장음표시 사용
81쪽
sequitur, quod voluntarii sunt voluntate animae, quoniam animae voluntas quoq; membrorum est voluntas. Ecquid enim magis proprium licujus est, quam quod pli Orma liter inest at anima , .mediante anima, etiam voluntas formaliter est in membris, per sui cum ipsis unionem. Fae autem, dici voluntatem alienam, respectu membrorum, quod non ita propria ipsorum sit, sicut animae propria est huius enim propria est per essentiam, imo ex mul-
orum sententia reapse ab hac non est distincta a membris vero realissime distinguitur. Certum tamen imanet, voluntatem utcunque sic alienam esse veram&immedia tam motus membrorum causam. Ecquid vero amplius requiritur, ut aliquid voluntarium sit, quam ut a voluntate velut a vera atque immediata causa procedat Quol. si eodem modo a voluntate Adami peccatum posterorum procederet, esset res acta, neque quicquam in analogia
desiderari posset. At quantum distat An voluntas Ada mi ita est in posteris, sicut animae voluntas est in membris ι' An voluntas Adam aeque est vera immediata
si Regeret Thomas, analogiam ultra suum co' pum non extendi oportere, sirecte quidem nam ipso vult docere, ad id, ut aliquid sit peccatum' , lassicere quod sit voluntarium untate parentu. Adnoc Illu strandum adducit simile ab actuali peccato membrorum corporis petitum. Quantum autem interest inter peccatum ψοβλ&peccatum natura, tantum etiam inter esse censet inter diversum voluntarii modum puta quod aliter peccatum actuale membrorum a voluntate animae, aliter nosterorum peccatu naturae voluntate Adami pro.
82쪽
66 cedat Admiti limitationem, sed nondum ullum video
modum, quo expediatur id, quod est in quaestione. Peccatum actuale membrorum ita est voluntarium voluntate animae, ut non soli animae, sed etiam ipsis membris ad culpa imputetur. Quaeritur jam,an posterorum peccatum naturae ita etiamsi voluntarium voluntateAdami,ut non soli Adamo,sed ipsis etiam ejus posteris ad culpam imputetur Eodem voluntarii modo id fieri non posse jam concessum est. At manifestus est ille modus, quo peccatum et uale membrorum a voluntate animae procedit Manifestum etiam est, quod ille voluntarii modus lassiciat. Non autem Thomas exposuit alterum modum , quo peccatum posterorum a voluntate Adami procedit; tantum abest, ut ad rationem peccati eum lassicere docuerit.
s. 8a. Exposuit, inquies, his verbis: Si igitur immdinatio, qua es in isto homine ex Adam generato , non est vo-Dntaria estus voluntate, sed volonσης primi parentis , qui
movet motione generationis omnes qui ex ou origine deridian
rur Verba valde sunt obscura lambigua. Dicit essta
inordinationem voluntariam vos taleprimi parentis; Sed de qua voluntate primi parentis loquatur, non exprimit. Subjicit qui movet motione generationis an ergo Voluntatem generandi intelligit At voluntas generandi, si v voluntaria generatio est causa, cur posteri nascantur sine iustitia originali sed non est causa, cur desectus justitiae originalis ipsis ad culpam imputetur quod unum est in quaestione Scivit scilicet Adamus, si generaret filios tales se generaturum qualis ipse post lapsum erat cum ergo generavit, tales indirecta voluntate generavit. Non autem haee, inquam, est illa voluntas , ob quam defectua
83쪽
ω . . o. istit; originalis posteris ad culpam imputatur.
ip h eomedii. Ita quidem puto:sed non vide , quom Odour ii, Edeludi voluntate Adami, peccatum suum eri imhoster , ut voluntarium. Ab illa, ut musa immedi
qui consentit, quincit aliquid, ex V
- ' non sit eausa peccati posterorum nequidem mediata, citis' tamen causa ejus, pr supposiva arctissima Adanicum poν steris conjunctione, superveniente pacto 'sed quaeritur an peccatum posterorum inde in tantum
'i' voluntarium, quantum satis est , ut etiam ipsis ad culp/m se riuietur id quo simpliciter adversaria me gabunt.
bd e espectum, tum ad I aisi um est,tum ad is os, cui voluntarium est i v in ria est persona cujus voluntate, cui a Muid volunt rium est, sicili quod fit Titii voluntate,
' an peecatum posterorum ita si voluntarium voluntatri
84쪽
dami,ut etiam posteris ad culpam imputetur. Iloe, i
quam negabunt adversarii inisi doceat Thomas, voluntatem Adam posteris imputari non minus, quam si propria ipsorum esset voluntas. g. 84. Nihil hic probat mile, imo ne quidem rem illustrat, quia non accommodatum est voluntas animae ideo imputatur membris motis, quia ipsis inest per sui cum ipsis unionem dest immediata motus ipsorum caasa: hoc modo voluntas Adami, ut vidimus, non imputatur posteris cum peccato genitis Naturalis, quae inter Adamum posteros est conjunctio, non inseri imputationem, nisi earum actionum voluntatum, quae non sunt contra legem Dei Pactum quoque Dei cum Adamo, etsi valet ad propagandum desectum justitiae originalis, non ad id tamen extendi debet, ut peccatum Adami,&consequenter qui inde orto est justitiae defectus, ad culpam imputetur iis, qui neque per influxum concurrerunt, neque directa vel in directa voluntate , imo ne quidem per accidens uica quam contulerunt,repugnante aequitate &Dei bonitate.
g. s. Nihilominus Gabriel Vaetque probat .explicat Thomae analogiam disp. XXXI. eap. II. num. non quasi undique sit similis accommodata, sed quod instituto Thomae sufficiat. Ostendendum erat, de laetum iustitiae originalis in posteris Adami esse proprie &forma. liter ita dictum peccatum, quod ipsis recte ad culpam poenamque imputetur. Ad id autem probandum duo praesupponit: i) Adamam accepisse justitiam, gratiam, pro sessuis postero ex pacto seu voluntate, vi Dei. II. Adamum ex causa omnino voluntaria sibi cooneris hanc gratiam G justitiam amis . Ex priori concludit, desectum justitia:
85쪽
stitiae originalis in posteris Adam esse desectum doni se cundum gem adesse debiti,&sic inesse. Ex po
steriori colligit, licet desectus justitiae Originalis in postetis non sit voluntarius ipsorum Voluntate, esse tamen VO Iuntarium voluntate primi parentis Haec duo putat eouiri ac lassicere, ut desectus justitiae originalis in posteris Adam sit formaliter peccatum, ipsisque ad culpam m. utetur. Prius requirimanisestum est unde si quis do. num a Rege pro se pro posteris datum amittat, deiectus hujus doni in posteris non est peccatum, quia non est defectus doni adesse debiti Solum damnum postero- eum est. Id quod recte annotat Va uetZ l. Nempe cum Anthelmus rem illustrasset exemplo hominis, qui pr. se pro posteris acciperet a Rege donum, subjicit&decernit Veia eum in foe eas non iransfunderetur culpa in flosseros mea bium locum habebit se exemplum qu)d damnum non peccatu secutustostem diceretur voluntarium 'voluntate prima parentis Posteriorem etiam voluntarii modum ad formalem rationem peccati putat suffcere , siquidem ita concludio Ex hac ratione voluntarii, ex natura defeetus, qui
contrabitura parvulis, ρη is demonstravit veram s propriam rationem peccati est enim hanc voluntarisi erit e peccatum dignum siqua paena: dem Messet de i , qui a Rege pro se re mitate aliquid a rapit, si defectvimus doni esset justitia defectiu. -
εἶ v. um enimvero an explieatus Voluntam
inodus ad sermalem rationem peccati suffetat, adnuc manet res quaestionis Thomas nusquam proba , nus-
qua defensor ipsiui Varquetet Multo minus ex se zam-
86쪽
gestum est. Certum praesupponit vaZque tZ, Adamum ex causa omnino voluntaria sibi tosteris justitiam amisisse. Qualis vero consequentia Ergo voluntate Adam ita voluntarius est desectus justitiae in posteris, ut etiam his ad culpam imputeturi Anconsequenti α vis est, quod Adam justitiam voluntarie An quod sibi tosteris amisit Anquod utrumq; Nihil horum puto. Manet enim omni ex parte voluntas Adami, ipsius propria, neq; recte posteris imputatur, neque apparet, quomodo alias inde oriatur modus volutarii, qui postoris ad peccati ratione lassiciat. Λd id quoque ne illustrandum quidem, ne dum ad probandum, quicquam valere simile, saepius est dictum. Ingeminabunt itaq; adversarii, rara ubique eos petere, qui propagatum ad posteros defectum iustitiae originalis ita voluntarium esse dicant voluntate Adam , ut etiam posteris ad culpam imputetur. Iino contradictionem esse ingerent, esse voluntarium posteris Adami, quantum ad sermalem rationem peccati sit satis, Mamerta, non ipsorum, sed Adam voluntate voluntarium ess t
Cum nec solida in promtu sit ratio, quare voluntas A. danai posteris recte imputetur perinde ut contradictorium est, aliquid album, nec propria tamen, sed aliena
albedine album dicer . g. 87. Objici contra peccatum originis poterat, quod decernita dicit Deus Eaech. XIIX. misin non portalit iniquitatemρatris. Verum praeeunteThoma, dictum Dei sic limitat Becanus Nise sitim si particeps peccati patro Et hactenus bene habetq; consentientes ipsos adversarios. Quod enim illi objiciunt, posteros non portare iniquitatem primi parentis: Hem cum limitatione accipiunt,
peccati cim mi partic ses Sed esse eos peccati Ada -
87쪽
fouit modos, quibus aliquis possit 2 par-
h h: est dubium, siquidem' p xxx ' parti
2h, qui non improbat, qui consentit, qui laudat, qui Numenta patri suggerit, qui non impedit, cum possit ac debeat a vi peccarectui peccatum laudat, at Chryta.
Domus in I. Rom. sub finem. Ut autem prior Becamino
se imitationem, Omnes iam dicti mo
H di se ostendere, posteros Adam esse peccari A- amitici factos participes, percon o Q ω-ε ω-
sive ut cum ipso strictiori vocabulo utamur perim
2 is te esses, ta At negat hoc ipse cum aliis pluri
tu taeo maxime, ut conjic mus, quod non exstiterunt In - he,titeAdamo, adeoq; ejus sectum non om
y b in ullo modo in id consentire potuerunt
; ex nua oritura erat, Morta einceps CH i. am posterorum cum Adam coniunctio an vero
mo alem conjunctionem, qua oliuitas populi est in
88쪽
iunctio, non inducit imputationem actionum volunta. tum, nisi in iis, quae non sunt contra legem Dei, ut si pius dictum. Non etiam ita Deus pactus est cum Adamo. ut si ipse peccaret, peccatum ipsius omnibus omnino posteris ad culpam imputaretur, antequam existerent quia salva sua aequitate tonitate sic pacisci non potuit. Sive igitur Becanus eausam imputati posteris peccati Ada. mitte in arctissimam Adamicum posteris conjunctionem, sive inpactum Dei, sive in utrumque reserat perinde cum supra memoratis auctoribus ra petit, vel etiam hujusmodi Dei pactum supponit, quod Deo repugnat. f. o. Absque adversariorum Chaereti eorum objectionibus foret non esset, cur crucem hic nobis figere. mus lassiceret enim nobis ad fidem,scripturae S. auctoritas, dum expresse ait, in Adam omnes pecease, momi obnoxios factos esses; neque hoc solum, sed & ob connatum justitiae desectum, sie natura omnes filios irae apud Deum esse. Verum ne hunc necessarium articulum
de peccato originis ita injuriis expositum, praesidio destitutum linquamus, occurrendum est adversariis, quam maxime fieri potest, salva fidei analogia Saepe enim in
vitium itio coarctamur Aoeno , ut phrasi Hilarii utar. O currendum autem est ex hypothesibus concessis. Concedunt ipsi recte unius peccatum imputari alteri, qui id probat, aut quocunque modo in id consentit, recte etiam illius voluntatem es te hujus voluntatem censeri. Iam neque analogiae fidei repugnat, neque vero absonum est, neque quicquam inde absurdi metuendum est, si ideo diacamus peccatum Adam imputari potieris, quod Eud
89쪽
73 comprobaverin , aut quocunq; modo in id insenserint. g. 9o. Ingens, inquies, absurdum est , imo&contradictorium, posteros potuisse comprobare peccatum Adami in id consentire, antequam existerent Benerabsurdum contradustorium id est, si ad consensum comprobationem formalem res restringatur. Sed datur quoque Oluntas, consequenter etiam consensus virtualis. Ad consensum Srmalem consentientis' comis probantis requiritur existentia ad irtualem, non aeque requiritur. Quod ut recte intelligatur, distinctio ante omnia fusius explicanda est. δε Non nova, aut heri nata est distinctio, qua aliquid ormanterves virtualiter in dicitur, sed habet funda mentum in re, clatissime patet, imo etiam categorias praedicationis transcendit. Alias aliquid actu vel potentia esse dicimus per has voces forte quia notiores sunt, etiam illius distinctionis membra Philosophi exponunt. Dicunt formaliter es, quod actu est virtualiter esses, , quod actu non est, esse tamen potest aut esset, si aliud quid esset. Ad varios autem usus dissimili modo eam restringunt. Primum id quod ab aliqua forma denominatur , icunt vel formanter esse tale, quatenus in se habet formam, ejus definitionem sibi vendicat, quomodo ignis calore sibi in existente calidus denominatur 3 vel :rtualiter, quatenus in se non habet sormam , habet tamen nobiliorem virtutem producendi eam, quomodo sole alidus est ac denominatur.
Deinde a jetanus causam distinguit in eam , quae formallier cause , quatenus revera est causa: in istam,
90쪽
quae vir OBerca at quatenus revera nisnest causa, quoad nostrum tamen cognoscendi modum habet se instar ea uissae, Messet quoque revera causa, si ab eo, cujus causa diiscitur, reapse distingueretur. Praeterea omnis in comparatus causa suae, antequam est productus, virtualiter est, cum vero est productus, formaliter est. Hoc modo formaliteresseidum
est, quod extra suam causam esse virtualiter esse , Ddem quod adhuc in causa sua est e. Denique forma quaelibet comparatione subiecti sui, antequam ex potentia subjecti est educta, eontinetur in eo virtualiter cum jam educta est, sormaliter
in eo inest. f. 9 a. Quantum ad praeseris attinet, voluntas etiam aliqua dicitur vel formaliter esse vel virtualiter Sordent aliquibus haec adverbia, tum quia minus Latina sunt, tum quia substantivo addita inconcinnam locutionem red. dunt. Igitur nos euphoniae causa adjectivis utemur, ωαρ-t: ιως aueram formalem , alteram virtualem volunta tem ut plurimum appellabimus. Ut vero membra distinctionis qualicunque nominali definitione exprimantur, ille habet formalem voluntatem 'ubactu - :qui ver actu non vute, stoces tamen vesie, habet viri omvoluntatem. Quanquam haec Physica est descriptio voluntatis virtualis. In genere morum Voluntas virtualis aestimatur ex virtute Cessicacia, quarn habet, quatenus aeque ac tarmalis voluntas, volenti ad meritum vel demeritum imputatur. Et sic amplius quid est, quam bovi s. Nam quae velle quis potest, infinita sunt, contraria: nemo autem judicatur ectati voluntate, qua infinita