장음표시 사용
441쪽
a o Tractatus ' tensio manuum , confilium Dei , etiam intus vulsantis, gratiam Vere ac relative lassicientem Indicant , alias non esset iusta Dei increpatio ει objurgatio; atqui ei consensu libero restitit voluntas humana, 'o' renuisio: despexisti, &c.
Matth. II. V. 2 O. Tunc caepra exprobrare eius
ratibus , in quibus facta funt plurima virtute ejus , quia non egissent poenitentiam et τε rui , corozais , va xibi, Belsaida , quia si in D, O Ddone facta essent virtutes , qua facta fune in vobis , olim in criacio is einere poeniteneiam Uent. Ibi Christus exprobrat Cor altis, quod non egissent poenitentiam ad aspectum tot m Taculorum; ergo reVera cum gratia ipsis collata poenitentiam agere, non tantum remote &absolute , sed proxime relative potuerunt; ergo datur gratia vere di relative suffciens, cui resistitur. Iansenius illud testimonium explicat, T. De gratia externa; a. De gratia impersecta & pa
Contra est , 1. Quia poenitentia, quam CoroZaitae potuerunt agere, & non egerunt. est opus salutare; atqui gratia exterior non suffcit ad agendum opus salutare, ut contra Pelagium definivit Ecclena; ergo. 'Contra est, a. Quia gratia parva Iansentana, licet sit relative lassiciens ad velleitates, est tamen relative insuffciens ad bonam voluntatem & actum salutarem ; atqui Christus loquitur de gratia vere & relative sufficienti ad actum Poenitentiae salutarem ; ergo, si sibi constare' voluerit Iansenius , non debet textum allatum explicare de sua parva gratia. Con m. minor.
Quia ut exprobratio Christi valida sit & justa, , Decesse est, ut quemadmodum Τyrii & Syd nil , visis Christi miraculis, vere , Proxime,
442쪽
& relative doluissent ri ita Corozaitae , eadem sibi affulgente gratia, poenitentiam Vere, Proxime, & relative agere potuerint, alias nulla vis in Christi paritate, nullumque robur extitisset. Prob. 2. ex Cone liti. Ex Conc. Arelatensi III. in quo approbatur sententia Fausti anathematizantis sententiam Lucidi Presbyteri , dicentis illos qui perierant, non accepisse, ut salvi esse possent, his verbis: Anath ma illi qui dixerie illum , qui periit., non accepisse, ut falvus esse posset . Lucidus vero inter suas assertiones retractatorias, ait: Assero .... is periclitari eum ,
qui salvus est, ct eum, qui periit, potuisse fa
' Ex Concit. Senone isi parte prima in decretis fidei, c. I s. dicitur: Non tale es hujusmodi rahentis Dei auxilium , cui ros i non post . Moetes en- Dominus voluit congregare Ilios Ie- rusalem , sicut gallina congregat pullos suos sub
istas, noluerunt. 23. Frustra cerae Ste- .
phanus, Act. 9. Iudaos dura cervicis o incircum cs cordis argueret, qui Spiritui sancto resisterent. Fru a Paulus Thessalonicenses admoneret , Spiritum ne extinguerent, s divinis inspirationibas nevitabiliter raperentur. Nihil hic effugii relinquitur Iansentanis, nam Concilium loquitur de gratia interiori data ad actum perfectum , dicens : Eo extendimus liberum arbitrium) ustmoluntas humana misericordia, pravenientis auxilio D ulta , interlari quodam ct oeculto δε- cretioris a Mu contacta fes con errat ad Deum. Postea asserit illam Dei trahantis gratiam non esse talem , cui resisti non possit . Tandem ex lvariis Scripturae locis illi saepe restitum fuisse, Probat. Prob. 3. Ex damnatione a. propos. Iansentieti eriori gratia , inflatu natura, tres, nunqnam resi-
443쪽
. Tractatur 67 2Dur. Quae propos. damnata est ut δάμου Dcά; ergo de fide est interiori gratiae resilii poti . 'se; atqui Ecclesia per interiorem gratiam, intelligit gratiam vere & relative sufficientem , tit probavimus in propos superiori; ergo.
Prob. q. Ex SS. PP. Inter quos tintim refero
Augustinum, quem patronum praetendunt Ian- seniani , quibus quatuor Augustini testimonia opponimus:
Primum , Ex l. I. ad Simplic. q. 2. Nemo cre dit , non vocatus, sed non omnis credit vocatus
noluit Uau 9 non cucurrit, sed Θ si voluissercucurrissee , Dei adjutorio pervenisset , nisi moratione contempta reprobus seret. Ergo gratiae vocationis internae relative suffcienti obstitit; m ejus resistentiae unice adscribitur quod non pervenit ; vires ergo Pares habuit ut perveniret. Secundum , lib. de natura & gratia, cap. 67.
multis modis , per creaturam sibi Domino fe -υyentem , ave um vocer , doceat credentem , consoletur sperantem diligentem anoraefur, o, an- rem adjuvet , exaudiat deprecantem ; non tui
deputatur ad culpam quod invitus ignoras , sed quod negligis quarere quod ignoras neque illud quod vulnerata membra non colligis , sed quod volentem sanare contemnis. Nihil certe evidentius prosit gratiam vere suffcientem adactum perfectum credendi, sperandi, &c. cui tamen resistit humana libertas. Tertium, lib. 83. quaestionum quaest. 68. Ne- quo illi debent sibi tribuere qui veneruut 9 neque illi , qui noluerunt venire , debent alteri 'ibuere , sed tantum sbi ; quia, ut venirent
locati , orat in eorum libera voluntate , non
quidem sibi relim , sed vocata per gratiam: addit enim: Et si quisquam sibi tribuit quod vo-
cMus venis , non potes tribuere quod vocatus' est .
444쪽
. Ergo gratiae vocationis, quae sufficit , ut vocatus veniat, resistitur Quartum, lib. de peccat. merit. & remissi
ne, de adulto ait: Husio concupiscentiam 3
cum qua pugnet , eamque adjuυante Deo sup ree , si non in vacuum gratiam ejus sisseeperit , si reprobatur esse noluerit . Certe adsutorium ,
cuius ope superetur concupiscentia, nisi homis, illud in vacuum suscipiat, & velit esse repro- . bus , est gratia interior vere & relative sufficiens , cui humana voluntate resistitur a atquatale admisit D. August. in allatis testimoniis,& infinitis aliis; ergo. Probat. s. ratione: Multi fuit , etiam iusti, qui non implent divina mandata, atqui tamea habent gratiam vere & relative sum lentem ,.qua illa observare possent , ut docet Concilia Trid sess. 6. de justificatione: Deus i inbilia non juber , sed jubendo admonet facere quod possis, is petere quod non possi, is a0uυat ut Iinis. Ergo gratiae relative sufficienti resistunt.
Solvuntur obesiones, Obicias I. Scriptura non aliam gratiam astruit, quam efficacem & victricem; ergo. Prob. ant. Ioann. 6. Christus ait: Omnis quἰ audisse a Patre, ct didicis, venis ad me. Ergo nullus verae I internae vocationi resistit. Resp. nego conseq. Equidem citato loco Scriptura gratiam escacem astruit , cum loquatur
de iis , qui non solum audiunt , sed qui a
dientes, vocationi obediunt , ut verbo, didi- .cis, designatur; sed non excludit gratiam saDficientem, cui resistatur. Instab. I. D. August. lib. de prias. sS. e. e. ait : S; omnis qui audivis a Patre didicit ,
445쪽
use a Patre, nee didicis. Ergo ex D. Augustin. Scriptura astruit gratiam essicacem per exes ' sionem gratiae mere suffcientis . Resp. di η, ant. Qui non venit, non audivita Patre essicaciter, cone. lassicienter, nego anae. Ideo enim. non venit, quia vocationi resistit, cum qua venire potuit; nam, ut ait D. Aug. lib. de gratia Christi , cap. 13. Non es autems consequens, ut qui potest venire, etiam veniar,ns. id voluerit atque fecerit. . Inst. 2. D. August. lib. de grat. Chrsi, e. II. dicit e mi novie quod fieri debeat, non facie , nondum didicit fecundum gra/iam, sed δε- eundum legem et non fecundum spiritum, sed δε- eundum litteram . Ergo gratia lassiciens, cum
qua opus bonum non sit , vel nulla est , vel
Resp. GR. antee. Npndum a Deo didicit secundum gratiam , in hypothesi Pelagianorum qui gratiam internam voluntatis & operationis rejiciebant, cone. in mente D. August. subdi
fecundum gratiam essicacem , eone. secundum nullam omnino gratiam interiorem , nego ant.
Hic itaque D. Doctor impugnans Pelagianos vult duntaxat probare , praeter gratiam legis& doctrinae, qua mens illustratur , adhuc ri cessariam esse gratiam voluntatis & aetionis, qua id fiat, quod faciendum per legem cognoscitur; quod quidem probat, quia qui per leges cognovit quid faciendum est , si interna
non moveatur gratia , Omnino bonum opus agere neqvst. Obitio a. Apostolus Roman. s. ait e Igitur Bon est molentis, Heque currentis, sed miserentias Disi. Atqui si esset in potestate vocati, V citioni obtemperare , vel non obtemperare, esset volentis atque currentis; ergo.
Resp. 4sing. maj. Non est volentis neque
446쪽
currentis , per solas naturae Vires, raneed. pet
gratiam divinam, fu=GR. non est volentis prismario & principaliter, emc. neque primario , neque secundario , quasi homo nihil divina
gratiae cooperaretur , nego major. Hoc unum
vult Apostolus, bonum opus magis esse a Deci per gratiam, quam ab homine, qui absque gratia neC conari, nec consentire potest . Se se explicat D. Doctor, de Patia lib. ambitia cap. s. dicens : Ne ipsa -luntns sine gratia Dei putetuν boni asiquia posse, continuo eum diaxi sein et gratia eius in me vacua non fuit se sed plus omnibus illis laboravi : subiunxit , amque uiro non ego , antem , sed gratia Dei mecum: Id est, non sol- , sed gratia Des m cum ρ ac per hoe, nec Iratia Dei fla, nee 'foflus; sed gratia Deἰ cum isto . Gibus vernis, significat conversionem esse partim humanae , partim divinae voluntati tribuendam, licet primario & principaliter divinae misericordiae λ
Inst. I. Nemo potest se discernere In negotio salutis, iuxta illud et . ad Cor. q. mis eΡdifestote ρ quid autem habes quod non aera Isti Atqui si duobus hominibus detur gratia suffi- Ciens, Cui unus obtemperet, alter reluctetur . qui obtemperaverit, se discernit ab eo qui obIuctatur; ergo non datur talis gratia. Resp. dist. ni.6.-Nemo potest se discernere , pet vires proprias, quatenas per gratiant motus & adjutus , nego maj. Neque enim qu sic per gratiam, qua excitatur, & iuvatur, sediscernit , contradicit Apostolo prohibenti solum ne homo glorietur de bono opere, quasi . principium illius inciens non acceperit a Deo; quam interpretationem probat August. lib. de spiritu , lite. eap. 33. dicens t mando Devinagie eum anima rario li , ut ei ere a r , profe-
447쪽
er fum velle eredere Deus oporatur In ιι mine . . . . consentire autem vocationi Dei , vel
ab ea dissentire , proprie voluntatis es . res non solum non infirmat quod dictum est :quid habes quod non accepisti verum etiam confirmat et accipere quippe is habere anima non potest dona , de quibus hoc audie , nisi consentiendo : ne per hoc quiἀ habeat , is quid ace piat, D i est : accipere autem O habere utiqua accipientis O habentis est. Inst. 2. Gratia communis non est idoneum discletionis principium , ex D. Augustin. lib. de praedest. SS. cap. s. Nunquid per hae dona ,
inquit, qua omnibus communia funt hominibus , discernuntur homines ab homini us p quis te discernit λ gratia qua discernit bonos a malis, non graria qua communis est bonis malis . Atqui
φratia lassiciens communis est bonis & malis ;
Reis., . majori Gratia communis, ad sensim Pelagianorum , qui, nomine, gratia com munis , intelligebant naturam & liberum arbitrium, conc. gratia communis adsensum cath licorum , qui, nomine, gratia communis, intelligunt gratiam vere & relative sufficientem , quae communiter datur hominibus cum urget PraeCeptum, nego maj. Sese explicat Augustin. verbis immediate praecedentibus , In hac Apo- soli eυidentus a intentione , inquit, qua con-rra humanam superbiam loquitur, dona Dei nais ruralia suspicari .... nimis quantum exsimo
Abisurdum es . At vero gratia vere & relative suffciens , non est donum Dei naturale , sed est naturae gratis superadditum ad supernatur se salillis meritum obtinendum. In b. 3. Gratia datur a Deo ex voluntate hominem salvandi atqui voluntati salvandi hominem nunquam resistitur ex Augusti-
448쪽
no , h volenti salvum facere nullum μesistis
Bomisum arbitrium; ergo gratia ex tali voluntate collata nunquam effectu suo fraudatur .Rsond. di F. min. Voluntati Dei absolutae , nunquam resistitur, cono Voluntati conditiona' tae , nego min. Conditionata autem est in Deo
voluntas hominem salvandi , nimirum ex hypothesi quod gratiae suae praevenientibus auxiliis cooperaturus sit ; quae voluntas duo inci dit. Primum , largitionem mediorum ad salir-tem idoneorum. Secundum, intentionem conferendi salutem ipsam , si medii collata non Contemnantur I Voluntas ergo illa , quae est conditionalis respactu salutis , est absoluta respectu collationis mediorum ad salutem consequendam necessariorum . De hac conditionata voluntate August. lib. de catechizandis rudibus num. s*. ait: A quo Interitu, hoc est, ab inferno , Deus misericors volens homines liberare,
se sibi ipsi sint inimici, non resistant m fericordia salvatoris fui, &c. Obicies 3. Discrimen fuit inter gratiam status innocentiae, & gratiam medicinalem status naturae lapis , ex Aug. lἰλ de corrept. Θ graria cap. II. dicente : Euid ergo Adam non habuit gratiam ρ immo habuit Magnam , sed di fiem; atqui in hoc stat discrimen, quod grati ' sanitatis fuerit tantum sufficiens, libero voluntatis arbitrio, quantum ad usum vel non usum relicta, gratia vero medicinalis sit tantum e T-CaX; ergo, &c. Respond. nego myn. Discrimen enim utriusque gratiae, sanitatis de medicinalis . non in eo reponit D. Augustin. qiiod gratia medicinalis sit tantum effcax, sed I. In eo quod homo inno
449쪽
rens sola Indiguerit gratia susciente , cum e contra homo lapsus, praeter gratiam suffcientem ,.prout ab efficaci distinguitur , indigeat etiam efficaci . 1. Quod gratia sufficiens san
talis solam includat mentis illustrationem, noni ero praeviam, ut gratia medicinalis, volunt iis motionem, quia cum integra esset viribus, tali non indigebat praevia motione, qua nun omnino indiget natura corrupta 3 unde Aug. cap. 48. asserit quod gratia naturae inculpatae ,1 ei adjutorium Dei, is tanquam lumanoculis , quo adjuini videant , se prasere volen-
justoria dis iiimenda one. Aliud est ad toνδε με quo aliquid ut i, is aliud est auistoria
quo aliquid si . . . primo itaque homini . . . Aatum ast ad torium perseveruntiab , non quo feret in perfwraret , sed sine quo per liberum arbitrium persevera e non posset. Nunc vero sanaiae in regnum Dei per gratiam priasinalta ,. n tiae adjutorium perseverantia datur ; sed ala ust eis perseverantia ipsa donetur, Ex quo textu sic argumentor : Minorium , quo, ast gratia essicax; ad utorium vero, sine quo non ,
eii gratia sufficiens ; atqui ex D. Augustino in praesenti statu naturae lapsae datur duntaxat ad-
Tutorium, quo ρ ergo. R p. r. nego maj. Nam Per adlutorium, quo, D. Doctor non intelligit gratiam a tualem efficacem , sed donum ipsum perseverantiae, quoi homo formaliter fit perseverans ; siquidem initio cap. 1o. ait, Visc oritur ali a quasio non f
ne contemneno . . . quεritur enim ν nobis ,
quantum ad hoc donum Dei quod es pers e re u ur in Mem , quid de ipso primo homine sen-riamus; idque manifeste probat exemplum beatitudinis qlio utitur, ut exponat, quid per ad-
450쪽
iutorii im, intelligat; Adjutorium enim os ,
inquit, non solum sine quo non si , verum etiam quo At propter quod datur . mapropter hoc ad .jutorium is quo se est , is sine quo non sin rquini si data fuerit homini beatitudo , conrianus fit beatus , se si dat a nunquam fuerit , nun quam erit. Ergo sicut adiutorium, quo, beatitudinis, est ipsa formalis beatitudo , ita auxilium , quo, perseverantiae, est ipsa formalis perseverantia, ut ipsemet D. Doctor mentem suam exponit, lib. de dono perseverantiae c. 6. Peses erantiam ui us in Anem , inquit , quoniam non habet quisquam nisi qui perseveraverit usque in Inem , multi possunt eam habere , nullur
Itaque D. August. docet Adamum accepisse duntaxat adjutorium , sine quo non , quia non ipsam perseverantiam accepit, sed tantum gratiam intellectus sine qua perseverare non poterat, & quacum, si voluisset perseverare po-- tuisset , absque ulla praeveniente gratia volu tatis, quae cum esset sana & integra, sufficiem tes habebat vires ad perseverandum, cujus pro-i id e maritum fuisset , si permanere voluisset ,
ait Augustin. nunc autem Propter naturae N strae sauciatae infirmitatem ac perpetuo rebellantem concupiscentiam , opus etiam habemus gratia voluntatis, non solum ut perseveremus, sed etiam ut . possimuS perseverare , quare Vocatur ab Aligumino adjutoriumν quo ι Porro eo non .indigebat integra primi hominis voluritas , cujus arbitrio relictum fuerat , ut cum
gratia sufficiente intellectus perseveraret , si
vellet. R pond. v. Dito etiam , & non conce , quod D. Augustin. per , adjutorium quo, gratiam eseacem intellexerit ; nego minor. argu i menti , nam tunz equidem ostenderet esse