장음표시 사용
191쪽
tionis coram Deo,& redeptionis, vel expiationis peccatorum institutas tamen fatetur, se hoc etiam postremum apud Patres non rarb legisse. Ac pro sua modestia,&aduersus antiquissimos patres reuerentia , eos non obscure reprehendit.Sic enim loquitur pag.3o6. Nec ναῶ eresim μ' eteres aliquando nimis Iargiter, verbis nimiam munificis,dfiplinam i n camnicam commendarem ,quod Τοι- Ii vis dicit fas actiωAm iEi reccata expiari: C priavim illis dicit, peccata redimi,ablui anari, adicemplacari ; Ambrosim paenas ge- , arae lilis compreseri Augustinu , Deam i rude peccatis praeteritis
propitiari. Et tali. sunt,quaesul De Lutherana videlicet nee possint, nec debent cui forint,aecipier intilligi. Haec ille. Sed profecto iustius erat,nouos Lutheranorum errores ex doctrina veterum Patrum corrigere,quam ex nouis istis erroribus de veterum Patrum doctrina & sentent ijs i dicare. Porro, digressione illa aliquando expedita, pag. 3i8. aggreditur ad probandum, indulgentias olim nihil aliud suis e nisi moderationes, relaxationes,& r missiones mulctarum canonicarum, quae in publica poenitentia usitatae tunc erant. Id veris probat ex canoni bus Conciliorum Ancyrani, Nicaeni,& Agathensis. &tandem his verbis concludit. Hae fuerunt 'veteres Ecclesse, sine relaxaetiones, siue indulgentia, a quibus quemadmodum Pomtificiae ista gentiae 3er Omnia genera cofarmn diuersesint, ex haenarrasime, in ex descriptiove indulgentiarum in principis exposita, Hai contio manifestum est : atque ideo nudam tarum pono recit mnem, relinquaens lectori cogationem diuersitatis. RESPONDEO. Relaxationes poenitentiae canonicae per omnia
genera mussarum cum ijs indulgent ijs conuenire, quas Catholici defendunt, & quas xemnitius supra non fideliter, sed admistis mendacijs explicauit. CA V S s Aenim veluti EFFICIENs indulgentiarum, iuxta Catholicorum omnium sententiam,Episcopi sunt, ac potissimum Romanus Episcopus; quem Episcopum Episcoporum , Tertullian. in lib. de Pudicitia nominauit
Constat autem,tum veteres relaxationes, tum recentio.
res indulgentias non ab alijs, quam ab Episcopis dari selere et posse. uila F o R M ALIs est ipsa liber
192쪽
1 4 Cap. XVIII. De Indulgentiis. Lib. II.tio, siue iudicialis absolutio per ministerium clauium a poenis in foro poenitentiario debitis, quod totum in
utrasque remissiones, tam veteres,quam recentes con-nenire non dubium est.Caussa MATERIALIs, siue sint ipsi poenitentes qui absoluuntur, siue poenae,circa quas versatiar absolutio, eadem omninb utrobiquer perietur. Nam & veteres, & recentiores Episcopi, non ali j , quam poenitentibus indulgentias tribuunt, nec alias poenas, quina in foro paenitentiario debitas relaxant. Quod autem tunc relaxarentur poenae iniunctis, nunc autem tum iniunctie, tum iniungendae, ratio est: quoniam tunc iniungebantur seueriores poenitentiae, quaesis pede lictis aequales erant: nunc autem iniunguntur mitiore , quae delictis impares sunt. sed siue pares, siue impares iniungantur,omninh pares in hac vita, vel in alia perferendae sunt, nisi misericorditer relaxentur. Atque ad hoc probandum, adduximus supra,cap. 3.testimonium S.Cypriani, qui in Epist r. lib ad Antonianum apertis Eine scribit, eos, qui in hac vita non plene satisfecerunt, emendandos & cruciandos igne purgator ij in alia vita, donec reddant nouissimum quadrantem. Acut non repetam tam multa, quae alibi diximus, unius S. Augustini uno vel altero testimonio contentus ero. Hunc enim auctorem praeter caeteros, etiam Haeretici noliti temporis magni faciunt. Igitur S. Augustinus in psalmum 37. in illa verba. Do in ne in furore tuo arguo 11:ε. neque in ira illa corripias me ; illos dicit argui in furore, quibus dicitur. Ite maledicti tu ignem aeternum, illos autem corripi in ira,qui emendantur igne purgatorio. Neque,
inquit, in ira laa emendes me, i in hac ista purges me, ortadem me reddas , cui iam emendatorio ene non opus sit, propter lilos qui
silui erunt, sic tamen qtro per ignem. Et pinΠb pbst. store petitisse ne in indignitione a Patur,n qQ in ira emendetur, tanquam di-eens Deo, iunitam ista qAae patior, nullusu it, magna sunt, quaeso, ut fasciam,m incipit ura n*merare fit aciens Deo, offerens ira quapstitur,n pei rapitatur. Audi S ne, Temniti, per pq nas huius
vitε patienter toleratas satisfieri Deo λ audis eos, qui hic non plene purgantur, in alia vita igne purgatorio emundandos
193쪽
dandos λ & rationem eorum omnium idem August. reddit in Psal .so. cum ait : Veritateis dilexi i, quohium in Antia peccata etiam eorum,quibus ignoscit,nen dimisisti, sic prorogasti mise ricordisvr, iseruares in verti viem et scis colisinthias vis, scdμe- ipsium punienii, sic seruatur miseris tala veritas. Qui d clarius
dici potuit ab ullo scholastico Doctore λ Atque haec est
etiam cauθa, cur in priore libro dixerinius, tum ad umteres relaxationes , tum ad recentiores indulgentias,
thesaurum satisfactionum Christi.& fanctorum appliLcandum fuisse, quoniam misericordia cum iustitia in o-mmu relaxatione colungenda est. Itaque etiam in hac re similes sunt indulgentiae veteres &nouae. Restat caussa F i N A L I s, quae saltem in genere semper eadem fuit, gloria Dei &utilitas Ecclesiae. Nam antiqui poenitentias relaxabant,vel quando necesse erat, lapsos ad martyrium per communionem & sacramenta prae parare: vel quando timebant, ne poenitentes sub onere deficerent : vel quando neglentiores ad studium poenitentiae accendere cupiebant, hoc veluti praemio relaxationis, quod diligentioribus p aebebatur : vel quando martyres, qui pro poenitentibus Episcopos rogabant honor re , & eo modo reliquos fide Ies ad marturi j gloriam
prouocare volebant. Denique, nunquam deerat rationabilis cauilla,cur sancti illi Patres, poenitentias inium etas moderandas,vel remittendas iudicarent. Posteri ribus quoque temporibus, semper caussa indulgentiae concedendar,vel fuit recuperatio terra: sanctae, vel subuentio pauperum, vel excitatio fidelium ad preces, re opera poenitentiae,vel alia similis rationis, & pia. Nique poterit Lemnitius, quamuis multas fabulas a suis confictas recitet, producere unum aliquod Pontificium
diploma, ubi pro pecunia ipsi Pontifici numeranda,
vel alia, si uetulpi,siue profana, siue leui caussa, indulgentiae concedantur. Habemus igitur, omnia genera caussarum eadem fuisse in indulgenrijs antiquis, & nouis. Vnum discrimen in medium adferri posset, quod veteres illi Episcopi singulis poenitentibus poenas re-- laxabant, nunc autem plerunque in communi omnibus
194쪽
relaxantur, qui certa opera sibi iniuncta praestiterint. sed neque est hoc essentiale discrimen,neque eiusmodi communes indulgentiae antiquis temporibus defuer ut. Attulimus enim supra certa testimonia de indulgent ijs communibus, a Sergio II.Leone III. & Gregorio I. con-
cessis,qui omnes ante annum Io oo. sederunt, nec desune
probabiles coniecturae de indulgenti js a Paschali I. desiluestro in commune propositis.
Restondetur ad alteram partem argumenti bist rici contra indulgentiad. ALtera pars historiae gemnit ij, continet ea tem p
ra,quibus poenitentiae redimi coeperunt. Scr ibit enim Burchardus ex poenitentiali Romano, Cum, qui uno die in pane & aqua ieiunaturus erat, potuisse ieiunium illud commutare seu redimere, si quinquiginta psalmos flexis genibus recitasset, & pauperem Wnum eo die paulisset, & eodem modo alias poenitentias alijs redimi,vel in alias commutari, per ea tempora licuisse.Quando hq redemptiones proprie cC perint, non ita certo constat, sed Burchardus,qui de ill is Icribit,circa annum Domini millesimum vicesilarii floruit: sed ex tat etiam mentio harum redemptionum, in Concilio Triburiensi,can.s6.&s8 quod Concilium tempore Ar-nulphi Imperatoris,anno 896.celebrati est. se his igi. tur redemptionibus nonnulla Κemnitius dicit,quae dilucussione indigere videntur. Primum, pag.3α3. icribit, circa haec tempora accessisse ad opera poenitentiae opinionem de opere operato, quod ipsum inferius aliquoties repetit. Vocat autem opinionem de opere operato, quo credere coeperint homines, his operibus satisfieri Deo pro peccatis, &necessarias esse eiusmodi satisfactiones non solum caussa disciplinae, sed etiam ad placandum Deum. In qua re bis errat Kemnitius,primum in nomine, deinde in re. neque enim intelligit, quid Catholici Theologi per opus operatum significare voluerint. Nam si id intelligeret, certe non diceret opera
195쪽
opera poeni tentis ex sententia Catholicorum, vim habere ex opere operato. Quid igitur Catholici opus operatum vocant id quod non pendeta dignitate, vel sanctitate ministri operantis,sed hoc ipso,quod fit ex diuina institutione,vim habet. Talis est, exempli causia B ptismus, qui vim habet sanctificandi ex diuina institutione,& reuera sanctificat,etiamsi ab homine improbo
de perdito conferatur. At opera poenitentiae ex Catholicorum doctrina,nihil efficiunt, hoc est, non placant Deum,non satisfaciunt pro peccato, non expiant poenae reatum, nisi fiant ab homine iustificato, & reconciliato,proinde ex opere operantis, non ex opere Operato vim habent, quando non suist pars sacramenti poeni. tentiae, sed sponte assumuntur ad placandum Deum, eique pro reatu poenae satisfaciendum et quando autem sunt pars sacramenti, tunc quidem utroque modo vim habent.sed Kemnitius loquitur de his operibus, priore modo,neque vult ex sententia Catholicorum, eam vim habere ex opere operato;quia sunt pars sacramenti,sed quia assumuntur ad placandum Deum. Atque haec de hallucinatione Xemniiij circa nomen. Quod autem ad rem attinet,iam ipse citauit, & reprchendit Tertullia. num,Cyprianum,& Augustinum,qui scripserunt, opera poenitentiae placare Deum,& per ea redimi peccata,
sanari,ablui,expiari. & nos addidimus alia testimonia Cypriani & Augustini, quibus probatum est,necessaria esse opera poenitentiae ad satisfaciendum Deo pro peccatis, alioqui in vita futura,eluenda esse grauissimis poenis in igne purgatorij. Non igi tur verum est, his temporibus, id est, circa annum Domini, millestinum accesssse opinionem de necessitate,& efficacia satisfactionu, cum ea opinio, vel potius certa fides in Ecclesia Cath lica semper fuerit.
secundo gemnitius addit. Ex ira redempti vibiu er e -- mutationibm paevitentiarm , secutam esse tinguesection Sic enim ipse loquitur) vera contritionu , eat'rficis feria Luionis cin persuasionem impunitatu is delictis. Sed in i r um est,
cur hoc dicat, cum illa: redemptiones, grauissimae pc
196쪽
nitentiae fuerint,&noi omnium poenitentiarum, sed solum aliquarum redemption pyrmici rentur. & si veteres Patres recte interdum relaxabant, ac remiti bant iniunctas poemtentias; cur vitio verti debet posterioribus patribus , quod easdem poenitentias alijs commo dioribus redimi, vel in alias faciliores commutari pos se censuerint Ccrte apud Lutheranos non opus est redi mere ieiunia clemosynis, carn nulla sint amplius apud eos indicta ieiunia, nec poenitentibus opus est quaerere, quibus operibus redimant impositas poenitentias, cum Lutherus eoru Patriarcha scripserit in Lb. de captiuit. Babylo. cap. de Baptismo, omnia peccata in momito ab . sorberi, si adsit vel redeat fides. Sed de his sepe diximus. At inquit Κemnitius, In Coucilio Cabironens,jub Carolo Ma-ano,seste Iurcbardo,extra canen contra eos qui de aud tria peccabo em propter eleeme sarum largitionem i. aditiaim precandi irromittebant. Item contra alios,qui putabani se a peccatis omnibus ps
sepurgari,fl Romam vel Turonum,aut ad alia loca sanctasub praetextuerarionis pergerent. Extant quidem isti nqtio, & sancte, prudenterque statuti sunt aduersus eos, qui sine vera couersione ad Deum, immo cum proposito perseuerandi in peccatis, satis sibi esse ducebant, si elecinosynis, v lperegrinationibus operam darent. Seia haec vitia iunt hominum, non canonum. nequeeni uicam nos, qui re demptionem permittebant, volebat fieri sine vero proposito dimittendi peccata, vel sine Veraconitione Se conuersione ad Deum. Postremo adiungit gemuitius, Ex his redempti cui primientiaram paullatim in taι esse moderna ιuculentias, quora. per
ρera indebita sinctorum peccata redimipe e dica Mur. Sed hoc fit sum essenia nifeste patet ex eo, quod indulgetiae,quales nuc sunt, in usu Ecclesis, antiquiores sunt redemptioni b. iliis poenitentiarii. nam reduptiones ills csperunt circa annum iooo. Vel 9oo.&indulgentias, quales nunc sunt
in usu fuisse , ostendimus per certissima testimonia, diu ante annum no i gentesimum, tempore Sergij II.Leonis III.& Gregorij I. Neq; Κ emnitius aliud profert,ad probanda, quae dicit,nisi suas, easque leuissimas coniecturas. C M
197쪽
rici contra indulgentias. Postrema historiae pars continet ea tempora, mitibus Temnitius conatur ostendere , originum na-bu ille indulgentias, quae nunc sunt usu receptae. Ac
primum fatetur, quod eu verissimum summae antiquitatis argumentum,non esse usqua in annotatum,quo tempore cCeperint indulgentiae. Deinde refellere conatur, quod Catholici dicunt,tem Fore S Gregorij, id est, anno Domini coo. iam fuisse in usu Ecclesiae indulgentias, cum traditio antiqua habeat, ab ipso S. Gregorio additas fui fle stationibus indulgentias. Refellit Lemnitius eam Catholicorum sententiam illo solum a pumento, quia nihil de hac re in scri piis S.Gregorii, vel in histora eoru in temporum inueniatur.sed argumentum nulla, habet vires, cum constet, eiusmodi concessiones non libris, sed usu,&consuetudine conservari. Nam etiam de indulgentiis a Leone III. in tot locis Germaniae constituob, nihil extat in eiu, Epistolis,quas satis multas scripsit,iaeque in historij, uniuersalibus eorum temporum, cinisi incidisset occa sio, ut s. Ludgerus vita at S Suviberti scribendam susciperet, sciremus quide , Aquis rata i& lor lae indulgentias a Leone I . I. concessas h beri,sed nullo certo teste id probare possemu liquomodo etiam nisi S. Innocentius primus necessit tem habuisset, rescribendi Decuiuio, Episcopo E P-bino sciscitanti, an Episcopus deberet conserre sacramentum unctionis extremae, an solus presbyter, cella non haheremus testimonium ullius autio risi illius temporis pro sacramento illo. si quidem de iis rebus , quae sunt in usu communi fidelium, non scribebant Patres,
198쪽
virorum affirmatio, quam silentium omnium aliorum.
Quod enim aliquid verum sit,etiamsi a multis scriptum non sit, facile credi potest:at falsum esse, quod a viris erauissimis, ac fide dignissimis affirmatur, non facilis
credi debet.Obiter autem Temnitius,clim stationes no ..inthasset,addere voluit,quae sit notio eius vocis: Et suis fantes,inquit,verbum audiis Am orari es faciem , a sine satiaries.sed longe aberrat a vero et stationes enim dictae
sunt mi l itari vocabulo, v igiliae quaedam spirituales E clesiae,quae vel ob imminentem persecutionem, vel alia' de caussa in ieiunijs & oratione perseuerabat , usque . : ad horam diei nonam,aut etiam usque ad vesperam. Si-Mul enim ieiunium & statio soluebantur. Et quemadmodum milites in excubijs vigilantes, in statione esse dicuntur siue stent,siue sedeant, siue obambulent : Sic etiam christiani stationem celebraredicebantur, cum in oratione&ieiunio tota die perseuerarent, siue st-- leo,siue prostrati ad terram, sue genibus positis, siue alio quouis modo Dominum precarentur., De qua re
vide Tertullianum in lib. de fuga in persecutione, in libro da ieiunio , & in libro de oratione. &quae nos scripsimus in libro a. de bonis operibus in particulari,
Deinde gemnitius addit e Nihil de indulgemui ioemrim
friptis Binebardi,Gratiani, Petri Lombardi, atque inde concludit, indulgentia. ortum bab use circa annum Domini mires mum,duceine fimum. Cui argumento nos supra respondiamus,capite 37. ubi ostendimus ex testibus certis,indulgetias multbesse antiquiores. Ac ut videas lector, quam verum sit prouerbium , mendacem memorem essed bere,scripsit Κemnitius supr pag. 27 haec verba. In Ma 'de indulgentiis distulatione, non posunt veι ν Patrum testimata
repetit pag r s. affirmans, millum auctorem scripsisse sc eo indul Semi s ante annum Domini Doo. ec tamμri s
199쪽
par Ax.scribit xemnitius,Alexandrum III. Pontificem, circa annum Domini irro. scripsisse de indulgentiis, quae fiebant in dedicationibus Ecclesiarum e aut conferentibus aliquid ad aedificationem Pontium,neque Al xander tunc indulgentiar instituit, sed loquitur de re nota,&vsitata. x frequentissima.& infra pag. 37s. numerat idem Xemnitius Oaldenses inter eos, qui indutigentias, quales nunc habet Ecclesia, reiecerunt & oppugnarunt : constat autem, Maldenses circa eundem a num I iro.errores suos praedicare coepisse. At quomodo ista cohaerent, ut indulgentiarum origo referenda fit, auctore Kemnitio ad aurinm Moo. & tamen eodem a ctore,anno tiro. Alerander III.de indulgentijs iamd
dum introductis rescripta edat, & oaldenses haeretici indulgentias in Ecclesia olim receptas damnent atque reijciant λ Igitur non sol in testibus a nobis productis cap i .sed etiam, ipso Temnitio teste,sententia eiusdem xemniiij de indulgentiarum nouitate,apertissimc res
Histractatis,Temnitius agereditur longissimam na rationem de quaestionibus scholasticorum circa indulgentias, de Iub i latis in Ecclesia celebrari solitis, de indulgentha singularum Ecclesiarum urbis Romae, ac dimum de contentione Lutheri & Teccet ij circa indulgentias,quae non egent refutatione, sed sola mendaci
rum,& calumniarum annotatione.
Igitur pag. 3 6. posteaquam recitauit Xemnitius de eretum Concilii Viennentis,contra quaestuariorum abusus,addid it haec verba : cid Pontifices ΦΡIacto mox iadid rint interpretationem, quod sist ab oves semilites, in abo- seruia seu a quaestori in . itala , I γπο a Rom- P-ifcia cibus aes . oemia , - a se fur, esse Um max-r n. Hoc autem esie mendacium' manifestum, ex 1psa constitutione intelliget,quicunq; eam legere voluerit: continet enim ea constitutio tres paragraphos r in primo cauetur,ne quaestores admittantur, nifi Apostolicae
sedis, vel Dioecesani Episcopi litteras ostenderint. Ias uado narra tur iri quassorum, pliciter
200쪽
ita cap. XX. De Indulgensi s. Illa II.
damnantur,&prohibentur, neque ulla additur deci rix io,quod si tales indulgentiae, & eo modo a Ponti fice
concedantur , sit opus maxime pium. In tertio decernuntur poenae quaestoribus qui superioris mandato non paruerint: neque etiam hoc loco additur vlla talis de claratio,qualem finxit Icemnitius . Illa igitur verba K mn iiij, Ei xuleri so/ρuscia ab tanes illae in indulgentijs gener liter taxari, daninari m aboleri per clementinam tiram. Sed Pomtifces ipsisfacta mox addiderunt laterpretationem, quod fiat Husi rara damnabiἰes, em abolendae s flant a quaestoribm Hlitalium: si amtem a Romanis Pontificibu/ tales indulacntiae, meo modo concedan.
tur, se vas maximὸ piumomendaciu,Sc impostura apertinfimam continet: nusquam enim talis interpretatio in tota illa constitutione reperitur, neque reperiri potest; quia ipsi constitutioni s ne dubio repugnaret, in qua non solum abusiones illa absolute & simpliciter abolantur : sed etiam reuocantur omnia priuilegia, qtia sto' ribus quoquo modo concessa circa materiam abusi num illarum : ita ut nihil eorum, in quibus abusiones consistunt,ne praetextu quidem litterarum Apostolicarum illis actitare licuerit. Quod vero initio constitutionis dicitur,ut quaestores non admittantur, nisi litteras Apostolica sedis, vel Episcopi proprij demonstrauerim:non est id quod Rem ni ius reprehendit: tum quiae hoc non est additum post abusiones damnatas, sed praemisium ante damnationem : tum quia in hac parte non
agi ut de abusionibus, sed de simplici propositione in. dulgentiarum, &caritatiui postulatione subsidij. ut ipsa
idem Kemnitius, pagdsa. mul adicit de landitione indulgentiarum tempore Paulli II &Sixti III l.& ad.
dit, ne videatur ea ex capite suo finxisse. Extani haecine 1 Aagantibo Palassi II. ω Sixti IMI. At ego iterum at Ne iterum legens ac relegens eas ex tranagantes, ne vesti