장음표시 사용
61쪽
sbus suis distinguitur. Ita in Adamo censuerunt peccas
humanam naturam, prout est res universalis, quemadmodum Alexander Alensis naturam universalem pellat, cum non solum Adamum velut hunc hominem, sed ipsam naturam sumanam universalem peccasse dictitat. g. 18. ceterum ut quaelibet res universalis, ita etiam humana natura, prout est res universalis, aliterat
que aliter in propolitione Summulistae hanc doctrinam Iuppos monem appellant accipitur supponitur : idq; pro
diversa praedicati natura ac conditione. Hinc trita interpretandi regula Talia junt subjeci , qualia sermittunιur 1 1 a praedicatu Primo quidem immediate res univeras alis ipsum conceptum communem significat: remo te autem&mediante consequentia explicatur etiam per singularia, quam explicationem Summulistae de censumvo cant. Interdum non patitur praedicatum, ut subjectum universale aliter quam pro conceptu commoni accipiatur, quae suppositio simplex dicitur. Aliquando illud flagitat, ut hoc, neglecto conceptu communi, per singularia expo. natur, quae suppositio personalis dici solet. Aliquando hujusmodi est illud, ut hoc tum pro conceptu communi accipiatur, tum etiam recte per singularia explicetur: quam nonnulli suppositionem absolutum vocant, alii sub personali comprehendunt. g. o. Jam quando praelati Autores sic loquuntur, in Arimo naturam humanam peccasse, non patitur 'erbum peccas, ut humana natura pro conceptu communi accipiatur, quoniam ut quaelibet alia actio, sic etiam actio peccandi per essentiam agens suum, ut rem singularem, assieti cui ita est assixa, ut per nullam, ne quidem per Dei 3 poten-
62쪽
q spotentiam sit separabilis. Consequens itaque est, in Adamo peccasse humanam naturam suppositione personali, id est, prout neglecto conceptu communi, per singularia explicatur. Non, inquam, peccavit, humana natura, secundum conceptum communem, cujus vi singulariata complectitur, sed secuncium ipsa singularia. g. o. Objicies, non fuisse plura stingularia, quam duo, Adam um&Evam non Evam in Adamo, sed in Gipsa peccasse, neque vero in Adamo peccavisse filios, nepotes ac posteros, quia peccare existentium est, sed illi nondum existebant: Ergo in Adam non peccasse humanam naturam, prout per singularia explicatur. Expedita est responsio, ex diverso suppositionis personalis modo ac descensu. Nempe omnis res universalis pluribus, sed quantum ad praesens attinet, duobus modis per singularia explicatur vel distributive, vel disjunctive. Discrimen noscitur iisdem signis, quibus quantitas propositionum denotatur Signum universale explicationem distributi. vam, signum particulare explicationem disjunctivam flagitat. Quod dicit Paulus, in Adamo omnes homines peccasse Sic exponitur In Adamo&hic homo peccavit,&ille homo peccavit, ciste homo peccavit, transeundo ita copulative per singula individua, quae est distributiva expositio. Quod si autem diceres, aliquem Apostolum prodidisse Christum; sic exponeremus Aut Petrus prodidit Christum, aut Matthaeus prodidit, aut Iacobus prodidit, transis eundo sic per omnes Apostolos, donec perveniamus ad Judam, de quo uno vere praedicatum enunciatur Neque
ut vera sit propositio particularis, plus requiritur. Quando ergo in Adamo peccasse dicitur humana natura;
63쪽
q7 ea, neglecto conceptu communi, per singularia explicatur, addendum est signum vel universale, ita ut omnis humana natura vel particulare, ita ut quaedam natura humana in Adamo peccasse dicatur vi illius signi distributiιὸ vi hujus, junctip explicatur, Quaeritur ergo, quo sensu dicat Augustinus, in Adam humanam naturam peccasse. Si sensu distributivo; hoc ipsum est in quaestione, Rest probandum si sensu disjunctivo ad principalem quaestionem res nihil facit. g. r. Regeres pro Augustino, esse ineptam quaestionem, cum una tantum sit humana natura. Ita est una est humana natura, conceptu immediati communi, de
quo hic non est quaestio, quoniam supra demonstratum est,&jam quasi consessum supponitur, humanam naturam eo conceptu in Adamo non peccasse. Conceptu autem mediato particulari non esse unam sed tot uplicem, quot sunt singularia, res ipsa etiam docet. Siquidem alia Adami, alia Caini, alia Abelis natura humana erat. Recte ergo quaeritur, utrum omnis, an quaedam, ive an cujusdam tantum hominis natura in Adamo peccaverit. Quanquam modo significandi differunt homo Se humana natura. Illud concretum, hoc abstractum est illa audita voce, concipitur suppositum vel res habens humanam naturam ;hoc vero prolato vocabulo, concipitur sola humanaia. tura, sine mentione suppositi vel rei eam habentis. Subajectum autem iraedicatum in rebus creatis debent eundem significandi modum habere. Cum igitur Adam quoque, sive bis hom' qui est Adam, concretum sit, potius esse homo, qu m esse humana tiatura dicendus est. Praeterea humana natura ut plurimum sumitur relative, prout est homi-
64쪽
4s hominis natura, sisic idem est quod hominis essentia sed
sic etiam non recte de Adamo praedicatur Demus autem memoratis auctoribus, Adamum fuisse ipsam humanam naturam, quia jam tum erat humana natura, iusquam nisi in ipso erat eodem certe modo in Eva non erat. Iam sit in Adam omnis homo, aut cujusque hominis humana natura peccasset, recte ad singulos posteros duceretur consequentia. Nunc vero vi syllogismi expositorii, non omnis homo, sed quidam homo , neque omnis humana natura, sed quaedam vel cujusdam hominis natura peccavit. Nempe ex eo, quod Adam peccavit, indam est homo vel humana natura, conclusio particularis infertur in tertia figura: Ergo quidem homo vel quaedam aut cujusdam hominis natura peccavit inde ausem ad singulos posteros non valet consequentia. g. 62. Alius, inquies, modus est, quo Adam omnes homines, adeoq; totam humanam naturam complectebatur Modus ille verbo repraesentandi indigitatur. Fit scilicet, ut princeps populum, Episcopus suam Ecclesiam, parens suam familiam, Mut verbo dicam, caput membra re. praesentare dicatur. Adam vero erat parens, prunceps caput generis humani. Repraesentabat ergo totam humanam naturam sive quod eodem recidir, erat totali uis mana natura, saltem repraesentative Sit ita quanquam id quod praesentative est totum, revera non est totum, sed per latam fictionem ita dicitur: sit tamen ita, imputeturq;
toti populo, quod princeps toti familiae, quod parens agit Caussa hujus rei non erit alia, quam de qua jam di Dceptatur, an ad imputationem peccati sum ciat, scilicet quae
inter principem&populum, inter patrem& filium inter-
65쪽
cedit coniunctio. Nam eo Princeps repraesentat populum. quod hic suam voluntatem in illius voluntatem conjecit. sic per consensum ei saltem moraliter se coniunxit 'parens etiam repraesentat filios, quod hi ex pio nati sunt aut nascituri. Nihil ergo refert, utrum conjunctio, quae' est lue principem inopulum, inter parentem liberos an vero quod princeps populum, parens liberos
repraesentat, causa imputationis esse dicatur. Non nega. bit adversarius, ex ea conjunctione sequi imputationem earum actionum, quae non sunt contra legem Dei,&quas totius interest fieri. Negabit idem de actionibus alns, quae vel sunt contra legem Dei, vel ad universitatem hi, pertinent, imo quas universitatis intererat non fieri. Hinc cum Rex Daviditae sumtuosa fiducia roboris numerati populi peccasset, nolebat peccatum suum imputari populo inquit ad Deum, qui peccavi, re ego iniquὸος et isti qui oves sti,t, vi et runt Lil sana cap. XXIV,17. Quomodo ergo peccatum Adam imputari potuit posteris, quod contra expressam Dei legem erat,4 eatenus intererat posterorum non fieri, quatenus ipsos uilitia ori
ginali spoliavit g. 63. David, inquies, noluit imputari populo suum
delictum: imp tavit tamen Deus propterea enim pestilentia populum percussit. Nego consequentiam. Alia est causso alicujus rei, alia est ejus occasto Caula mimila pestilentiae non erat imputatum peccatum Davidis, ea mera occasio Absque enim Davidis peccato li fuisset, habuit Deus plures caussas immittendae pestilentiae, Primum quid. I, etsi medicante Davide innocentes erant Israelitae α integri a peccato, quo Rex se obstrinxerat aliis G tamen
66쪽
tamen pluribus sceleribus commeruerunt, ut pestilentia punirentur. Deinde etiam seposito omni ad propria ipsorum scelera respectu, Deus tamen jure Dominii, ipsos potuit affligere, quo innocentissimos saepe, sed ipsorum bono affligit, castigat Oceasionem autem immissa pestilentiae peccatum Davidis fuisse ex contextu liquet Deus enim alias populum castigaturus tum potius secit, cum David peccasset, ut etiam hic ad agnitionem sui peccati, ut&ad dolorem poenitentiam magis ac magis adduceretur. Ita concedet adversarius, intuituis occasione
peccati Adamitici posteros etiam destitui justitia orioina.
li,& varie affigi ; sed negabit, peccatum illud his Icula
pam imputari,' propterea ipsum etiam justitiae originali, defectum in his culpam ac proprie dictum peccatum esse, ob quod rei aeternae damnationis habeantur. g o . Patet itaque hactenus, si contra pervicacem adversarium sit pugnandum, non adsensurum ipsum no. bis esse, si ideo peccatum Adami dicamus imputatum esse,&adhuc imputari posteris, ad culpam pinnamq; aeternam
quod inter hoc illos arctissima fuerit conjunctio, quam
quidem non nisi naturalem virtualem fuisse constat, cum adhuc hi in illius lumbis continerentur. Id quod occasio. nem praebuit perfido ac sacrilego prae- Adamitarum au.ctori, ut m Uisam inter Adamum posteros conjunctio nem fingeret, hancq; causam imputati peccati Λ da mitici esse statueret. Non autem tam describit, quae sit mysti. ca conjunctio, quam per diversas species explicat quandoquidem tres ejus species facit unam, conjunctionem Adam cum posteris alteram Abraham cum fidelibus
tertiam Christi cum Ecclesia, .cum singulis delibu,
67쪽
Verba ejus libr. V. System. Theol. cap. ii ita habent: unισ corpora m=stica, μή prρpter communionem s siminiudinem Usticam, fluas sibi Nomtiones asiiciunt. Tale i d en cor- ρι-wsticum, quo ι'mine omnes propter suam cum Christo D miliιudinem, quodam veluti ferrumine mystis cum isto conquη- sunt . Non evim araelum sed hominem Deu indui ti per omnia similis flere hominibus, abss peccato. Ut compati posset sommibi. e pro lsis piacularu Drer ratione ista communionis societatis Uica qua mors eis omnibu hominibιώ-mputuri valuit. Taluis ista es communi s ocieta mystica s, propter quam fidei Abrahami impuram sui side6hus Umba,. Ei sibi Abraham Hicti sunt sideles omnes 3 non sto nasuνὰ sed filii adoption re si lotum osticae, qua naturtim munia
g. 6t Post illam mysticam conjunctionem intem pretatur per analogiam cum conjunctione naturali' morali, tanquam ab utraque aliquid mutuetur Graecis vocibus illam pissicam, hanc stoliιicam coniunctionem appellat. Imputationes Visa inquit, imputationum p sicarum spoliticarum scies omnes participant Onimunta eumstico caeps cis imputationibus, naturali corporum o unctio, qua propagationis traduce generatur in physteis imputationibus e creationis autem formationis simiotudine, in osti- ea imputatione concipitur. Ratione incommunion re covunctions Uica, Adamu s Abrahamus patres nostri ictisunt; s generari dicimur in Christo communes enim quadam masae fuerunt hominum omnium, homines isti tres, qui totam oeciem supposuerunt. δέ, qu argumeηιoriamus, Abnubamm chri- ω i su ,
68쪽
sus fuere omnes homines ; homines itidem omnes fuere unus fomo in eisdem, Adamo, Abdubam cs chriso. Unitatescilicet similitudinis, cae articipatione ejusdem natura. Sicu apud Philosophos, homines omnes participatione ejusdem Jeciei, unuδέom repurantur. 'uin re apud Neologos ipsos tota hominum yecies deposita creditur in tribus istas, Adamo, Abraham σchristo. In Adamo, quoad peccatum. In Abrahamo, quoadstmdem. In Christo, quoad redemtionem Commune habent imputationes musica cum imputationibus politicis, quod Ada ui abnubamus es Christuου, Principes fuere. Vndici, 'onfores, ades, totius generis sumani. Ut quicquid tres Et gererent;
damm, in negotio ego Abnubamus in negoti si ei Christis
in negotio redemtionis id nomine omnium hominum ratum habendum foret.
g. 66. Verum enim vero, uti musticam Conjuuctio. nem Christi cum fidelibi libentes concedimus, ita alias duas species, utpote quibus nihil cum illa est commune, plane
negamus. Quanquam nec priorem illam Auctor recte exponit Uidetur enim in nuda quadam imputatione ponere, puta quod mors, ac meritum Christi, fidelibus, ad
expiationem peccati ac redemtionem imputetur: at consequens hoc quoddam est a priori est realis .arctior conjunctio, qua Christus praesens est fidelibus .in ipsi, operatur. Causa essiciens, vinculum,&finis ipsam a conjunctione naturali&morali satis distinguunt. Non ejus causa est natura vel voluntas humana, sed ipse Spiritus S. Nec vinculum naturale vel morale quid est, sed fides, quam operatur quoque ipse Spiritus S. Neque finis est quaecunque personarum conjunelarum utilitas, sed homi
num salus. Ita inter Christum Ideles esse mysticam
69쪽
conjunctionem, ex variis textibus liquet, ut ex Eph. III,I . Gal. III, 27. Joh. VI, FOL Cui consequens demum est, ut meritum Christi fidelibus imputetur, ad remissionem peccatorum o potiundam salutem aeternam, quoniam fides imputationis caussa instrumentalis est. s. r. Neque hoc neque simili aliquo modo Abrahamum fidelibus esse vel fuisse conjunctum, res ipsa docet. Quod dicit auctor, fidem Abrahami esse imputatam aliis, falsum est. Propria cuique imputatur fides, non aliena. JUM enim ex si e SUA,nis, ait Dominus Habac. II, . quod passim citat Apostolus. Ita Abraham suam fidem imponunam Dis adjusiiciam, plus simplici vice docet idem Apostolus Rom. IV, 9, M. Imputatam vero fuisse aliis, nusquam meminit. Vocat quidem patrem credentium, sed propterea quod ipse illustre fidei exem
plum dedit aliis, quando Dei promissionibus contra leno D Je credidit, ut alii vestigiis dei patria Abrahami incedant,
ibid. v. n,i8. Quamobrem quod ipsi sua fides sit ina putata ad justitiam, hoc dicit Apostolus non solum scriptum esse propter ipsum, sed iropter alios ; scilicet ut alii quoque credant, sua ipsis fides ad justitiam imputetur,
g. 6ῖ Contra omnem autem mysticae coniunctionis rationem ac proprietatem est, ut talis aliqua inter Adam um&posteros, quantum ad peccatum attinet, fuisse statuatur . Quid enim an mystice Spiritus S. conjungit homines, ut unius peccatum aliis imputetur Annon mavult sic non esse conjunctos, is qui omnem Iniquitatem odit,&abominatur Tantum etiam abest, ut si huiusmodi conjunctio daretur, ea ad hominum salute
70쪽
spectaret, ut potius hanc interverteret. Quid enim ex . niversali peccati Adamitici imputatione sequitur, quam ut omnes homines rei aeternae damnationis habeantur Impulaeta furi, inquit auctor, minibus hominibus Adam noxa, ut impuraretur eodem noxae ιθ us expiatio, quasvi in mortes christi. At quam inique de Dei processibus judicate An Deum putat facere mala, ut inde bona eveniant Malum prosecto est, Adam noxam imputare iis, quorum non est, quibus neque ob naturalem, neque ob moralem conjunctionem imputari potest. Si ergo Spiritus S conjunctionem mysticam operatur, cujus vi fiat illa imputatio,
quid aliud quam quod malum est faciti Et sit huic fini facit,
ut expiatio noxae, quae est in morte Christi, imputetur in quem alium finemmalum facit, quam ut bonum quid eveniat ZAbsit autem ut, Deum sic agere arbitremur. g. o. Quantum ad praetextam analogiam attinet, non negamus, ubi datur vera mystica conjunctito,ibi hanc analogice assimilari conjunctioni naturali vel morali.
Ita Deus eo quod mystice conjunctus est fidelibus sirili. um pater dicitur, tanquam qui eos gignit,&hi sunt ejus filii. Item Christus eo quod coniunctus est Ecclesiae, hujus caput, Princeps ac Dominus est; eo etiam quod nos redemit, noster est mediator, sacerdos, sponsor, sequester. In his enim datur vera mystica conjunctio. Fit autem in aliis, ut conjunctio ipsa naturalis vel moralis mystice per analogiam exponatur,4 ad aliud quid applicetur, citra mysticam conjunctionem. Ita quae inter Abrahamum&posteros est conjunctio naturalis, mystica interpretatione ad fidem applicatur, ut sicut Abrahamus secundum carnem est pater Iudaeorum, ita ecundum Spiritum idem