum,& poenarum. Sed non ideδ sunt inutiles peregrinationes &eleemosynae. Et hoc sollim contendimus aduersus Haereticos,ae ut omittam de eleemosynis dicere, denuorum utilitate ad redimenda peccata pleni sunt Iibri Patrum,ae praesertim Chrysostomi, R Augustini,
189쪽
Cap. XVII. De Indulgenti f. Lb. II. 1 rvinos ostendimus in lib. de eleemo*na , qui est postremus in controitersi s nos ris Certe, idem Chrysostomus mirifice laudat peregrinationes ad sepulchra martyrii, in horn.66. ad populum Antiochenum. S. etiam Augusti nus, in epist. 1 37. ad Clerum & populum Hipponensem scribit, se auctorem fuisse ut quidam ad loca seneta peregrinationem susciperent. Denique S. Bernardus Pe trobrusianos Haereticos consutauit, qui praeter alios emrores hunc etiam habebant, ut peregrinationes fidelia ad loca sancta reprehenderent. Vide vitam S. Bernard lib.ῖ. cap. s. Tertib Kemnitius adducit Chry sostomum, homil.38. in Matthaeum,ubi dicit, Eos de templo Dei ste uncam latron
facere,qai lacra terre sectantur: christini quotidie intrare templADeh. ethere omnes vendentes graiiam Dei. Sed quorsum haec
tendunt An sorte omne qui auaritiam in sacerdotibus reprehendunt, continud etiam indulgentias reprehendunt An non saepisime repetiuimus, non solum no probari summis Pontificibus eos, qui quoquo modo ex indulgentijs negotiationem faciunt , sed maxime improbari, damnari, puniri Addit ultimo Kemnitius, se alio in loco demonstrasse,Gregorium 'senam integram erationem opposinisse persuasioni de peregrinationibus ad loca Hieroso mitana. Cui respondemus, hos quoque alio in loco,id est,Iib.3. de cultu sanctorum cap. s. demonstrasse testimonijs scripturae, & veterum Patrum, nee non argumentis alijs,pςregrinationes ad loca saneta pias, & Deo gratas, & nobis utilissimas esse. Gregorium verb Nyssenum non reprehendere peregrinationes absolute , sed docere, quibusdam personis,ut Monachis,& sanctimonialibus, non conuenire,cum emrum proposito magis conueniat quies &s olitudo. quamuis etiam non sit omnind certum, an ea oratio Gres at x : .'
190쪽
Ronietuir ad priniam partem argumenti historici
IN ultimo capite disputationis sua , Κemnitius hist
riam logissimam texit,ut originem indulgentiarum, quales a Cathol icis defenduntur,nouam esse demonstret. Continet autem ea historia tria tempora, unum ab initio Ecclesiae, usque ad annum circiter nongentesimsi: alterum ab anno 'oo. ad raco. tertium ab anno i 2oo. ad annum ist7. quo tempore, auctore Luthero, extinctas
indulgentias Kemnitius eloriatur. Ac primo quidem tempore,indulgentias nihil aliud fuisse contendit, nisi relaxationes publicae poenitentiar, sed eas relaxationea nihil habere commune cum indulgent ijs Pontificijs, de uibus instituta controuersia est. Sed antequam ad rena propositam veniat, longissima digressione refert multa de ritibus publicae poenitentiae, de caustis eiusdem, ac demum de canonibus poenitentialibus, ubi ad verbum describit canones Conc liorum Nicaeni & Ancyrani, nec non eos , qui habentur apud Burchardum & Gratianum. Quoniam enim iam dudum Lutherus, ius Can nicum publice exussit & eiusmodi ritua & leges non solum de moribus, sed etiam de memoria,& libris Luthmranorum exciderunt, voluit Remnitius, commemor tione harum rerum, doctrinam reconditam & abstru.sam vend ita re, ut ceteris diligentior ac doctior haberemtur. Et quamuis non desint in hac digressione multa, quae falsitatis coargui possent , tamen quia ad rem praesentem non faciunt,non existimavi, tempus esse in his commemorandis vel refellendis conterendum. Illud unum praeterire non possum, gemnitium inter scripta veterureuoluenda non rar binuenisse, quod minime volebat. Nam cum ipse cum Lutheranis taeteris contendat,poenia tentias veterum, disciplinae caussa ; non autem latisfa