장음표시 사용
301쪽
Clericorum. Cap. II. arrexemptos, ex cap. 7. Gen. Constat idem de Sacerdotiabus Ilubraeorum sub Rege Ar taxerse ex lib. i. Esdrae cai . r. Idem cognosci potest de Sacerdotibia, Gentilium ex Aristotele in lib. r. Oeconom. ex Calare lib ο de bello Gallico, ex Plutarcho in Camillo, E cx alijs. Apud Christianos Imperator Constantanus, qui pi ranus fuit
Imperator aperte Christianus, continno natura docente Ecclesiasticos immunes 4 communi biis Rei p. Oneribus declarauit,ut patet ex Epistola eius ad Auilinum, apud Eusebium lib. io hist Eceles cap. quod idem multi
alij Imperatores secerunt. & notanda sunt verba Iusti.mniani l. sancimus, 2. C. de sacrosanct. Eccles. Nam ubi
-1fraeim Quibus verbis ostendit exemptionem illam non suisse aibitrariam, & liberam, sed debitam Sc n cessariam. Alterum argumentum ducitura similitudine, quam , potestas Ecclesiastica ; &secularis habent cum anima& corpore humano. Nam ut o tandimus in lib. s. do Summo Pontifice,ex S. Gregorio Nazianaeno, Hugono de S. Victore, alijsque insignibus auctoribus, non potest melius intelligi, quomodo se habeat potestas Ecclesiastica ad secularem, quam ex modo, quo se habee in homine spiritus ad carnem. Spiritus autem ita se habet ad carnem, ut quamuis non impediat actiones eius, cum bene sellia bent,eam tamen regat, & moderetur, &aliquando cohibeat,aliquando excitet, prout ad finem suum expedire iudicat. contra vero,caro nullum habet imperium in spiritum , neque eum ulla in re dirigere, vel iudicare,vel coercere potest. Sic igitur potesto Eoclesiastica, quae spiritualis est; ac per hoc naturaliter se culari superior, secularem potestatem, cum opus est, dirigere, iudicare,&coercere potest ; ipsam verbas culari dirigi,vel iudicari, vel coerceri, nulla ratione
permutitur.Tertio, probatur ex nominibus Patrμ,or P
soru,quibus tum in sacris lit teris,& in libris sanctorum Patrum, tum excommuni christianorum consuetud b
302쪽
ne Sacerdotes ornantur : natura enim docet, ut fili; pa rentibus obediant, atque ab ijs se corrigi aequo animo ferant,uon autem ipsi parentibus imperare, eosue corrigere, vel iudieare velint. multo etiam magis eadem duce&magistra natura, oves a pastoribus reguntur de gubernantur,& quando aberrant,vel sibilo, vel baculo reducuntur in viam,& plane contra naturam esset, si ouis pastorem regere,vel gubernare videretur.Quartum
argumentum peti potest a nomine & officio Clerico rum Clerici enim sunt ministri Dei, consecrati ad obsequi um solius Dei,atque ad hoc ipsum ab uniuerso populo Deo oblati,unde & Clerici dicuntur tamquam ad tortem Domini pertinentes, ut S. Hieronymus docet in Epist. ad Nepotianum. Certe autem in ea, quae sunt oblata & consecrata Deo,& quasi propria ipsius Dei facta sunt,nul tu ius habere possunt Principes seculi. id quod α lumen rationis ostendit , & Deus ipse inscripturis
Sanctis non obstu e tradit, cum ait Levitici vit. st ucsmd semel Deo fuerit consecratum , sismo sanct ram erit Domino.Quis autem dicere audeat, ius esse profano homini in ea,quae sancta sanctorum, id est, sanctissima dici merum
runt qua ratione bona etiam temporalia Clericorum, bona dominica proprie dicuntur, in can. . Apostolicax ideo tanquam Deo sacra, iurisdiction i Lai corii subiecta esse non possunt. Quintum argumentum ducitura signis, &prodigijs, quae non raro Deus ostendit in eos qui Ecclesiarum immunitatem violare praesumpserunt. De qua re multa legi possunt apud Tilmannum Bredembachium in lib. s. sacrarum collationum. Sed extat insigne testimonium Baslij Porphirogeniti Graecorum Imperatoris apud Balsamonem in Nomocanone Photij, in commentario canonis primi synodi Constantinopolitanae primae & secundae, quam nos Latini, octavam synodum appellamus. Refert enim idem Bas, lius caussam omnium calamitatum eius temporis in i gem quandam Nicephori Phocae praedecessoris sui comtra Ecclesiae libertatem latam. Ex quo, inquit, laxi 'armis habuit, nihil boni remim in badieri in Uue diem v hae
303쪽
Clericor . Cap. III. v , θήρεtἰ- ὸ cm maris uactuis en Orci κ cal- taris δε- μι. Itaque legem illam merito irritam eue voluit. aapeni us abrogauit.
Soluuntur arduinenta contraria.
SEd opera pretium erit ad eas obiectiones breuiter
respondere, quas Didacus Couar uias loco citato,& Ioannes Medina in Codice de Restit q.is. qui liberius aliis auctoribus loquuti sunt, in medium protulerunt.Obijciunt ergis primh, nullam extare lege diuinam,qua Clerici eximantur a iurisdictione PrincipaLaicorum. Sed iam ostendimus extare non pauca testi. monia scripturae veteris,ex quibus per probabilem consequentiam ducatur argumentum, ad probandum, iurα diuino Clericos liberos esse a iurisdictioue Principum
secularium. Neque obstat, qu bd testamentum vetus abrogatum iam sit per testimentum nouum: nam tam etfiabrogata sint ceremonialia , iudicialiaque praecepta non tamen sunt abrogata moralia, id est, quae continent vel declarant ius naturae. & praeterea cum caeremoniae Iudaeorum, figurae fuerint rerum nostrarum ,ut A post , ius docet I Cor. o. Galat. . & Heb.7. non male duci. mus argumeta per similitudinem a ritibus Iudaic D nique,non sola testimonia scripturae veteris, ted etiam rationes ex iure naturae depromptas adduximus; ius autem naturae no humanum,sed diuinum ab ipsius naturae auctore manauerit. Secundo obijciunt i gesmultas Iustiniani ex Codice,& Authenticis, ex quibus cognosci potest olim Clericos Imperatoris iurisdicti ni fuisse subiectos. Sed facilis est rei ponsio : nam si hoc
argumentum vim ulla haberet,probaret etiam in rebus
Ecclesiasticis&spiritualibus non esse liberos Clericos iure diuino a potestate Principum Laicorum : constat enim non solum ex Codice, de Aia. henticis, sed inustis
304쪽
magis ex Nomocanone Photij, non paucas leges Iustianiani de rebus plane Ecclesiasticis, & spirituatibus disponere.Couarruvias autem,&Medina, ut et lain omnes
Theologi &Canon istae, summo consensu docent, in rebus Eeclesiasticis re sp i ritualibus liberos esse Clericosa potestate P cincipum seculi iure diuino. Coguntur igitur ipsi etiam nobiscutia dicere, leges illaa procedere de facto, non de iure, & toleratas aliquando a Summis
Pontilicibus nunqua in autem approbatas. Non tamen negauerim, multas quoque esse ciuiles leges Imperato- .rum quas non minus Clerici, quam Laici sequi debeant. Ecclesia enim pro cursu temporalium tantummodo rerum, ut loquitur Nicolaus I. Papa in Epilb ad Michaolem, Imperialibus utitur legibus. quod idem habemus in multis Canonibus distinctionis decim et apud Gratianum δε cami. de noui Oper. nunciat.&alibi. quae tamen
omnia intelligi debent de ijs legibus,quae non sunt coi trariae Ecclesiasticae liber ii , & quoad directionem,
non quoad coactionem ἱ ac denique cum adsunt aliae conditiones, quas notant Doditores, ac praesertim Felinus in cap.Ecclesia S. Mariae, de constit. qu. i. Tertio o
ijciunt exemplum Apostoli Paulli, qui cum esset Praesul Ecclesiasticus,non timuit appellare Cariarem, atque beoiiudicari, se debere libero confiteri,ut S. Lucas refert
Actor. is. sed hanc obiectionem Couarruvias omnino debui siet omittere. Nam B.Paullus, ut constat ex cat'.
vltimo Actorum , coactus est appellare Caesarem, odi predus videlicet calumni js Iudaeorum,& iniustitia Pr si dis Romani,qui solum Caesarem, supremum iudicem agnoscebant. Itaque ipse quoque de facto saltem, si non de iure, Caesarem iudicem agnolcere debuit, nec sine risu exceptus fuisset, si B Petri supremi Principis ac tu di cis sui coram Gentilibus,vel Iudaeis mentionem face re voluisset. Quarto obi jciunt testimonia Sanctorum Apostolciarum, Petri & Paulli,scribit enim B. Petrus in Epist. pri re capite i. dubiecti estote omni humana creasura propter Deum, spaM Lui, tanquampraece enit, De P gibus,t quam abeam si . l
305쪽
ti B paullus in Epist. ad Rom. cap. 13. Omnis, inquIt, DisHibiu sublimioribm subdita sit. In quem locum str ibit S. Ioann. Chrysostomus , haec dici non tantum Laicis, sed etiam Clericis & Monachis, & ipsis etiam Apostolis ci Euangelistis. Respondeo, sententias Apostolorum
generales esse,qua mu is enim nominatim in eis fiat mentio Regum , quoniam eo tempore valde necessarium erat,diligenter monere Christianos, ut Regibus obem
dirent,ne fidei praedicatio impediretur': tamen abs lute verba illa tam B Petri, quam B. Paull i, nihil aliud fgnisi eant, nisi debere omnes homines suis legitimis superioribus subditos esse, eisq; debitam obedientiam exhibere. Quare non potest ex his testimonijs Apostolucis probari , Clericos Principibus seculi vel ipsorum legibus obtemperare debere, nisi prius probetur, Reges seculi esse legitimos superiores,& iudices Clericorum quod certe probari non poterit, nisi probetur,oues pastoribus, filios parentibus, & temporalia spiritualibus
praeeminere. Nec tamen Chrysostomo contradicimus, quamuis enim iudicem proprium Clericorum, & Monachorum solam Pontificem esse dicamus, tamen fatemur,Reges no solam Laicorum, sed etiam Clericorum,& Monachorum Reges esse. Vnde etiam non sine caussa in publicis precibus oramus pro Rege,vel pro Imperatore nostro r nam cum Reges bella gerant non solum
pro Laicis, sed etiam pro Clericis,& Monachis, proque omnium pace,& tranquillitate inuigilenti debetur eis ab omnibus honor, iuxta illud B. Petri, i. Epist. cai . t.
Regem honoriscat'debetur etiam obedientia , cum eorum leges non lint contrariae sacris canonibus, & cum de
rebus ijsdem nulla ex at Canonica dispositio, ac demum quoad directionem, ut stipha diximus, non ad coactionem. Praeter haec argumenta obijcit Ioannes M dina loco citato quaedam alia,quae Couarruvias fortanse ut leuiora pr termittenda putaui t.Sed nos ea quoque breuiter diluamus. Ait igitur Medina, in lege naturae primogenitos omnes fuisse Sacerdotes , nec tamen
exemptos a maiorum suorum potestate. stem in lege
306쪽
scripta,Leuitas,quibus nunc succedunt Cleriei,non soluin Aaroni Pontifici subiectos fuisse, sed etiam Moisi, qui Princeps erat ciuilis totius populi Iudiorum, Io ve quoque Euangelica Christi,ipium; qui caput erat mmnium Sacerdotum , Pilato subiectum fuisse,iuxta illud , Noli haberes ρ te,uiem in me virumn tibi dar- esset des ter.Ioan. 19. Denique ita ratiocinatur Medina: Lex Euan pelica,Baptismus,ordo clericalis,non liberant iure diuino a debitis antea contractis, via debito seruitutis, a debito pecuniario,a debito coniugali, ergo nec a d
bito subiectionis &obedientiae ciuilis: sed Clerici an ite Clericatum subiecti erant potestati & iurisdictioni Principum,& Magistratuum secularium, non ipitur liberi sunt tute diuino ab eadem potestate,& iurisdictione post Clericatum. Sed ad haec omnia facilis est re ex pedita responsio. Nam de primogenitis in lege naturae non probauit Medina eos ciuilibus Magistratibus suis se subiectos r nos autem probare possumus non fui ita quoniam ijdem primogeniti, sacerdotes re Principes esse solebant,docet S.Hieronymui in quaestionibus Η
hraicis ad cap. 9. Genes quae est etiam communis Hebraeorum sententia, & exprimitur ab ipsa Paraphia si Caldaica eodem loco in benedictione Ruben. Porrb, Moy ses,cui subiecti erant Levitae, non solum Princeps civ i lis totius populi, sed etiam summus Sacerdos erat, ct Aarone maior, quamuis extraordinaria potςstate. Vnde dicitur in Psalm. 8.Moy ses,& Aaron m Sacerdotibus eius;& nouimus Aaron a Moyse consecratum; αdenique testatur Philo in extremo libro de vita Μον. sis fuisse Moysem Pontificem, Regem, & legi statorem Hebraeorum,quid igitur mirum, si Leuuat Moysi subi
erant non minus quam Aaroni, cum Moy ses non munus quam Aaron Sacerdotio tangeretur. Christum M.tem Pilato subiecitum suisse de facto solum,non de iure, certi sit inu ni est,& potestas desuper data, quam in Pil to Christus agnoscit ,non potestas iudiciaria, sed permisso intelligenda est ut sancti Patres docent, Chry sostomus do Cyrillu .De qua Dominua ait Lucae . mi
307쪽
boravestra, testas tenebrarum. Et certe, serendum non
esset,si Medina cum Marsilio Paduano Chri liuin Dei fi lium naturalem, Principibus terrenis iure subiectum fuisse, dicere vellet Ratiocinatio denique eiusdem Medinae aut nihi l probat,aut plus quam ipse velit, probat. Nam si paria sunt, eximere a debito seruitutis, vel pocuniario, vel uxorio ; & eximere 4 debito subiectionisci obedientiae ciuilis: sicut non potest Summus pontifex eximere homines Christianos a debito seruitutis, vel pecuniario,vel uxorio sine consensu patris, quoniam a quin iniuriam facere videretur, ita non potuisset L in Summus Pontifex eximere Clericos a iurisdictione Principum secularium, sine ipsorum consensu. Atqι hoc est contra omnes Theologos, a quibus nec ipse Medina dissentit.Non igitu r sunt i lia paria, ac per hoc Midinae argumentum non rectὰ concludit. Ratio vero discriminis inter i lia debita, haec est, quod maius omni-nd sit vinculum inter creditorem & debitorem, Domi- num & seruum,virum & uxorem quam inter Principem
vel Magistratum,&ciuem. Itaque clericatus non eximie
a debitis illis prioris generis, & ided non poterit fieri
Clericus is qui seruus est, nisi prius a Domino liberetur, neque is qui est alligatus uxori, nisi uxor conseiati auci ipsa quoque votum continentiae emittat,neque is qui tantum pecuniae debet ut restituere nequeat, si Clericus fiat,nis a creditore debitum remittatur.At idem Clericatus eximit a subiectione ciuili, & transfert in subiectionem Ecclesiasticana etiam non consentiente, vel repugnante superiore ciuili, quoniam unusquisque circa statum propriae personae liber est, sicut potest relinquere patrem de matrem,& adhaerere uxori, iuxta verbum
Domini Matth. 19. ita potest relinquere principem lac Ii,& in sortem Domini transire, atque ad Dei seruitutem accedere, se uelotum Episcopo in Clericatu, vel Abbati in Monastica posscssione committere. At, inquit Medina, lex Euangelica,& Baptismus, non eximunt a iurisdictione ciuili, igitur neque eximit Clericatus. Respondeo non esse eandem rationem legis Euangeli.
308쪽
nt Dissutatio de Exemptionecae Se Baptismi, ac ipsius Clericatus. Nam lex Euangelica,&Baptismus non excludunt, imb necessarium esse volunt Principatum ciuilem, ut aduersus Anabaptistas nos alio loco probauimus. Clericatus, ut etiam M nachatus,non posset suo munere recte fungi, nisi liberesset,& immunis a iurisdictione ciuili; & ordo ipse ii turae peruertetur, si pastores ovibus, parentes filijs, de spiritualia corporalibus sub ijcienda sint. At, inquies, iniuria fiet Principibus , si inuiti suo iure priuentur, quod in Clericos ante Cieci catum habebant. Respondeo, nullyn ipss iniuriam fieri, quia qui iure suo titur,nullam facit iniuriam. utitur autem iure suo, quia ligit statum, quem sibi magis conuenientem esse cenisset, quamuis per accidens sequatur, ut Princeps subdiato suo priuetur. Nam etsi quis iusta de caussa. domicialium suum in aliam ciuitatem, vel prouinciam transferat,desinet subditus esse superiori Principi, nec tamen
iniuriam illi fecisse videbitur.Vltima obiectio Med insilla est, quod non repugnet rationi, ut homines addicti obsequio Dei &&spiritualibus functionibus, subsint
in rebus temporalibus,&ciuilibus Regi, vel Magistratui seculari .Ex quo sequitur,ut si exempti sint,id factumst , concessione Principum,non iure diuino. Addi potest confirmatio ad hoc argumentum, ut nihil difficultatis subterfugere videamur: nam sicut Princeps secula ris,ut Christianus&in rebus spiritualibus est ovis, Afilius Sacerdotum : ita e contrario sacerdotes ut ciues,& in rebus temporalibus videntur posse dici oues , &quasi filij Principum secularium. Item quia una tantum est Ecclesia, continens Clericos &Laicos , &Ecclesiae caput est summus Pontifex, ideo lubsunt omnes eidem summo Pontifici tum Clerici, tum Laici; igitur eodem modo quoniam una est ciuitas continens Laicos, & Cl ricos , &ciuitatis caput est Princeps secularis, idebsubiecti debent esse omnes tam Laici, quam Clerici, Principi seculari in ijs, quae pertinent ad bonum regimen ciuitatis. Respondeo, hoc argumento probari, exemptionem Clericorum, non esse de iure naturae
309쪽
Orico m. Cap. III. a primario , quod nos supra in duos gradus distinximus , sed esse de iure naturae secundario, quod etiam
ius gentium appellari diximus. Nam ut S. ThomaSrecte docet in 1.2. qu. 7. ar. 3. ius naturae primarium respicit rem absolute consideratam, ius naturae secund xium,sive ius gentium , respicit rem in ordine adcem tum finem, &ideb pendet ex discutis rationis. Licet igitur non repugnet rationi absolute, ut Clericus substin rebus ciuilibus Principi seculari e tamen repugnat in ordine ad officium Clericorum rite administrandummam ut alia omittam, turpi stimum esset,ut etiam socias annotauit, si Magistratus Episcopum corrigere,vel punire posset, a quo i pse corrigendus,& p niendus est , & quis ferret, si hodie Sacerdos ad suum
tribunal Magistratum vocaret,cras autem Magistratus vocaret sacerdotem ad suum & nonne omnis reuerentila,quam necessario debent Laici Sacerdotibus, periret, si eos pro imperio coercere possent. Hinc igitur ante omnes Principum leges , humanum genuo ratione docente constitu it, ut ubique sacerdote immunes
essent a iurisdictione Principum Laicorum. Ad primam confirmationem respondeo , Principem quidemouem,ac filium spiritualem Sacerdotis e sie: sed Sacerdotem nullo modo filium vel ouem Principis dici posise. Quoniam Sacerdotes,& omnes Clerici suum habene Principem spiritualem, a quo non in spiritualibus solum,sed etiam in temporalibus reguntur. Neque fieri
potest,ut duos agnoscant Principes in rebus temporalibus, cum iuxta Euangelium, nemo possit duobus nominis seruire. Ad alteram confirmationem respondeo, Ecclesiam vere unam tantum esse, & nullo modo duas, ciuitatem autem unam esse materialiter , & duas sommaliter. Nam Ecclesia continet omnes Christianos Catholicos, siue sint Clerici, siue Laici;si quis aulcm con-sderet coetum Laicorum, non vi Christiani sunt, sed ut ciues,vel quocunque alio modo,is coetus, Ecclesia dici non potest. Non igitur duae fingi possunt Ecclesiae, peruulto minua esse. At coetur Laicoru ,& coetus Clerico-
310쪽
am Pu talia de Exempl. Cleris. C p. iii
rum formatiter duae ciuitates dici possunt, quoniam in ipsis etiam temporalibus rebus diuersas leges habent, diuer sum Principem,diuersa tribunalia , & tamen materialiter unam quoque ciuitatem faciunt, quia unam urbem inhabitant, & sub eiusdem Principis protectiope vivunt, qui sicut pro labore,ac sollicitudine, quam pro communi b no suscipit, a Laicis tributa recbiit, ita recipit a Clericis auxilia longe maiora publicarum precum,&i acri fi ciorum ad