장음표시 사용
211쪽
rationis,atam diuturna captiuitate sese aperire, atque ostendere.sed instar phrenetici, nesciens omnia. quid dicaret,vere significauit, septuagesimum annum iam agi Lue ranae captiui talia:s enim ulla captiuitas, L theto
oriente, Gorta est,ea certe Romana esse non potuit.
cam nulla mutatio in urbe Romana per id tempus Dcta fit,sed eadem fidea,eadem religio, eadem forma Christianae Reipubi icae, quae ad eam diem fuerat, esse perseveraverit. At in Germania,Satana auctore de administro Luthero,Christi religio in perditissimam luerem vi rara est. Nec solum externus Dei cultus , dc sacramenta omnia mutilata,vel sublata sunt, sed ipsum etiam homiaeum arbitrium ex libero,ac soluto, in miseram captiuia ratem redactam, annos iam ampliua septuariata apκ4 Saxoniam Babylonem seruit.
Parrit deinde libelli auctor,& Caluinianos,haereti.
cos non esse s ea ratione demonstrare aggreditur iquia haereticus non est qui Euangelio credit,quiqua nullum articulum θmboli Apostolici inficiatur. Lequoniam Apostoli in eo symbolo unam Ecclesiam C tholicam,&Apostolicam esse docuerunt; Romanae a tem mentionem nullam fecerunt, vitio vertit ipsis Romanis Pontificibus, quhd ad articulum de Ecelesa vocem illam, ---, adiecerint. Sed hac responsionaiadicat,senescire quidem, quale sit Apostolicum symbolum, que quid sit fides,aut haeres unquam didicisse:neque id sane mirum, eum in amatorijs canticis P trarchae,non in dogmatibus Christianae religionis adit tem contriuerit. Diste igitur, quicunque es famosi libbelli auctor non illos Uintum essediaereticos, qua Euam relium,aut symbolum aperteretjciunt: sed illos etiam sui in Evangelij,&symboli interpretatione, audicium ipsi suum Ecclest iudicio prasexuntralioqui enim, levArriani, neque Macedonia ni, neque Nestoriana, nequa voragi ι .neque esu permulta harctici ciunt, quo, t
212쪽
men non solum Catholici, sed etiam Lutherani, dicat ut niani pro haereti eis habent,siquidem illi omnes Euangelium, & symbolum, quod attinet ad verba, integi d
recipiebant, sed perperam tamen ,ut omnes heretici fiaciunt, interpretabantur . , Quidλ nostra aetat qui in Po lonia,&Ηungaria duo primaria religionis Christianae mystcria destruunti personarum diuinarum Trinitatem, di incarnationem verbi Dei. Nonne totum Euangsdium,totumque symbolum Apostolicum, praeter carim ros homines tueri se,ac defendere profitentur λ ita omnino ; & tamen qui sunt hoc tempore magis haeretici Devique si Euangelio credere & nullum articulum symboli pernegare sufficere vobis videtur, ut quis haereticus non csse iudicetur,cur tam audacter Pontificem --nianum, & qui illi adhaerent, haereticos pronunciatu, quos Euangelium:& symbolum integre cogere, amplecti. ac sequi non ignoratis duod enim Pontificem ac
cusatis , quasi is Apostolicum symbolum deprauariti
Iliavi in articulo de Ecclesia, inscitiam vestram prodit: nam neque in symbolo Apostolico, fuit unquam vox, mia, neque a Pontificibus addita est vox,sie enim symbolum habet: creduis birii sectrux, fana
veteres legebant, sic hodie in horarijs precibus legi. mus: sic in omnibus Ecclesiae Catechismis inuenies. Solemus quidem extra symbolum, cum veram fidem, aut Ecclesiam describimus,eam Catholicam, Apostolicatis, Romanam appellare, quia vi s. Cyprianus scribit,lib 1. Eoi ad Rumo in Ecclesiam , persidia habere nonρο- restare sam: Et S. Ambrosio teste, in oratione de obitu
rodet, Et,ut loquitur s. Hieronymus lib. 3. apologiae adii ersus Rumnum : Romaeua fides sustolica voce laudata, Fr iciis ,..uitatu, no recipit,etia si uesin alior a uiniet,
213쪽
append. Ira. de summo Pontis. Cap. U. ερ; qua emeIpraedictum est, Pausti a ictoritate munita n potest mi,iari. Et denique,vt s.canit Augustinus in psalmo contra partem Donatiu--ον-μccepi' porum, ipsa est petra, quam κάπν--ς superba inferorum porcae.
VEnit tandem aduersarius ad argumenta, & primum
testimonia Paulli,Ioannis,&Danielis de Antichri- sto profert, quae quidem nos libenter admittimus. sed probandum erat aduersario, Romanum Pontificem perea testimonia designari, quod nec fecit, nec mater num faciet. Progreditur deinde ad testimonia caeterorum patrum, & iis affirmare conatur, Romanum Pontificem a veteribus quoque pro Antichristo habitum. Ea testimonia paullisper inspiciamus. Primo loco sanctum Drenetum producit in medium, qui alicubi scribit ; Amubriasm .uὸιδες frum , volo tamen adorari vi Dem , haec enim sunt verba sua. Ioneo dice vanio cosi , ι' Antichristo quamonque flastruo, vorra nona eno essere adoraso come Dio, is quate parole,se enae considerarai Iιalia m. a, trauerat oιι aniente dipingeriit vera 'ruratio des Papat, ii qualest noma non sentia alio inferio H eite no Dio ,seruo deferhi. Si Dialecticam nostes, admonerem te, ite tam aperte in paralogiimum incideres: siquidem ex sententia Irenei, Antichristus non se nominabit seruum, sed erit seruus. Pontifex noster contra, seruum se ex li militate nominat, cum pater sit omnium, etiam Regum,& Imperatorum.Sed paralogismum tibi condono, crimefalli condonare certe non possum. Locus Irenei habetur lib. . cap. 27.in haec verba; cum isse)- , Raegem se vuli praec nari.Non igitur ut tu fingis Ireneus dicit cum Hser , qu A D m xul: adorari, sed, Regem se u. ι praeeonari. Romanus autem Pontifex neque ipse te Regem appellat, neque ab alijs appellari cupit Sed quid si ex eodem Irenei loco planum faciam, non posse hisi per summam impudentiam, Antichristi nomen ad Romanum Pontificem trahὶ λ Antichrustum futurum genere Iudaeum, atq; ex Tribu Dan,Ireneus affirmat. Eunde Hierosolimis reanaturum,& templo,
214쪽
ερο appen .ad lib. depummi retis. Cap. VI. . quod salomonis dicebatur,sessurum scribit , tribviam nis cum dimidio cum regnauerit, ab ipso Christo interficiendum docet.Denique addit,idola omnia submo,
tu rum,ut ipse unus pro idolis omnibus adoretur. Porro,ab eo tempore , quo Lutherani Romanum Pontificem, Antichristum a pellare coeperui, nullus fuit Pontifex de tribu Dan,nullus Hierosolymam vidit, nedumise templo Salomonis sedit, nullus tribus annis cum dimidio, rerum potitus est,sed alij longiore, alij breuiore tempore,Ecclesiae Catholicae praefuerunt.Denique,tdo-l i quidem summus Pontifex noster reuera non patitur, sed opinione vestra,tot idola erexit,quot sunt imagines in Ecclesijs. Quare si Ireneo credimus, neque Romanus P ntifex Antichristus est,neque eum Lutherani possunt nisi secum ipsi pugnent, Antichristum nominare.Secundo loco,Tertullianum, & Hieronymum in testes adducit,qui per Babylonem in Apocalypsi, Romam significari voluerunt: poterat addere testimonium longe maius Apostoli Petri,qui in ultimo capite Epist. i.eandem Romam,Babylonem appellat.sed nihil omnino ista faciut ad rem: nam & Petrus,& Ioannes,& post eos,Tertullianus,ac Hieronymus,cum Romam per Babylonem fgnis rivolunt,de Roma loquuntur ethnica, non de Roma Christiana. De Roma,inquam,illa,quae sub Nerone, ac Domitiano imperium tenebat super Reges terrae, &ebria erat,vi Ioannes scribit, de sanguine sanctoram, &ide sanguine Martyrum Iesu:alioqui,Romam Christianaidem Tertullianus in lib.de praescriptione aduersus h
reticos,mirifice laudat, &s.Hieronymus in lib. 2. contra Iovinianum, extremo, sic Romam Christianam allo quitur: Ad te loquar, quaeso'tam in fronte blas hemiam chri u UIMone delesti. Itaque fuit aliquando Roma, magna illa meretrix, fuit Babylon,mater fornicationii, sed ut idem Ioannes praedixit, breui per ut, vel potius in sanctam Hierusale,& ciuitatem Dei, atque in arcem religionis,N Vt H ieronymus loquitur ) in tuti stimum Christianae
communionis potium commutata est. l .ia ia . . CAP UT
215쪽
Tzrtio loco,sancti Gregorij verba producit, qlii ea .
Antichristi praecursorem appellat, qui Episcopivniuersalis, aut summi Pontificis nomen usurpat. sed locum nullum adducit, ubi nomen summi Pontita icis,S. Gregorius auersetur, quod nomen a SBernardo, sanctoque Anselmo Romano Pontifici palsim tribuitur. Qtiin etiam idem S. Gregorius lib I. Diat. cap. . Praedecessorem quendam suum disertis verbis summum Pontificem nominat. Quamobrem, & hoc inter mendacia numeretur. Porrb, nomen Episcopi uniuersalis in Ioanne Constantinopolitano S. Gregorius duplici de cata Disa meritis reprehendi imam, &ineo sensu ab illo acci- .piebatur, quasi solus ipse esset Episcopus, quo sensu nomenEpiscopi uniuersalis nulli homini conuenit, &li- icet in alio quodam sensu appellatio illa in Romanum i Pontificem optime quadret, ut etiam a Concilio Chal-2cedonensi, sancto Leoni tributum, idem Gregor ius refert lib. . pag. 38. tamen Ioanni Constantinopolitano nulla ratione conueniebat. Itaque optimo iure S. Gre-igorius Antistitem illum Constantinopolitanum inge tis superbiae notat , di praecursorem Antichristi facita, Sed quid ad hoc rem,de qua nunc agimus, pertinet Nam iinprimis Romanus Episcopus non se Episcopum vniuersalem, sed seruum seruorum appellat.Deinde, nomCEpiscopi uniuersalisin bene accipiatur, merito illi tribuitur, qui toti Ecclesiae ab ipso Christo praepositus est.
Denique,no dicit Gregorius, Antichristum esse, sed Antichristi praecursorem, qui se ipse uniuersalem Episcopum vocat. Quare,si se Romanus Pontifex uniuersalem Episcopum diceret, in eo etiam sensu, quem Gregorius reprehendit, hoc ipso Antichristus non esset, quod eius praecursor essetriaeque enim idem esse potest is,qui praecurrit,cum eo,quem praecurrit, nisi Christum cum Ioanne, dominum cum seruo, Regem cum praecone con laudaS.
216쪽
CAPUT OCTAVUMQVartum testimonium adfert Arnulphi, cuiusdam
Episcopi Aurelianensis,qui cum ante 6oo. annos in conuentu quodam Remensi , multa in Romanum Pontificem maledicta congereret, inter alia etiam Antia christum appet lare visus est. Sed ista non pluris faci mus, quam tuas,quicunque es auctor famosi libelli, & tui sinualium criminationes satis enim constat, eum hostem Romani Pontificis fuisse,& inimico animo, quicquid stomachus suggerebat, euomuisse. Sed opponam illi viri Gallo Episcopo, testimonia omnium Episcoporum Galliae, qui
tempore Ioannis Papae VIII. ante annos 7oo. Co'cilium. apud Trecas celebrantes, excommunicationem a Romano Pontifice in Principes quosdam latam,his verbis con probarunt : Domine Oancti si e , ac uerenisme pater γιν , Ioannes, carbolicae atque Apostolicae Ecclesiae sinciae videlicet Remi me primae sedis Papa : Nos fit, famuli, ae discipuli vestrae a orti tis, G alliarum, Belgicarum Episcopi, his quae super vularea Al
ram ve1borum,maligni homines,ac ministri Dialoti addentes; insa ctam matrem nostram, ac magistram omnium Ecclesiarum commiserant,compatimur, Cin dolori vestro con rues condolemm: atque iudicium vesae auctoritatis, quod priuilem B.Petri, ersed/s Ap οἰμc in eos,-complices eorum, iuxtasacros canones θιritu Dei eo ditos, olim mundi reuerentia consecratos, ac secundum eiusdem farictae Romanae sedis Pontificum, praedecessorum vestrorum deireta protulistι0voto, Ocher Ῥnarii tale nostra vique auctoritave S. Eriiaritus, cuim gratia in D copali ordines in consecrati gladis his risu sancti,quod est Ῥerbum Dei, os inserimentes ters' iurcet quos,futpraediximus, excommunicastis , excommianuatos tene. mim: quos ab Ecclesa abiecistis,isjcι-:quos anathemasi a se, an ibemuit vios esse iudicamin: quos regulariter fas acientes stra auctorita et Apostolicasedes receperit,recipiem 1.Haec ex AD
moino lib. .de gestis Francorum,cap. 37. ad Verbum transcribere volui, ut prudentes iudicent, unine Episcopo Gati Io,an Synodo Episcoporum omnium Prouinciae eiusdem fidem habere oporteat.. CAPUT
217쪽
QVinto loco aduersarius, nesciens omnino quid Io-
queretur , ad S. Bernardum iudicem prouocauit, ac ut stultitiam eius magis mirere, ipsa eius verba ponam: legae ε Italia mia, quelis ne scrit 6 Ber narra ba piu diquastro cento anni celli libri delissae considerationi des Papa, de V staui,m det Clero , cmni non dubiis panto, he tu non conssi, cis GDipersone non sipotera dire, aveser dire la verita mettio di que Lischedice. Prodeat igitur S. Bernardus, & temerarium i- aliam iuuenem sua auctoritate confundat. Non solum
nim in libris quinque, quos de consideratione ad Eugmnium scripsit, ne verbo quidem S. Bernardus Pontificem Romanum, Antichristum esse significavitised etiam in ijs libris, & in Epistolis, passim eiusdem Pontificis auctoriatatem mirifice praedicauit, atque defendit . Primum librum ita exorditur: Subit animam,dictare aliquid, quod te, P rabeης Ome, Eueni, vel aedificet, vel delectet, vel consiolatur. Sed nestis,quomodo isti, σε non vult exire laeta quidem ,sed lenta or tis, dum ce tatim illi contraria imperare contendunt maiestas atq-- . Ita nimirum s. Bernardus Antichristum alloquer
tur ita illum aedificare, delectare, consolari cuperet3 ita smul diligeret,& timeret In secundo autem libro, accurate exponens,quid sit Papa: Age, inquit,indagenias adhuc dia ligentias,q sis,quamgeras videlicet pro tempore personam in Eces fa Dei. Quid responsurum putas ille iniquus, homo pe cati,filius perditionis, aperte denique Antichristus audi
quid respondeat: stuis es sacerdosmagnussummus Pontifex. Turrinceps Episcoporum, tu haeres Apostolorum,tu primatu Abel, Iube natu Noe,patriarchaia Abraham,ordine Melchisedech, dignitate M 6η,auctoritate Mo es, iudieatu S uel Ote ate Petr- , nctione christus. Tu es, eri claues tradit .cat eaes ereditae sant.Sint quidem Q alij caeli ianitores, gregum pastores,sed tu tantoglori , qu to di ferentias utranque prae ceteris nomen haereditasti. Habentillimi assignatos greges, fetulisingulos, tibi istues crediti, uni πι-s,nec modo orium, sed ein pastorum in unas omnium pastor.Porrh,
initio libri tertij una breuissima sententiola idem Bem nardus expresiit, quousque se iurisdictio Romani Pontiu- N a catus
218쪽
catus extendat , ne sorte iduersarius noster, Reges, ae Principes conetur excipere:Oris, inquit,exe dum ei, qui . fortὸ olet explorare,que non ad tuamsuumi Poritificis periise siste ram.Librum quartum, idem S. Bernardus, semper sui n-milis, ita concludit, ut summum Pontificem nominee
christianorum Ducem,ρa loremplebium, tor sceler , malorum metum,mallium tyrannorum,Regum pasre leg- moderatorem c i nonam dile atorem,sa ιerrae,orbA lumen acerdotem estissimi, UL carium Christi, chri iam Domini, Deum Pharaonis. Haec igitur
. sunt, quae s. Bernardus in libris de consideratione, de Pontifice maximo scribit, quibus, vel ipso aduersario teste, nihiI versus dici poterat. Ac ut intelligat is,qui ad Bel nardum iudicem prouocauit, summum Pontita .cem,ex Be rnardi sententia non tantum non esse,ut Antu christum fugiendum ; sed etiam ad eum proprio peribiere,caussas fidei iudicare, & non egredi limites suos, ut iste fingit. Si de fide Gallorum sententiam ferat, audiamus initium Epistolae iρo. ad Innocentium Papam, de Petro Abail ardo, qui intra Gallias haereses semin
bat: Amanti Imo Patr. γ Domino Iunocentio, urimo Pontisci, μα- ter s.c craeuailta voeaim Abbas modica id quod est.oportet ad vesba referri - postolatum pericula quaeque infandida , emergentia in regno Dei,ac praejertim, quae de fide contingunt. Dignum namque arbi
iris ibi potissimam reforciri damna Dei, ubi non possit fides semilae defectum: haec quippe Mim praerogatiuasedis. Legat igitur Italia, ut aduer sarius cupit, legat etiam Gai lia legat Ecclesias uniuersa Doctorem illum sanctium,sapientem,disertum&illi potius, quam stolido isti iuueni ; qui tamen Ber- nardum iudicem de hac controuersia secit, de summo Tontifice credat.
Sξ to loco producit ad medium verba quaedam Eberardi Episcopi Salisburgensis, quae apud Ioannem, Aventinum extant. Sed ea neminem mouere de
beat: cum Ioa es Auinum: auctor fit pariun prob=
219쪽
tae fidei, & non sine caussa, illa omnia in odium Pontiscum,uel finxisse,vel amplificasse credaturi nihil enim tale extat apud alios Historicos, ac ne apud ipsos quidem Germanos,VVymphelingium, Κrantalum, Nauc I rum , qui eandem historiam litteris consignarunt. D inde, licet historia ab Auentino vere constr ipta esset, illud tamen in dubium reuocari non potest, qia in Episcopus ille, hostis acerrimus suerit Gregorij IX Pontificis, & contra, Friderico II. Imperatori addicti stomus. Cum autem, ob di scordiam illam inter Pontificem, & Imperatorem,omnia bello arderent, & factiones illae Guelphorum, &Gibellinorum tunc primum exortae quasi rabie quadam accensae furerent ; qui Pontifici fauebant, in Fridericum', & qui Fridericum sequebantur,in Pontificem omnia conuicia, & maledicta laa
ciebant, quae in mentem venire ullo modo potuissent. Quare,non quid irati homines tunc effutirent, sed viri bonam caussam tuerentur,considerare operae praetium
erit;quod quidem illa etiam de caussa, utile erit, quod auctor iste,paulidante,videlicet pag. . scribere ausussi; Fridericos imperatores sanctos fuisse, &iniuste a
Pontificibus oppugnatos.Nolo scriptores Italicos producere, sanctum Antoninum Blondum, Sabellicum, Pl linam,&caeteros,qui aduertario suspecti esse possent: sed Germanos tantum, qui ante eLortam Lutheri heter sim, sine praeiudicio anticipatae opinionis, rem ipsam, ut erat,litteris prodiderunt. Iacobus VUymphelingius in Epitome rerum Germanicarum, cap. de Greg rio IX. a Friderico II. miris modis afflicto, ita scribite
Irim Pontifex tantiisis destitiam auxilijs, ad rem diuina supplic tiones uetamum diuertit, quibus, Dra Mente , , derisum auertit
Habes hic testimonium1ominis Germani, & quod maius est,Friderico Imperatori addictissimi, quippe qui cap. 3 .summis eum laudibus effert, qui tamen satis aperte meliorem caussam Pontifici tribuit, cum ab ipλDeo Pontificem ab Imperatoris impetu defensum scribit Ioannea Nauclerus inia. volumine suae chrom N gr
220쪽
graphiae, generatione i. de Friderico II. loquitur ad
tisici . Pontifices, odi Archivisicopos ponens in Eeclegs suo modo, ranstitutos a Papa expelleus, cerectas ab Eces fise exigens. & infra: monitu super his ipsi non obtemperabat: admonentem magis in ἔμqQ ivdies 'reuit, ride eam percusiit Pontifex anathemate, CN.Accedat Albertus Urant rius , ut in ore trium testium, stet omne verbum. Hic insignis auctor in lib. 8. Saxoniae, cap 8. Imperator, inquit, Fridericma Papa multμ ex Uis exeo m. nicat in quas in fuga declara it) dia permansit insordibus. Se paulldpbis: Postifex se Iicitarit Arehiepiscopos, Episcopos, νImperatorem ex omniauicatum eunctis denuntiarent ed Episcopi Te tonsae ne hac feret,sapplicarum, veriti framidem eiiu. In Francia te Anglia, em Dauia denuntiabatur siue timore. Et paullo infra: Imperator inierim , cum Papa concilium Praelatorum euocasset adhuccurrendum terrae sinctae,reuocatis cardinalibus, des a Femque legatione,inmes vias terra marique occupauit, ein itinerantes ad ν bemeaptos protraxit in carcere cardinalis, i copos Praelatos, nobi las, doctos,exi quegeneris, ordinis as Orbe christiam ad sinumum Pontificem miros oratores. Doluit cbristiani imas, totaem esse via sis visceribus,ub eo praesertim, i omnia tueris ceperat, fac memto se adegit, Gm interim Turci, Saraceni premerent raristianos in terrasncta. Deinde cap. q. horribilem Friderici crudelitatem his verbis expΛ ait: Perductos ad se Romanos parι qu te ruis ad crucis formam perfodis vianeribus artim caput in trucis modis quadrifariam licidit ue pari fronte eodem ferro eruce reddiditi olos: clericos vero detonsor in vertice coronam ferro caesim iaerucem vulneratam ut diceba: iugit ornari, quoram unus inflictam vulnus nimis pestenter tolerare bus, in palearum eumulum funiculo estpertractus,e cilvi bene icer ae laudare Deum perseueraret, igni
Appositos cr/maius. Et post multa similia summae crudelitatis exempla subitingit cap. io. de perfidia,atque impietate eiusdem: Frideriti, inquit,rem in Sicilia administrantes, mnarumsacrum locum magis saevierant,quam in monasteriam csine se Disti Benedicti: aurea euius,m argentea *a a fregerunt, De Frid ricus conflata redegit in numαι γ monachis inde vi, ac conuicis deta