장음표시 사용
31쪽
4ων δωων γραφῶν,-Constanti invino Albanasius misit, idem sint quod Θ opses Seripturae sacra . an θnopsis illa sit vere Athanasii. , A Thanasius in Apologia ad Constantium tae habet, es. v. ' σου δε - εἰ
autem tuo nequaquam scripsi, nis postquam Eusebiani , missis a resum me Iiseris , necessitatem mulintulere, cum adbuc Aexandriae degerem, eorum calumnias propulsandi itreumque cum ilio praeeipien-ria divinarum GHUurarum i bres adomarem, confectos ad ipsum transmisi. Haec σων θω-s.. ι . γραφῶν vult Tillemontius esse Synopsin Scripturae sacrae, quam nos inter dubia opera secundo Tomo. ctamus. Sed ad quaestionis notitiam , quaerendum statim quid sint quidque aevo maxime Athanasi hoc vocabulo indicaretur. Unde miror Tillemontium, qui nostrum in Synopta monitum l. gisse se testi Matur, nihil pensi habuisse, quid de hujus vocis signifieatu per imis exemplis dixerimus iuvat itaque quid sint ri -- pluribus indagare . Suidas in . ., sic explicat . . βι δενωπῶ --δ ἐσιν ἀσφαλι' PM ε συγκλι- α id est, πυκαον , a verbo , τυκή. , quod Ilanifica compti re concludere. Est itaque πυκοαν liber compactus sive volumen: neque hae voce intellisitur, liber q. d. tr fatus aut quia simile; ut ex mox adserendis locis propalam erit. Nam Gregorius Nati oration. xx. sic habet, ὁσον ἐνἰ σων άκολήθων ωτῶν, δε ιιim εἰ μα-ν -- θων ' id est, quam Mni ex assectis, ut se aeeepto libro se Peretur, imperaret I 3e orat. M. δa μοι πυκάον ἐν χερῶ - Α-πολιναμ ., mibi in manibus esse librum Ap linarur & Epist. M. τῶν δὲ συκέων ἀν ρωσαι , - ε is c- ρον , οῦ ἰπεμ ια σοι προθυμωσ ' ἡ δι-, .κ πιγι , . Ex libris porro quos piaulas, alterum inveni , eumque ad te libentis misi; alterum quem posis damno meo non habeo , 3 1 mirum Iliadem I EP. 87. πυκῶν -e. Maia σοι - nριγμι φιλοκαλίαι, Librum ad te misimus ori nis Philocalia I Epist. I 6s. ω πυκ- μυ--ή ἀμῶν, ἀι Anea τι λουι επι λαι, Librum quem a nobis aecepi oretis D Has & postea, αλωι --- - υμων ωι μωρικόν αλβάσκων, Libros a nobis expetis , ad Rhetoricam rem sens ς & Epist. Istp. II. σε. - ωυκτία, ἄτερ ισα --ι rast: γε, ἐ-κἄπω υπ0 . κατεκω . En libras eor a nobis habes , quos postulas , eos inquam o mnes , qui 1ineas effugerunt , fumumque supra quem Di erant. Gregorius item Nysenus Epi ola ad
ram IIum oti; nasus, pos meum ex Armenia redisum, curaiso corpori operam dare potui, o' scisis Ias contra Eunomiam prudentia tuae e Gis dictatas in unum tali geri I isa ut labor ille meus in tractatus formam eoneinnatus set, o iam tractatus ille in I bH ma laudinem exer erit.
Innumera proserre licet his similia loca, queis palam irat rixei. α θύων - ν nihil aliud esse, quam libros boleturarum sacrarum plura in volumina compactos, non vero Synoptim Scripturae s cm : quemadmodum πικτίον Aτολινα- est liber Apolinarii , & .-νων φιλοκαλιαι est liber Phil aliae Origenis, &e. Nec abs re erit monere apud Graecos eodem sensu usuvenire u cem νυκτὶ, - , in Codice quippe Regio 228 . x. saeculi ingentis molis, hie titulus praemittitur, ακμβής σῆι παρήσει πυκτώ , hoc est, Indo accuratus huiusue libri. Igitur Scripturae sacrae libros , Graece haud dubie exaratos, Constans Augustus ab Athanasio expetiit, & ab illo Catholicarum partium in Oriente principe descriptionem accurari voluit: eertus, hoc vigilante Doctore, saeras literas puras, nec haereticorum ausibus vitiatas, se nacturum esse. Synopsin autem Seripturae sacrae germanum Athanasii scelum esse defendit Tillemontius: ne minimamque ibi νεθειαι suspicionem deprehendit. Nobis secus videtur: nam multa occurrunt quae Athanasio nostro abjudicandum opus esse suadeant; nostro dixi, nihil quippe obest, quominus alteri cognomini adscribatur. Primo quidem scrupulum movet, quod nemo veterum tam insigne opus, tam prolixum, memoret; maximeque quod Hieronymus id taceat, qui in Praefationibus ad sacram Scripturam alios benes multos Scriptores adfert, argumento minus opportunos, Apolinarium, Amminnium, Hesychium & alios. Ad Me, in antiquis Athanasii Collectionibus haec Synopsis nusquam habetur : & quod magis urgeat, in Collectionibus Canonum omnibus perantiquis , ubi κανονικῶ Athanasii in Scripturam sacram seruntur, una comparet Epistola Festalis 3ρ. ex numero Festalium, quas Hieronymus ab Athanasio datas memorat, in qua ex transcursu Scripturae saerae libri recensentur: itemque aliorum Ss. PP. Canones Scripturarum adserantur. Ibi vero ne verbum quidem de Synopsi Athanasii, quae caeteris omnibus praestat & eruditione, & accurata omnium quae ad Scripturam sprctant mentione. Hoc sane opus non poterat , si quidem pro Athanasiano habitum suisset, reticeri, ubi de industria Patrum Canones circa Scripturam sacram instituuntur. Praeterea haec Synopsis, quod
ν , ,. Flavius est, eum Epistola Festali Athanasii non consonat: nam Epistola praemissis Scripturae libris, qui
μνόμν ' id est, Praeteν bos asi; Iibri sunt, qui in Canone quidem non habentur I sed quos a Poribus de cretum in tes ris ab iis es, quἰ nuper ediscendi pietatis verbi gratia are serint: Sapientia Salomo nis, er Sapientia Sisaeb, Mia, Iudith, Tobias, Doctrina , ut vorant , .so lorum risor. At ramis, dilecti, eum illi in Canone re nantur, bi legantur , nusquam es apoe Dorum menιis sic A N. .. thanasius. At auctor Syn pseos tome diversum horum Catalnum texit: De libris , ait, veteris T
p. n. flamenti , quibur corradicitur , iam antea dia uins; ut sunt , Sapientia Salomonis, Sapientia Iesu fisi Sirae. ,
32쪽
strueb, Miber, Iudiib Tobias. Isis etiam connumerantur mecabaisi ιδῶ quatuoν , Holemaieὶ , PDImi Caniisum Salomonis , Susan h Horia. Hi ex veteri Testameuto sum, quibus eontradis tur. minde vero postquam Apocryphos recensuit' ad ανπλιγόμενα novi Testamenti transiit: Periadi Petri, inquit, Euangelium se aeum Thomam, Doctrina ω raseolorum, Cismos; . Ubi vides librum Pasi ris, non in Epistola solum Festali, sed alibi quoque, ut perutilem ab Athanaso laudatum, silentio praetermitti, aliosque libriri induci bene multos ab Athanasio nusquam memoratos . Huic arispumento ut occurrat Milemontius , hae postrema adiectitia esse ait. Uerum quis audeat adserere istaee invecta sui se nemo negaverit haec ad Scriptoris scopum adtinere, qui accuratissime , ut videre est, omnia ad Scripturam sacram spectantia, in recensione sita adtingere voluit . Sane cum tae aptissime cohaereant, nee valeant Athanasio adscribi; hine consequitur in totam Synopsn P. rem uispicionem cadere.
Nec praetermittendum, ea quae de veteribus Scripturae Interpretibus subjiciuntur, de Aquila sei. licet, Symmacho, Theodotione, &e. ex Epiphanii libro de Μensuris, expressa & a Synopseos Au.ctore in eompendium redacta suisse, ut cuivis legenti propalam erit. Hate vero Athanasi non essentetur ipse Tillemontius: sed pro more sito ille adjectitia & secundae manus esse dictitat. Id autem gratis omnino dicitur: nihil quippe illis praeter primum Scriptoris institutum sertur: haec re-eensere debuit is, cui exatham rerum ad sacram Scrii ram spectantium notitiam tradere in animosiit; hune vero Sciaptoris scopum Lisse, nemo qui legerit inficias eat. His nos de causis Synopsin Scripturae sacrae dubiam Sc suspectam habemus: qua in re, spero, quivis emunctae naris homo nobis adstipulabitur.
.an erit ia Fabriea HadH-ο tisana Getesias ei, Lais e Der M. ESt locus in Historia Arianorum ad Monachos, p. 1 . qui sic habet , πώ πιποιου-- ω o τινο --δἐ ia-ν ἀποτμηθῆνα ωι ubi de Episcopis Arianis agitur, sui Sardica fugientes omnia tumultu & caedibus replebant, Esse cemnique tit ex Fabia , ἰω scilieri dicta, decemia eorum capita trumarentur. In editione vero Commetiniana imitur, Pisc- λαi-ν, Typographorum sane mendo : quae lectio in editione item Parisiensi anni 2627. ad Commetinianae fidem exprimitur. Veram nos teritonem, ut supra, ex optimis Codicibus & nominatim ex Regio perantiquo, resti. tuimus: iis item suffragatur Nannius, qui ita vertit, decem laicorum evita In Commesiniuina Iectione aptam sententiam svistra quaeras: nam quid, quaeso, sibi vult illud: Effecerantque ut ex Fa- helia taliae Disorum evisa praeriderentuνὶ Hanc tamen viriatam lectionem Tillemontius , Herma
lium sequutus , verae anteposuit, atque ita vertit ac si legeretur , πωιώ-- απὸ τῆς καλι- ο ν δ - λώικων ἀποτμηθῆν- ,πει- eeeruntque tit ex Fabriea Ecclesiasticoram in urtiliorum evita praeciderentuν. Sic ille tuo marte : eum tamen Ecclesiasticorum in Hadrianopolitana Fabrica caesorum nulla uspiam mentio habeatur: & alia quam asseruimus lectio optime habear. Fabricenses autem Hadrianopesi mmno numero suisse ab Ammiano Marcellino memoratur. Omnem O plebem, inquit Ammianus Marcellinus, eum Fabrisensibus d puorum Hiie ampla muti tuas. Cum it 6A. F. tiaque Ariani Episcopi, stimulante scelerum conscientia, quo Sardicensis Mimi iudieium subterkyrent, Sardica te proripuissent, ubi conspexerunt Hadria nolitanos se periatae timiditatisque nomine aversari. atque a communione abhorrere sua, ministro uit Philagrio , auctores fuerunt ut ex F ritutissi icensita, qui pars magna civitatis erant, decem eapite minuerentur. Qua in te nihil dubii diruficultatisve miduum.
The utam Traianopessanum tempore San rassis S modi defunctum esse probatur. ΙN editionibus Athanasii Commetiniana & Parisiensi anni Iba . locus aperte vitiatus exstat, und exortae de obitu Theoduli Traianopolitani controversiae sunt. Locus se hahet iisdem in Editis,
των μοθωων' Hanc clausulam manifeste mutilam ex Regio Exemplari antiquissimo sarei vimus hoc
id est, Obiit e rete Comm n sere nosis Mapae memoria Tisodarus, dum iis eatam antibus suga er x visibἰ eo Herete ob eorum quine criminationem, evisis stiriae damnatur. Quae lectio plane asseritur ex Hilarii versione Epistolae Synodi Sardicensis dictum illud praeferentis : quae versio eodem tempore concinnata , magni est ad lectionem confirmandam momenti . Decessit enim, se ibi, coepiscopus no ster, beatissimus Theoritas. Et sane vox εα μιτν , quae eum apud Athanasum, tum apud Theod retum, qui eamdem Synodi Sardicensis Epistolam adtulit, circumfertur, de defuncto solum dicitur. Unde ejusdem Theodo lectior em corrigas, quae se habet, is,. e. γῆν ι συμπων e. ubi tamen d Hissimis Valesus sie interpretatur, Obiis igitur Commisistis o haneque putat esse diasti sententiam. At quod Valesium & Tillemontium ἀι ἀμαχανὼν egit, Athanasus in nistoria Arianorum ad MLo-Vries ianachos, post enarrata Sardicensis Synodi usta, tae de Arianis Episcopis subjicit. M δἐ
των --ἀι αὐτῶν ins προτί ι ειχθῆνα ' id est, Qui autem depositi fuerant, quos Dei a unoscere par erat, post ades turpem fugam talia perpetram , ut levia priora De nora ras eiata a videreu ais....
tur. Haec porro facinora sub haec recenset Athanasius, quod stitieet decem Fabricenses, de quibus P. τε supra, obtruncari curaverint; Episcopos, Presbyteros, Diaconosque extorres secerint; ae Olympium
33쪽
Τheodulus post Sardieensem Synodum ad neem quaeri, qui in ipsi Sardicensis Synodi Epistola ob. iisse sertur Verum in iis ne minima quidem adest difficultatis ratio: nam, ut ex allatis superi verbis liquidum est, Athanasius non modo quae post absblutam Synodum: sed etiam quae pin M. gam Arianorum Praesulum, antequam Synodus perficeretur & Epistola Synodalis daretur, gesta sunt, promiscue recenset: idque sane vel hinc perspicuum, quod eadem suae hie . scilicet in historia A. rianorum ad Monachos, de Theodulo post fugam Epileoporum Arianicae samonis gesta memoran. tur, in Epistola pariter Synodali Sardicensi recenseantur . Athanasius quippe in historia ad inna.
P. x o. etas, postquam res Synodi Sardicensis enarraverat, talia satur, Αυων, λιδ ιν
ambor 1n Thracia Episcopos, 'bositis sitis ort--xor Urer, cum binini suae adserterent se infimsonios, eriumniati sunt. Er Quis primo egerant Eusebiani, eaque de re scripserat Imperator consanistius e fecundo autem ipsi calumnias redintegrarunt. Iliud autem titera ferebant; in non modo ipse urbi is bus Ecelesisque suis pellerentur: sed etiam capitali parua , se ubi reperti fuissent plecterentuν. In Epia
devenerunt, ut conentur etiam Episcopos perimere t er sane occidissent; nise im eorum mari s sese fuga prer Οἰssent. Oblit e te comminiser noster beatae memoriae Neodulus , dum iis ealumniantibus fugasbi consulereto ob eorum qu pe erim nationem capitis damnatus fuerat. Ubi videas, eadem , quae Α-
thanasius post Synodi Sardicensis historiam enarravit, ante absolutam Symiuum Sardieensibus Episcopis nota, ideoque ante datam Epistolam necessario gesta fuisse. Qua in re sane dubii nihil suboria. tur. Nam Ariani Episcopi ante initam Synodum Sirdica auisaerunt ; & statim pro more solito multa in Catholicos moliti sunt: Olympium & Theodulum suis artibus capitali lententia damna, tos , ad fugam compulerunt: qui Theodulus, dum se periculo subduceret , e vivis excessit. Eius porro obitus ante ibi utam Syniaum & datam Synodalem Epistolam contigit. At enim Synodus post sugam Arianorum inita, ad multum temporis extracta fuerit neeesse est : nam infinita prope ibi. dem excussa & examinata suere; ut in Synodicis ejus Epistolis videre est . Dum tae gererentur, Theodulus erofugus obiit: ejusque descessus nuntium ad Sardicenses Patres, Epiuola Synoe
dica nondum conscripta, allatum est.
De segni ais meis . Vox bis occurrit apud Athanasium in Historia Arianorum ad Monachos , nempe μ
i duae e terique mendici eleemos=nam acciperent; iussis ea diripi . quae erogabantur , vasaque, in quibus oleum vinumque deserebant, confringi. Et ibidem p. Iso. En έαν λ ν- ώι ανιξόλι' id est, Hermiam qui mendisos , sive, mendicorum peris abluebat . Hunc vero postremum locum inauspicato verterat Hermantius, Hermiam, qui angiportus non pereior lavabat, Gallico vulgari idiomate, Ies eui de sudes me se nam, ut liquidum est, vox ἀπιξόλι homines quospiam fgnificat . Tulemontius vero his vult intelligi inclusia sive incareeratos homines: nec felicius sane; siquidem ut ex primo loco propalam est; erant ii qui stipem ebant, sive inopes & meruli ei , qui eum viduis panem emendicabant. Et sane Athanasius quos ανιξ: .s ante vocaverat, δωσμίω sve egenos infra nuncupat,
-ς αδιλ --ἐπιδιδω- -τας' id est, Nam eum viaerent egenos O miduas , qui eum Duae Eecusas Arianis tradidisset, in sit versari nequibant, in sedentes in assignatis Ilai Deis a cieritis, quiabus viduarum cura concredita erat I cum cernerem, inquam, fratres promto ipsis animo elee- am re Athanasii loquendi ratio manifeste indicat - -εξόδουι, perinde atque viduas, mendicos: nam ait, e γήρ οῦ χορων ε λαλν--εκε
bus oleum vinumque deferebant confringi. Ubi illud, δεών palam indicat, ipsas viduas innumem comprehendi, qui ad usum necessaria vicatim emendicabant, s militerque &uiduas erogatum oleum ia vasis detulisse dieitur, quod de incarceratis neutiquam intelligi potest. Itaque vox hic non ex particula negativa α adjecto ν honiae causa conficitur, ut vult Tillemontius, neque innificat, inestiuus & incarceratus; sed M. u. constat ex Mae & Θ- ita ut sint ii qui ανα - in exiribas viam, , stipem ereunt & emendicant. gam, &e.
34쪽
pre aramne d quo pacto litis meis iudicumque auctoritate, is fugo verterint, affines domestrasque Aseram domibus deturbarint I militum scilicet opera, Gorgonsire Ducis, qui plagis eos Ianeinabat I qua pacto , illarum, rem sane erudelissimam, in eorumque, qui Iam obierant, panes, quantaque contumeliadis merint, nequaquam verbis eniantiari potes: eorum quippe crudelitas omnem enarrandi facultatem suo peros. Ibi Nannius, τῶς ἄρ-s, Latine vertit, artus sive membra: quam amplexus interpretationem est Hermantius, & post eum Tille montius, hoe nixi Argumento: An postquam Ariam non pa eos enecarunt, pro re omnium crudelissima habeatur, seorum panes diripiant 8 nonne ad rem aptius 2 dicatur, homicidas illos eo erudelitatis devenisse, ut artus sive membra ea soriam discerperent λ Non ti NM., i. advertentes, non mortuorum modo τι ς ἀρτους , sed etiam vivorum & pofugorum direptos fuisse, quod de artubus & membris dici nequeat. Sie etiam in Apologia de Fuga inter Arianorum iaci. nora hoc enuntiatur, πραν--ορπαζον- οἰκ-ι κώ -um, id est, Orphanorum Niduarumque δε- mus edi panes diripiebantur I non autem, discerpebamur artus er domἰ. Etsi enim impetratum a consuetudine fuerit, ut Latinae quaedam voces a Gratas illo aevo usurparentur, ut rixas .e,& aliae id genus; at numquam ἀνωι, aut similes tam vulpares & samiliares eodem usu venire deis prehendas, cum maxime δι-ι, si pro Latina voce artus au etur, amphibol etiam pariat . Quod
dicunt autem non summae crudelitatis videri, si eaesorum panes di Apiantur, id nihili est: nam praterquam quod non defunctorum tantum panes direpti seruntur ibidem , sed etiam vivorum & pr sugorum; eaedere quidem de lancinare, utpote specie saltem iuridire infli Ebim, defendi potest: ρο-nes autem & domos caesorum diripere, summae crudelitatis est . quia ex mera violentia, nee ex Iudi eum decreto fieri potest.
An Liberii contra . ibanasium Epistola germana sit, necne.
ΙN Fivstmentis Hilarii legitur Liberii nomine Epistola ad orientales , qua testificatur Libinus cit. ii ,1.
se Αt nasum eausam dicturum per Legatos evocasse Romam, re gnantem vero a communi - . . ine Romanae Ecclesiae alienum declaralle. Iuvat porro Epistolam, quae perbrevis est, hie adscribere; ut expeditior sit eius vel tuendae vel repudiandae facultas. Dilectissimis fratribus & eoepiscopis nostris universis per orientem constitutis, Liberius urbis Romae Episcopus aeteream salutem.
Studens Dei θ emordiae Getesiarum, postea quam literas Caritatis Destiae d. nomine .arbanasi meaeterorum factas aci nomen Iulii bona memoriae Episcopi accepi ; seeutus tradisionem maiorum , Presbre res urbis Romae Luetum, Paulum Heliantim e latere meo ad Alaxandriam M supradictum Alba sum direxi, tit ad urbem Romam veniret. ut in praesenti id, quod Actesae dis plina exstitit, in eum tueretur. Liseras etiam ad eumdem per supradictos Presisteros dedi, quibus eontinebatur, quia s non veniret, siset se alienum esse ab Ecclesiae Romanae communione. R ers igitur Presisteri nuntiaverunt eum venire noluisse. Secutus denique literas Camatis vesrae, quas de nomine supradicti ia Mnasi ad nordis stis , se aiis his i teris, quas ad unanimitatem nostiam dedi, me eum omnibus vobis, oe eum um ire opis Eeetesiae Catholicae parem habere e supradiectum autem Albanissum alienum esse a commmnisne mea, sive Gelesiae Romana, consonis literarum ne te sicarum.
Quid in bis sileris non sanctitatis . quia non ex metu Dei eveniens es sia Potamias er Epict tus, dum damnare urbis rima Episcopum Duaent , Aut in . r minens θnodo e tiaetur , audire bone erunt. Quinetiam Fortunatianus Episcopus Di Ham eamdem rursum Missis D scopis mittens,mbia profecis . Ut autem in negata Athanaso eommunione sibi polias essent onares , νωγε omnem si perieuli facerent I dummodo nihil Sardicensi Smodo , qua . thanasius absolutus .ariani damna I fuerant , decerperent; literae ex aerapto omni atque ab Alexandria m se admotae me quoniam quates ad Iulium pridem de reddenda exulanti iasianaso communione erant Ieriptae, tales nunc , - de subis sis inteli ei tir, ad Liseriam datae sunt de tuen a.
Hane Liberii Epistolam eum nostri in Editione s. Hilarii, tum nos ut suppostillam habuimus. Nam statim a morte Iulii Papae, & ineunte Liberii Episcopatu data dieitur: iniit autem Liberius amno 3s 2. At exploratum est utriusque metulis, Liberii & Athanasii testimoniis, nonnisi anno 3s7. Liboeium, taedio exsilii fractum, ab λthanasii communione reressisse. Et quidem de toto illotio; quod ab anno 333. quo Liberius Synodum pro eausa Athanasii postulavit, ad as . inter me, nulla potest oriri controverita, cum certum sit illum per id temporis nee officio nee Atlianasio defuisse: quod autem nec anno quo iniit Episcopatum, praematuram hane Athanasii damnationem emiserit, haud minus compertum: ipse quippe Liberius in Epistola ad Constantium anno 334. vel circu
35쪽
xxviii ANIMADVERSIONES IN v I TAM
ter data, de orientalium Epistiali contra Athanasium ad se missis talia satur, Qui Idem futtiam nωs eommodavimsu nostram, quod eodem tempore octoginta Episcoporum aegretiorum de Albisu sis sententia repugnabat u uti contra divinam legem visum est , etiam eum Episcoporum numerus
pro . ibanaso maior e si mi , in parte aliqua commodare consensum. Quod qui, amabo, dicere e tuisset, si jam missa ad Athanasium legatione, illum iter Romam detrectantem alienum a communi ne sua dixisset' Ad haec vero eum fractus aerumnis Liberius se purgatum Arianis esse cuperet, eorumque communionem expeteret, in Epistola sua ad Orientales anno 3s7. hare ait, 'O Albanasium non defendor sed quia susceperat eum boae memoria Iulias decessor meus , verebar ne sorte ab at quo proaricatoν J-icarer . . t ubi eognovi, quando Deo placuit, iusse vos illum con emnasse, mox consem sum estis modavi sententiis vestris e literasque super nomine eius per fratrem nosrum Fortunatianum ἀμῶ, perferendas ad Imperatorem Consantium. Hinc plane perspicuum est Liberium non ante Athanasium a communione removisse, quam literas ea de causa ad Imperatorem Constantium mitteret, quod
anno 3s7. factum: nemo quippe his perlecti, non sateatur, omnino repudiandam esse Epistolam illam, qua dicitur Liberium statim ab initio susceptae dignitatis Athanasium damnasse. Et vero ne
tempus quidem deprehendas quo Athanasium a communione sua removerit . Nam an. 332. Aprili vertente in Episcopum Romanum adlectus suit : anno autem 333. missis ad Constantium legatis Arelatem, ab ipso postulabat, tir juberet, sic Liberius, Aut jamdudum ipsi Naeuerat, ciuellium ad Aquileiam congregari; videlicet pro causa Athanasii, ut exquireretur an rejiciendus a communione esset necne. Ubi vides jam ante aliquod tempus, ut illo, iamdudum, signifieatur, de Synodo pro eausa Athanasii cogenda eum Imperatore misse Liberium. Cum autem anno 3s 2. Liberius in Episcopum Romanum adlectus fuerit, si illud, iamdudum, aliquot saltem retro menses significare comoedas, aut nihil prorsus spatii supererit, vel tam angustum tempus maneat necesse esti ut nul l tenus possint ea, quae in Liberii Epistola initio allata seruntur, tam brevibus includi limitibus. Nams Liberius anno 3sa. Aprili mense ad sedem evectus , Orientalium acceptis literis , legatos tres Lucium. Paulum & Helianum miserit Alexandriam, qui Athanasium ad Romanam Synodum evocarent, ae postea Legati, re insecta & Athanasio abnuente, Romam redierint, Liberiusque demum reluctantem Athanasium a communione sua repulerit, quod in tempus rejicias illam Aquilejensis Synodi indictionem: si quidem anno 333. Liberius ait, iamdudum Aquileiensem Synodum indictam suis. se pro causa Athalia sit examinaim: pone indictam fuisse sub finem anni 3sta quo pacto alia quae a mense Aprili ad finem eiusdem anni gesta seruntur, tam brevi spatio emetiareJ Imo vero etiamsi ad ea omnia spatii satis esset ς an putes Liberium cum in medio anni 3set. literas Orientalium
accepisset, mox Legatos misisset, ac post eorum reditum, Athanasium a communione sua removisisset . statim Synodum in Athanasii gratiam postulasseὶ Annon haec ασυeα- essent, etiamsi, quod tamen negamus, spatii satis esset
Non minus eum Athanasii, quam cum Liberii dictis haec Epistola pugnat: nam is in sine Ap, logiae contra Arianos ait Liberium pro iudicio Episcoporum, qui secundum Athanalium sententiam dixerant, obstitisse Arianis, donec biennii exsilio fractus cederet. Et in Epistola en elica, scripta ν anno 3 sis. ait, Arianis Episcopis sidem habendam fore, si paria scriberent. Hostus , Μaximinus, Philosonius, Eustathius. Iulius & Liberius, &c. quod qui dicere potuisset, si Liberius jam pridem se Arianis Episcopis adstipulari declarasset Et suod magis urgeat, in Historia Arianorum ad Μωnachos, ait Athanasius, Arianos Liberium ab initio Epis collatus sui, κα- σαν calumniis apud Imperatorem vellicasse, ut abducerent a propositor . Utirati sunt impii homines , inquit, se sLiberium Diomare possent, omnes silico superaturos: exindeque curasse, ut ad ipsum Liberium Eusebius Spata mitteretur, qui aut donis aut interminationibus viri constanti im emolliret, eumque ad Athanasium damnandum instigaret. Spadonem vero Libe ius se affatur, stui, quaeso, adversus Alba.
sum id agatuν ρ nam quem non una solum, sed m altera S odus ex toto orbe coacta, purum n- noxiumque desarauis , quem Romana θnodus cum pace dimisit, quo pacto damnare Munius ρ suis nos probaturus es, si quem praesentem amanter excepimus , ad eommunionemque admisimus , absentem
Mursemury non Ecclesiastisi eanouis illis est. &e. Queis ipsa luce lucidius est, Li herium ab initio Episcopatus sui, rem insolentem & contra Canones esse putasse , si Athanasius aliquot in Synodis absolutus, ab Ecclesiastica communione removeretur; atque adeo Ehistolam, quae in Fraementis Hilarii qualem supra descripsimus circumfertur , ubi Athanasius a Liberio Episcopatum ineunte da. mnatus dicitur, suppostitiam esse. Nam praeter ea, quae supra diximus, animadvertas, quaeso, nullam vel Arianos, vel Eusebium Eunuchum, vel Conliantium Augustum, quorum cum Liberio colloquia, & quidem prolixa seruntur, pristinae illius eontra Athanasium dictae sententiae mentionem fecisse: quod certe validissimum erat ad Liberii tentandam aequitatem incitamentum. Et sane dixis.sent illa, Quare Athanasium, quem tute jam damnare occupasti, tam naviter nune defendisὶ quo sum istiae mutatio tam repentina λReponit Tillemontius, Eam Epistolam Liberius in areanis habuit, nee emisit; sed anno tantum, θω .. 3s7. postquam aerumnis fractus cesserat, ipsam evulgavit. At si de Epistola tantum ageretur, vix aer M. ιg. ne vix quidem staret illud sive ratiocinium, sive commentum. Cum autem legatione solemni trium Presbyterorum Liberius Athanasum ad Synodum evoeasse seratur, interminatus communionis privationem ni accederet, incassum inter arcana haec computare satagit . Nihilne horum sub orati Arianisuerint' An inter arcana hae item legatio statui possit λVerum instat ille, Non possumus hanc Epistolam, utpote intermixtam aliis germanis Epistolis, prosapposititia habere. Haec sane abs re adseruntur' sup initia namque veris intermixta hoc maxime aevo deprehendere non insolens, sed admodum frequens est . Annon Liberii ad Athanasium, & Athanasii ad Liserium Epistolae, quae a multis retro saeculis inter germana Athanasii opera locum habebant. jam cuivis lasaci viro pro supposititiis habentur λ Annon, ut habet Athanasus in Apo stia ad Constantium, Ariani non modo Athanasii & parium, sed etiam Imperatorum nomine Epistolas confingebant: quid vetat δc hanc item confictam ab Arianis suisse
36쪽
ET SCRIPTA S. ATHANASII. xx lx
Quod ad Appendicem Hilarii spectat, etsi illa admodum perplexa sit, ac vitiata circumferatur, vid tur tamen ille , tamquam de re suspecta dicere, in his literis nM Dasiratis ρ-. ex metu Dei eveniens est ρ Nam Hilarius, qui numquam Athanasio & fidei orthodoxae defuit. nihil Latitatis in hisce literis deprehendere potuit. In subsequentibus autem indicat, Polamium, Epict tum & Fortunatianum. Epistolam illam Liberii respuisse. Uerum luee adeo intricata sunt, ut vi aptam sententiam expiscari possis. Sed satis sunto quae de Liberii Epistola diximus.
Epi a Caibolica ibanasi D , necne. Non paucas in hac Epistola perefrinitatis notas deprehendimus; etsi illa adeo brevis sit, vix ut pagellam absolvat. In ipso quippe titulo vox Epistola Catholim ita insolens videtur, ut mirer si ulpiam apud Patres usirpatam reperias: squidem haec vox septem Catholicis Epistolis noni eas
vulgo nuncupant in consecrata deprenenditur. Ad haec vero, Epiliola istaec in antiquis Athanasii v rum collectionibus non comparet; sed eeregrinis in locis reperta est, permixta stilicet eum operimis variorum: nee stylum Athanasii latui, imo vero multas ibi voces Attianaso minus ustatas, & ins lentes reperias. In titulo quippe praeter illam supra notatam, vox --π-ο- , Athanata non usiavenit, qui semper 3c quidem frequentissime habet: his adjice συμ I, - -ς .iram, &πν iis, ignotas Athanasio voces: qui priorem sexcenties sic effert, π ει ι, vel visu ; secundam vero dia,ν σνῶμα ubique scribit. Hinc animadvertas, huius Epistolae auctorem, quasi rem maximi momenti dicturam Epistolam ordiri, & ramen paucissimis rem absolvere, ut vix sciatur quae res quodve ne otium se uigeat, Sc ad scribendum impellat. Ne multa, quoties illam perlegi, in peregrinis versari mihi videbar; ita dissimilis Athanasianis operibus est: neque tamen vaea vel, ,.ει -- judicium ferre ausus sum; sed inter dubia locavi. Tillemontius contra vult penitus certam, nec Masi inidis . Lis sub judice pendeat: nobis quae causa ambigendi si exposuisse satis esto.
De aliis dubiis inbanasi operibus, de quibusdam fragmentis. O Rationem , cui titulus. Unum esse orsum, dubiam esse cum muItis doctis viris e semus, nee dubiam diffitetur Ussemontius. Verum ait, quia tae oratio a Petro Diacono in Epistola ad S. Fulgentium laudatur, nos arsumento, quod hinc adversus opinionem nostram emitur, occurrere debuisle. Sed argumentum hujuin ii ne minimum quidem negotii facessere possit : opuscultam enim perantiquum, & Athanasi nomine saeculo Nestoriam editum filisse arbitramur. Quid mirum igiturti saeculo sexto Athanasii nomine a Petro Diacono laudatum fuerit λLibrum de Incarnatione, qui in prius editis contra Paulum Samosatenum instes us erat, nos inter dubia opera ablegavimns; Tillemontius vero γυπιον esse pugnat. At longe plures suspicandi causas praesert noe opusculum, quam oratio, Unum ese Christim , suisque se notis prodit Nin ano aevo fuisse consectum. Id vero propalam videtur ex hoe uno loco, ἐ- ν)-os, se ibi, D ν-
flans I ad eujus sm I iud nem es , CH sum unam esse personam, O non duas , ut jam nerediaitas ma iudine dis nae gratiae desistita ia geni lium staudatum protina , verre oe fumma vi e tendit: in caeteris item, quae subsequuntur, Nestorianum errorem tum grassantem videas. Haec vero Athanasii aevo adscribere non licet: ubi enim Athanasio superstite videas haereticos duas in Christo personas esse aperte dc summa vi contendere. Haec etiam ad. Nestorianum saeculum per tinere, indieare videtur C ex antiquissimus Basiliensis, qui ad marginem , ubi de Paulo Samosa-teno agitur, sic habet, δ. ἀρχη τοι Nwκ- -ἐσι- ό M id est , Nesorianae baeres inlitum dedit Samosatenus. Ad haec vero, hoc in opusculo adsertur hase Apostolici dicti lectio. . )ώι ιν νι-as is senia' Deus manifestatus es in came . quae in nonnullis Graecis exemplaribus habetur ; in aliis vero legitur, δ ἰ M a. ἐν σαμ . , Quod manifestatum ess in eame. Priorem vero temonem num tuam Athanasus in scriptis suis adtulit: quo manifeste liqueat eius exemplaria posteriorem habui Ge: nam si priorem illam circumtulissent, locum sane contra Arianos opportuniuimum , sexcenties
usurpasset Athanasius, qui ineredibili diligentia Scripturas pervestigavit, ut fi P contra C illi hostes objici possent, ex saera penu depromeret. Hae nobis dubitandi causae: hilque perspectis neminem puto non haesitaturum, nisi quia ulterius decernatur. Tractatum cui titulus, Quicumque dixerit verbum eontra Filiam hominis , opinatur Tillemontius esse partem Epistolae ad Marcellinum : quo videas. non legisse eum qua de noe Fragmento diximus. Est quippe, ut ex optimis Codicibus & ex serie comprobavimus , pars postrema Epistolae quartae ad Serapionem. Vide quae hac de re neenon de Epistolis ad Serapionem edisseruimus p. 239. initio secundae partis. Earum quippe seriem haud dubiis indiciis & Codicum auctoritate restauravi.
mus. a ματα,πM Vero ingravescente morbo in extremisque versans, haec non animadvertit.
Caeterum fragmenta in Leviticum, & in Paulum Samosatenum, quae jure suspicatur ille alicunde divulsa suisse, nos in Syllabo ad frontem operum Athanasii unde excerpta fuerint indicavimus. Restat ut de ordine operum Athanasi paucis agamus: Tillemontius quippe quam tenuimus rem poris seriem, non omnino probatam sibi testificatur: nam, inquit . paucissima sunt Athanasii op ra, quae quo tempore conscripta fuerint adsignari valeat : quare alium ille ordinem secundum argumenti δέ materiae rationem exinsumit, de commodius iniri posse aestimat. Uerum hae Tillem-- Tom. III. g tit
37쪽
YYY ANIMA D. IN VITAM ET SCRIPTA S. ATHANASII.
iii observatio ne vel tantillum nos a Imstino instituto dinisvet: quia ex diuturna Athanasii script mm tractatione, commodiorem nostra non posse texi seriem comperimus . Siquidem contra quam putat Tillemontius, inter Faecipua Athanasi opera pauca sunt, quorum tempus , circiter saltem, ignoretur. Nam duo Libri contra Gentes, qui agmen agunt, ante Arianorum tumultum ab Ath nata ju.ene conscripti sunt. Expositio fidei proxime sequens nullam praesert temporis notam ; sed quia ejusmodi doctriim causa cum Arianis pugnatum est, ante scripta Arianismum oppugnantia commode locatur. Tractatus in illud, omnia mibi tradita sunt a Patre, quia ante Eusebii Nicomedien-ss mortem scriptus sertur, imae contigit anno ab anno 339. quo redux ab exilio Athanasius Alexandrinae sedi restitutus est . ad quo obiit Eusebius, scriptus saerit oportet . Epistola Eneyestea anno 3 I. certissime scripta est . Apolisia contra Arianos anno circiter aso. edita fuit , ut fatetur ipse Tillemontius . Libri de Nicaenis decretis & de sententia Dionysi, post reditum Ath nasi a secundo exsilio & ante tertium adornati sunt , scilicet ab anno 3so. ad 3s . ut ibi coinprobatur. Epistola ad Dracontium, imminente ultimo Athanasii sub Constantio exsilio anno ei retiter aue ipso satente Tillemontio. Quae sequuntur haud dubiis notis se ordinamus: Epistola ad Episcopos aegypti Sc Libyae anno 335. Apoli ia ad Constantium eodem . Apologia de suga anno ues. Αpologia ad Constantium eodem. Apologia de fuga anno 3s7. vel q38. Epistola ad Serapi nem de morte Arii & Historia Arianorum ad Monachos eodem anno 3s8. Orationes contra Arianos eodem ei iter tempore profugus scripsit. Pariterque Epistolas quatuor ad Serapionem contra Α-rianos & Ρneumatomachos. Librum de Synodis sabsequentem anno 3 sq. Tomum ad Antiochenos anno 351. Ηaee maxima pars operum Athanasii cum ordine temporis , tum algumento cohaerent,& Arianici tumultus seriem quamdam exhibent, ac pene omnia polemita, historica simul & ων matica sunt. Illa porro seiungere, ae distrahere, diversis ue titulis eum dubiis etiam operibus permixta digerere, ut tentavit Tille montius, cum recta ratione ita pugnat; ut libenter ad ipsum Tillemontium melius consultum , si in vivis esset, appellarem. Neminemque puto fore, qui haec a curate perlegerit, quin haec nativo ordine distributa esse contendat , & quin aegre serat aliam pro-' poni seriem & ordinis rationem. Haec satis sunto: cum maxime quod ordinem & seriem Nerum cujusψis Scriptoris spectat, arbitratu & nuru quisque suo iudicet , & alii alia ratio digerendi placeat. Exempli causa: si parem Tillemontianae operam suscepissem, numquam induxissem animum, ut res historiam Ecclesiae spectantes vitis sanctorum & virorum illustrium singillatim deseriptis imcluderem : unde illud importunum accidit; ut cum res v. gr. Nicaenae Synodi quis perlegere velit, non sub uno titulo omnia simul posita deprehendat ; sed ad Constantini , Alexandri Alexandrini, Hosti, Athanasii, Eusebii Caeseriensis & aliorum vitas, diversis etiam in tomis conscriptas, remit latur; ut quid simpuli eorum eadem in Synodo egerint ediscere queat. Verum quae mihi ingrata est Tillem tiana ratio; aliis fortasse perjucunda de rebata erit: neque mo probantibus & laudantibus repugnabo, dum mihi quid sentiam libere fari liceat. Perinde vero liberum erit erudito & M. nevolo Lectori, de animaduinionibus mssitis in utram visum fuerit partem serre iudicium.
In Cosmae AEgyptii Topographiam Christianam
CAPUT UI. De Epistolis Festalibus Athanasii, quae in decimo Cosmae libro exstant. I. De Dissolis Fesulibus Athanasii. II. Cur Pasebales dictae. III. Dissota i eujusdam
δελ σι ἰ βώων de restituenda quadam Albanasi lectione. Pistolas Festales Athanasii, quarum fragmenta aliquot senersunt, magno olim numero suisse pla- ι .. in L num est, quando ex Qtiadrages ma quinta excerpta quaeram Cosmas adsere. In vita vem S. Athanasii a Coptis Arabice adornata, cujus versonem Latinam in nupera Athanasi editione adtulimus, ad quadraginta octo numerantur. Ex conjectura porro diximus scrinias illas & missas ad i populum Alexandrinum fuisse, eum Athanasus in deserto latens, metu Constantii ageret: neque enim Epi
solae nomen praesentis viri Sermoni aut Homiliae aptari posse videtur . Attamen Epistolae Festales TMophili Alexandes ni & illi sileeestaris ejus, ad ipsis praesentibus & lo concionantibus re eitatae fuisse putantur; ut semper eadem dissicultas superiit, cur scilicet praesentium Homiliae & co
ciones, Epistolarum nomen obtineant.
II. cis.... Eaedem autem Epistolae Festales, a quibusdam Paschales item dieuntur , quia in diebus maxime populo recitabantur. Nee modo illas, quae in ipss Paschatis solemnitatibus, sed etiam' eas, quae per Quadragesimam, dum Christiani populi jejuniis, vigiliis aliisque honis operibus, sese ad salinum Palcha rite eelebrandum componerent, Paschalium sue Festalium nomine insignitas r , perias. Sic Epistola Festalis Athanasi, quae apud Cosmam vigesmaoctava notatur , in die Psm - ; imminente Paschali solemnitate dicta deprehenditur. Non aia re autem e it, ad me missam ab erudito Sc emunctae na is vim Epistolam his subjice. ωων, sive usu, necnon de restituenda quadam Athanasi lectione erudite & s e gaciter pro more suo edisserit.
38쪽
DE ΕΡIs ΤOLIS FESTALIBUS S. ATHANASII. xxxi
Epistola ad D. B. D. M Ex animo gaudeo jam proximum esse, ut quae pridem moliebaris demum feliciter exeant , aea edola veterum Patrum & Scriptorum Graecorum opera publicum in usum cedant. Quod dicis autem inter ea Athanasii opuscula, quae nunc primum eduntur in lucem, homiliam α sive in semim Palmarum haberi, ac similiter fragmentum Epistolae Festalis Athanasii a Cosma AEgyptio adferri, occatani mihi est, ut quae περι sive haud ita pridem scripsi, eademque opera meam de eastiganda quadam Athanasii lectione sententiam , tecum communicem, quam censurie tuae prudentissimoque tuo iudicio committo. Est locus in historia Arianorum ad Monachos, ubi post enarrata Arianorum & Ethnicorum in ii. Eeelesua direptione saei nora; immissam divinitus ultionem describit Athanasiius. Nam juvenis quidam ex petulantioribus Ethnicorum, ausus in Episcopali throno sedere . ac meretricium quidpiam
naribus personare. Deinde cum thronum ipsum convellere tentaret, pertractum thronum in ventrem impegit, alteraque die exstinctus est. Alter vero thallos agitare cum cachinnis ausus , amita ovi. Iorum lumine, occaecatus abductus a suis, postridie tantum visum recepit. Hi e vero postremus Io.
. πεποίηκεν . . . . νον2.ν ό id est, Ingressus item alius, qui thallos gestahas, eum, utpote ethnisus, manu sitis agitaret , caebianosque profunderet , derepense tenebris offusus , nibu m debat , nee ultra βι bat usi terrarum est a qui iamiam coit murus, a eo mitibusque Dir manu abutiesus ae sustentatus , ex viso vixque postruite me is compos sectus es, facinoris iuxta easus sui immemor , sceleratus ille.
Ubi mendum suspicari me sat me, dc loco aliam substituendam lectionem esse puto . Nam eum multi alii ethnicorum immania scelera admiserint, saeram mensam, thronum, subsellia, vela. que Ecclesiae asportata, ante seres Ecclesiae incenderint, eoque impietatis processerint, ut eodem igne dux idolis adolerent: eur in hune cadat divina ultio, qui nihil aliud mali admiserat . quam quod ramos agitaret & haec agendo rideret: levissimum sane erratum, si cum sexcentis aliis tune in Eesia perpetratis sceleribus conseratur quippe nihil aliud est, quam κλαδ,ι δοῖ ἄν , arborum ramus; sive etiam speciatim ramus olivae . Ramos autem sive thallos gerere & agitare, perinde Israelitis ae gentilibus in usu erat. Legi Dei jussum suerat Hebraeis, ut in sesto Tabm naculorum rami gestarentur: suosque tandem Thallor ros Iudaei atque Gentiles pari ritu usurpabant. Hoc Christas modo a Ierosolymitana plabe , cum Ierosolymam ingrederetur exceptus est , ικοπαν κλαω ἐκσῶν δίνννων , ramos ex arboribus e debant, ait Matthaeus; Ioannes vero ait , Ierosolymitanum populum Christo obviam venisse cum ramis palmarum ri βαύα σων ναιν κων. vox autem sivia nihil aliud, quam & αλμι significat: & generatim quidem vulgo se usurpatur Athenis tamen da ος speciatim pro olivarum ramis usu veniebant, cum in Panathenaeis oleae, arboris scilicet Palladi consecratae , ramos gestarent. Verum Θαασς, ut diximus, vulgari more pro arborum quarumlibet ramis
Hic ramorum usus, ritu peculiari a priscis Ecclesiae temporibus consecratus erat. Athanasii quippe Epistola Festalis 28. eujus fragmentum adferre Cosmam Agyptium narras, ωι - βά. conscripta orat, similiterque alia, quam nunc primum cisis, ejusdem Homiliam: ac frequentes ea de re homilias quarto saeculo videas. Quod tantum ergo lacinus ejus qui thallos sive ramos in Ecclesia movit, ut is ex tanta sceleratorum immania perpetrantium frequentia , solus divinitus immissam ultionem expertus sit λ An dum alii rapinis, incendiis, profana thuris oblatione Ecclesiam impune violarent, hic solus uia ramos gestaret moveretque poenas dederit λ Annon haec item Christianis in usti erant Cyrillusane Ierosolymitanus Catechesi x. isque Athanasio aequalis, ex assignata palma quapiam ramos a Christianis excerpi solitos testificatur, ure βαία χιών πῶσ1 -ῖι πινε Δημῶσιν , ramos submin serans omnibus qui tune benedicunt. Goarus autem in Euchologio p. 7 s. dicit a ta lignificare, κλαδοι in δίνγνου καθωμιν. . Turbae namque ChrUD Jerosol mam ingredienti praeibant, manibus fraentes astia σων δἐνδρων, sive κλαδει δεῖ δίνδρων ' hinc apud Christianos exorta Ramorum caerimonia r quae , uti commo stratum est, i pis Athanasii aevo frequentabatur: in historia quippe Lausiaca legis c. 3ς. οἱ αἰελ ἰ.... με- βόων κλαδων ἐλαίων, fratres eum ramis olivarum . Et in Apophthegmatibus apud Corielerium. legitur fratres eum ramis obviam Macario venisse, βόνοι - βα--Q ατ . rumν αὐ . Ammo nius qui Μonachorum Rhaithu Martyrium descripsit, de Athanasio aequalis suit, narrat ad exsequias Martyrum eo nestandas Monachos βαίων ε , eum ramis Psalmorum cantu processisse: atque in occursum reliquiarum cum ramis palmarum omnes accessisse, πωστι si code. ι ἐκώ δε-
Ηine manifeste colligendum videtur non veram eam esse Athanasi lemonem; sed vitiatam sententiam restaurandam oportere. Quid porro huic voci substituamus λ .. ., haud dubie: proclivis mutatio est; nam Librarios ignotam sibi vocem - ων, in θακω. commutasse necesse fuerit: siquidem frequenter in veteribus libris minus notas voces in alias adfines commutatas observes . Et hie exsecrandus ille ausus erat, hocque ingens flκitium, quod stupendo prodigio ulta est numinis ira. Inter enim abominabiles AEguptiorum Graecorumque ritus, detestabilior nullus erat eo φ-ων uis, cujus teste Plutarcho in Iside de Osiride, auctores erant aegyptii. Hi quippe in honorem Isidis & o- siridis obscoenissimam hujusmodi caerimoniam induxerant. Atque ut prior ille Ethnieus juvenis, quia petulanter in Episcopali throno sedens meretricium quidpiam naribus personam, πορνικο , vel Ithyphallum, quod est ἐσαιεικαν sive meretricium canticum, emiserat, divinitus immissas poenas luit; alter quod in Ecclesia phallos gestaret & Uitaret, promerito item supplicio, eoque divinitus immisso, castigatus est. Ritum Phallorum in Euteriae cap. ες. & so. commemorat Herodotus: quem ab AEgyptiis mutuatos Graecos esse testificatur. Verum aegyptii Priapi statuas item gestabant, Graeci vero phal
39쪽
xiYii DE EPISTOLIS FESTALIBUS S. ATHANASII.
Philto, solummodo. aegyptios quoque Phallum in Isidis Osiridisque sesso gestasse, testis est Plutar
chust quem ritum , dc phalli pompam Herodotus in Euterpe ait a Melampo in Graeciam ex IE. gypto translatam, atque ibi in honorem Bacchi, qui pro Osiride habebatur, celebratam fuisse :
Eusebius Praep. Euang. l. e. a. p. s. Diodori locum adfert, quo dicitur Isidem Osfissis ymis, rimis imaginem divino cultu honestas. Et est hodieque locus apud Diodorum I. I. p. Ist. Narrat a tem Diodorus, Graecos ex AEgyptiis Bacchi festa mutuatos esse, διό ε ωὐι Ex Line A Ab-- . -
Clemens item Alexandrinus, Phallorum institutionem & originem Baccho adscribit: qua de re obseeenum profert & cui honos praelandus sit, Protrept. p. 22. & 22. quo insanas Gentilium super.
stitiones derideat & traducat: admodumque frequentatam Phallorum caerimoniam indicat, φαλλοι - , πολλαι δει ανσώ Διονυσν . Parique modo Theodoretus De Curat. Graec. assect. Serm. I. ubi de
Phallis multa. Neque vero Bacchi & Osiridis tantum colebantur Phalli : nam , auctore Pausania in Eliaeis, Cyllenii Elidis populi Mercurium summo cultu δέ honore prosequebantur , cujus ori, ιν αδοι,, ἐωἰ --Hulul modi porro Mercurii sive Hermae statuas delineatas videre licet in
Romani quoque, ceu numen quoddam praecipuum, m vel fascinum, venerabantur:
tuque prodigii & monstri simile est, Virginibus praesertim vestalibus hujusmodi eultum desere
t: apud eosque talia schemata, ceu crepundia & amuleta , e collo puerorum & imsistium pendebant. Idipsum in curribus triumphalibus ad tutelam & e sidium Imperatores gestare solebant: qua de re diserte Plinius lib. 28. cap. s. Illos infantes religione tutatur m fasUnus , Imperatorem qume, non solum infantium cussos e pu detis inter sacra Romana a Vesalibus ιοδ ιυν, σeurrus triumphantiam subtus pendens defendit , medicus imidia . Varro de lingua Latina paulo ante finem sic loquitur, Pueris turpicula res in collo quaedam suspenssitur, ne quid obsit Mnae sese eausa. Hinc porro colligas, φαλ ac, non vero δάλως, apud Athanasium oportere; nam Thallorum usus, utpote ab 1sso Deo institutus, de a populo Dei veteris 3c novae linis pari ritu observatus, non tantam numinis iram provocare Diuit; ut inter tot scelestos homines, nefaria in Ecclesiae eon. tumeliam perpetrantes, hic rem levimmam, thallorum scilicet agitationem, aggressus, immissas diis vinitus poenas lueret. Quare φάλλαι legendum haud dubie videtur; ut ob Ecclesiam exsecrando m do violatam, jure eastigatum Ethnicum dicas. Proclivis sane mutatio fuit mi φ in eum paulum deflexa . litem, ut frequenter in manuscriptis libris habetur, pro d facile accipiatur, &e. Usque adeo placet viri doctissimi restitutio, ut si vel unus vetustus liber ms se net erret, in cunctanter δαλλας expungerem, dc ν λώι substituerem. Imo etiam sine ulla veteris mi. auctoritate, hane pro vera lectione probabiliter haberi posse arbitror. Ex undecim autem Athanasii Epistolis Festalibus fragmenta excerpsi Cosmas, nimirum ex secumda, quinta, sexta, vigesimasecunda, vigesimaquarta , vigesimaoctava, vigesimanona, quadragesima, quadragesimasecunda, quadragesimatertia, quadragesimaquinta. DIA.
40쪽
is disceptatum sit, res tamen adhue in ancipiti manet: alii namque illum temeratae Mer reum
agunt xlii ut rectae fidei vindicem defendunt; alii quaestionis dimittate deterriti, non audent in iis tramvis partem serra judicium. Ad postremos autem incunctanter accederem, nisi ex eo, quod iam primum publicatur, crisculo nova Marcellianis rebus lux oriretur . Huius adminimio non sine spe enodanda, in multis laltem, rei hactenus perplexae 3c intricatae, hute Diatribae manum admovemus, totamque hae in ea ta distribuimus. Praeit compendiaria de vita Marcelli narratio; hine exquiritur, rui fuerit ille Marcello adseriptus erecte: tum an in ejus contra Asterium libro deprehendi tmtuerit; einde num e rem illum in decursi vitae verbo vel scripto tradiderit ; itemque an ab Athanaso a communione remotus fuerit; demum agitur de Marcelli & Ecclesiae Ancyranae ad Athanasium legatione, quam nune primum edimus.
CAPUT LG--diaria de visa Mareelii narratisini anno 374. saltem centenarius e vivis excessit, Μareellus, anno circiter 274. Aureliano r . rum potiente natus sit oportet, eodem serme tempore, quo Paulus Samosatenus, cujus haeresntinaurasse fretur Μarcellus, Antiochena sede pulsin est . . Antis annum 3I in Ancyranum Episcopum adlectus, Ancyranae Synodo eodem anno celebratae interfuit . Hinc in Nicaena Synodo in Arium & asseclas acriter invectus, eorum in se inflammavit odia. Excitata vero diuense, in apeselum bellum erupit eum, Asterici sophista Arianorum vindice in edito ab se libro Catholi eam fidem opprinante, Marcellus insigni opere Asterium adortus, Arianorum primipilares vmnes exagitavit Haec princeps causa irarum, hi laevi dolores Arianorum, qui exinde classicum in Marcellum eane,
tra. eum ti s piis & moliminibus sunt mressi. Siquid- ulciscendae injufia eupidine, Umo Jero lymam, teste Merate, Marcellum evocant, ea usam di mram: deinde vem Constantinopolin ae-cersunt, abnuentemque riurare haeresin, quam in libm ejust emes contendebant , gradu oejiciunt, isque Basilium sub ant. Hinc Eusebius Caesariensis duobus contra inrcellum Linins tribu e aliis vario titulo Arianorum res vindicavit: atque ita gregalibus suis oblata crimina de fit, ut te ipse proderet Arianum. Tum ibidem contra Marcellum rem stremae gessit, quem violatae sanae doctrinae reum egit: ae instaurati Pauliani de Sabelliani erroris ae sevit. Hae autem in re non prorsus imsausto cocatu Marcelὶum adortus est: eximie namque non modo Arianis invises; sed etiam Cath licorum multis suspectus ese ecepit. Sub hae defuncto Constantino, eum aliis exsulibus Μarceilux sedi restitutus, non fine tumultu aeraedibus locum repetiit. Nee diu postea extorris denuo factus, ad Itilium Papam rereptum habuit. Ibi fidens adversarios tiro eat ad iudicium, Iulio fidei suae sermulam Mitiet, nullo, ut planum elu, vitio laborantem: suum contra Asterium librum desesidit, truncas sententias ab Eusebiums praxmmin senium detortas, adulteratam verborum seriem in Romana so. Episcoporum Synodo comprobat, dicta tuetur & ex eat: demumque ab Iulio & Episcopis ad eommunionem ut innoxius admittitur anno 3 L. Arianis vero non quiescentibus, detrectantibusque Romanum judicium ; parem sub hare fortunam expertus est in Sardicensi Synodo in mentea: ubi postquam eausam dixerat , purg-tus ipse; Ariani praesules damnati anathemateque percussi sunt. Iam prona Μarcello omnia erant:& pio dictam secundum ipsum duabus in Sy-is sententiam, spes videbatur esse neminem Catho Ilicorum ausurum ultra de sincera ejus fide dubitare. Verum feeus res ressi : nam sue quia mocellus, quae in libro suo ita adtemperate enuntiata erant ut possent in bonam malamve partem d flecti, in quotidianis sabulationibus secundum haereticam sententiam explicaret e five quia Photinus ejus discipulus parem impietatem, imo graviorem, palam & in Eccleua depraedicaret, qua de causa nec diu postea damnatus deposuitque est; hinc Marcelli fama in deterius versa: crescebat in dies suspicio, multi Catholicorum palam nominem, ut sabellio adfinem, damnabant e resque illo des cta est, ut etiam Athanaso, quicum ipsi hactenus necessitudo Se familiaritas interresserat, suspectus esse coeperit. Neque tamen, narrantibus Ileet Hilario & Sulpitio Severo , ab Athanaso tune damnatus, & a communione remotus sitit, ut mox eommonstrabitur. Postremis Athanasi vitae annis nova omniumque sorte gravissima in inrcellum tempestas exestatue r eum Baslius illa magnus &alii bene multi morti sunt, de virum imietatis causa damnandum predicant e tum Athanaso a Hores sunt , ut hominem a Catholi ea n de alienum . ab Ecclesae eommunione depellat . Sensi Marcellus vir annosissimus & pene eentenarius, jam proximum esse ut Athanasius ille , olim amicus & sortunarum consors, sententiam adversem se diceret, & eum jam periculum portenderetur, sui & totius Αi ranae Ecclesiae nomine Eugenium diamnum aliosque ad Athanasium oratores mi tit, commendatitiis Episeoporum Graeciae & Macedoniae , quibuscum pacem Sc societatem sevebat
Athanasius, literis instructos: qui recitata fidei suae sermula, erroris ab se & pravae opinionis se spicionem dimoverent: qiua vero hae fidei professo in omnibus sui partibur Catholica est, adscri- Tom. III. p ptam.