장음표시 사용
71쪽
dem paee credentium habeatur, citra mysticam conjunctionem, saltem quod omnibus illustre fidei exemplum dederit. Verui quae inter Adamum & posteros en na. turalis conjunctio, ne mystica quidem interpretatione indiget quantum ad peccatum attinet. Nam Adamus eo duod naturam sive carnem in posteros propagavit, etiam oro paoati in ipsos peccati auctor extitit, citra mysticam conjuἴctionem Dinterpretationem quem in modum, Abraham fidem neutiquam propagavit. Ergo, inquies, naturalis conjunctio Adami cum posteris lassicit, ut peccatum illius his imputetur Nego consequentiam Sutisicit naturalis conjunctio, ut peccatum propagetur non
vero ut peccatum Adam posteris imputetur. Quae duo sunt oppido diversa, nec prius hic in quaestione est, sed
y'' ' k itidem saepe vituperatus auctor mystic/m
suam coniunctionem reducit in quoddam Dei foedus,
cum ait Obligaverat Deus homines omnesstipulatione ederutilius, quodcum Adam iniverat, tanquamstonsore rocuratore sumensore hominum omnium et ut, quodisi peccaret, Ensis mine omnium peccaret Mandatum vero habuerat damus a
Deὸ non ab hominibus quo stetus antum ibi sumeret, ut nesciis etiam hominibus, res hominum gereret. Rupit Adamiu foediυ Dei. Et ratione poena imputativae, quam Deus exfoedistτο Ohominibus omnibus constituerat, rupisse foedus idem ita homines omnes in AIamδρutatisunt. Fuit Adamin, Finisis fuere omnes homines. Peccavit Adamus, re in Eo peccavere omnes. Fuit Adamus communis hominum mas. Peccaverunt omines in malia Eius unione, communiter, ut noti loquitur Et qua imputationis Uica forma Christis ui justitia nostra eadem omnio impuratio- ratione Amtu'irpecc/ium vostrum.
72쪽
g. I. Verum praeterquam quod nusquam dicit scriptura Deum foedus quoddam iniisse cum Adamo, quod etiam ad posteros pertineret insuper si foedus initum ponatur; quale fuerit, cogitandum est Foedus alia ex parte Dei est Ea Dei voluntas , qua stipulatur ab homin bus
com nationem promissione. Et haec primaria ac praecipua ejus ratio est Secundario autem annexam habet comminationem poenae, si stipulata obedientia non praestetur Includit igitur legem vel mandatum Dei, sed plus quam lex& mandatum est Deus legem sive mandatum dedit Adamo, ne de ligno scientia boni mati comederet. Non autem stipulatus ab ipso est obedientiam subpromissione tantum comminationem addidit, quod nisi obediret, morte moriendum ipsi esset ut ita non plus quam lex simandatum Dei fuisse videatur. Non autem redarguendi sunt, qui putant, tacite subintelligendam es e promissionem, quae stipulationi obedientiae respondeat, ut ita plus quam lex, etiam foedus quoddam Dei habeatur Quanquam qualis subintelligenda sit promissio, forte
non aeque expeditum est Pluribus placet, Deum promissis in Adamo voluisse status illius felicis, in quo erat
conditus, perennitat*m Mincrementum, denique ipsam vitam aeternam a Sit ita promisnam etiam voluit constantiam imaginis divinae, justitiaeque originalis, quia haec praecipua pars, inuasi anima erat felicitatis primaevae. Verum an,' quare ac quousque hoc foedus ad posteros quoque pertinuerit, κυνόμ ον est Aliter de primari , parte foederis, quam in stipulantis Dei promissione, aliter de secundaria, quam in comminatione positam esse dixi,
disserendum ae judicandum est Ad promissionem sit
73쪽
Deum impulit gratia a bonitas, qua in Adamo omnes h mines est complexus. Quod igitur Adam promisi idem rom'u posteris videlicet ut ille, si sit lem suae uni
modo maneat in selici statuit a :- . iustitiae concreatae, verum etiam a polle
id , odi es litaque cauis dilatat ad posteros prom:
sionis est Aerrima Dei voluntas, sub stipui tione obedi-
est. ut qualis conditus erat Manio tale
lios uantum ad eas quidem periectione Cinni, qu primus conditor naturae insevur x, M 'VI 22
N riti si Adam fuisset obediens obstitisset ac repugnas.
set udos, quominus ejus obedientia imputata fuissetoosteris, putandi enim hi sunt, si vixissem, idem volu- σὰ quod Adam , quia scivissent se Adam ut Patri ut
quod non tantum non esset contra legem. Dei, e et
set Hactenus ergo voluntas Adami, si ple uiue νς ode ens Merpretative non λrte male voluntas poste torum habita suisset Alia autem est ratio de ianis, sive de peccato voluntario poena Peccavit Adamus non statim etiam cemen M Foeccasse ulla enim coniunctio neque naturalis neque
contra legem Dei. Repugnat enim De uiti
hulio modo consenserunt emum' in iis . .
ei comminationem pomae, non m pluit, quam patet inobediemia. Noo,
74쪽
svoluit, ut peccante Adamo, totum genus humanum ejusdem peccati reum teneretur, sine respectu ad propriam cujusq. culpam. Alioquin enim voluisset Deus, quod iustitiae suae repugnat. Dixit Adamo Si eris rivobediens morte morieris. Voluit etiam eandem esse posterorum poenam, sed sub eadem conditione , si scilicet inobedientes rent. Imo voluit etiam, Adam inobedientiam imputari posteris non autem ex libera sua voluntate, sed ex proprii ipsorum culpa, quae quaenam sit, jam investigamus. Videt ita Que saepe castigatus Praeadamitarum auctor, non magis ob mysticam conjunctionem, quam ob naturalem vel moralem, peccatum Adami imputari poste. ris nequidem si mystica conjunctio in quoddam Dei pactum cum Adamo initum reducatur: di neque a. lis aliqua est mystica conjunctio inter Adamum .posteros, quantum ad peccatum attinet, & pacti tenor modo explicatus justitiae Dei repugnat. g. r. Nostri, inquies, Thoologi propagationem peccati originis quoque stocto Dei primavo cum Adamo inito deducunt. Sit ita id vero nobis non obstat. Non
enim hic quaeritur, an visederis divini propagetur peccatum originis Sed an vi om eccarum actuas Adam post risi tiretur. Priori asserto& probato, non etiam poste.
tius habendum est concessum. Nostri Theologi pactum Dei, hunc sere in modum concipiunt, quasi Deus dixisset Adamo: Si obe ero uni legi mea posti νε manebis non ipse mod)infelici statu, in quo es condi m , sed c justitiam riginalem an postero propagabo. Sin minus ;/οὰ ipse modo amitiesjustitiam originalem, erexciri statu primaevae fencitato
75쪽
ctuat Adamipolieris ad culpam imputetur, non equi sim
steros propagari, nemo temere negaverat. Similia o az
dis ineuntur. 4. Stipulatur Rex a quodammo
hil uel Comite fidelitatem Lobedientiam, sub collatione sinoularis honoris, vel dignitatis, es dominatus, ei
: ore: aa posteros ropa ndae. De nectit autem ab anulata fide Pobedientia Lexcidit dono regio se
fit ut etiam posteri eo dono ex tenore pacti careant. ιhil cauta videtur dici posse, quila etiam ex inobedientia
Mam poster iustitit originali vi deris
Uin destituantur. Vide Anshelmum opusculo de conce-mu virginali cap. X, XXII, XXIII XXVII. ι Excipiet adversarius, esse disparem rationem.
Quando vasallus Regis sibi & posteris no ed e num regium mittit, non doni actura est peccatum, sed respectu Vasalli patris poena, respectu filiorum' posterorum damnum est At carentia justitiae originalis ab Adamo ad posteros propagata, istiam respectu post eo rum peccatum ac culpa est, reddens ipsos pomae aeteri obnoxios. Non autem esset peccatum cum re tu
et pinnae, nisi peccatum Adam actuale etiam postem
imputaretur Concedo, rem ita esse sed alia et caula,
aqua ad culpam pomamqcimputatur. Sit aula propa ' defectu tadus Dei quanquam, ut hoc obiter moneam, etiam naturae consentaneum est,iqumgςmr tib A et genito impertire non possis causa certe, cur di-Au, iustitia deiectus ad culpam poenamque imputetur,
ζά. es o ui esse nequit. Referenda potius est cau-
76쪽
se in peceatum actuale; sed in quodnam, nisi in Adami peccatum Igitur redit quaestio, an quo jure peccatum Adami imputetur posteris Hoc si fuerit demonstratum, in promtu jam etiam est causa, quare propagatus justitiae originalis defectus posteris ad culpam poenamque
g. 7 Res ut sit clario , notandum est, unam es.se causam, idem jus unamque rationem, quamobrem peccatum Adami imputetur posteris quamobrem propagatus ad ipso justitiae originalis desectus proprie sermaliter peccatum habeatur. unde dum unum quaeritur, alterum quaeri, dum unum expeditur, alterum etiam expediri putandum est. Duo autem in peccato propriem formaliter ita dusto requiruntur primum ut άνο- μία sit; deinde ut ac voluntaria ἀνομία. In propagato adpo steros justitiae originalis desectu utrumque dari, probandum sibi sumitanshelmus L c. Quanquam quod ἀνομία sit, res probatione non eget. Non enim justitia origina. Iis erat qualecunque Dei donum non certe erat ex bo. nis fortunae, qualia sunt, quae homo dat homini, ut honor, ut potentia, ut dominatus, ut seudum Sed erat donum implendae legi Dei Cevitandis peccatis necessarium, quod vi foederis divini servandum, .ad posteros transmittendum erat. Hujusmodi autem doni Hoctis quid estnissiman festa ἀνομία An autem&quousque ανομα volanturia sit, res praesentis est dissicultatis. Propria posterorum voluntate non esse voluntariam, concedit Ans helmus putat autem sum ceres, voluntariam esse Ῥο- Iunia e primi pareu o. Sed quomodo , nisi voluntatGprimi parentis posteris imputata Redit autem hic rursus
77쪽
ito ea in qua enodanda Versamur, dissicillima quaestio an&quare ac quousq vuluntas peccandi quae it in Adamo posteris nondum existentibus imputata fuerit biduis hic iterum vel co unctioisem, quae uit inter Adamum Noosteros, elici μ- et μιημm obtendat falli illum, petere id quod est in principio, j in demonstravi-
''' 3. n. An,helmum eatenus Scholastici sequuntur,
quatenus aeque statuunt, propagatum ad posteros ultitiae originalis defectum esse voluntarium Muntate primi parem: Non autem satisfaciunt argutis adversariis, nisi in m ationibus demonstrent Voluntatem primi
recte posteris imputari imputata uisse,antequam exilierent. Sed quas putemus daturos esse hujus rei rationes, si interro pentur, nisii quas modo vidimus Aut scilice Goniunctis is, qua sui inter Adamum .posteros, aut .ctum Dei, aut utrum causabuntur. Quorum nihil pro lassiciente imputationis causa admittent adversarii. g. o. Thomas Aquinas, Scholasticorum Prin-een, istinquit inter peccatumper,.- , de peccatum natur In parte I. II. qu. XXCI. art. I. Ad peccatumper se concedit id requiri, ut propria personae peccantis voluntate sit voluntarium ad peccatum vero natura, cuiusmodi ninosteris sit connatus justitiae desectus, contendit sussicere, voluntarium esse voluntate aliena, voluntate scilicet primi parentis. Non probat rem, sed ita dicit u autem probare videatur, illustrat exemplo, quanquam valde dissimili tum, inquit, Mimnes ex Adam derimat Jotta luam multa membra umiu corporis actauautem Πι membra ον-
78쪽
nus, sed voluntate animi, quae primo move memorum. Unde somicidium, quod manvi committit, no, Nutaretur manu ad peccatum, se consi dera eiu mani secun m D undi visa a cors re, sed imputatur ei, in quantum est liquid hominis, quod movetur a primo principio moιIvo ominis. Sic igitur inordinatio, quae est in isto homine ex Aram generato, non est voluntaria voluntate ipsi in sed voluntare rami
pareulta, qui movi motione generationis omnes , qui ex Uus origine derivavtur, sicut volunt, animae movet omnia mem
ιγ ad actum. Unde peccatum, quod sic a primo parente ut postero der vatur, dicιtur originale sicut peccatum, quod ab anima virivatur a membra corporis, dicitur actuale σμ cu peccatumiactuale, quo per membrum siquod comm tti Iur, non est peccatum ilhu memiri, nisi in quantum Pudmembrum si aliquid ipsisu ominis , propter quod vocatur
peccatum humanum et sta peccatum originale non est peccato suiu personae, nisi in quantum haec per Ioua reci ιι naturam . primo parente , unde e vocarur peccaιum natura , seconis
mcisiud Ephi Erami natura ni irae. g. 77. Verum neque peccati distinctio, in id quod
persona, quod natura est neque simile , quo peccatum naturae illustratur, rem conficit. Distinctio videtur es isdesumta a causa em ciente , ut quod Ilerius peccati causa sit persona, alterius natura. Eo autem maxime, quantum ad praesens attinet, distinguuntur Ieruena Sena- rara, quod illa agit voluntarie, haec non item. Quo fit,
ut peccatum personae voluntarium sit, non item peccatum naturae. Hactenus recte Thomas verum si pecca.
tu imaaturae est proprie dictum peccatum, puta quod habenti
79쪽
benti ad culpam imputetur, quale peccatum originis esse supponitur necessum est, ut ipsum in peccatum persona reducatur, cujus culpa sit ortum quod manifestum est ipso Adam exemplo. Habuit is quoque post lapsum eccatum quod in posteris peccatu nattirae nuncupa-ius, id est carentiam .deiectum justitiae originalis. Si quaeras, quare ipsi ad culpam ille desectus fuerit imputa. tus, parata est responsio, quia peccato actuali eum promeruitin incurrit peccatum autem aestiali Adam erat peccatum personae. Jam quando idem defectus ad posteros. una cum natura, per naturam propagatur, quaeritur similiter, quare ipsis ad culpam imputetur respondeis bit Thomas, ob Reccatum aliquod actuale, quod est peccatum personae. Sed cujus personari quam tur an ob peccatum actuale personae cujusque posterorum an vero ob peccatum unius personae Adami Hic respondet Thomas, non requiri in posteris peccatum actuale proprium, ut deiectus justitiae originalis ipsis ad culpam imputetur, sed sussicere peccatum ahenum, scilicet sui parentisci eo quod deiectus justitiae originalis sit naturae peccatum, non prUOM. g. 78. Verii menim Ver omne peccatum, Omnisque defectus, qui peccatum est, in quocunque insit, ini- putatur ei, penes quem est culpa, quod insit Jam quod poster Adami careant ustitia originali, aut cipa est so. Ium nenes Adamum, aut etiam Armsposteros si totum penes Adamum; Solum Adamo 'le desectus, non etiam posteris imputatur: sin etiam penes posteros aut est peccatum actuale posterorum prop tum, aut est Adami, de sic alienum peccatum communi sententia non est peccatum poste-
80쪽
6 posterorum proprium, quia cum illi peccante Adamo nondum exstiterint , peccatoactuali se obstringere non potuerunt. Restat ergo, ut culpa in Ad mi sic in alienum peccatum reducatur, quae est Thomae sententia. Sed hic rursus dissicultas omnis recidit ad propositam difficillimam quaestionem an quomodo peccarum actuale unius personae Adami imputetur posteris ad culpam, ita quidem, ut illi omnes propterea iustitia originali careant, &eatenus proprie dicti peccati reatu teneantur, cum tamen ad peccatum aetuale Adami neque per influxum concurrerint, neque vel directa vel indirecta voluntate, imo ne quidem per accidens quicquam contulerint, quoniam nondum exiliebant, te adhuc in lum. bis Adami continebantur.
g. 79. Quantum ad simio attinet , illud valde est
dissimile. Verum id est, plures homines esse quasi membra unius Corporis Constituunt i . unum corpus, Vel per conjunctionem naturalem, sicut pater, filii vel per conjunctionem moralem, sicut princeps populus, puta quando omnes, qui sunt in populo, voluntates suas in unius principis voluntatem transtulerunt. Hactenus ergo analogia est inter corpus humanum,&Corpus, quod ex hominibus est congregatum itemque inter animam quae regit ac movet membra corporis humani inter patrem vel principem, quatenus ille filios, hic populum suum regit verum in quo Thomas nervum analogiae ac similitudinis suae collocat,in eo partim dissimilitudinem partim falsitatem inesse deprehendo. g. 8o. Falsum est, motus membrorum corporis non esse voluntarios ipsorum voluntate, neque hoc ex eo