장음표시 사용
321쪽
De Libro Concordia Lutheranorum. Mahomo. Nec enim idem secundum idem, duo disparata
esse potest.Et pag. Iam ruam secundum .st reptam humanum naturam,omnia αι reuera omnipotens est. liscibi. Ecce quam
aperte dicunt, Christum ut hominem, cile omniselente, ει omnipotentem ι quod quid est aliud, quam dicere, Christum,ut hominem, non esse hominem, se s D E vM
Et pag. 7 s. cripturas rubet: c mare latem, Onimpraetent. aesolichri,u, gi autem alij homini tribuit, Et paullo ante dixerant,
se de Christi humanitate loqui,& non de sola diuinita.
te,cum Christo tribuunt omni praesentia.Denique,pag. 38. prolixe docere conantur, Christi humanitatem c pacem esse infinitorum attributorum, vere &realiters bi communicatorum per hypostaticam virionem. Nec satis expediunt se,cum dicunt, hac esse idiomatum communicationem,quam etiam veteres Patres agnouerunt. Nam communicatio idiomatum, secundum Parrum doctrinam, non tribuit Uni naturae ea, quae sunt alterius, sed tribuit uni supposito utriusque naturae propriet tes. Vide de communicatione idiomatum, Ambros lib. ade fide,cap August. lib. t. de Trinit. cap. i3 Cyrillum indefensione . Anathematismi .Et Ioan Damascenum lib. 3. cap. Et pi aeterea communicatio idiomatum,quam Patres agnoscunt,mutua est, di non minus D Eo conuenit, quam homini : At adueri amj, hu manae naturae tribuunt realem communicationem diuinorum attributorum; Diuinae autem non tribuunt realem communicationem humanarum proprietatum ut in his ipsa Concordia d i- ferre docent, pag. Dei. Itaque recte Dreidense decretum cuius iupra mentionem iecimus, ab ijsdem Saxonicis mim stris editum, ita alicubi habet cod ρraecipui. Urin prae,in Ecclesiae caput est , 3 idesim articulum de duam natatris is cinisto, id ι-- utitui id --, realiqp sica,in ipsis natu ri
322쪽
I N T v s error est,quod unio hypostatica con- l si
sistat in communicatione diuinorum attributorsi. Tametsi enim pag. . videntur dicere,communi- icationem istam esse posteriorem unione hypostatica; ζSic enim loquuntur:Propter unionem aμtem,po staticam, ex i consequentem communicationem, c. Tamen in pluribus I cis aperte indicant, in ista communicatione consistere unionem hypostaticam,pag.729.Propter batic,inquiunt, ,
postaticam visionem, quaesiue vera ista communicatione nec cogitari,
nec subsistere otest, c. At certe id non est posterius, sed est
vere de essentia,sine quo alterum nec esse, nec cogitari potest. Et pag.7so Eisen inquiunt, veteres Ecclisiis Doctores,
. unt. En,quam aperte idem esse volunt,unionem hypostaticam,& suam illam communicationem proprietatum. Cum ergbdicunt,unum ex altero sequi, vel manifeste secum pugnant, vel intelligunt de consecutione Logica,non Physica,quo modo dicimus, ex eo quod aliuquis est homo,sequi visit animal rationale. Porro , haec sententia, quod unio hypostatica consistat in illa communicatione diuinorum attributorum, destruit omninb mysterium incarnationis. Nam in primis,cum diuina at tributa,id est,omnipotentia, omni- scientia,omnipraesentia,& similia, sint communia toti Trinitatiλ Si in illorum communicatione consistit unio hy postatica,sequitur,omnes tres personas esse incarnatas. Ut enim secundum Catholicam fidem, quam exposuerunt,uetera Concilia generalia,3. s.&6. ideo sola
persona filij incarnata est, quia unio facta est perco municationem subsistentiae propriae ipsius filij r ita secundum aduersariorum sententiam, totam Trinitatem incarnatam esse necesse e ' cum vnio facta sit in eo quod est commune tuti Trinitati. . Deinde
323쪽
tione attributorum, sequitur,Patrem, & Filium,&Spiritum S.unitos esse hypostatice, atque viram tantum ecse personam. Nam Pater gignendo Filium, omnia sua attributa illi cominu uicauit,& simi liter Pater & Filius' producendo Spiritum S. omnia sua attributa illi communicarunt. Praeterea,aut volunt, hypostaticam unionem consistere in communicatione omnium attributo rum . vel aliquorum tantum; si omnium,impossibilis eritvnio hypostatica. Nam inter attributa D E I,numeratur vera aeternitas,quae principio & fine caret:at impossibile est, rem creatam carere principio, &saltem certum est Christi humanitatem non fuisse ab aeterno. Pari ratatione, DEI proprium est,carere principio essectivo; ae id nullo modo creaturae communicari poterit. Si vero aliquorum tantum ; quis dicere poterit, quae sint illa cum eadem sit ratio omnium λ Vt enim esse potest vitio hypostatica,sine communicatione aeternitatis ; cur non poterit esse sine communicatione omni praesentiae vel omnipotentiae λ Denique, ista attributa non possunt esse naturae humanae euentialia,erunt igitur accidentalia id quod liber Concordiae asserere videtur, cum pae. 74 i. explicat istam communicationem, per operationem diuinitatis, quam exercet per humanitatem. At hoee ios est Nestorii haeresis, qui Verbum cum homine per overationem coniungebat;estque haec haeresis expresse damnata in Concilio V. generali,cap. .&s.
SEx T v s error est, quod totus Christus Dius &homo, ad inferos descenderit. Id quod aperte
dia diserte asseritur,pag uo. liciter, inquiunt, i quia tota persona D a V S ω ο post sepultur m ad inferos riccenderit. Atque hic error cum duobus, imo etia idibus ari
: culis SIboli pugnat:destruit enim morte, sepulturaci resurrectione Christi. Nam si Christus homo descen-
324쪽
dit ad inferos,vivus, non mortuus descend ita mortuus enim non est homo , cum omnia homo per mortem desinat esse homo. At si Chrissus vivus & de cruce de scendit,& vivus peruenit ad inferos, non anima l olum descendit.sed etiam caro; non enim sola anima homo dici
potest; qudd si anima & caro descendit, quid quaeso i cuit in sepulchrcλDeniq;,si Christus semper fuit homo,
nec unquam vere mortuus aut sepultus est,certe, nec ve
ru etiam resurrexit ; non enim resurgit homo,nisi quan do per nouam vitam iterum incipit esse homo, qui per mortem desierat esse homo. Atque haec pauca de errori- bus contra Symbo I um sufficiant.
IN praefatione Concordiae, atque adeo in ipso principio praefationis, habetur illustre mendacium de Confessione Augustana, quod videlicet in totum orbem
terrarum sparsa, ubique percrebuerit, & in ore & sera mone omnium esse coeperit.NJm ex tribus partibus orbis terrae duae, Asia atque Africa, ne nomen quidem Augustanae Consessionis adhuc audierunt 3 in Europa, quae tertia pars est Graecia, Italia Hispania,aut omnino quid sit Augustana Confessio, ignorant, aut eam Vt per itiosam & haereticam doctrinam,execrantur. Gallia ac Britannia partim a Catholicis, partim a Caluinistis habitantur, quorum illi Augustanam Confessionem aperi Erepudiant; isti solo nomine recipiunt. Quanquam nouam hanc in Conseisione Concordiam, Caluinissae nequidem nomine amplectuntur. Solus restat angulus Germaniae, isque non totus, in quo sese fama Confestionis dilatet. Nam&in ipsa Germania Z vvingliani, & Ana- baptistae inueniuntur, qui Consesionem Augustanam nunquam receperunt. Quid 3 quod initio nec in parte Germaniae, Consessio Augustana locum habere potuit. Nam eo ipso anno,quo Augustae nata est, Augustae quoque
325쪽
De Libra Concordia Iutheroo . urque extincta quodammodo est. Siquidem a Theologis Catholicis refutata, & ab Imperatore Carolo V. publice damnata suit in generali rc essa; cui damnationi subscripserui Electores V. Ecclesiastici Principes XXX. Seculares XXIII. Abbates XXII. Comites&Barones XXXII. Ciuitates liberae & Imperiales XXXIX. Cuna ipsi confessioni solum subscripserint, Elector I. Primcipe VI. Ciuitates D. Quocirca merito Philippus lib. r. Epistol. in Epistol. ad Ioan. Obernburgerum
ita scribit;Non delector, inquit, recordatisne comitiorum Augu fanorum,in quibuε tri sti ac atroci sententia damnaribu-M. Nec solum Augustae consessio vix dum nata, extincta fuit, sed etiam in dwbus archivijs ita sepulta,ut per totos annos Oaucem non viderit. Confessio enim Germanica in Cancellaria Moguntina: Latina verb in Bruxellensi longissimo tempore delituerunt, atque interim singulis
prope annis edebantur aliae atque aliae; quae cum omnes
Confessionis Augusta nar titulum prae se ferrent, tamen&Verbis,&sentent ijs,cum inter se, tum ab illa prima 'plurimum dissentiebant.Itaque gloriosum illud enc mi um Augustanae Confessionis, quod in totum orbem terrarum sparsa,vbique percrebueris , ita interpretandum esse videtur : Consectio Augustan id est,Conses sio,falsum nomen gerens Confessionis Augustanar, per
totum orbem terrarum,id est, in quodam angulo septentrionis,ubique sparsa pererebuit, id est, in aliquot oppidis Germaniae audiri coepita
T N eadem praefatione,vltra medium, protestantur ad Luersari j,in negotio Coenae ad nulla alia fundamenta pios homines deducendos esse,quam verborum institutionis Testamenti Domini nostri Issu Christi; liceatam ipsi,quam etiam Lutherus, inuiti pertracti sint ad disputationcta de unione personali duaruia in Christo naturarum. At in ipsa Concordia, pag. sys. &jterum
326쪽
pag.7i . in articulo de Coena Domini, una cum Lutheroquatuor alia fundamenta iaciunt. Primum est, quod Christus sit D A v s & homo, in una persona,indiuisus Minseparabilis.Secundum,qubd dextera D E I est ubiq;. Tertium,qubd verbum Da I si neque falsum neque fati Iax Quartum,quod DE vs varios modos habet,nouitque, quibus aliquo in loco esse potest. Mendax igitur est huius praefationis protestatio.
Hoc insigne mendacium esse, vel ex eo cognosti potest, qu bd Confessio Lutheri, in multis ab Augustana
dissentit;cum tamen eodem anno isIo. edita sit, neque credibile videatur, melius Lutheranos,quam ipsum Lutherum,quae sit Lutherana doctrina, scire potuisse. Artiaculus u.Lutheranae Confessionis habet: stuod conssis pri. Matia debeat esse libera.Confessio autem Augustana,in cap.de Consessione dicit: sud suos non flere porrigi comm Domin iasi antea exploratis absolutis.Et in cap. de Mi ssa,sic ait: Nari admittuntur ad Sacramentum,nisi antea explorati atque audiι i.Item articul. i5. Lutheranae Consessionis,vult, Missamprae omni-bm abominasionibus, se abrogandam. Confessio vero Augusta na, in cap.de Missa r Faeso, inquit, accuseritur Ecclesiae nostrae, quod Missum aboleant ueret,ietur enim Mis apud nos, e summa reuerentiaeelebratur. Ad haec nec Augustana Confessio a Philippo fabricata,nec Lutherana, quae Augustanam sine dubio peperit cum ea doctrina concordat, quam initio Lutherus &Melanchthon tradiderunt. Audio, Ioannem Cochlaeum eodem anno 1sso. collegisse articulos l
327쪽
De Iibro Concredia Lar ther um. asty Consessionis Augustanae: sed eos nondum videre potui. Sed facile credo,illum hoc fecisse, cum ipse quoque id praestare nullo negotio possim, qui tamen multd minus versatus sum in Lutheranorum libris, quam Cochlaeus fuerit. Ac ne sim nimis prolixus, conseram solum duos, aut tres principales Confessionis articulos,cum Luth et &Philipi doctrina. Articulus primus Consessionis Augustanae sic habet rEcclesiae magno consensu apud nos docent,decretum Niceme Synodi, deuritate essentiae diuin/,em de ιribinpersonis, verum sine ulla ἀμιitatione credendum esse.Et infra: Et nomine personae utuntur ea si
viscation qua Usunt in hae ea ascriptores Ecclesiastici, visigni- fcet non partem aut qualitatem in alio ,sed quia propriὸ Musistit. Se
infra:Damaam omnes haereses centra hunc articulum exort-,ut Ma--chaeos, lentinianos, erianos , Eua taxos, c. Huic articulo
primo recte annectitur tertius, qui est de incarnationa fili; D E I, in quo duae naturae unitae asseruntur in una Persona.Lutherus aute quam verum crediderit Nicaenudecretii de unitate essentiae, satis ostedit illis verbis,quibus est usus contra Iacobum Latomum: Miama me Ino qui odit hoc verbum ινη M. Quod tamen verbum ignor renon poterat in Concilio Nicaeno, ut D. Augustinus loquitur lib.3 contra Max. cap. i . aduersus haereticos Arianos,veritatis auctoritate,& auctoritatis veritate, firmatum esse. Neque verb id Luthero excidit per incogitantiam ; nam rursum id repetit, in libro de Concilijst Sanctin, inquit, meren με vehementerpertu baris lamentabiles luteras scribebat ad Epistopam Roman. Dam sum, Q cupiebat expungi vocabulum ἰμώ Vbi scilicet notanda est alia fraus Lutheri. Non enim S.Ilieron. Vocabulum υιον G.sed vocabulum WrΜαω,tacendum arbitrabatur, propter eius vocis ambiguitatem. Notae sunt pistolae duae S. Hieronymi de hac re ad Damasum, quarum altera ita concluditur : obtestor beatitudinem tuam rerucifxu mundi salutem, eν ἡφην P Trinitatem, ut mihi iasM--- fue tacendarum, siae dicendarum bus eos detW a amsari
328쪽
ut Robaeris Peria mini iudicium .
Deinde , si tuthero probatur doctrina Catholica de
unitate essentiae,&Trinitate personarum, cur ex precibus communibus Germanorum, illam precatiunculam
uam esse hanc formam inuocationis, sed ab antiquissimis Patribus, tam Graecis,quὲm Latinis, usurpatam, certum est ex Naχian Zeno qiii oratione a.de pace, ad finem ait:0 Trinitassanctam Io enim:s, si cipe etiam lms, Et ex Aug lib. vla. cap vlt. de Trinitate:DMnine DE vs,mius, itanquit,DEV S Trinitus, quaecunque dixi in hu libru de tuo, Musant
Porrh, de incarnatione, quam recte uia therus sens rit,ex tribus eius operibus fac iὸ poterit intelligi Nam in concione de Natali Domini, qua primum caput Epistolae ad Hebraeos exponit, dum metuit cum Eutychete permiscere naturas,audacter cum Nestorio diuidit personas. dicit enim'; Imperitos 1M idim, facere christumbam nem omnipotemem. At s ille homo Ch ristus non est omnipotens ,eadem rati one non est D EvS; aec enim D E V sesse potest, qui non sit omnipotens. Duo igitur erunt, Christus D E v s &Christus homo,quae est apertiisime Nestoriana lententia. Contra verb, in libro de Concut ijs &Ecclesia parte r.dum vitare cupit Nestorium, ain perte incidit in Eutychetem. Sic enim loquitur : Mihi pa r. aειὸ nuntium fuit cum Nest mamis, qu i pertinacisi mὸ ω- tra me disi utabant; uod diuinitas chriss non posset uri. Et infra:
Ortet dici,hic homo christiu, hae caro m sanguis condidis telum terram. Certὸ natura diuinitatis& carnis, nomina
sunt naturarum,non personarum. Ergo si Luthero diuinitas patitur,si caro coelum ac terram condit, quis non videat,άLuthero Christi naturas confundi λ κ ut propensionem animi sui in Nestorium,S: Eutychetem, Lutherus ostenderet, in eodem de Conci lijs libro,ita diligenter Nestorium & Eutychetein. excusat, ut utrique zelum bonum,animum sincerum, & fidem rectam tribuat,&solum ex inscitia quaedam ,& in modo loquendi lapsos dicat: totam verb caussam tumultuum & Pe
turbationis istius temporis , . in Episcopos Catholicos
329쪽
reserat.Eleb usque tandem progi editur,ut dicat; Vereri se te in extremo iuἐicio aliqui, qui dicuntur haereiici,iudices sedeant im Episcopi, pi iros in conciliis damnauerum , in aeterrumpereant. Tantum non aperte affirmans, Nestorium , &Eutychetem cum Christo iudices futuros;Sanctos vero. Leonem& Cyrillum,in aeternum perituros, Porrb, in libro, qui inscr i b i tu r, Usio Martini Lui heri de cena Domini; noni
Jom reprehendit Zuvinglianos, quod pastionem Christi, soli tribuant humanitati,non etiam Deitati: Sed etiam econtrario ipsam humanitatem in Deitatem euehere videtur,clim ait: Necesse habes,eam Christi essentiam, qAa est cum D E o ma persona, 'ongissimὸ extra creat arm csEOeare, ideoque tam long qtam D E V s Vst mira creaturas est. Neque vult Lutherus dici re, Christi humanitatem extra creaturas
esse, quantum ad locum,sue spatium, sed quantum ad ordinem & dignitatem. Nam in eodem libro conte dit,ubique esse Christi humanitatem. Et in Ser m. de s
cramento Coenae Domini;Credisnus, inquit,quod I E s v schristus sit iuxta hAmanitatem, super omnes creaturas coarocatus, ercmnia impleat. Et i nfra:Eι habeat omnia in sua manu , ein sit 'νbiuis praesint. Si igitur Christi humanitas, extra ordinem cre turarum est, non creata natura,sed increata essentia est,
ac per hoc non amplius humanitas, sed diuinitas dici debet. R ursum:Si Christi humanitas tam longe abest a creaturis , quantum ad excellentiam de dignitatem. quam longe abest ipse D E v s.; D E V s aytem infinito interuallo a creaturis omnibus separatur; Igitur Christi humanitas infinitae dignitatis , & excellentiae est. Ex quo sequitur, aut duas esse infinitas naturas, aut Christi humanitatem in Deitatem esse conuersam ι quae est haeress Eutychiana. Et fortasse non sine mysterio, nec in Conseisione, nec in Apologia, ulla fit mentio Nestor ij,&Eutychetis,qui tamen nominatim damnari debuissent in articulo tertio, ut damnantur in primo,A- , ius,&Eunomius. Ia verb Philippus Melanchthon, in I ocis anni 3 pagy.Necesse est,i n qu it,in io Liquid es diuina μω. Et rursum pag. ii Feces est in christo aliquam esse dimam uuram. Et in Locio anni I. sol. 13.de Spiritus. loquens t
330쪽
Testatur, inquiro ν Ioelam DE vs,non mitti creatam unitionem,
sed aliquid essentia DEI. Necesse est autem, personam esse distinctam,quae est aliquid DEI,& tamen non est Pater. Philippo igitur aut multae sunt naturae diuinae, cum n cesse sit in filio aliquam esse diuinam naturam ;aut certὸ multae sunt partes eiusdem diuinitatis, cum tam in Filio, quam in spiritu S aliquid sit diuinae naturae. Quod quam bene cohaereat cum articulo primo Confessionis, nemo non videt.Rursum, idem PhiIippus in Locis anni
s.&s 8 pag. o. Non est, inquit, lacerata aut mortua dirim natum sed 'it obediens Patri,quieuit,cessit irae aeterni m. id clarius pro Ariana haeresi dici poterat ρ Nam si natura diuina Filij Patri fuit obediens irae illiuscessit; distinguitur diuinitas Fili j a distr4, & Pater non habet diuinitatem,vel habet aliam. Vbi est igitur unitas essentiae diuinae, quam praedicat Augustana Consessio 3 Ad haec, in iisdem Locis pag. ι. ita exponit illud,Glorificante Pater:
Nam missis subiectu sem erari, seruis meae vocationi.Deinde verὸ gloriam mihi re titue,quaim ante mandi eonstitutionem apud te babat,
eine. Certὸ non potest restitui quod non fuit amissum; Amisit igitur Christus gloriam, quam habuit ante mum di constitutionem;non autem amisit eam ut homo, cum ante mund i constitutionem non fuerit homo, amisit igitur ut DE vs. DE vs igitur mutabilis est Christus, ae per hoc EbcD Eus verus, nec DE vs unuscum Patre, sed DF v, factus & creatus a Patre,ut Ariani docebant. Atque huc etiam fortasse alludit in ijsdem locis, pag. saeum ait; Tempore pasi is nonfuisse in chri glariam beatit ditiis, alio tempore. Omitto illud quod ibid. pag. 22. tres personas diuinas,tres esse vult singulares intelligentes. Qui modus loquendi,non satis consentit cum Symbolo Athanasij, quod in hac Concordia,tanquam pium, ut v re est, recipitur. Ut enim in Symbolo dicitur; Non tresωmnipotentes, jed unm omnipotens, ita sine dubio dici debet,
tres istelligentes ed -- interigens.
Veniamus ad articulos de libero arbitrio, &caussa peccati. videamus, an id semper Lutherus & Philip pus