장음표시 사용
41쪽
ue inrcello baeresn Mathemare serit ι νb Ainam so& aegypti, admissa, eorumque Elis munita est 2 Hallὶ bantur rgo Fii Marcium petant ab rAtnanas. Basilii instigatione damnatum , e quorum numero Tillemontius. Nam, ut in hoc egregio opusculo videas. At nasus qui Ecclesiae Ancyranae Oratori us postulata concediti eorum ue fidei formulae adstipulatur . etiam eas, quas expetunt, commendatitias literas haud dubie dederit necesse est . Sub haec autem diem obiit Marcellus, annis circiter duobus antriuam Epiphanius de Marcellianis in Panario seriberet, sellicet anaol cir iter ω .: Nani cui Epiphasius Pa .ari uin suum si Pinus anno 37s- ut testificatur ipse, & anno sequente Tro. ad Manichaeorum haeresim numero os. devenerit, ut ibidem legis, eodem anno Marcellianorum haeresin numero 7 . scripsisse videtur, ubi narrat a duobus ei rei ter annis obiisse Marcellum. Erat porro tum Μarcellus, ut videtur, centenario major, utpote qui jam anno 36. canus, α. iis, episcopatu e insendisse dicatur ub Eusebio, itidemque ab Athamsior quae frequens is estutis . repetitio sexagenario naajorem spectare putatur. Post Marcelli decessum , vi iei- M, At, ranae Lcclesias Clexi' , ad Episci x S: Conses es Diocaesareae agentes adierunt, prol tis e commendatitiis Athanasii, quem vocint, literis, dataque fidei soranula huic ion absimili. sed breviori, wmmum is secietatem rogatiant, qua impetrata. recesserunt. Demum que Basilius, horum exemplo dc auctorii te motus, licet .aegre , Marcelli Clerum & ipse communiani suae insit tuisse creditur, En paucis totam de Marcello narrationem. Si quid vero praeter vulgarem Eroditorum opinionem hic enuntiatum deprehendas , id certis testimoniis adseritur, ut in se
Qui fuerit error Marcello adscriptus. I. m Mareelli sententia varia tradamur. II. suiu Baslius de Λων-li errore dieat. III. suta Diaphanius. IV. id Cbroo Ionius. V. suid T oriret . n. sista Eusebius Caesariensis. VII. Summa doctri ae Marcesilame , Nin, prorsus dissicultate vacat, quae fuerit illa . de qua Marcellus aerusabatur . haeresis : etsi namque. apud balit m & Theodoretum Marcellianae sententiae capita non cuM re serantur Eusebius tamen qui cum aequali suo disceptabat; qui ex libro Marcelli singula exter,sit , quR I err-m, vehere is speciem praeserrent , in qui Mam i non ita facile eum Basluo & Theod reto conciliatur. Jdcirco e re visum est scire, ut allatis in medium .iis, quae ab itidem Scriptoribus de Marcelli opimone narrantur, quae vere suerit illa diligenter excutiamus. Bas ius igitur in Epist. sa. quae est ad magnum Athanasum , haee habet et ... --ται δἰ
--δ. .s sis.' id est, Quaeνitur orem hic nonnullis ut urectarium, quod uidem nobis videtur; ut MadieMIi bHIn illi, tamquam malam oe noxiam, a sana fide alienam exterminent . seu iam ad hoc que tempus in omnibus quar feri ην sitreis eiserandum Arium, sursum ae deorsum veryantes anatb marinare, atque ex Ecclesia eliminare non esiant; Marcellum vera, qta ex diametro oppositam . hinimpietatem extulit, atque in ipsam Vn genisἰ deitatis e mentiam impis egit, Verb*ue appessationem imo Ie aecepit , nulla ae satisne impetunt: qui Unigenisum quidem Hei Verbum inarit , quatenus ad usum T ad tempus prodis , ae rursus ad eum ex quo prodiis reis ur.' neque ante egressum, este, nec post regressi m, sub Mere ait. Cujus rei argumentum sunt apud nos reo diti iniquis illius sene rapia libri. Attamen hunc nullatenus imp are visi sunt: quis in Me eulpandi, quia eum a principio Per Un
rantiam veritatis ad Ecclesias eam eo munionem receperint.
Idem Basilius Epist. D. ad Eustathium, Apollinarium & Paulinum, haec habet: ἡ μώ -i Πω-
ἀρμένον aiaria ἀνασπιος ων ' hoc est, Pol niu vero an od ad ordinat ouem Deflat culpandus fit, tui ipsi diser iis a nos sane quod Mareelli Aematibus fidem habeat, . sectatores illius Me is scrimine ad communionem aduhrat. Seliis, eo eui fratres . Maneelli dogma omnem spem no iram irritam facere, quod neque Fuiam in moria ispo usi eonfiteatur di sed productum, ad eum ipsum, ex quo pro iterum emersurum tra ite neque Parae etiam nomiam habere sepostasn concedit I itam nequaquam oberret si quis iam haeresn prorsus a GH iani mo alienam esse declares , eamque corru 'um quemdam Iudai tim oppelleret Epistola vero 78. haec h. ibet de Nicaena fide loquens . - γαμ
hoc est, .nmr en in qu dam qui in hae Me s Meaena sermonem meritatis dolo aduheren .,
42쪽
o' ad libitum suum verborum mentem detorinant. Puandoquidem er Marcetius . de hi post si Domiai nostri Iese Chrisi impie sentiens , ac nudum illum merti iugis verbum esse exponens , utine ausus .st fe usas impietatis sumsiste praetexere , Consis ianitatis sensu perperam exposito . Haee Basilius de haeresi Marcello adscripta. Epiphanius vero in Panario Haeresi in xii. pauea de Marcelli haeresi esseri. aitque solum ipsum III. Bia Sabellianismi accusatum fuisse, ejusque discipulos tres h stases eonfiteri noluistb: verum illo wre liberum erat eis vel tres vel unam tantum hypostalin confiteri , dum rectam servarent men- 'tem. Nam qui Catholici unam hypostasin tantum ad terebant, hypostaseos nomine substantiam indicabant, quam unam in Deo esse eertum est: qui tres hypostases profitebantur; his non lubstantiam; sed cujusque personae lubsistentiam intelligebant: atque ita illi verbo tantum tenus dissentiebant . Quae vero Fragmenta Aeacii Caelariensis contra Marcellum adfert Epiphanius, ea omnia ceu compendium sint susciri; Eusebii Caesariensis contra Marcellum tractiationis, de qua mox agemus. Ioannes C ylostomus in Ep. ad Hebri e. I. Marcellum culpat quod dixerit, verbum μουκκων, IV. Quia quod ita intelligas, quasi ejusdem non modo substantiae, sed etiam hypostasis sit atque Pater; m vero Μarcellum, quasi Photini, Sabellii, Pauli Samosateni .ia, nνὰ non semel insectatur ibi,
dem, ae cum haereticorum pessimis enumerat. Theodoretus Lib. 2. Haeretiearum fabularum de Marcello haec habet: δἰ ἡ Γαλα-ι, -- ν
Marcellus autem Galata , smilis' ut ille, negavis hoo iustam trinitatem . Extensionem tero quamdam deitatis Patris i. Cbristum venisse dixit, hane ruum Verbum appellavit e peracta aurem universa a conomia, rursum attractam esse . r versamque aci Deum , ex quo extensa suis. Disistim tere Sanctum titiersorem extensionem exsensionis esse, sane in possis datari fuisse dieis. Iu summa Irenos i TH. nitareis eirensam contractam fuisse secundum diversas a conomias.
Iam ex Eusebio ipso, qui contra Mareellum scripsit, loca adseramus ad Marcellianam illam hae. m. resin intelligendam opportuna. Ait itaque hanc esse Marcelli opinionem, Uerbum flens, antexionem , in Patre filisse, unum eum Deo Patre, sempiternum, απιαν, nonvienitum, ita ut Pater quidem & Filius diversis nominibus esserantur, sta unum tamen sint essentia & hypostasi, άῶν γε ε μ eam. ἔν ον , uti Sabellius docuit: Uerbum item ante emissionem esse simile verbo nostro silenti.
ἀμει , ---ἰν --ωνm ' cum emittitur vero ad e rationen , esse simile verbo no . eum loqui-
ar. Illud porro Uerbum eum carnem adsumsit, tune Filium Dei factum fuisse, Iesum Christum v eatum, regemque appellatum, item imaginem Dei iuvisibilis , & prime dirum omnis erratum , nihil autem horum prius extitisse , ac post iudicium hae omnia amissurum esse : ipsumque esse Verbum humano simila . non autem Filium esse Dei vivum & subsistentem : non P. σε. fisisse Dei imaginem antequam homo fieret : exsistentiam υτανευ &-Filii Dei tollere p. , . , . Marcellum ait, ae dicere ipsum fuisse nudum sol uni modo uerbum ad iussa exsequenda. Marcellum l. 3ο.tem qui in Sabellium invehitur. Sabellio paria sentire, qui Patrem & verbum unum esse dicat: ipsumque tres υποτασπι negare. & unam σει. --ν., ε σεισώνυμον, id est , sibilantiam tri- p. pericinalem, & trinominem dicere. Hate praecipue in Marcelli libro culpat Eusebius: ubi nonnulla, i .ipl,lue Orthodoxae sententiae verba, utpote Arianus, tamquam haeretica carpit & confiitat: alia vero, quae sane ut erronea probe reprehenduntur, haud ita elare in Marcelli locis enuntiantur, ut inserius
videbitur; ita ut quae dilerte & nulla amhage apud Baslium & I heodoretum essertur Marcelli haeresis; adeo perplexe apud Eusebium jaceat, ut in utramvis partem Deilis defiestas.
Ex filiatis porro testimoniis Marcellianae sententiae lummam duxeris: Unus ab aeterno Deus exsi-1 1 stit cujus t eu ratio, aut verbum, nam utroque modo exprimitur, pariter aeternum, unum est Με -
.ii Deo ipso .Hν ε οπε σα, substantia & Maestali, ita ut milla sit inter utrumque distinctio: Emque verbum silens, internum sive ἐνδι--. . Spiritus item Sanctus in Deo ab aeterno fuit. nulla similiter nisi nominis & rationis distinctione. Cum autem Deus operatur & loquitur, tune Verbum ceu quae iam emissio, extenso & dilatatio deitatis prodit, & post gestum opus ad Deum revertitur,& in pristina conditione manet. Pariter emissum ruit Uerbum, ut in m adsumeret tuncque Fiblius Dei essectum est, rex item, Christus, imago Dei invisibilis, di primogenitu& omnis creaturae, rum antea nihil eorum fuisset: ae post iudicium hae omnia amissurum, atque ut prius unum cum Patre suturum est. Ut autem Verbum in extenta 3e dilatatio Dei, se & Spiritus Sanctus ulterior
extensio dc dilatatio est, o ἐκ-- -ι ἐκ σε vii e qui pariter a Deo emittitur& ad Deum revertitur
ut Verbum, unusque est eum Deo & Verbo sine ulla distinctione. Haec Μarcelli sententia est, se. cundum Eusebii explicationem, cui, sed non ita elare, adstipulantur Basilius & Theodoretus . Siporis talis ejus doctrina suerit, in nullo vere disserat a Sabellio & Patripassianis : nullam quippe distinctionem personarum admittit, & illam extentionem & ulteriorem dilatationem . nullam pro priam μεν ιν & υπόeaeeis, exsistentiam bc hvpostasin, habere docet. Verum si inreelli loca in E iebio allata serio expendantur, non ita facile est in Marcellum sententiam dicere , ut mox commonstrabitur.
43쪽
An Marcello adstriptus e r in ejus contra Asterium libro deprehendi potuerit.
I. . serius pro .in ianis fir bis, estntra AseHum Mareelius, quem refutat Eusebias . H. An Maremias dieat Patrem Verbum solis noministis disingui . III An dixerit Verbum ἐνν-ν esse , Filium non fuisse ante Mariam . IV. Cur dieat Verbu- ρώ nearnationem tantum esse imaginem αἰ, m primogenitum omnis ereaturae. V. In Iibro Marceui nud aperte renoveum fuisse videruν.
ASterius ille sophista circulator , qui ut ait Athanasius , grassante in Ch istianos Maximino,
, . Christi ejurata fide, idolis immolaverat, nascenti Ariani lino nomen dedit , librumque eviii. gavit, quo Catholicam iam nam impeteret . Arianamque vindicaret . Marcellus vero Arianis a principio inserisissimus, Asterium edito opusculo refutauit, Arianorumqtie principes Eusebium Nit mediensem, Eusebium Caesariensem, Paulinum Tyri, Narcissum Nemniadis & alios passim eodem resut Em in libro lacessivit: qua re permotus Eusebius Caesariensis , quinque litios edidit : ubi Arianorum
pro viribus defendens, eorum antesignanos a Marcello exagitatos laudibus ad sydera tollit, in Mareellii moue Sabellianismi nomine acriter invehitur. Sub haec autem de Marcelli sententia etiam inter Catialtem disputatum est: aliis iure accusatum Marcellum pugnantibus' aliis sanam ejus esse fidem tuentibus. Nos igitur, ponderatis rebus & expensis Eusebii aceusationibus , quid sit illa de re sentiendum indagabimus. ii Hanc primo in Marcellum eriminationem adfert Eusebius, quod dixerit , Verbum ab aeterno u- E. . num esse eum Patre δε ν ε essentia & hypostasi ' ita ut solis nominibus mutuo disse ant: νυν esseque Verbum aeternum & ingenitum: quod, ut ait ille, ipsissima est Sabellii opinio. au. 'M ... sia Pater & Verbum .se sive essentia unum essent : id Catholici omnes dicebant : Ariani vero diversas in Patre & Verbo & separatas disparesque essentias esse e tendebant : idipsumque pugrat, ut in Praeliminalibus ad Commentaria in Psalmos eomprobatum est. De hypostasi υπ- ' σω vero quaestio erat etiam inter Catholieos: quorum alii tres hyposta lex in Trinitate profitebam tur, alii unam: non re, sed nomine tantum inter se discrepantes. Nam eum Ariani ab exortu hinreseos tres hypostales in Trinitate prosessi essent, ae , teste Athanasio , substantiam ex se significet; multi Catholimrum non nescit Arianos dum tres hypostases proserrent , tres substantias separatas & dii panes intelligere, unam tantum hypostasin, sive, ut illi explicabant, substantiam in Deo esse contendebant; ita tamen ut Patrem , Filium & Spiritum Sanctum, alium & alium & alium esse profiterentur; alii vero formulam trium hypostasium ad trium distinctionem opportunam admisere, dum unam pariter substantiam in Deo esse dicerent . Athanasius autem modo linam , modo tres in Deo hypinata dicit; & in Synodo Alexandrina anni 3s i. cui praeerat Athanasius, liberum esse definitur vel unam hypostasin dicere, dum trium distinctio servetur , vel tres hypostases promteri, dum una tantum substantia dicatur. Non culpandus ergo Marcellus, quod Patrem 3c Verbum hypostasi unum esse dixerit, dum alium & alium esse professiis sit , nee distinctionem abstulerit. Id vem ex allatis ab Eusebio Marcelli locis examinandum venit. Ait igitur Marcellus , reserente
γ - ἐν ἐκ σῶε ὐδἰν εστ πιν hoe est , Itaque mitis , quam descenderet , Ο ex Virgine Nasceretur, Verbum erat solummodo. Nam qu d aliud eras , priusquam humanam earnem adstimeret, iaquis in novissimis E ebus de semini, quemadmodum ipse scribis quod da Virgiae natum es Z Nihil
aliud quam Verbum. Marcellos sane, qui contra Sahellium agens, Patrem negat incarnatum, haescribere non potuit, quin Verbum a Patre distinctum erederet. Et paucis interpositis hale Marcelli verba adserunt iu , D sat se tur , Verbum Dei , non ut tu; vesunt , Verbum κα--τικωι appellatum e sed quod stetera --μAiebat Verbum. Ubi illud, resera , Verbum exstitisse vere & per se; nec unum & idem cum Patre Lisse. denotat. Alibi vero ait Μarcellus , πρὸ γάρ τῆς λεπιοργίαι ατ
ut par es eredere, quies in Deo, res iente apud Deum Verbo. Ubi nihil non Catholicum deprehendas: nam quod dicit Verbum esse in Deo vel apud Deum , Ioannis est . Etenim alii ex SS. Pa. tribus, in quibus Athanasiis passim, & Augustinus, idipsum esse, πιο; - rara ε δε σν-. apud Deum O in Deo esse dicebant; alii vero & quidem magno numero, illud εν σν θιν . quia in Eu angelio ita non initur, suspectum habebant : nam quod Pauliani . Sabelliani , Μareelliani . &Photiniani, sorteque alii, omnis inter Patrem & Filium tollendae distinctionis causa, hac loquendi ratione abuterentur, illud ἐ- σν rιν, rejiciebant. Qiuod vero ait Μarcellus, ante creationem Lisse quietem, in Deo, sive silentium, ut alias loquitur; id sanam fidem nihil laedit. Lieet enim in Deo nulla eonditionis vel status mutatio vere exsistat, & Verbum perinde ante, quam post errationem & incarnationem in Deo Patre manserit & maneat; humano tamen loquendi more, descendisse, exiisse , egressiam esse, pariterque quiescere & silere dicitur. Paul post autem haec Marcelli verba vehementer carpit
Eusebius, Seiebat autem illud condueere , ut ereaerent unum Deum esse. Ideo se eum alloquitur , Ego sum qui sum et ut extra se nulium aliam es Detim doceret. Pros is es autem , ut arbitror , cu P.
prudenti, id ab humano quodam , ex quo ρο humili exemplo istelliseri r neque enim potest quisquam ver. hum hominis mentia ρο subsant a separare. Unum est enim atque Uem cum homine Verbum .' quae si seorsim ab aliis accipiantur, a recta sine fide desciscunt. Verum ex aliis Marcelli locis palam videtur eum comparatione hominis 3c verbi sui uti; ut comprobet Verbum unam & eamdem, quam Pater habet, substantiam habere: ram paulo inserius haee Marcelli verba leguntur : vis diis με δ
44쪽
όνεω ἐών. N. - συμνώσσων αὐτ-- id est, Quis enim tanta dignitate fuit , mel sanctorum velorum , veι Iuseorum virorum , qui desinatum M posma Dei homini sunt eium solveret , nisbum solum, quod una Deo aderat, o una cum illo ormabat hominem e ad quem Paων dicebar, μώ. Mas , inem is ima nam er similitudinem naseramo cum Mn esset alius Deus, qui eum ius egom Mare posses. Hinc mihi planum videtur, Marcellum distinctionem inter Patrem & Verbum admisisse. atque alium & alium existimasse: unumque solummodo negasse ' videlicet Verbum alium a Patre Deum esse, aliamque substantiam obtinere. Verum Eusebius, qui, uti alias commonstratum est, aliam a Paterna deitatem, aliamque substantiam in Uerbo eonstituit , ex consequenti Marcellum damnaverit necesse est, qui advectam huic opinionem propierat : qi, vero adjicit Marces tum putare, Patrem & Verbum unum & idem esse, solisque nominibus distingui; id ille non ex perspicui Marcelli dictis comprobat: sed quia Elimat, Patrem & Verbum si unus & idem num
m Deus sit, unum etiam esse secundum alias omnes rationes , . ita ut nulla distinctio deprehendatur; ideo Marcellum, qui Patrem & Verbum unum Deum unamque substantiam esse defendit, nullam omnino nisi nominum distinctionem admittere eontendit. Si vero Marcellus vere distincti
nem inter Patrem & Verbum admiserit , hine explices illam Dei Patris dilatationem & extensi nem, quam Marcellum docuisse testificantur; dicaque si vere Μarcellus ita dixerit, ipsum his v cibus nihil aliud intellexisse, quam emissionem Filii ad creationem peragendam : quam Ss. Patres passim exprimunt. Hanc vero dilatationem & extensionem , quam secundum Marcelli sententiam verbum ruisse narrant Basilius & Theodoretus , ne semel quidem memorat Eusebius Caesarientis: de palam sit in lituo Marcelli contra Alterium nihil huiusmodi deprehensum esse. Ad luee Marcello erimini dat Eusebius, quod dixerit, Verbum ingenitum esse ae tune solum Filium iis Dei factum fuisse, eum earnem adsumsit ex Maria. Uerum non sat sibi constare videtur Eusebius: nam in exceretis Μareelli quae adseri , nomen Patris & Filii . Patris item & Verbi . etiam pro
tempore creationem antecedente passim usurpatum videas; sub initium ergo Lib. I. p. q. & s. hanc fuim. - .esseri Marcelli sententiam, νά- αἰών μνret διδὰ - - σν ειν' ἔ αἰδεσν ε ἀγένν-ν , ta
id est, Ipsum tantummodo Verbum esse conredens , Deo ianitum. uinque aeternum esse er iveuptum timumque es eum Deo. ndiminibus quidem disersis Patris ET Filia vocatum , a sentia vera σ επω
sas unum. In Marcelli excerptis ab Eusebio allatis, semper ille Patris & Uerbi nomine utitur: unde videtur Eusebius ex consequenti tantum hane haeresin Μarcello adfinxisse : nimirum se ille Dequenter in Libris e tra Marcellum argutatur: Si Verbum est ..δων sempiternum, inde sequitur non fuisse genitum : nam quod gignitur , posterius est illo qui gignit , vereque dicitur non
suisse antequam gigneretur , atque adeo αἰδιον sive sempiternum esse nequit Cum erio Ma cellus dieat ver m esse αδ- sive sempitemum , non nitum fili sis credat oportet . Sic ille cum Arianis loquitur , non animadvertens non magis repugnare Patrem ab aeterno pignere,
quam ab aeterno esse : nee posterioritatem ullam temporis in Filio inde inferri, quod gignatur: nam esse & gignere in Deo Patre simul sunt Sc intelliguntur, nec aliud fine alio esse umquam potuit; atque adeo Filium aeternum perinde atque Patrem esse, ut semere docuit Catholica Ecclehia. Quod autem spectat ad vocem nongenitum, quam Verbo adse ibi a Marcello testificatur Eusebius, duo potissimum sunt considerarula: primo quidem non haberi illam in excutis Marceu ili quae adfert Eusebius; proinde videri ex coniectura dc consequentia Marcella adscriptam fuisse, quia videlicet ex Eusebii ratiocinio superius allato, quod αδ ν sive aetemum est , non potest esse ,
genitum. Secundo autem certum est Arianos in vocitata ἀγὼν σν, non resum, Zc . γέν - , non-genistin
semper lusisse, ut sexcenties apud Athanasium observes. Nam quia Pater solus , sive, nonvi nitus est, latentibus etiam Catholicis; illi voce is, ἐν--ι Sc ἀμ,.σω promiscue dc subdole utentes, Filium non esse sive nos famm, atque adeo factum & eonditum sitisse dicebant . Eadem vero ratione potuit Eusebius Marcello de Filio loquenti vocem sive non-genitum adfingere; qui ἀμενον , sive nonsactum dixisset. Et sine qui vere Patrem Sc Fili imis Trinitate admittit, ut
Marcellus, generationem admittat necesse est: neque potest dicere Filium esse .ν νη-μ sive .
Adjieit Eusebius dixisse Μareellum, Verbum tune solum i inem Dei invisibilis 3e primoge- mnitum omnis creaturae iactum fuisse , eum inmem adsumsit. Haee vero diserte habet inrcellus, eis Consequens esse arbitror paucis de imagine dissererela serjgis en aperius ), Alius autem es ex νώ. sese genitus, qui es imago Dei inii bilis. Idea Aa ais αἰ iami dis momnis Aserias. uν doreat, Deum a Verba tantum differre , quantum d Fert homo ab imogia. sua . Et nonnullis interiectis addit, Palam igitur est, Verbum, antequam carptis noserum adsumsisset , per se ovis exsit se imaginem inii uis mi. Quia igitur Ariani hoc Seripturae loco, ER mago Dei invi dis , ad suam tutan- . misi, - - dam haeresin abutebantur; Mareellus ratus imaginem Dei invisibilis, visibilem esse, nee rem invisi- - . bilem imaginis rationem obtinere, hune locum de Christo incarnato de visibili proserri primi, ut Asterii argumento obsistat. Et si vero hic Scripturae locus conruentius possit ad argutationem Ari
norum consutandam explicari; eo tamen nomine Μarcellus non erroris accusandus est , dum ne si
militudinem eum Patre sustulerit; quod ne credideris admisisse i nemo enim umquam Marcellum inter Anomaeos computavit. Quae vero fuerit ea in re plana de perspicua Marcelli sententia , ex paucis qua supersunt excerptis, expiscari non possumus: nam verismile est Eusebium multa comsulto tacuisse: certum item est, narrantibus Synodis Romana 3e Sardicensi, lora Eusebium subdolo detruncasse, de mutilas sententias adtulisse, ut sicilius posset Marcello haec δc illa pro libidine vi, ita vertere. Pariterque in interpretatione dicti illius , Primos nisus omnis ereatura , nihil haereseos
deprestendis. Quoe ea, sic ille, Ianyssimu- suae Verbum, non didebatur ante ineamationem , primogenisua omnis creaturae. Nam quomodo feri poterat, ut is qui semper erat, alimius esset primogenitus e sed primus uti novus bomo, in quem omnia volebat Petu instaurare , sacrae Seripturae primogenitum omnisereatur appellant. Nimirum Ariani hoc dictum, primogenitum Omnis ereatura , ad suum de Verbo
45쪽
Dei tuendum errorem usurpatant: eo enim processerant impietatis vi dicerent, Verbum Dei intreres creatas primum esse. Quare Μarcellus in hominem Christum dicti hujus interpretationem dia. vabat, ut Asterii algumentum depelleret : qua in re nihil ille a C tholica doctrina deflectebat, ut conspicuum est. M. M lin. Ex his porro liqueat in Marcelli contra Asterium libro nihil erroris aut haereticae sententiae, a. saltem deprehensum fuisse : nam quae Eusebius adsert, ad sanam doctrinam reduci facile ponIunt. tui si quid ulterius praeter rectam opinionem dixisset Marcellus; id sane non praetermissi με εν--rus erat Eusebius, qui in Marcellum eommotus & nullam non sectatus laedendi viam, non solum ea uuae cum colore laltem aliquo carpi 3c reprehendi possunt, sed etiam ea, quae sana & orthod xa sunt, exagitat & impietatis accusat. Cum autem Synodus Romana sub Iulio anno 3 2. & Sa dicenta anno 3 7. librum Marcelli, examinatis & ponderatis sententiis , errore vacuum declaraverint , non potest in Marcelli librum sententia diei . Verum aliunde tanta est virorum insignium ,
qui adversum tuentur, auctoritas, ut vix excusare Marcellum liceat . Quamobrem existimo, remita temperasse Marcellum, ut si quid pravae opinionis in Libro suo interuerit, id verborum am. bagibus & cireuitionibus involutum, facile potuerit in bonam partem deflecti: cum autem ille in familiaribus colloquiis ad pravam sententiam dicta sua derivarit, hinc in multorum ollaniamem imcurrisse, ut infra dicitur.
Num Manellus errorem de Verbo & Filio Dei in decursu vitae voce vel seripto tradiderit. I. Mireellum motisi distipui; haeresis , suspisionem adrixis. II. In e. νει 'se ramores sparso ρο- tatur. III. Albanasius eum pro suspecto, BasIrus pro haeretico babuit. IR Marcellusis frit professimibus ΟιMike loquuntur. e. t. RAEArcellus S3mod mim Romanae & Sardicensis judicio absiautus, ut dictum est , ut eumque si IH cito, quod in fama tulerat, detrimento, iam suspicione liber & vacuus videbatur . Uerum
necdiu postea, novis etiam Catholicorum accusationibus impetitus est. occasio fiait exorta Photini haeresis: is enim sub Marcelli disciplina institutus, ac deinde in Sirmiensem Episcopum adlectus,' quem Μ'istro suo adscripserat Eusebius errorem late spargere coepit , Christum non ante ortum ex Maria Virgine Filium Dei suisse dictitant: quare ille multis in Synodis damnatus abdicatu'- est: Et Me 'sum, inquit Sulpitius Severus, Marcellum gravabat, quia Photinus auintor eius fuisse in adolescentia υ debatur . Haustum a Phatino ex Marcelli magisterio errorem opinabantur multi: cum maxime, licet in suo adversus Asterium libro ejusmodi nihil aperte profiteretur; aliqua tamen essent, quae viderentur eam in partem propendere. Importune igitur magistro accidit, ut quam ille doctrinam tradidisse accusatus fuerat, eamdem discipulus palam disseminaret. Hine multis suspectus Mami cellus esse coepit, quod putarent Photinum eorum interpretem agere, quae Marcellus dinor obscureti subdole scripsisset.
11. i. .. . Alia intervenit suspicandi occasio: Marcellus enim nova quadam miscere oe ambiguis praedia eat inibus, eius in quam Pistinur erupis Mectetur viam quaerere depresensus est . Homo quippe garru- F- , lus εc loquacissimus, ut habet Eusebius. N ex ejus quae supersunt fragmentis videre est, dum in qu .... tidianis fabulationibus & colloquis, obscurius in Li lio tradita explanaret, ad eam quam in Synodis Roniana & Sardicensi repudiaverat, opinionem recidere sorte comperiebatur. Hinc late, per Orientem maxime, sparsus rumor, Marcellum impie de Filio Dei sentire, eademque ipsa docere quae in Arianorum accusationibus serebantur. Non una tamen fuit omnium de Marcello sententia: nam,
Epiphanio teste. multi pro Marcello stabant, in quibus Paulinus Antiochenus Episcopus t idques num est manifestum, non palam & operte Marcellum impia protulisse dogmata; sed ita puelexo utum, ut hinc opinionum facta sint divortia; aliis catholice; perverse & impie aliis sentire vitirum putantibus.1 u. Gravis item Marcello hine parta invidia videtur, eum duo Ecclesiae lumina Athanasius & Basilius - - min errore insectum hominem suspicati sunt. De Athanaso quippe haec testificatur Epiphan m , δἰ
' μακνάν - πιν ων , ε ωι . id est, cum at Mando beatum Papam 3hanasti. me mearem, quid de Marcello existimaret, iue neque pureaυ ν L minem, neque vero asperius notavito sed leniter arridens , non multum ab improbisare ab revide si se inae in eorum Deo,
qui sese purgassent , habuit. Longe acrior Basilius, Marcellum pro haereti eo habet, eius impietatem
Ariame ex diametro oppositam aestimat, domnandum hominem censet, quia unigenisum quidem diei umbum tradit , quatenus ad nstim m ad tempus prodis , ac miris 3 ad eum ex qno proasit revertituronoque ante e riuus, esse, subsisere ais. Cuius re argumentum sona in quae illius
μηgraphae I br . Caetera superius allata sunt. Iam vero quaeratur num iniqua illa quam me monat Bassius, idem ipse liber sit, qui in P nodis Romana & Sardicensi errore vacuus Melaratus est. Non alium sine librum videtur earpere Basilius : non legitur enim inrcellum alium edidisse librum, quam illum contra Asterium, cui titulus. de subjectione Domisi , teste Hilario . Venim dicet quispiam, An Basilius haereticum ac damnandum librum censeat, qui in Synodis Romana &Sardioensi, ut orthodoxus admissus fuerit. Huic argumento ut occurratur , repetenda illa quae supra Iiximus. Marce lum videlicet ita rem temperare potuisse, ut dicta eius possent in bonam malamve partem deflecti. Cum autem ille Synodorum iudicio praesens causam desenderet. & sanam catholicamque di rum mentem tueretur; SL Patres, quod nullam liber impietatem palam & prie se
46쪽
se ferret, & effata ejus eat lice possent, ut inrcellus contendebat, accipi , ut in Entem cum libro suo hominem abiblutum dimiterrunt. Nam quid vere in animo volveret Marcellus , quid imo pectore sentiret, id unius Dei judicio permittebatur. Sub linc , ut arbitrabantur multi, cum in sa- miliaribus eoiloquiis inrcellus dicta sua secundum haereticam mentem discipulis explanaret. ejusque rei fama late vagaretur, tunc demum subdole actum Marcello creditum est , ipseque sui interpres librum prava mente conscriptum declarasse videtur . Et si porro res in dubio vertetur , num vere , Μarcellus in eam, de qua plerumque accusatus suit, impietatem deciderat : nam cum Epiphanius Marcello aequalis, varias hae de re orthodoxorum sententias tune fuisse testificetur, nee audeat ipse alterutram in partem concedere , quid possumus nos tot ab inde elapsis saeculis aestimare grave tamen argumentum contra Marcellum hinc eruitur , quod tanti Doctores Basilius fle Athanasius, quibus non facile erat verba dare , eum vel prorsus haeretieum , vel admodum suspectum habuh- tUt ut si de Marcelli opinione , exploratum sane est cum illum , tum discipulos ejus in fidei sermulis quas obtulere, ubi sibi adscriptum errorem damnam Sc repudiant , non paenitentium resipiscent1uru moee id agere ' sed addita semper cautione adversariorum calumnias depellere, nee ita sentisse confiteri. Id observes apud Epiphanium in Formula fidei Marcelli , Iulio oblata, ubi CM-- is se ita sensisse negat ut Ariani dictitabant: & in luculenta fidei formula in legatione Eugenii, -
quam nunc primum e tenebris eruimus, sic legitur, Metu enim e ensemus alium eli. alium
esse Verbum , ut quidam ,s Huire mentis; sunt: item in Expositione fidei ad Diocaesariensis Episcopos oblata, ajunt Marcelliani se libenter Patribus respondere sciscitantitas, ut salso oblata sibi t
meratae religionis crimina propulsarent, αἰ se irae ι ματαίωι a I - πιρι--ἀ dos . .
Cum autem Marcellus & viscipuli secundum orthodoxam sententiam fidei sermulas suas semper eon. cinnarint, & aliunde a multis Sanctorum Patrum Marcello aequalium pro haeretieis vel suspinis habiti fiterint, non mirum si tanta fuerit circa Marcelli fidem sententiarum varietas, quantam ex hia i Epiphanius.
Num Athanasus Marcellum umquam a communione sua removerit I. Albanasus Marcessum a communisne sua non removerat ante annum 358. II. Nee insistanιe m Lea Basilis id egit. A Thanasus, qui multis annis Marcello fortunarum consera & amicus fuerat, demum sparsis in Lmoribus, & elarorum hominum testimoniis abductus , quem prius pro facultate defenderat, suspectam habere ecepit. Id Epimnio teste ediscimus : cui utpote ab Athanasio ipso audita narranti, fidem de are non licet. Verum Hilarius, item aequalis , eo ventum esse testificatur , ut iso sis. etiam inrcello communionem Athanasius negaret, Sed eur abnegatae eo munimis, se ille, ..inhanasiarm --
retis esse rescribitur Numquid propter libri vitium Manelius abstentus es' Testes ipse sunt , ex insitititis ejus PMi num per Uitatis Utius inii a sum Use. Nam negata Mi ab Athanaso com niolae, ingressum'. a sese Gete reellus abstinuit. Ita commtiais cum eo in i a fide de subjectione θ traditione
Acrae negata rursum pravitate doctrinae alterius o Disit. Ex Hilario, ut videtur ψ mutuatus Sulpitius Severus, idipsum narrat his verbis: Interiecto deinde tempore , csbanasius eum Marcelians parum san fidei esse comperisset, a communione suspendit. Habuitque ille hane verecundiam , ut tant; Miri jυδ eis
notatus sponte eo cederet. Caeterum antea innocens, pinea depravatus , mi eri potera, iam rum nocen
fuisse, cum de eo fuerat iudicatum. Sed haec Hilarius, quem Sulpitius auctorem habet , ex synodi Sirmiensis, in qua Photinus anno 3 9. damnatus est, rescripto mutuatur . Cum autem hanc Syn odum Ariani solummodo Praesules celebraverint, nulla iis fides habenda , qui sexcenta smilia comtra Athanasiuna & Marcellum, tum verbo tum scripto, sparsere solebant. Ad hie Athanasus sautem ad annum usque 338. Μarcellum ut insontem & fraudibus Arianorum circumventum desim dit, ut videre est in Apologia contra Arianos, in Apologia de fuga , & in Historia Arianorum ad Monachos: unde propalam si non modo communionis secietatem eum illo sevisse ; sed etiam nondum in illam venisse contra Marcellum sulpicionem, quam memorat Epiplunius. Et sane e cors est pene omnium sententia, huic Hilarii testimonio, utpote ab Arianis aerepto , nullam esse fidem tabenda . Non desunt qui Alarcellumem quidem in tempore per Hilarium annotato, nondum ab Athanasio da-II. N. M. mnatum fuisse existiment; sed deinde eommovente Baslio ab Athanasio Μarcellum & Μarcelli β nos a communione remotos fuisse arbitrentur. Et haec item est Tillemontii oninio. Verum ignora-hant illi Marcellum & asseclas Eusenii & aliorum deputatione Athanasi judicium praevertisse. Cum enim instaret B: si litis, urgerent alii Episcopi, damnandumque Marcellum Athanasio dictitarent : recomperta, Marcellus, ut eorum conatus & molimina interpellaret, oratores qui causam apud Atha- nasum suam agerent, ac sui Ancyrameque Ecclesiae nomine fidei mosessionem emitterent , deles vit. Cumque Legatorum formula sanam prorsus & orthodoxam fidem praesereet , huic Athanasci cum aliis qui aderant Episcopis adstipulatus, literas eommendatitias rogantibus concessit. Quod jam imminem inficias iturum arbitror. C A
47쪽
De Marcelli & Ecclesiae An ranae ad Athanasium Legatione,
quam nunc primum edimus. I. Hu us Legatisnis exemptaν unde proriat. α occasone o qua anno facta Legatio fuerit. III.
D. M I Professio. Marcelli nomine recitata. IV. De subscriptionibus AE ptis Praesutam. V. Qui
L T Rodiitis Bibliotheca ScoHesensi Legatio Mareelli & Ecel. Ancyrame ad Athanasium. Hujus m. δε---, V tem exemplar Μediolani in Bibliotheca Ambrosiana inter Codices Graecos recenti manu seriptum deerehendimus. Estque aureum Me opusculum omnibus suis numeris & partibus absolutum : su scriptiones tamen aegyptiorum praesulum in fine subnexae, truncatae , ut liquidum est , ae mutilia sunt ; ita ut ipsius Athanasi nomen, quod aliis haud dubie I missum erat, exciderit. Haec porro subscriptionum sors fuit, ut amanuensium incuria perirent: quia illi mera nomina ad rem nihil pertinere arbitrabantur: inde est, quod Sardicenses subscriptiones mutilae sint , pariterque Alexam crinae anni qII. In contestatione autem populi Alexandrini anno facta , subscriptiones , quae magno numero erant, a Librariis penitus omissae sunt. Nil ergo mirum hic subscriptiones mancas& mutilas haberi. 11 causa, quaeve occasio hujus mittendae Legationis Marcello fuerit , haud difficile est augura. ef H. Cum enim anno circiter 37I. Basilius & alii Episcopi apud Athanasium id molirentur , ut
- . - Μarcellum, tamquam novae t reseos Arianis ex diametro oppositae auctorem. ab Eccleste commu- submoverent: non nescius Marcellus id eos in perniciem suam machinari; ut proximum peri. culum declinarent, commendatitias Episcoporum Achajae & Macedoniae ad Athanasium literas eru-sitavit : nam cum his maxime Athanaso doctrinae consortium & Epistolaris familiaritas intercedebat: ἔ -- .. inquit Basilius de Athanasio, κοινωνους μοι , κους σε τῆς Μακεδο ε ... Αχω. ι-οῦσαν-s. His impetratis literis inrcellus tum suo, tum totius An
.s rari Cleri nomine, oratores mittit ad Athanasum ς Eugenium scilicet Diaconum , aliosque, qui oblata sibi crimina depellerent, & fidei professionem coram Athanaso & aesyptiis praesulibus recitarent. Haec porro legatio in annum 372. commode reseratur, riijus compuli ratio hoc modo st tuitur. Baslius anno 37o. in Caesariensem Episcopum cooptatus est : mii frequens cum Athanasio Epistolarum usus suit: in earum quae supersunt postiema de damnando Marcello agitur , eamque nos in annum 371. conserendam putamus. Hujus autem occasione susceptam legationem & adventum Eugenii Alexandriam in sequentem annum conjicimus , quia tot missis ultro citroque Baslii ad Athanasium, Athanasii ad Basilium literis , anni 37α finem , de sequentis maximam partem
elapsam putamus. Id autem ex conjectura tantum dicimus . quia exploratum videtur id extremis At nasii vitae annis, & sortasse mensibus actum esse: attamen nonnisi augurando , literarum ultro citroque missarum stratia metimur. Certum nihilominus videtur ab anno 37 I. ad 373. quo Ath nasius e vivis exeemi, legationem esse iactam. Ut autem eum negotii series , tum legationis γνου--s apertior evadat , nonnulla hie observare
operae pretium Lerit . Nimirum quo tempore Athanasus & Baslius, missis utrimque Epistolis, de rebus Ecclesiasticis agebant, scilicet ab anno 37o. ad 373. mutuam item Athanasio fuisse eum Epicteto Corinthi & aliis Achaiae & Μacedoniae Episcopis literarum de rebus fidem spectantibus eonsuetudinem, ut in Epistola Athanasii ad Epictetum Corinthi anno 3 t. missa videre est, itemque ex allato supra Basilii loco comprobatur. Cum ergo novi quidpiam de Catholica fide in Ecclesiis Achajae dc Μacedoniae agitaretur, res statim ad Athanasium deserebatur , ut tanti Doctoris auctoritate, si quid novi a temerariis hominibus, qui bene multi illa tempestate erant, circa Christi doctrinam proferretur in medium ; statim vel comprimeretur , vel consularetur , ne vulgatum malum latius serperet. Ne multa . inter Episcopos Achajae & Athanasium mira erat doctrinae de religionis consenantia . Cum ergo Marcellus se a Basilio , qui item magna erat apud Athanasium auctoritate, acriter impetitum cerneret, ae instigante Basilio se ab Athanasio damnandum fore prospiceret; ut tanti periculi molem, Episcoporum Achaiae & Macedoniae commendatione, declinaret, Iiteras ab iis communionis expetit, & impetravit, queis munitos L atos suos ad Athanasium misit. In hae autem legatione omnia mirifice quadrant : nam praeter illas a Macedoniae & Ae jeEpiscopis, quo tempore illi eum Athanasio de rebus fidei conjunctis animis tractabant , expetitasi iteras; in mei professione legationi subjuncta, contra Anom eos maxime, quasi tunc tumultuantes agitur, quod adprime eidem tempori conveniat; &. post fidei formulam a Legatis coram Athanasio recitatam, eommendatitias ipsi ab Athanasio literas postulant, quas impetratas, Synodo Diocaesariensi protulerunt, ut infra dicimus.11i dis . Athanas , ut qui multorum & Basilii maxime narratu abductus, suspectam Μareelli fidem haberet, Oratores de doctrina percontatur. Illi fidei formulam edunt, primoque haeresin Ariamam damnant anathemate, ac in profitentur. Hinc sibi adscriptam Filii & Verbi distinctionem re- adfirmantque sycophantas esse , qui se ea de re in crimen vocarent : Sabellium proscri-hunt, tresque in Trinitate subsistentes confitentur . . γαν , inquiunt , ἀνυπός-ν πενα ' ἐν υπaeaσω - rta γινωσκομεν ' id est , Non enim Trinitatem me submisi is sis flosas dicimus esse I verum in bm usi sesam cognino M. Ubi animadvertere est Marcellum pro assueto sibi m re unam tantum hypostasin in Trinitate admittere, quia time .is pro substantia aecipiebat. Qua de re actum est in Synodo Alexandrina anno 362. ubi allatis ultro citroque rationibus , tam iis qui unam tantum, e quorum numero Μarcelliani; quam iis qui tres hypostases prostebantur , ut stasia formulas retinerent eoncessum est; dum ii qui unam, trium dii in tionem ; ii vero qui tres
48쪽
hyponses dicebant, unitatem substantiae, profiterentur. Sub haec autem contra Anomaos agitur, qui Fi. Eum Patri disiunilem; Spiritum vera sanctum creaturam esse dicebant. Hinc proceditur ad eorum reis pudiandam sententiam, qui dioerent Filium Dei in sanctum hominem ex Μ a natum perinde atque in aliquem ex Prophetis advenisse: quam haeresina Paulo Samosatem, ut putabatur, ortam, postea redintegravit Nestorius. qua de re Uria in Oriente dissidia exestata sunt: demum damnata Pauli Samosateni & Photini impietate, clauditur fidei formula, qua nullam quarto iaculo luculentiorem, fideique Catholicae eongruentiorem reprias. Hae edita eonsessione, oratores eommendatitias literas ab Athanasio pollitiam impetrantque. Tum'Desu Athanasus eaeterique, qui conventui interi erant, fidei prostssionem staragiis 3c subscriptione sua inu. t ποῦ niunt. Hae porro se criptiones mutilae ad nos devenerunt; ita ut Athacii nomen, quod suffragiis haud chthie praemissum sierat, non compareat, quatuorque tantum Praesulum nomina superstit. mus est Theodulus oxyrinchi, cujus nuspiam memoria occurrit . Alter est Planes Epilcopus Ηο- methi, is ipse, ut videtur, qui ab Alexandro ordinatus, ab Arianis in Ammoniacam relegatus suerat anno 3s6. quique jam in eristoditu mo senuerat. Tmlux est Ischytion Episcopus Leonto. sis Leontopolis: idem fortasse qui in Synodo Tyria causam Athanasi eum aliis Myptiis praesulibus strenue gessit. Postremus est Isaae Episcopus. CujuS nomini quidam reperitur inste regyptios Epi. scopos in subseriptionibus Sardioensibus. Alii interciderunt.
jam vero restat, ut qui tanti negotii exitus Berit aperiamus. Athanalius anno 373. desunctus est: Marcellus vero sequenti 374. ut dictum est. Post ejus obitum, paulo antequam de Marcello scriberet Epiphanius: nam rem ille admodum nuperam esse testificatur, quidam Aneyrani ex Marcelli discipulis. Patres Di .esareae pro fide exsulantes adierunt; videlicet Photinus , Eustathius. alter in tinus, Sigerius, Presbyteri; Hyginus Diaconos, Heraclides Subdiaconus, in lacus id est. patronus vel de sensor, prolatisque commendat itiis & comi vini eatoriis Athanasii literis quas a Lega, tis postulatas impetratahue supra meminimus, fidei consessionem edunt , eui symbolum Nicanum subnectunt. Est autem consessio non absinulis ei, quam Athanasio obtuleram: verum in hae diserte, ema sive tres peti as in Trinitate conhtentur, quod sano nugitai sui Marcelli iminioni adprime eonsonat: nam ille Deum sive tripertona em esse dicit, qua de re aeculatus ab Eusebio fuerat: errorex vero Marcellianis adscripto anat mmate damnant. His conspectis dioeaesarien- Consessores, qui sesque omnes Athanasio familiares fuerant, ipses ad communionem recipiunt. At Bassius ardentior Ecelesiasticae fidei vindicandae cupidine, quia semel conceptam de Μarcelli im4 33. pietate opinionem vix missam secere poterat, cum Diocaesaris ibus patribus non leviter expostulat,
tere ininmisi rarimes o causas, pusilms ad reeipiendos Marcelli gregales inducti estis e non nemi, eι-iamsi res .mas tuto G eon erate satu se et ideamini, non tamen limisso vobis ipsis rem tanti momenti permistere o sed oportusse eorum qui eam in Oeeidente . Pam in Oriente vestrae communisnis erant, ea estis O sententiam cirra rest tus onem illorum exspectare. Haec Basilius; veὲ ignorans ea, quae Alexam
ae in gratiam Marcelli & asseclarum ab Athanasio gesta suerant; vel , ut vero similius , ratus Mareellum & Marcellianos in fidei formulis, quas Atanasio 3e in aesariensibus obtulerant, subd te & fraudulenter Wisse. Etsi vero Di Maesarientium ad Basilium responsum nusquam compareat; cum rebus ipsis, tum subse uentibus gestis suadentibus, exploratum videtur, Drocaesarienses Basilio reposuisse: non licuisse sibi iis, qui omnes Marcello adtri tos errores proscripserant anathema Gue damnarant, quippe symboli Nicami fidem professi, insuper a magno illo Athanasio aliisque aegyptiis istosis recepti a issique fuerant, ut ejusdem Athanasii literae fidem faeiebant , communionem Ecclesiasticam denegare. His demum, ut credere est, mitigatus Bililius, licet aegre, ad Marcelli
nos recipi flos animum adpulit, ea tamen cautione ut ne videretur se ad Marcellianos accessisse,
Mi Marcellianos in E Iesiam mi reductos Lisse. Haec quippe scribit ad Petrum Alexandrinum
ώ, ε ρον-- ιχα ναι ωι προθι --ς. Graeca adserre visum est, quia infignis hie locus a M, meo interprete praepostere versus sierat: sic nos reddimus: Galatis frequenειν ω misisse urgens bH, adiae non potui quidquam respondere, quod Hsram exspinarem responsonem . Nune autem, in faverit Dominus, nobisque m-igeri esse velim, Θ-rus nos popώω- in Eoeusiam reducturas esse; ut nepos ν duae uobis evroorare, nos ia Marcellianoram panes aereisisse; sed vere δμων litos membra eo porta Melesia Cbrim Drus esse; isa ut eINumqtiaque sparsa haereseos litius ἰnfamia, per eorum ad nos
Meestionem iam sonemque de inino tollatur , neque nos tamquam ad panes eorum acredentes , Purireae dedecore ad iamών. Haec conditio, hie modus a Basilio pro Mareellianis recipiendis propositus.& Orci Alexandrino Athania successori , ut verisimile est, & Marcellianis qui pacem dc communionem tantopere flagitabant, pergratus perque tueundus fuit . Nam si, hae nulla de Marcello vel asseclis quaestio occurrit. Hune ita nem, di exitum inreelliani tumultus suisse mecum spero latebuntur Enaditi
49쪽
I. Runi To Ru Μ animos jampridem variae sententiae distinuerunt de anno emoris tuali Sanin Athanasii , hic a nobis necessario examinandae , ut tempus , ei
dem anno connexum , quo Melania , & Rufinus in AEgypto primum adparuerunt , firmius stabilivur . Etenim alii A. D. 37t. dii A. D. 37s. Samctissimum Patriarcham decessisse contendunt, utrique mediae viae quam tenuit Baronius, propemodum obliti , dum is A. D. 37a. lirenuum Fidei Catholicae de- sensorem ad praemia aeternae vocatum existimavit . Nobis , qui Baronii suffragio hae in re libenter accedimus , quia inter omnes auctores praecipuam lauάem hujus quaestionis penes illum extare arbitramur , singulorum pondus perpendere opus est , ut viri magni es. culos longe accuratissimos ceteris praestare ostendamus , quod seolsum ab Historia Literaria A. qui lejens facere visium est , ne illius curius longiori disquisitione perturbaretur . Nequaquam tamen est animus , ut Scriptorum , quos merita in rem literariam clarissimos reddiderunt , laudum cumulo vel . minimum delicitatur , sicubi veritatis inquirendae causa ab illorum judieio discedimus , quandoquidem citra ullius injuriam haud parvi prosecho interest, obitum Athanasi suo anno restitui ; in quo restituerulo viri celeberrimi desudarunt , quum ille sit quaedam veluti epocha generalis , unde maximae in antiquitate ecclesiastica res pendent nec solum enim persequutio inde Alexandrina deducitur gesta Hieronymi , Rufini , & Melaniae , Historia etiam Palladii , dc Paulini Nolani epistolae non modicum illustrantur , ut in His
ria nostra visum est , cujus potissimum scriptio nos perpulit , ut in eundem annum e ten bris antiquitatis eruendum , gnaviter incumberemus . Primae ergo sententiae auctor est Socrates lib. I v. cap. x Ix. ubi Athanasium demortuum sacit Gratiano II. dc Probo Cos . nempe A. D. 37I. eique praeter Godeseidum Hermannum in Uita lib. xi. cap. xv II. & Petrum
Franciscum Chiffletium in Paulino illustrato parte II. eap. xl. adstipulantur Boi Iandiani auctores in tomo I. Maii pag. 2 8. iterumque in Historia Patriarcharum Alexandrinorum, tomov. Iunii praefixa, hoc sulti Baronii axiomate, quod ex A. D. D. v xxxv I. in medium inunt e tempora annumerata per Consules Libentior Min sunt aecipienda auribus , quum cirreris dia δε quentior , liberia ον , er ter ον esse nos iar chremograpbia , quae a fastis.deducta es Consu-ιaribus . Hac , ut puto , ratione victus chronologorum facile princeps Dionysus Peta. vius in lib. xi II. de Doctrina temporum A. D. 37 I. atque alibi etiam , Socratis narrationi adquievit . At vero lib. II. epist. I x. ad alium magni nominis ehrones uni aegidium Bucherium , sui argumenti pondus trule augeri existimavit , quod Nicephoriis testetur in C, nico , Theophilum Athanaso successorem Lium anno xv. post ejusdem obitum. Datus est autem Arcadio , & Bautone Coss. A. D. 38 s. ex Socrate lib. v. cap. xx I. & quidem post diem xxv I. Iulii , quo Timotheus decessit . Sed hinc potius sequeretur , Athanasii obitum contigisse A. D. 37o. itaque benigna explicatione juvandus est , ubi ait pag. 4r 6. Petrum post Athanasium in exilio vixisse anno una , Lucium annis v. Petrum secundo an no uno, Timotheum annis viii. quem excepit The Philus . Aliud est Theophilum annos xv. ab Athanasii decessu Epis opum sedisse . aliud sisere cepisse postquam Athanasi quatuor Succetares annos xv. in eadem sede explevissent . Hinc enim sequitur Dieophilum anno demum xv I. illi succeltatem datum . Critici . omni preconio majores , duce Baronio , eum Socrate signa conserunt ; nec tamen omnes in e idem scopum arma collineant : nam Har nius stat A. D. 372. Celeri pro A. D. 37 . haud segniter pugnant : atque hi sunt Hemricus Noritas in Censura contra Ioannem Garnerium pag. s. ubi sententiam Baronianam expungit ab se olim probatam in Historia Pelagiana lib. r. cap. II. Antonius Pagius A. D. 37i. , ix. Sebastianus Nanius, Tillemontius in Commentariis historiae ecclesiasticae tomo V . pag. S82. & tomo Vm. pag. 2sa. Σ . & Bernardus de Monte falconis, insigni Benedictinae similiae Nonachus, in Vita, quam operibus Athanasianis praefixit; nuperque adhuc locupletius in epistola
inscripta: an vera narratio Rufini debui natis pueris ab Albanaso puero, in qua summus & vir,& amicus animadvertit, Soeratem non raro consusum , res omnino disparatas conjungere , atquς adeo tunc esse praecipue accuratum, quando acta publica cum notis consularibus recitat , non ita
50쪽
vero, ubi eum iisdem notis. mprio marte dispositis, aliquod gestum enarrat . Quare est mim M. mnii per Hagioltetos Bollandianos adductum , de antiPis for toribus acciniendum . ut ipsemet d Elissimus Carilinalis statim se accipere explicat , nimirum de aequalibus , non ita de illis, qui rem notis consularibus Loete ingenio distinguunt , cui tamen ipsi haudquaquam aequales, seu posteriores fuerunt . Alia io penus in Socrate deprehendit vir illustris de Montes, leonis , cuiusmodi est , ubi scribit Historicus Athanasium demortuum pose quadraginta sex annos in se soporis completos et qui numerus quidem certe Socrati opponitur : sed tamen nobis L. cilem viam sternit ad Athariasii annum emortualem proxime detegendum. Etenim Sanctus A. texander Episcopus Alexandrinus ab Concilio Nicano redux A. D. 16. Athanasio sibi in successorem adlecto, diem obiit eodem anno , mensibus quinque nondum exactis ab receptione Meletianoruin , quae contigit uno vel altero mense post absiolutum Gn. ilium . Id testatur ipsemet Athanasius in Apologia II. tomo I. Operum pag. 7o. hujus editioni, ) & heodori tus lib.
cap. xxv. At vero annorum numerum hine ad A. D. 37I. deductum , quo Socr. tes ejus obitum signat , non quadraginta sex annos , sta solos quais aginta trinque conficere exploratum est . Neque hic annmmam numerus compleri poterit , etiam ii illum eum sociis Bollan. dimis , praeter vetustatis contensum inchoare velimus ab die xv Iit. Ianuarii , mn vero ab exeunte Aprili anni 3M. tres enim menses , & aliquot dies , qui inde reliqui exstimerent , quadraginta quinque annos e usque amplificare non possunt , ut quadraeiata sex Integras con stituere videantur . Enimvem Cyrillus in Sede Alexandrina , annis eirciter quadraginta duntaxat post Athanasium , Episcopus , disertim testatur in epistola I. ad Solitarios ro. U. perum parte II. pag. 3. eundem decessorem suum Alexandrinae Ecclesiae praefuisse annis Integris quadraginta sex : -- σεσεν σιωανα ιγναι ἔ ἔ- , quod de annis jampridem elapsis . non de e lapsum intelligendum esse , nemo, ut puto , negabit, quanquam secus visum fuerit Pascha so Quesnelio , qui probationes ex numero annotum p ntificatus, is viret as judicans easdem cum Proteriana mortis Athanasii epocha , & cum Hieronymi calculci l ire posse pronunciavit in tomo II. Operum Sancti Leonis pag. ρ o. Qimi autem errores hie cubent , postmo dum apparebit. Interim Socrati, dc Cyrillo , in eodem munero annorum determinando , consonat
etiam Rufinus Athanasi olim laneri praesens , ubi ait lib. x I. cap. III. illum quievisse quadra. Desimo CV seria anno Saeerdesit D; . Idem habent Sotomenuet lib. VI. cap. XIX. Auctorfarraginis Alexandrinae in excerptis Eusebianis Sealigeri pag. 8 Theophanes, Anastasiux Bibli
thecarius , & Nicephoriis in Cnronicis quanquam alias ab e re non vacui : quibus Arabicos etiaria scriptores jungit Eulebius Remudotius in Histocla Patriarcharum Alexandrinorum Iambita. rum pag. 96. Quapropter haec omnia eonjunctim exposita, in Nancti Athanasii annorum Episcopa.lium numero expresse definiendo , nulla arte infirmari poste crediderim o ideoque Rii fini Jc ceter rum annos haudquaquam cavos , sed undique plenos α integros Cyrilli alictoritas reddit : qui sui decessoris elogium dedita opera scribens , rem adeo vulgatam atque testatam ignorare non re tuit ' quique quadraginta sex annos Maegras non appellailet , quI tantum qu raginta quim is suissent . re etiamsi tres menses a Bollandianis excogitatos admitteremus, adhuc pm iandum esset . tres illos eosdem mentes diserto & luculento vocabulo non iblimi a i , sed
anni integri , sive pleni & es soluti ab Cyrillo denotari potuisse.
II. Multa alia mite loco possem attexere , sed quae docte dc copiose disseruit Cl. Μontentemnius , invitos etiam fateri cogunt, Athanasi mortem in A. D. 37 i. ab laudatissimi x viris mistra reseret . Vereor tamen, ut eadem felicitate, qua illine dejicitur, coniici possit in A. D. 373. quemadmodum eonjiciendam esse non dubitant praestantes viri Pagilis. Tillemontius . dc pos eos Moatesiaconius, qui postremus omnium uberrime hane spartam ornavit , ita ut nihil sibi reliquis erit in ea , quam memoravi epistola de Narratione Rusui. Fundus, in quo tanti viri eonsi. stunt , est epistola Piterii Alexandrini ad Pontificem Leonem Magnum A. D. 43 . conscripta , quam post Petavium latine vulgavit E idius Bucherius in Commentario de Doctrina temporum ;ibi enim pag. 84. haec leguntur : in Morismo nono anno ab Imperis Diuistiani , supres re beatae memoriae patre nostro γ Episcopo . nassasio s lege . thanasio ) edim XIV. Llina Pas basis XXVIII. Aie mensis Pham notb , id es nono Olensamum . pinum dis prinum isset dis Am nido , in subsequentem translata es hebrimarim , isa - quinta dis Pharmoti , hoe es pridie Kalendarum δρομιtum, relebraretur Pascia Dominicum . Hae notae Chronologicae in A. D. 373. quadrare noscuntur
quo Pascha in subsequentem Dominicam , sive diem XXXI. Martii translatum suisse tradit mi. stola: & superstite quidem Athanasio , qui postmodum inter mortales vivere deserit . si ambioribus eiusdem anni 3 3. auscultare velimus . Haee enim variis doctis persuaserunt , supremim diem Athanasii extra A. D. 373. non es. quaerendum . Nec prosecto illorum sententia male procederet . dummodo & reliqui characteres, quemadmodum ab A. D. 3 r. abhorrent , ita ne cum vulgato Protreii calculo in annum 73. sponte sita Se aequo pede concurrerent. Verum hie Rhodus hic saltus , ubi enim hane supputationem amplecti velimus , annos Athanasii non tantum quadraginta sex mi emos ex veterum scriptorum consensu illi attributos , numerabimus ;sed quadragista septem universa antiquitate reclamante , numerari videbimus . Atque hae caussa est cur tutius & commodius existi 'm , ne latum quidem unguem deflectere a Ba ronii sententia , qui A. D. 372. XII. Socratis' collegio eonsillari posthabito . licet ab se olim excepto in notis ad Martyrologium , haee literis consignavit : item anno . iisdem que C sidibus f -ies, oe . intheo thau stas Discopus Alexandrinint post inna. meres pro tuenda Fide Cattiuisa suscepios Iabores , quum sedisset annos QUAD AGH A SEX ,
feno nonas Mais solutur earnis vineuiis , acceW-us immortalitatis eoronam m gravis in ratam.'Hic WMo corrigimus quod aliquau is eum Merale nor dississe meminimus , inum anno fusteriora , m τι recentesimo septuagesimo ' - , de tinctum esse . Porro cum constet , anno sequenti a Meno Concilio
3 empe Domini vicesmo sexto , fuisse ereatum Episcopum Axanis mim p ad hunc Utve