장음표시 사용
301쪽
BrunOr.in loc. commvn. verbo use. Cardos in praxi judic. eodem verbo. num. 2. Petr de Ancharan. cons ' 67.pro clariori. nui T. q. ubi conceptis verbis ait, esse .
regulam generalem an legibus, contractibus, & aliis dispositionibus, quod cessante causa , super quam fandatur dispositio, cesset, te dispositio ipsa. Anget..consit. 3q6.1 ι tua. qui ait, quod omnis dispositio sive legalis, sive convelitionalis,sive testamentaria,sive inter vivos, per hanc regulam dirigitur, quia cunnis dispositio
causa regulatur, restringitur,dc ampliatur. aqI. Quae doctrina tam certa est , ut in renuntiatione filiae de sutura haereditate ficta ex causa expressa , censuerit P. Ludovic-Μolin.disput. 1 79. de just jur.
num. a s. deficiente causa expressa , evanescere renuntiatione , hi Moque praeteriis. 1ota tellairtati. d lius, aut filia paterna hereditati cum juramento
renuntiat, attendendum est maxime ad causam, rati, cujusfavorem renuntiat,'ad quam parens renuntiationem petit. Si enim ea causa deficiat, eum renuntiatiosub conditione ejus eausa facta ranseatur, eo ipso expirat renuntiatis in obligatio ex juramento , ae proinde renuntianssuecedisparenti ab intestato, eriparens ex te meto tenetur re quere ei ut minimum tuam integram portionem legitimam , alioquin 'filius dicere poterit testamentum nullum, in pso itafuerit praeteritus, in exb euatur. Sic hoc in successionibus haereditariis locum habet, etiam respectu illius, qui se
302쪽
abdicavit sub jura mutuos quid putamus dicendum in successionibus litvalibus, in quibus renuntians nedum se privat jure proprio, bc personali, sed posteritatem suam jure, quod non a renuntiante, sed a Republica, Iege,a pacto convento cum primo Mge,sibi aliquando conveniret qassa. Doctrinam praedictam intelligi de causa finali dispositiovis, seu motiva ad eam eliciendam, non dubito, & in hac acceptione , seu consideratione credi derim, disceptationem non pati; sed cessare dispositio
nem , etiam quovis Religionis Sacramento firmatam Et ratio id efiicacissime probat. Quia quaevis dispositio vim haurit ab intentiorie disponentis,sed disponens non disponit, nisi intendendo finem, quia omnis intentiri est de fine, & actus eliciti vel imperati ex irveatione sunt propter finem: etenim secundum Plillos phum omne agens secundum rationem agit propter L nem; ergo, fine non existente ,dispositio cessat ex de tactu consensus , qui serri nequit ultra finem. Unde visi sante causa finali motii a dispositionis, etiam juramento roboratae, evanescere dispositionem,quaequae illa .sit,
aq3. Ex eodem principio colliguntIurisconsuli ,
303쪽
quod verba dispositionis consideranda non sunt, sed finis, ad quem dispositio dirigitur , & ordinatur. leg.Et se non l. g. praeveniamus.= . vi auriin argent. legat. quia verba sunt media, & media sunt propter finem: ut autem per hunc textum dixit Barth.Cum ι id est prop-t er ahuri consideratur id propter quod est, leg-3. C. de institui.e,substit.ug.certum. certieta. Nam causa finalis semper est prima quoad ordinem intellectus , etiam quando post dispositionem assignatur: licet enim in effectu ultimum locum teneat, semper praecedit in intentione disponentis, ut eleganter observat B ld. inleg. Generaliter. C.de Epis. in clerie. quod desumpsit ex vulgari illo Philosephorum principio.Finis est prior ordine intentionis , licet posterior orine executionis ,
2qq. Ecce ineluctabile motivum successionis Regis noliri Philippi , necquidquam obstantibus renuntiatione, approbatione, juramento, exclusione, & lege rogata Comitiorum Castellae. In omnibus enim his dispossitionibus eadem semper causa, & ratio exprimitur removendi praedictas Serenissimas infantes, S earunia sobolem in perpetuum a successione nostrae Monarchiae, scilicet, ne confundatur Monarchia Hispanicata, ne Francicae adhaereat in Provinciam redacta, ne unionis occasione inter ipsas jurgium enascatur implacabile, quaenam primariam repraesentationem praeferre debeat , & Regiam conservare, & si quae alia ex praedicta Nn unio.
304쪽
abdicavit subjuramentos quid putamus dicendum in successionibus litin s , in quibusrehuntians nedum se privat jure proprio, personali, sed posteritatem suam iure, quod non a renuntiante, sed a Republica, a lege,a pacto convento cum primo Rege,sibi aliquando
conveniret gasset. Doctrinam praedictam intelligi de causa finali dispositi ovis, seu motiva ad eam eliciendam, non. dubito, & in hac acceptione , seu consideratione credi derim, disceptationem non pati; sed cessare dispositio nem , etiam quoris Religionis Sacramento firmatam . Et ratio id esticacissime probat. Quia quaevis dispositio vim haurit ab intenti e disponentis,sed disponens non disponit, nisi intendendo finem, quia omnis in-eentio est de fine, & actus eliciti vel imperati ex intentione sunt propter finem: etenim secundum Philon 'ae --
Phum omne agens secundum rationem agit propter s-nem, ergo, fine non existente , dispositio celat is de ctu consensus, qui serri nequit ultra finem. Unde ces sante causa finali motiva dispositionis, etiam juramento roboratae, evanescere dispositionem,quaequae illa sit, tradunt Navarr.cap. I 8. num. Ors. Regina id. lib. 2 3. n. F .vaZq.in opuscul .de restitui cap.7-dub. I O. nu. 9 . Sylvest in Summosi factuin Pq. Rebel l .lib. 28. qu. Is . Molirutract. .ia just disp. aos. Less.lib. a. dejint. . cap. I 8 adub. t Bria a .p.cacqo. Filiivc.trin. 3 3 . m. i 78 .apud Bonacim de contract. disp. 3. puni,. n. a.
aq3. Ex eodem principio colliguntIurisconsulit, quod
305쪽
quod verba dispositionis conlideranda non sunt, sed finis, ad quem dispositio dirigitur , & ordinatur. leg.Et si non l. g. praeveniamus. f. de auriin argent. ciat. quia verba sunt media, dc media sunt propter finem: ut autem per hunc textum dixit Barth.Cum quid est propter atiuae, consideratur id,propter quod est. leg, 3. C. de institui.e ubstit. .certum. se certieta. Nam causa finalis seniper est prima quoad ordinem intellectus , etiam quando post dispositionem assignatur: licet enim in effectu ultimum locum teneat, semper praecedit in intentione disponentis, ut eleganter observat B ld. inleg. Generaliter. C.de Disi.-curici quod desumpsit ex vulgari illoPhilosephorum principio.Finis sprior ordine intentionis , licet posteriis, onine exec tionis ,
aqq. Ecceines Ale motivisis iuccessionis Regis nostri Philippi, necquidquam obstantibus renun-riatione, approbatione , juramento, exclusione, & lege rogata Comitiorum Castellae. In omnibus enim his dispositionibus eadem semper causa, & ratio exprimitur removendi praedictas Serenissimas infantes, & earunia sobolem in perpetuum a successione nostrae Monarchiae, scilicet, ne confundatur Monarchia Hisbanicata,
ne Francicar adhaereat in Provinciam redacta, ne uni nis occasione inter ipsas jurgium enascatur implacabile, quaenam primariam repraesentationem praeferre debeat ,-Regiam conservare, & si quae alia ex praedicta
306쪽
unione resultare pollent inconvenientia . Haec omnia cessalse in specie nolira, quis neget Cum Hispania nacta sit Succestarem Philippum V. qui eam solitarie administret, Francia reservata fratri ejus primogenito Serenissimo Ludovico,Burgundiae Duci , cui, ne aliquis atrabile exagitatus, casum unionis ex ejus prolis de se. ctu post et coin minisci , Deus O. M. masculo germine ditavit , ex quo perpetua pullulatione lilia propaganda, speramus: Philippus ejus stet ata, imagines, nominaque Majorum gerit, praeseseri, gloriam Gotthicae Gentis suo egregio Martiali spiritu suscitat, Hispani,
Thronum, Regiamque conservat. Eccur no siiccederet Quae lex, quae conVentio,quae renuntiatio, quae approbatio exclusionis , quae ratificatio, quod juramentus
huic casui potest adaptari Hic nihil eorum militat,
quae his causam dederunt: numquid sine causa erat refutandus' ino juret Qua aequitate' Prorsus nescio: sed quis sciat
aqs. Enim vero; nedum quia causa, quae in his dispositionibus ut motiva, de finali exprimitur, cessat, praedictae dispositiones successioni Philippi Regis nostri non ossiciunt ; sed nec ipli nocerent, etiam absolute conceptae, seu, nulla assignata causa, elicitae ; quia cum ex ista hujusmodi incompatibilitatis causa potuerit Qboles nascitura SerenisIimarum Infinitum a. successione depelli, ut satis superque patet ex dictis , perinde foret, hanc causam, rationem sive exprimere, si ve reticere, semper enim per hanc causam, sea
307쪽
motivam rationem a legibus praevilasn deberent hujusviodi dispositiones regulari; quia quando dispositioni una praecisa causa assignari potest, haec sive ex . primatur , sive silpprimatur, semper censeri debet expressa , dc eosdem producit effectus implicita, quos e
plicita produceret, ut observat Felin. in cap.Translat. de constit. num. II. ad finem. idem in cap. Si quando. de rescript. num. I I. cum sequentib. Alex. consit. 2q. irii m. q. lib. 2. Dec.qui plura congerit consit. I .n. a.dc cons. sq. num. 6.Curr. Senior.consit. I .cOl. 3 .& consi. 2 o. col. s. Paris consit. I s. nu. 35. lib. 3. Tiraquei I. in leg. Si unquam.C.de revoe.donat. in princip. n. O 2. Francisc. Pisc.de statui. excludentib.*min. n. 29. 'aq6 . Nec hujus argumenti esticaciam eludero advertarii poterunt, etiam si dicant, quod licet causa finalis ea sit, tamen exclusio generalis est, pro Omni eventu, sive ratio cesset, sive non, ut patet ex ejus contextu , maxime illis verbis. Aunque dian , o puerinde cis,apretender , que e Pr per nas nocorren, ni septierin considerar las rationes de la eaus publisa, ni otras , en quespud undar esia exclusion ; in quibus praeventi vj excludentes vim hujus argumenti videntur exarmasse. Nam respondemus, quod cum causa, deratio illius particularis sit, ne scilicet Monarchiae uniantur, imo nec poterat praedicta exclusio alii innui, ut valide fieret ; quamvis verba generalissima sint, per dictam causam, & rationem restringi debent, ut prob.
ex leg. Cum pater. 6.dulcissimis.=de legat. a. Q. si de
308쪽
certare. C. de transe l. Garcia Girond. de privileg.
seu exempl. significat. num. 277. OZasch. Pedemoni. decis98. num. Io. Surd. conii l. 389. num.9.& sequenti b. quos allegat Barbos tract. de axiomatib. axiomat.
73. num. 7. ia ratio dispositionis eli ipsa dispositio, cum sit veluti pars formalis illius, & ejus anima , setispetitus, ut dixit Bald .leg. Siquisservo.num. 7. C. det fori. Dec in cap. Requiris. 2. de appellat. num. I. TI-raqucll. in leg. Si unquam. num. 3si. C.de revoc.donat. Paris consili. I 5. num. 27.de 3 o. lib. 3. Atque ideo fideicommissa extendi, ampliari, limitari, ac declarari ex ratione, & causa, ex qua disponens motus intelligitur ad disponendum,ex praedicta leg. Cum pater. S.dulcissimis. lag. nomen debitorum, S. aist deleg. 3. Tradunt Scribentes, S: signanter Curi.Sen consit. 63. col. 3. de consit.qq.col. I. Socin. consil.77. num. 2. lib3. Unde cum in solo unionis casu potuerit Respublica procedere ad exclusionem; non in alio et parum refert, quod Verba sonent exclusionem generalem , N pro omni eventu ; restringi enim debent per rationem ipsam, Sccausam finalem dispositionis, quae expresa est ἱ maxi-mὸ , cum ex alia, vel ex nulla excludere causa, excludentium superet facultatem. 2 7. Haec solidistima responsio, esto confirmatione non indigeat, tamen duplici reflexione summopere roboratur. Prima: inoniam si subsisteret ad ver . siriorum intellectus, quod scilicet proles Sereni si1marum Infantim absolute , & in omni eventu foret exclusa,
309쪽
Contra Cal. Hissi. Regem Philippum V. z8 s
clusa, etiam causa deficiente, aut cessante , prout coli gere conantur ex contextu ipsius exclusionis; sequer tur eundem contextum implicationem , & absurdunia colatinere. Implicationem quidem,quia cum excludentes moveantur ex eo. Tpor se qtie importa at eglado publico, que flendo tan grandes no se juntem polisa disponerent si uxta intellectum ab adversariis intutum quod nec SerenisIima Infans, nec ejus sbboles succederet, etiam si allegare possent, cessasse erga illos publicae cauis rationem, & litteresse. ibi. Aunque dig--puedauricir,' pretender, que enses per uas no correm, nil puedau considerar las raxones, de la causa publica , nistrαs, eu que se pudo fundar esta exclusion . inae duo,
juxta contrariorum intelligentiam , hunc sensum facerent. Quod, quia multum publicae interest causae,ne
duae vallissimae Monarchiae uniantur 3. nec Serenistima
Infans, nec ejus descendentes succedere pos lint, etiam in casu, quo nihil publicae cauta referret, sive succederent, sive non. Siquidem, adhuc Glamibus rationibus illis, quibus exclutio innititur, publicae utilitatis, S intereste, quo casu nihil cauis publicae referret successio, per illo Lexcluduntur.. Plane haec manifesta implicatio est; excludunt ui quia multum litteres exclusio, etiam in casu, quo nihil interest exclusio. Cum ergo contra dictio in dispositionibus, maxime in eodem contexta admitti non debeat, sed posteriora, prioribus concordanda, melius nos posteriora verba ex ratione, de causa, dispolitionis, interpretantes, dicemus, sensum esse,praedi-
310쪽
dicta in exclusioncm vivere, semper ac vivit causa illata, finalis , ctiam si falso , vel apparenter allegari possit, quod cessaverit 3 secus si vere cellaverite alias enim fie-
Ict interpretatio contra jura, quae tantumdem deferunt cause, quod sive positivd, sive negative, contrarie cellet, dispositio ipli innitens evanescat; adeo, ut si pater, causa expresia, filium exlaaeredaverit, cessante causa
finali exhaeredationis, sive positive, sive contra tiὰ, aut negative, dispositio cesset, esto causa publicam utilitatem respectet: ut ait Imol. consit. 87. vers. Praetereas-cu do. laudatus a Cardinat.Thusc.conclus. ΣΟΣ. nu. 2. M in terminis exclusionis, cessante causa exclusionis, exclusionem cellare discis Rotadeci σ3. pari. I .recent. apud Farinac.dc Ambrosde Perusdecis I. num. 1. 6c decis. 3. num. s. Propterea verius, & consormius ad legalem intellectum praedicti contextus,absque ulla contradictionis umbra, dicimus nos, quod ideo Philippus notier successit, tantivam seboles Serenissimae Infantis Mariae Theresiae, licet fuerit exclusa, quia nihil interest quod fuerit exclusa , quando causae publicae nihil interest ejus exclusio. aq8. Secundo,quod praedictus contextus, si intelligendus esset, prout adversarii contendunt, contineret absurdum; non minus cci tum est: nam si in casu, quo causa publica illius renuntiationis, vel exclusionis cessaret, non cestarct exclusio; sequeretur, quod Serenis. sima Infans, & ejus soboles excluderetur in eo casu sine causa ; siqitidem excluduntur in eo casu, in quo nulla