장음표시 사용
51쪽
est imputari, qua fronte id ad pomam imputari tradiderunt 8 μ' Poenam, inquies, improprie .materialiter acceperunt. At non est hoc in quaestione, an peccatum Adam posteris P ad poenam quocunque modo imputetur, neque si id asse- ratur ad fidem sussicit, qua credimus, ac credere tene mur posteros propter peccatum Adam etiam culpa ae poenae proprie sic dictat reos esse, adeo ut nisi remissionem consequantur, aeternum pereant, 39 g. 6. Contra Augustinus, quo rectius pl)g3 nis occurreret, haud obscure docuit, peccatum Adami posteris, eo sensu, quo quaesitum est, tum ad culpam' tum ad poenam imputari scilicet ut aeque rei violatae' ' lesti, censeantur, contra quam Adam peccavit, quae est
y eulpa peccati Adamitici interna aeque desectum justi- μ tiae originalis incurrerint, quae est culpa externa aeque 'ς denique aeterna damnatioriis in rei, quae est poena . ' Ad culpam pertinet, quod ait libr. XVI de civ. Dei cap. ' XXVII. Etiam a=vuli, non secundum vita suae proprie/l rem,sed secti dum communem generis humani originem omnes pV id ι. mentum DEI. sparunt. Item libr. XIII cap. y XIV. Omnes enim fuimus in vino, quanae omnes si unus
eis pii. Et retract. lib. I. cap. X. In primis homini με νη-
tura humana peccavit, ae per hoc natura sumaninusta nocu re peccata, isti sua Seda poenam communem esse Adamo posterii, passim docet. Pro magnitudine u in Lim, im quit, naturam damnatio mutaricin ejus, ut quodparnaliter' praeest in peccantibus hominibus primis, etiam naturaliter I '' queretur in nossentibus caseris Lib. XIII de civ. D. cap. III. g. 7. ugustinum secuti sunt, qui sub illius tempora vixerunt Paulus Orosius apologetico de arbitru liber- r tat.
52쪽
tate utramque imputationem tum ad eulpam, tum ad poenam sic describit Peccante uno homine , peccat genus sumant , Deum quoque poenitet, quod sominem fecisse in te Ru - regnums in uniυersos mortis invaluit. Seda ad culpae imputationem pertinet illud Prosperi contra ingratos cap. XXVII. Corrui, st. Adamus V cuncti simuli genitore cadente
g. 48. Ab Augustino recedere, religio quoque fuit
scholasticis, iis maxime qui in Thomam commentantur. Plerique enim docent, peccatum originale in posteris esse Ῥolunturium volunως Adami, quod nihil aliud est, quam voluntatem .peccatum Adam posteris ad culpam imputari, ita quidem, ut ripsi cum Adamo rei sint violatae
legis DEI, Mob id justitia DEI originali careant. Quin &ex nostrorum Theologorum hypothesibus eadem sententia sequitur. Concedunt enim eo usque peccatum a. Ouale Adami imputari posteris, ut propterea Mipsi justitia originali careant, quam dixi supra, ulpam externam peccati actualis Adami. Ergo non negant, imputarii etiam ad culpam internam,&consequenter ad poenam. Quoniam a culpa interna proxime Gna oritur&culpa externa. Ipsum etiam illud Paulinum, εφ' ἄ-ιῆες αρον, salua fide analogia sic exponi potest, si ponatur hypothesis, quam nostri negant, verbo Dαρ ν peccatum actu alta significari, ut sensus sit in Adamo muci peccarunt, quatentu peccatum Adam omnibus ad culp-m poenam imputatam fuit.
q. o. Hactenus Patresin Scholasticiis nostri Theologi recte docent, quibus ad roborandam etiam fi .
53쪽
dem lassicit, quod auctoritas scripturae sacrae suffragatur. Sed non acquiescunt adversarii, nisi modum sicausam imputationis videant. Igitur his ut occurratur, in modum caussamque inquirendum est. Cur in uomodo proprium peccatum ei imputetur, cujus in proprium, non quaerenda est ratio, nec modus Naturalis enim haec imputatio est, quae ex ipsa proprietate peccati fluit, sive ut supra exposui, ex eo, quod is, cujus est proprium ejus causis minimum moralis est. At quando ad peccatum Adamiticum posteri neque influxu physico concurrerunt, ne que directa vel indirecta voluntate, neque etiam per acincidens quicquam contulerunt' id maximam dissiculta tem habet, an quare ac quomodo nihilominus postearis ad culpam pinnamque imputetur Sine dubio ea non plus quam legitima imputatio est, quam ICtis fictionem juris Scholasticis autem voluntatem interpretativam dici, supra meminimus sed cum hujus nulla vis sit in genere morum, nisi ab aequitate aequitas autem rationibus demonstranda sit adversarii rationes aequitatis a nobis exi.
gunt exspectant. g. o. Ex jure conjunctione personarum oriri a
ctionum ac voluntatum communionem, apud omnes in confesta est. Quando scilicet alter superior, alter inferior est, hic illius voluntati ut suam conformet, obligatus est, in iis, in quibus inferior, illique subjectus est. Fit autem hoc dupliciter primum cum inferiori eadem facit, quae superior praecepit deinde cum superiori per seipsu in quid iacienti non resistit. Totidem nodis voluntas superioris esse voltriatas inferioris censetur. Utrum autem hic fictio aliqua interveniat, nondum in expedito est. n.
54쪽
terest autem inter voluntatem, qua superior quid praecipit, Meam qua per se, sine praecepto ad alterum, quid facit. Illi in inseriore obediendi, huic debita non resistendi voluntas respondet. Habet ergo superior in inseriorem us, hic ut sibi praecipienti parere,' per se ipsum aliquid facienti non resistere teneatur. Quo fit, ut superioris voluntas esse voluntas inserioris censeatur. Si utriusque voluntas est expressa, non locus est fictioni juris, sed sua utrique voluntas naturaliter imputatur & dicitur una voluntas, quia unius est objecti, licet secundum actum hujus formalem rationem sit diversa. Nam praecipiendi voluntas, non est obsequendi voluntas; voluntas, qua superior per seipsum quid facit, non est ea voluntas, qua inserior non resistit licet ejusdem objecti habeantur. Quando autem penes inseriorem non est expressa voluntas, imputatur ipsi voluntas superioris, per fictionem juris, tum ut idem velle facere, quod superior praecepit, tum ut quid per seipsum facienti non resistere voluisse cenis
f. i. Duplex est conjunctio pssica, sive quae anatura oritur, qualis est inter patrem filium; --ω si. ve quae consensu sive tacito, sive expressis contrahitur, qu lis est inter Dominum servum, inter Principem vel Regem ac populum utraque conjunctio alteri in alterum jus concedit, ut quicquid ille velut superior praeceperit, vel per seipsum secerit, hic parere aut non resistere tene tur Fundamentum non est quid fictum, quoniam ibi natu a est, hie mutuus consensuw. Si etiam inferio expressa voluntate idem vult, quod superior praecepit, aut per seipsum iacit sua ipsi voluntas citra fictionem imputatur.
55쪽
tatur sin minus ex eo tandem, quod paret vel non re. sistit idem velle etiam citra fictionem censetur. Ratio est, quia sive per naturam sive per consensum in eo statu est ut parere vel non resistere teneatur, teneri se sciat. Directa quidem voluntas non est, si non est expres L. Quid si duobus indirectae voluntatis modis supra comis memoratis hic velut modus tertius addatur. Ita post quam populus omnem voluntatem suam in unum Prinacipem vel Regem conjecit, scit se jam in eo esse statu, ut Principi vel Regi praecipienti vel aliud quid statuenti aut facienti refragari non debeat. Quando ergo non resta-
natur, idem quod Rex vel Princeps velle etiam cura fietionem censetur. Ita res se habet, cum inserior ad rationi,
usum adolevit, ut quid superiori debeat, scire possit, aesciat. Veruntamen fit, ut, cum pater aliquid statuit de bonis suis, ipsius voluntas esse voluntas filii censeatur, non dicam cum insans est, sed cum adhuc in utero matris, i
mo cum adhuc in lumbis patris sui est, nec nisi post plu
res annos demum nasciturus. Haec mera fictio est, quae nec ex conjunctione formali, sed ex virtuali oritur, Mineo consistit, quod si filius ad usum rationis adolevisset,aut
qui nondum natus est, si viveret ratione ut jam posset, deberet patri tale quid de bonis suis statuenti non resta-gari, & sic idem, quod ipse, velle censeretur.
g. n. Verum nulla est tam absoluta hominum potestas, quin sit insta Deum, ac Dei legibus adstringatur. Quo fit, ut voluntas superioris sit inserioris voluntas,cum hae limitatione, si superior nihil praecipiat, vel statuat, vellaciat, quod sit contra Deum, ac Dei legem. Neque enim quis per natur m, neque per consensum in eum statum redigitur,
56쪽
digitur, ut velle ea debeat, quae sunt eontra Dei legem Fae
igitur, patrem statuere vel facere quid, quod sit contra Dei legem neque ante neque postquam filius est natus, nisi sponte sua consentiat, idem velle censetur quia si viveret&ratione uti posset, sciret non debere se id velle: Accedit&hoc, quod voluntas superioris, non sit voluntas inserioris, nisi in iis rebus, in quibus hic illi est subjectus,&quae quodammodo ad utrumque pertinent, sicut patris voluntas interpretative est voluntas filii, cum pater statuit aliquid de bonis suis, quae patri cum filio communia, veluti cum bona vendit vel emit, vel donat, vel quocunque modo alienat.
6 3. Quantum ad praesens attinet, si Adami voluta.
tas fuit posterorum voluntas, non fuit ob conjunctionem moralem. Nam antequam existerent posteri, non potuerunt dici voluntatem suam in unam Adam voluntatem
conjecisse. Conjunctio phstica quae fuit, quoque non formalis fuit, sed tantum virtualis, quoniam posteri adhuc
in lumbis Adam continebantur. Si damus voluisset
fecisset quid, quod non fuisset contra legem Dei , in re ad posteros aeque pertinentes: tum nihil caussae dicerem,
quin ipsius voluntas interpretative voluntas posterorum fuisse eenseretur: quia si vixissent posteri, non refragati fuissent communi suo parenti, ut qui scivissent se per naturam in eo esse statu, in quo refragari non deberent. Nunc vero cum Adam a comederit de fructu arboris scientiae boni sim ali, contra legem Dei ,3 ita enormiter pe caverit, reatumque aeternae damnationis sibi contraxerit, negant adversarii, voluntatem Adam interpretati vhi
lutitatem posterorum fuisse. Si enim vixissent poster , nisi
57쪽
ηItasi sponte sua factum Adam probassent, vel imitati sui Lsent, vel quocunque modo in id consensissent, vi contunctionis ac subjectionis physicae non potuissent censeri idem voluisse, quia scivissent, non debere se id velle, quo a contra Dei legem csset. Scilicet fundamentum huius doctrina en, ouod in aliis filius debet idem velle, quod pater, in aliis non debet. In illis censetur idem velle, antequam vivat: i sum mim volendi debitum per fictionem juris pro voluntate est. In his non censetur idem velle, qui u vive ret, sciret, non debere se idem velle. Distinguunt ergo adversarii inter peccandi,&inter aliam quamcunque o. Iuntatem aqua peccatum abest. Voluntatem contrahen. di mendi, vendendi, donandi, vel alio quocunque o. do in nota peccati, bona alienandi, filio imputari non negant negant autem etiam peccandi voluntatem im-Putari, ut si pater peccavit, etiam filius, qui nondum est natus, imo qui adhuc in lumbis patris sui est, nec nisi post plures annos nasciturus, peccasse censeatur. Quin ii vel maxime non sol iam natus sit filius, sed etiam scandali sana capax iniquum tamen est, peccante patre, etiam filium peccare censeri, nisi constet ipsum peccanti patri consen. sise, aut praecipienti paruisse, aut quocunque sive tacito'- ve expressis consensu peccati paterni participem ei: . Hinc scribit Episcopius Instit.Theo l. libr. IV. Sect.V. cap. 2. 'ο bile en, ut quis in alio peccet, ut si accedat velimFerthra, vel consilium, vel consensem sim tacitii e expressus velfLtem ut quidam volunι)sceleris vel peccati, quod ex se e σα Iudicem deferri debet, conscientia. Quo fit, ut etiam filius pro
peccato patris puniri non possix i
58쪽
42 g. s. In hanc sententiam, praeter irrefragabiles aequitatis rationes, mei lex lantiquorum patrum dicta conspirant. Non occidentur patres pro μὴ - , nec sibi pro pa-iribis e sed onm quisque pro peccato suo morietur ait ac praecipito Eus Deut XXIV, 6. Ita, inquies, praecipit Deus ho. minibus, ita humana judicia vult esse comparata. Bene: sed ab humano judicio ad Divinum valet consequentia, ubi par est ratio. Ideo hominibus non licet, patres pro filiis, aut filios pro patribus occidere, quia alienum peccatum nemini debet imputari. Eadem ratio recte aptatur divino judicio, eo magis, quantum ad supplicium aeternum attinet. Nam temporalib)rs malis etiam ille, qui est innocens, occulto Dei judicio assi igitur, intuitu peccati alieni aeternis autem nemo, nisi qui peccavit cim poenitens decessit, a filigendus est. Quam legem ipse Deus sibi quasi imposuit apud Prophetam Ezechiel. XL X, et o Filius non portabit iniquitiatem patri , nec pater iniquitatem Aii. Nempe de suo judicio, deque aeterno supplicio loquitur Deus, sicut contextus docet, 'lerimu interpretes ex ponunt. Contra Julianum scribens, ita ipsum compellat Augustinus VI. cor. Non intestgis, hanc esse promissionem
phum deleat, cae onusquos prose rationem reddas; Deo scilicet in judicio, ut addit Gregorius de Valentia, qui ipse Au gustinum sequitur Prim inquiens yocus hic Ezechielis de silis inie Igitur consi denuto, uipersoNa latae diversa a patre, sies priὰ explicuimus. Deinde ex stist Propheta verbis eo loco patet, id testimonium debere solum intelligi de cena dimitiali mortis re damnationisACona II Di .VI. Qu
59쪽
so. 6. 6. Praevidit autem Augustinus id ipsum Pelagiarios in rem suam versuros, quod dixisset, mi Ccere peccato, nisi sua. Quamobrem peccatum ab Adam Ocommissum, respectu naturae humanae, noxiatiem , insutis esse peccatum tueri voluit usunt sane Pelagiani, induit adsuum dogma trabere samysententiam, Sideo ere, pariusi ahena non nocuisse peccata,quia dixi, nussi natura nocere peccatu, nisisua, non intuentes ide parvulos, qui ut operiment ad humanam naturam, trahere originale peccatum, q- inprimi hominibM, natura humana peccavit, ac per hoc nai Vrghumanae nuda nocuere peccata, mi se r' h Sententia B. Patris haec e II Adam non peccavit ut sin. gularis homo, sed ut ipsa humana natura Erat enim iam tum humana natura sed nusquam nisi incipio erat: pe cante ero ipso peccavit humana natura quod autem est proprium peccatum humanae naturae, posterorum quo
que proprium est, quoniam humana natura nihil est praeter omnes homines. Adeo prorsus idem docet Alexa de ab Ales, ut ex Augustino exscripsisse videatur. Enni,
inquit, in Adam non Diam volunt, huius ingularis per Ionae, sed voluntas universalis naturae quo cadente a russiti orσι-
nati,ceciditis qualibet voluntas succedentiumpserorum. re enim voluntas cujuslibet ista rectitudine, quam a Dryt,si Adam seii set. Item: Mn debetur ei sic parvulo pan
pro peccato suod fecerat haec persona, in quantum haec hed pro peccato, auod fecit, in quantum erat habens universalem natu-
- ilem si s Iahima scilicet quae est huius vel ut us
Parvuli,non erat in anima primi parentisoecundum quo igne ui h rsonasii titi=is enu ramen ibi nihilominus ratione natura universalis quodammodo. Haec ille qu. CXXII membr.
60쪽
4 6 17. Vetum huic interpretationi vix acquiescunt
arguti adversarii. Dabunt, eccante Adamo, humanam naturam peccasse quoniam nusquam erat humana natura, nisi in ipso sicut uno existente sole, nusquam est natura solis, nisi in illo uno sole. An autem&quomodo humana natura omnes homines complectatur, in quaestione
est Philosophi totum distinguunt in id, quod actu;
iri aliud, quod potestate partes suas continet. Sed nec prius illud unius modi est aliud continet partes suas actu compos uions sicut corpus humanum membra sua, ex quibus constat aliud actu coexistenti citra compositionem,quomodo exercitus milites, civitas cives,&Ecclesia Christianos actu continet. Humana natura quomodocunque sumatur, non continet plures homines actu compositionis, quoniam non est ex singulis hominibus composita. Sed si quo modo actu continet, actu coexistentiae continet, citra compositionem, .sic collective accipitur, Ἀ-iusdem significationis est, cujus sunt exercitus, civitas μἀclesita, mi milia nomina. Neque autem Augustini, neque Alexandri Alensis haec fuit sententia, in Adamo naturam humanam peccasse, prout collective omnes homines complectitur neque sine repugnantia it sentire potuerunt, quoniam nondum erant omnes homines, imo nulli praeter Adam um4 Evam erant. Relinquitur ergo, ut existimarint, in Adam peecasse humanam naturam, prout potestate omnes homines complecti. tur Totum potesate vocant Philo sphi quod potestate non qualicunque, sed potestate praedicationi plura complectitur,li. e. quod de pluribus praedicari aptum est. Hujusmodi autem est quaelibet rei universalis, prout a singularibus