장음표시 사용
231쪽
quam quae hanetur per de monit ratione mi Prodatur vera
consequentia.Grisdus entis divini non cognoscitur a no- his nisi per ereaturas: Ergo si perfecte cognoscatur . de . het perte te eonvenire cum creaturis. Respond. Distinguo antecedens. Perfecte cognoscimusi Deum se eundum gradum entis,quantum ad certitudinem cognitionis, concedo; quantum ad penetrationem illius gradus, nego. Ruamvis enim scientia , quam habemus de Deo , sit certissima , non tamen perte te penetrat ens divinum & modum , quo esse convenit Deo , nisi forte per negationem , in quantum cognoscimus Deum Ionge cublimiori modo esse ens, quam sint creaturae . Instabis. Si conceptus entis non sit univoeus Deo &creaturis, nullo modo potest a no Qis concipiens divinum. Consequens est alsum: Ergo & antecedens. Probatur se iaque Ia . omnis conceptus, qui a nobis ι intelligit ut, debet relucere in phantasmate creaturarum Sed si creatura
non conveniat uni voce cum Dao in ratione entis,ens di. vinum non reluceret in phantasmate creaturarum: Ergo non posset a nobis ullo modo in te Iligi. Probatur minor . Quod nullo modo continetur in creatura, non relucet ita Phantasmate creaturae; Sed si ens non esset uni vocum, ratio entis divini nullo modo contineretur in creatura; Er. go, cte. Probatur minor. vel enim contineretur forma.
iter ne ut gradus animalis in homine; & hoe non , quia
in ratione entis Deus & creatura non assimi latitur forum aliter . vel virtualiter; & hoe non , quia causa no a continetur virtualiter in suo effectu . Respond. Nego sequelam. Ad probationem, nego minorem . Ad ejus probationem , nego etiam minorem. Aa cuius probationem , respondeo ,ens divinum relucere αcontineri in phantasmate creaturae participative , tanquam in esse tu proerio quidem , sed tamen non univo.co . Unde ne ut rati causae cognoscitur per effectum stparticipationem suam . ita quoque ratio entis divini,
quamvis eminentior, cognoscitur ex ente creato .
Obile. 3. Objectum seientiae debet esse uni vocum; Selens est objectum Metaphysicae : Ergo est uni vocum. Pro hatur maior. Nam definitio objecti est medium ad demon. Drandas proprietates;Sed medium demonstrationis debet esse uni vocum : Ergo definitio objecti scientiae debet uui. Noce convenire , ac proinde objectum ipsum esse univoricum . Prohatur minor . Quia medium debet esse perfecta unum & ideo defectu unitatis terminus aequivocus nota potest esse medium demon rationis; Atqui terminus α efinitio analoga non sunt unum perfecte: Ergo non posis sunt esse medium de mos rationis . Respond. negando majorem absolute . Nam de analais
232쪽
O servandum tamen est ex Cai indiri a -
233쪽
doctrinae S. Thomae , quae ut intelligatur, revocari. da mens est ab inferioribus rerum rationibus, ae ad universalissimam entis ration em convertendam . Porro , ut
dixi supra , ens en , cujus actus est esse: unde Gnidquid est vel est ipsum esse,vel aliquid pallici pans esse seu quod habet esse. In ente quod est ipsum εsse , palam est , non distingui essentiam ab esse . Et hoe ens est lolus Deus , in quo proinde essentia & esse nullatenus distinguntur . At in his quae non sunt ii sum σι , sed aliquid participans esse, cum actu sunt. duo distincta percipimuS, nempe Quid sint, & quod sint: seu actum essendi , ct rem , quz hune essendi actum habet. Actus essendi d. citur exstisse tia . Res vero , cuius est hic actus , dicitur 61sentis . itaque exsilientia in genere est actus essendi , seu ip cum esse actu , seu ipsa essendi actualitas . in his vero , quae non sunt ipsum esse, sed aliouid, quod potest ea , di non esse, exsistentia definitur, actus essenti T , seu rei extra causas ct nihilum sistentia ; seu id, per quod res est actu ; seu ultima estendi actual tas et seu id, quo respondetur ad quaestionem , An sit Essentia Verci eo tum definitur, id euius actus est eo ς seu id , quo aliquid constituitur in determinata rei specie ς id , quod primum in re concipitur; id , sine quores intelligi nequit a id , quo res est hoc aliquid ; quo a
nomine rei exprimitur , ac definitione explieatur c su respondetur ad questionem, Quid est Unde dichur et Amasiuida tas . item Nattira , quod sit principium iri dire
Proprietatum , ac operationum. Item Ratio rei, quod
sit ratio , ob quam res est id , quod est, vel quod menti ac rationi objiciatur . Dicitur etiam Forma , quod ea res constituatur in certa rei specie. Quamquam sint quae. dam essentiae, quae non sunt formae purae, sed rursus Compolitae ex materia & forma, ita ut materia sit subje.ctum commune ad plures rerum species indifferens ς forisma vero determinatio hujus potentiae ad certam rei spem ciem : unde in his essent iis forma non est tota earum et sentia , sed actus essentialis, cujus accella materia deterae minatur ad hane entis speciem . Ex his constat, ac omnes concedunt, in entibus crea. tis essent iam 9 eκ sistentiam aliquo modo distingui . Nam essentia earum integre intelligi potest sine exsisentia .
Ut integre intelligo quid sit homo, quid circulus a
234쪽
.uid rosa , ne cogitando qui ctem existancne , nec non . mmo scientiae omnes circa rerum essentias ab exfistentia Praecisas versantur. Solum quaestio est, an re ipsa dis in. guantur . Negant plerique . S. Thomas diserte assirmat.
Scotus censet, distingui distinctione sua formali ex na.
IN omni ente finito ct ereato essentia re ipsa distinis
guttur ab exsistentia , ut potentia a suo actu. Unde realiter componuntur ex essentia & esse, ut ex duobus essendi prinei piis. ita perpetuo S. ThomaS a. p. qu. Sq.
art. R. fra smur ento ereasto, an quit,seneria a fri aseo esse; sc σὰ ipsum eo aratur , ni potentia ad octum. Opust. 1 f. c. g. Esse reptio a es ure forma ejus, nee materia, se a ait Iti A laduenisns rei per formam . Idem millies repetit
Probatur a. quod est Deo proprium, nulli enti creat competit; Sed Scripturae aut horitate , ac omnium sacro- rum Doctorum consensu conflat,esse uni Deo proprium, tit sit suum esse : unde nomen Tetragrammaton β εο ν δ , quod habetur Deo proprIissimum , signis at ipsum esse Derivatur enim a verbo substa litivo ha a. , seu hava. , 'quod significat esse e Ergo nullum Ens creatum est suum se , sed in eo esse , seu exsistentia dividitur ab essentia. Confirmatur. Nulla creatura est ens simplex: id enim soli Deo proprium est , sed necessario constat ex actu potentia : Atqui nisi eius essentia esset distincta ab exsilientia , aliqua saltem foret ens simplex de nosi compossintum ex actu & potentia. Ergo in omni ente creato esset alia distinguitur ab exissentia . Minor constat in Angebs. Nam cum snt essentiae simplices, si eorum essentia esset psa inra ex silentia, non essent entia per compositionem ex actu ili potentia. Ens enim ut ens componitur ex esset 4tia&esse; sed in illis non esset compositio ex Menti Messe ἔ idem enim non componit cum se ipso: Ergo non es.sent entia per compositionem. Haior vero paulo uberius declaranda est,eum ea conclusio nostra praecipue nitatur. Itaque solum Deumropitimum Maximum ha demus, ut ens simplex ct eurum actua. aitate essendi. quod proinde minime constitutum sit exactu essendi & potentia essendi, sed sit ipsum e se actu .
Caeterum id nulli enti creato concedendum , quod qui isdem ante nos diserte docuerunt Suncti Patres , ut S. CFFilius eo lιbro, quo Spiritum , an tum esse Deum demon-Brat. Nuo. , inquit , exeatura Iec dum naturam snὸplex υ . Et lib. I. in Ioan . e. s. in eσροωνἐ ne est ad omnν .ruauestu creatura, ui .ilque in i a simplex s. ita quo
235쪽
De Essentia oensissentia. Ar. III. 22 I
nulla creatura est en S per iamplieitatem, sed Per comp .
sitionem . Porro cum ens sit , cujus actus est esse, ens utens componitur ex actu essendi & potentia essendi: unde, ut omnes coh cedunt,actus & potentia sunt prima principia entis compositi. liasue ut creatura sit composita ita ratione entis, haec duo in ea distingui debent, proinde.' que ejus essentia non debet esse ipse actus essendi, se a exsistentia, sed aliquid comparatum ad eam, ut potentia
ad suum actum. lInde essentiam creaturae omnes conci-Piunt , ut aliquid , quod potest esse ct non esse, id est .
Potentia ad existentiam. Ad hae eunum est Adversarii effugium . Respondent τl Creaturam non esse suum esse, nec simplicem in rationes entis , quia in ea essentia&esse distinguntur, non quil dem re , sed ratione ἰ proindeque in ea est componiici non quidem realis , sed rationis ex actu ct potentia .i sed eontra. Distinctio ct compositio rationis non Oh sat perfectae identitati, ac smplicitati: Ergo si sola ratione actus essendi & potentia essendi distinguerentur in creaturis, nihil obstaret , quontinus absolute dici ponsent suum esse, ae entia simplicia . Probatur antecedens ex ipsis Advet sariis, quorum aliqui admittunt in Droe fientiam ct exsistentiam qua dante nus ratione distingui .
ac omnes uno ore asserunt, Deum componi compositio no
rationis ex genere & differentia: Et tamen illum habent ut ens absolute smplex , quod sit suum esse: Ergo sola distincto ct compositio rationis non obstat perfectae idenistitati iv simplieitati.
Pro atur a. Conclusio ratione,qua perpetuo utitur S. Thomas. Actus distinguitur realiter a propria potentia. in qua recipitur et Sed esse. seu exsistentia creaturae recipitur in ejus essentia : Ergo i ea liter ab ea distinguitur . major constat. Nihil enim seipsum recipere potest. Minor probatur , tum ex communi loquendι modo , quo diiscimus , creaturas recipe te a Deo esse, seu exsistentiam . Tum etiam ratione. Exsistentia creaturae nequit esse sub . sistens , seu irre .epta ; Atqui in nullo alio recipi potest, nisi in essentia : Ergo in ea recipitur . Minor constat . Essentia enim est proprium exsistentiae receptivum: undo in ea , vel in nullo recipitur. Majorem probat S. Thoamas variis rationibus .
Prima . Exsistentia irrecepta , seu subsistens, est actus
purus; Sed exstentia creaturae nequit esse actus purus. Erisgo nee irre repta. Minor constat, solus enim Deus est actus purus. Maior probatur. Actus purus est, qui nulli po tentiae admiscetur , ut constat ex terminis ; sed exsisten. tia irrecepta nulli potentiae admiscetur : Ergo est actus purus. Declaratur minor . Actus miscetur potentiae, veI
236쪽
quia est actus alieujus potentiae, vel quia ipse en in psatentia ad ulteriorem actum; Sed exsistentia irrecepta, seu subsistens non est actus alicujus potentiae , cum in nulla recipiatur; nec tendit ad ulteriorem actum , cum sit actus ultimus in linea entis, ut constat ex ejus deti
nitione: Ergo est actus purus, nempe ipsum esse subas stens .
Dices , exsistentiam substantiae creatae non esse actum Purum, quia licet in nullo recipiatur, recipit tamen ali. quid, nempe subsistelitiam .
Sed contra: suppositum potius aeeipit exs stentiam; es enim id, quod producitur , id en , ducitur ad esse: Ergo
subsistentia non reeipitur in exsistentia , sed e contra. Itaque exs stentia est ultima essendi actualitas , seu , Ut dicit D. Thomas r. p. qu. 3 a. q. & qu. q. ar, 1. ad 3. V
actualitas omnium roram , etiam formarum I unde uora Com
p ratur ad alia , seni reeipaeus ad reruttim , sed stetit rere. tum ad ree piens . Et hoc eius notione constat . Est
enim rei extra nihilum ct causas sistentia . F'orro res non censentur sisti extra nihilum ct causas, nisi eum pervenit ad ultimam essendi actualitatem di metam . Secunda ratio. Me abstractum, seu subsistens, seu trireceptum s haec enim synonyma sunt 3 est unicum & i finitum et Sed existentia ereata non est uniea ct infinita r Ergo nec irrecepta . minor constat. Probatur maior.
Actus limitatur 9 multiplicatur per potentiam , in quae reeipitur : Ergo esse , seu exsistentia , quae est actus irre. ceptus, est unica & infinita in esse, id est, simplieio
eatur per potentiam , a qua proinde si tuer st, ex ἰt tinοῦ. aeus 9 in Itur Fn stia tinea, litet plerisque videatur my. serium , adeo clarum S. Thomae visum est, ut perpο- tuo eo utatur tum ad alia , tum ad Dei unitatem &infinitudinem demonstrandam. Platoni quoque adeo constins visum est, ut eum naturas abstractas ct irre ceptas statueret, quamquam in sua specie unicam & inis finite participabilem ipso abstractionis iure esse diceret. Illud explieat S. Thomas experientia . Nam cum natu . Tam a materia abstrahimus. ἔpsa vi abstractionis una fit, atque ut unum quid concipitur, unieave definitione definitur, ae totius speciei rationem complectitur, emque ab infinitis individuis partiei panilis. Unde si fieabstracta subsisteret in re, esset uniea in te , ae infinite participabilis: Ergo ex eo constat, formam, seu , altum abstractiotae a suo subiecto adunari, ae totam suae rationis amplitudinem complectI; receptione vero in sua potentia multipIieari & Iimitari.
237쪽
Verum ut id penetraluiui uitelligamus, observandum. ut diximus , ct omnes admittunt, actum ex sua ration diesse perfectionem ἰ potentiam vero imperfectionem. Via. de in rebus actus omnino purus, scilicet Deus, in is continet totam essendi plenitudinem ; potentia vero pura , nempe materia prima , summam essendi imperfectionem & vacuitatem, quam ideo S. Augustinus vo acat prope nibilum , quod nillil habeat de perfecti otieentis, nisi potentiam ejus habendae, sicut tenebrasu nnihil habet de luee. nisi habendae I scis potent am . Ecadeo quo magis actus accedit ad potentiam , eique in mergitur, eo magis finitur, minui .ur, impertitur, adeoque multiplicatur , quia quae Iunt Multa tu fusterioruδus , stine mustiplicata divi, a tu InferiorIstis . E contra quanto magis recedit a potentia, tanto magis accedit ad Deum, qui est plenitudo essendi, ideoque magis pei ficitur & ampliatur , ct consequenter adunatur, quia qua fiant dispersatio inserior/Ius , sunt tinita tu raperioristis. Unde si e ut potentia deprimit actum, ita quoque eum multiplicat & limitat. Et ideo si aliquis actus sit liber ab omni potentialitate & materia , erit egpers limitationis, et multiplieitatis . Adeoque verum est , actum irreeυtum
esse tinisum cu infuitum . Quod quidem principium ita
Certum habet S. Thomas , ut videatur illud accepisse ab . Angelis; ideoque perpetuo tanquam eviarntissimum usurpat. Tertia ratio, qua probat S. Thomas exsistentiam creaatam non posse esse irreceptam , haec est : Exsistentia non recepta in essentia nihil habet sibi conjunctum , praeter suum esse; Sed omnis exsistentia creata habet aliquid sibi adjunctum piae ter suum, e , scilicet plura accidentia . ut albe i nem , quantitatem . &c. Ergo omnis exsistentia creata est recepta in sua essentia, Minor patet. Proba. t ut maior . Non potest concipii aliquid coniungi exit . nentiae , nisi .el quia recipitur in illa,vel quia recipitur cum illa in aliquo subjecto ; Atqui nilii I potest recipi in i exsistentia, cum ipsa sit ultima actualuas rei , nee recipi cum illa in aliquo tertio subjecto, si ejusmodi exsistentia stir recepta : Ergo exsistentia si recepta non potest habere aliquid sibi conjunctum praeter suum esse . Unde Boetius dixit, quod id , quod habet exsistentiam , s id est essetitia I potest recipere aliquid cum suo esse , s illincet formas accidentales; sed ipsum ess e, seu exsistentia ,
nihil aliud potest recιpere . Probatur demum conclusio alia ratione S. Thomae. En screatum nequit esse sua ultima actualitas; hic ea im propi ius est character actus puri Sed si essentia creaturae et . ut idem re ipsa , ac exsistentia , esset sua ultima actuatim - . Κ s Os
238쪽
tas ς esse enim, seu exsistentia est ultima ei tendi actuali tas ct meta et unde Deus est ut ima sua actualitas , quia en Losum esse. Ergo essentia entis creati non est re ipsa sua essentia , sed ab ea distincta . Obi. r. Ex stentia non potest recipi in essentia et Ergo non disti guttur ab ea . Probatur antecedens : Exsistentia non potest recipi in nihilo ἔ sed essentia excIusa exsinent ia est nihilum: Ergo exsistentia non potest recipi in
illa is Resp. Nego antecedens. Ad probationem , coneessa a)ore, distinguo minorem: Essentia praecisa exsistentia est nihiI; nihιιitare ex lentra, concedo ἔnnitita e egontiae , Mego. um enim distinguamus in ente duo principia con α litutiva, scilicet essent; am ct existentiam;se elusa exsiste tia, essentia non est aliquid ex sitiens, ι deoque potest di. ei nihiI nihilitate exsistentiae et sicut materia feeiusa forωma non est aliquid actu . Attamen sicut materia praeeita Drma haber reant a terra essentiae posentialis ἔ ita quoquae essentia praecisa exsistentia habet 'realitatem propriam suamvis non exsistentem ex se ipsa,sed quatenus actu est rubiectum exsistentiae is
Instabis, quod non est extra causas , ess putum nihiIς
Sed essentia praeeila exsistentia non est extra causas': Eringo en purum nihil. Probatur minor is Exsistentia en .ex tra caulas: Ergo essentia Praecisa existen via non est ex.
Resp. I. Distingua minorem et Essentiae praeeitaehmnentia non est extra causas, complete S ultimare, con-gedci; non est extra causas , inchoative, ct in complate, nego . Eodem modo intelligenda est haec distin tro , quin in Physica dicebamus ateriam Praecisa tarma esse extra caulas inchoative . Resp. a. Essentia ut praecisa ab existentia non ess existra causas. ut preeita praecisione realis separationis . concedo; ut precisa praecisione so Iuni distinctionis realisae ego. Explicatur. Essentia potest dupliciter praescinderae ad exfistentia . Primo Precitane separationis, ita v xeaIito destituatur omni exsistentia. Meunddi praecisionae distinctionis realis, quatenus licet fit tuti exfinentia, atae amen fumitur ut res distincta ab illa tanquam is suae actualitate . Primo modo lampta essentia non est extra causas, nec potest esse in rerum natura , sicut aeet materia separata ab omni forma. Secundo vero modo sumptincteli aliquid in re & extra caulas, subjectum stitieec metticipat astualitatem essendi. Uel aliter stistingui potest 2 elarius: Essentia. objective sinui tae non est extraeeausas , concedo ἔ subjective sumpta, ut actu subjicitur exsistentiae,tangua Propria Potentia Proyrio actui nego.
239쪽
De entia oe Misentia. A. r. III. 22I
Urgenis. Ergo -ssentia confunditur cum materia pri
ma. probatur eo a sequentia. Materia prima est potentiae isendi ; sed etiam secundum nos essentia est potentia es.sendi: ergo in icem utrumque confundimus . Resp. Nego consequentiam. Ad probationem responis deo , materiam esse puram potentiam , non solum in ii. nea exsistentiae, sed etiam in linea essentire, quia exsciri n est determinata ad certam essentiae speciem, seu deis terminatur per formam, quae est actus essentialis. Sed rursus compositum ex materia & actu i Io essentiali, sci- Iicet torma , quod dicitur eseu D , comparatur ad exsianentiam tanquam ad suam ultimam actualitatem. Et ideciforma dicitur a tus primus ; at uero exsistentia actus ut ι- mus, tilaιmaque a I Ietas. Unde , ut ait S. Thom. quae'. de Spiritual. Creat. ar. a. ἰu rebus eo ostiis ei ι eo I tera.
νω sis forma ess ut meeutia νε pectu esse seu exsistentiae , in quantum ess f eepti tua eius. Unde in corporeis substantiis duplex est compositio , prima materiae ct tor mae ad constituendam essent .am ; altera essentiae & exfiis stentiae ad constituendum ens perfectum; At uero in lub. nantias spiritualibus est tantum unica, nempe essentiae ct eκ sistentiae.
Obsi. 2. Existentia creata, sicut ct aliae res , propriam habet essentiam : sed non distinguitur realiter a propria existentia ἔ alias existentiae daretur exsistentia in infiniistum: Ergo saltem aliqua essentia creata non distinguitura sua exsistentia. Resp. r. Exsistentiam proprie non esse essentiam ali. quam , sed este acti im omnis estentiae; at si abusive diea.
tur, esse aliqua essentia . R esp. a. Dum dicimus, essen.
tiam distingui ab ex si lentia, id debere intelligi de essen. tia proprie dicta, de cuius conceptu non est exsistentia , puta. hominis, Angeli, cte. Sicut enim omne agens creatum agit per actionem distinctam; auio vero ut agat, non eget alia actione , sed suo modo agit per seipsam; ita ct omne creatum , quod exsistit , eget exlistentia a sedistincta, qua fiat exsistens; attamen ipsa egistentia ., qua res existunt, non eget alia existentia , sed per seipsam suo modo exsistit. Objic. Quae non possunt separari, non distinguuntur; sed exsistentia nequit separari ab essentia: Ergo .
Resp. I. Majorem et se alsam . Plura enim distinguun. tur, que separari non possunt, ut materia non Potense parari ab omni serma .
Resp. a. Et iam de facto exsistentiam posse separari
240쪽
213 IV. Partis Philos . Diis. I. QTI.
ab essem ἔa : nam in Christo es lentia , leu humani ras . fuit realiter separata a sua exsistentia , cuiu3 loco sub ,
rogata est exsistentia verbi , ut probant nostri Thecito.
De Stil ent a , Sisposito, ω Persi ua . SUbstantia eompleta differt ab aecidentibus, & entia hus incompletis, quod sit sui ipsius in te subsistens &terminata At vero accidentia non sunt sui ipsius; se a alterius, se ilicet subiecti , ct partes sunt sui totius. Un. de si suis antia completis , v. g. homo , aliquid opere tur , operatio tribuitur ipss . At vero si accidens, ve IPars hominis agat , v. g. s musica causet cantum , ct
manus percutiat, nec manus, nec musica dicuntur age. re, sed homo per musicam, S per manum ς manus enim ,
ct mussea non sunt sui ipsius , sed hominis . Haec pei se Oio, per quam substantia ita completur, ut sistat in se ipsa , sitque sui ipsius , & non alterius, dicitur Stis M. flentia, quasi in se ipso Meotia, Circa illam tria sunt explicanda . Primo quid sit, quid ve suppositum, S per.
sona . Secundo, quomodo distinguatur a natur λ , seu essentia . Tertio , quomodo distinguatur ab exsistentia. Die o r. Substantia ost actualitas qua natura ita subisnentatur in se ipsa, ut non egeat communicari alteri adessendum ct operandum. Dieitur in primis ad valvas, per quod convenIt eum aliis perlectionibus. Caeterae particulae tenent locum di sis ferentiae , proprius enim character subsistentiae est red. Here naturam in te substentatam, di terminatam, ita ut Mon indigeat alteri communicari, ut si & operetur. Di Co non Infleteat, quia natura Divina , quamvis sit sublinens in se ipsa , est tamen ulterius communicabilis tri Bus personis, non quidem ex nece sistate , sed ex infinita
Definiri etiam potest subsistentia , Perfectio , qua fit ,
in natura sit sui ipsius , & non alterius . Unde quid. quid agit natura subsistens , non alteri, sed sibi opera. Iur . Et ideo , quia in natura humana Christi loco propriae subsistentiae fuit subrogata subsistentia Verbi , na. tuta illa non erat sui ipsius, sed erat natura Verbi εMee sibi operabatur, sed Uerho Dι vino. Unde quid ἀquid aut egit, aut passa est , id totum attribuitur ver.
Suppositum autem est veluti concretum subsistentiae*Lut vivens es concretum vitae. Pellana vero nihil aliud: signi.