장음표시 사용
41쪽
3o reuia Partis Philosophiae. I.
alia tanquam in fonte, pelago, cen tyoque bonitatis comis
Prehenduntur, quippe cum ab illo in varios dispersa ri-νulos effluxerint: Ergo in solo Deo quieseere, satiarique rotest appetitus humanus. Minor patet. Major declaratur ex ipsa ratione voluntatis humanae , quae cum sit ea. Pax omnis boni, quemadmodum S intellectus omnis ve. Ti, bonis particularibus expleri non potest, sed illis supe-xior ita dominatur, ut possit vel repudiare,qua Parte insumetentia sunt; vel, s libeat, amate, qua parte aliquisthonitatis obtinent: unde summa desideriorum ejus ab iis mimium angustis rivulis sitibundo ardore ulterius fertur,
ad ipsum scilicet fontem honi, quo solo vastissimus desideriorum ejus hiatus impleri potest; quo obtenta necesse est, ut satiata plene quiete atrquia eum in eo sit omne bo. num, quod appetit, ct in eo nihil sit mali, quod fugit, a
eo recedere nequit: immo in eo consistat necesse est. Unde acute dixit Cajetanus, a Deo possesso vo Iuntatem averti ilon posse,inia ab Utis immensa multitie cireum.
Scilicet, ut praeelarissimo effato simul & rationi sua Iue
afferatur, voluntas nostra est quasi punctum , a quo infinitae desideriorum lineae quoquo versum procedere pota sunt; Divina vero Bonitas est tanquam circumferentia in se principium , finemque bonitatis coniungens . Ut ergo a puncto in centro defixo, quamquamquam inlinitu ineae duci possint, nuIIa tamen est , cui circumlerentiast, on occurrat; ita quoque dum uoluntas humana in pos. ressione Dei stabilietur, ita ab ejus immensa bonitate unia atque ei reumdabitur, ut quamquam non secuS, ac antea sinunitas desideriorum lineas a se procedere possit, Omni- Eus tamen illis occurrat. Divina bonitas, tanquam illud honum, in quod tendunt, perfectissime continens,ideoque omnes uoluntatis motus plenissime terminan , quod Pro. Prium felicitatis mun us est. Probatur secundo alia ratione , quae didetur a Plato. Dicis deprompta, qua utitur D. Thomas in stipp. qu. ya. as. 1. Ultima perfectio rei cujuslibet, proindeque ultimu&finis, en in coniunctione ad situm prinei pium ἰ Atqui Deus immediate est principium animae rationalis & pomtentiarum ejus: Ergo ultima perfectio anima, voluntatis. que rationalis, proindeque felieitas ejus , est in conjunmtilone ad Deum, ut scilicet ei adhaereat suo modo, nem. Pe per intellectum & voluntatem. Minor constat ex his, quae in Physica diximus. Maior declaratur itim inductioin me, tum ratione. Inductione quidem: nam videmuS, Omnia tunc perfecta , suoque modo beata esse , cum ei junguntur, ct ad hae rent, a quo tanquam proprio principio cuiausetia hunt: a quo dum avelluntur, aut omnino
42쪽
De Felicitate objectiva. Ar. II. 3 I
Pereunt, aut non nisi aegre subsistunt . Sic quia in nugus coelestis est e Iementorum Principium, terrae quidem, qua . tenus viget in centro; ignis vero , quatenus viget in cit. Cum farrentia; aliorum autem , quatenus viget in medio, quod est inter e entrum & circumferenti in , ideo terra fertur ad centrum, ignis ad circumferentiam, alia ad me inctium, ut se suo reddita Principio quiescant, ac prn mo-ctulo suo felicia consistant. Sic quia Cor est principium spirituum vitalium , ct Cerebrum animalium , utrique tune perfecte se habent,dum illi Cordi, isti Cerebro convii unpuntur; interrupta vero cum illis fontibus communi.
Cataone, deficiunt, ac tandem corrumpuntur. Et demum,
ne plura memorem, sic plantae , quarum principium est genialis Solo calor, suo vertice adeo avide lueem, infiti. κumque illius astri quaerunt, ut circumstantibus corpori. hus obrutae, ae ab aspectu Solis prohibitae,gracilem truncum tandiu extendant,donec emergentes in apertum, Solis luee Iibere frui possint: unde amor , quo suam per .ctionem euncta cupide quaerunt, nihil aliud est, quam in inclinatio redeundi ad suum principium, seu , ut loquitur
Dionysius, eseruia1 a flano fin sonum redi Iuttis. Quod elevisanter expressit Boetius lib. de Consol. his verbis:
Resi ne ea a , qua dede: esse .
Ratione quoque idem suadetur: Etenim ut quelibee res est per aliquam participationem sui principit; ita quoque persecte est per participationem persectim illius;
ut enim fert axioma,sietit o habιt simpliciter adsmplieiter sta ecundum g uid adletiandum quid; Sed tunc res perfecte participat principi om suum,cum ei perfecte conjungitur, ut patet: Ergo habet esse perfectum, se ut suam ultimam Perfectionem,perconiunctionem persectam ad suum priniscipium . Quod praecipue locum habet in Spiritualibus Creaturis, quae cum a Deo habeant esse,intelligere, ct υρι-le, tunc solum uItimam suam perfectionem obtinere pota sunt, cum ei, quantum naturaliter fieri potest, adhaerent, in quo, ut ait D. August. lib. 8. de Civitate Dei , cap. s. λυrnitur ea a stio uetidi, o ratiis Intelisiendi ,mor
vlv ns , seu volendi, sue quo, ut idem ait cap. q. rauila ua. tura ob ait, nulla dot riua instruit,uultus usus expedit. Uno de merito concludit, persectionem hominis in eo sitam esse, ut ipse qua ratiar, tibi nobis Heura fune omnia ἔ ip e eeris natur, ubi nosis certa fiant omuia; Isse diligatur , us/ nolis recta sunt omnia .
43쪽
3r Tertiae Partis Philosophiae. Q. I.
Probatur demum tertio ratione D. August. Ep. s.cire a medium, ubi sic discurrit: Eo setiend= qusque leatus est , ρ rcyter quod eatera vult habere;eum iiι .u non propter alIud, ed propter D pomi diligatur. Et ideo mis ibi diei trir ; quia Iam quo excurr. e, 9 quo reseratur , nou Iuuenitur ; proindeque ili requi/s appetend , ibi fruen Histrumas , Hi tr.m-
qui I Umium gaudium optima voluntatis ς Atqui solus Deus est illud tarn eximium bonum , quod non propter aliud . sed propter se ipsum est amabile ; caetera vero bona sunt propter ipsum amabilia , quatenus scilicet de illo Participiant , ct in ipsum ducunt:jErgo solus Deus es illud bonum, cujus fruitione homo felix fieri potest . His omnibus adjici potest experientia : nam videmus a Cor humanum nullis finitis bonis expleri, sed quanto therius illa affluunt , tanto amplius ipsum dilatari, cicum copia commoditatum crescere delideria. Qitis cumu-L tior ortunae corporis, animique bonis, quam Alexan- , pr P gnus. Sed quis avidior quis inquietior. Id sane allustre argumentum est , cor humanum infinito cuidam Cono, ut fini suo ultimo, desima tum esse; ideoque mino rιbus satiari non polle . Unde peregregie S..August. 1 - . . Confess. c. s. Feci linos Domine, ad te; 6, DIMettim es
Obj. Discrimen servari debet inter felicitatem naturalem, quae v Iribus naturae naturali auxilio adjutar acquiri potest, ct felicitatem supernaturalem , quae solius grati nauxilio potest obtineri: Sed Deus est supernaturalis seli. citas hominis: Ergo naturalis ejus felicitas i ii Deo non consistit, sed ni in oti hono infra Deum . Resp. Deum esse felicitatem hominis tam In ordine naturae, quam in ordine gratiae ; cum ipse sit ultimustinis non solum gratiae, sed etiam naturae; cui proindaeam mediate conjungi debent creaturae in rerum vertice Positae, quales sunt substatutae intellectuales, ut teli. cessint; quippe cum caetera hona si ut infra ipsas, ideoque illas ultimo perficere, ac lati a te nequeant : undae acute S. Augustinus p. de Civit. cap. advertit hominem s ct idem dicendum de aliis substantiis intellectuallia DuSJιnter alias creaturas Praecellentem ita creari debui tale, ut per Id , qtiod tu eo praeellit , arti at illis , quia cuus a praeritie. Unde ordo gratiae, & ordo naturae in eo duntaxat differunt, ut cum uterque in Deum tendat, nota tamen aequali modo & perfectione illum attingant. Cum enim Deus dupliciter possideri possit, eo scilicet modos uo se apsum possidet amando & cognoscendo,ct alio in meter tori modo viridus naturalibus creaturae intellectualis accommodato: Gratia, quae est Divinae Naturae, ut in se
44쪽
De Felicitate obiectiva. Ar. II. 3
est , paiticipatio, tendit ad truendum Deo , eo prorsus modo , quo ille se ipso truitur, idest, videndo ipsum . ut ei in se, per eandem speciem, qua se ipsum videt ;amando illum charitate aliqua ejusdem, quantum crea aturae conditio patitur , ordini S cum ea, qua se ipsusnamat, ct demum fruendo ineffabili quadam locietate vi in tae , qua ipse vivit . Natura vero in ipsum obtinendummodo longe inferiori tendit , cognoscendo scille et co .gnitione petr fectissima intra eas , quae de talo viribus ira.turae & speciebus naturalis ordinis haberi possunt; a mando amore , non quo se ipsum amat, sed quo magino VoluntaS creata per sua naturalia potest; & demum ad- Iiaerendo illi non per modum elevationis ad consortium vitae, ac regni eius, sed per tranquillam subiectione ni ut optimo ac maxime Renefico ct Amico substantiarum spiritualium principi. Obji. 2.Finitae rei non debet correspondere nisi finitum honum; Sed homo ct appetitus humanus est quaedam res sinita: Ergo summum hominis bonum non est,iuisi aliquia
finitum, non vero Deus infinitiis. Resp.Cum D. Th. tum I. z. q. r. a. p. ad s. tum pluribus
aliis in Iocis, distinguo minorem: Appetitus hominis es finitus subiective, concedo; objecti ve, nego . Et sim iij ter distinguo consequens: Elgo summum hominis honum es aliquid finitum, subjective, concedo; obircusie, nego. Eo num subjectivum est, ut explicat D. Thomas, cuius homo
si eapax, tit . et intra era iubaereutri . Bonum vero ob.
jectivum est illud, quod tanquam ad suum subjectum at . tingere potest. Quamvis autem nihil ipfinitum inhaerere Pollit homini, attamen aliquid infinitum ab eo tanquam objectum attingi potest . Cum enim intellectus sit veri incommuni, ct voluntas boni univei salis, illud praecipue a voluntate & intellectu attinpi Potest:tanquam obje.ctum , in quo ratio boni & veri pei sectius reperitur: ἰI I autem est aliquid infinitum , scilicet Deus ς & ideo etiam in Deum tanquam in objectum voluntas ct intelle,ctus hominis ferri possunt. Instabis. Inter objectum & potentiam debet eme pro- Portio; Sed inter Deum & potentias hominis nulla est
Proportio: Ergo potentiae hominis non possunt tendere ιn Deum ut objectum . Probatur minor . Finiti ad in n. nitum nulla est pro potito; Sed Dei is est infinitus, potentiae vero homunis sunt quid finitum : Ergo , dic. Resp. Nego minorem . Ad probationem distinguo maiorem . inter finitum & infinitum nulla est i roportio: quantitativa & commeti furationis, concedo; objectiva &habitudinis , nego. Quamvis enim tes finita non possit
45쪽
m Tertiae Partis Philosophia. Q. L.
excessum ,quae est propria quantitatum proportio, potest tamen dicere habitudinem ad Deum ut ad suum princi. vium . vel objectum . Solutio est D. Th. io Suppl. q. yria
Dici praeterea posset inter finitum ct infinitum modo Enfinito attactum non posse quidem esse proportionem , he ne tamen finito modo attactum . Res enim , quae at lin. gitur se habet quasi materialiter, modus autem attingen cli formaliter & ideo potentiae finita potest tendere in Deum, ut objectum finito modo attingendum . orii. 3. Felicitas debet satiare appetitum: Atqui Delis Maturali Iumine cognitus, quantum scilicet relucere poten in speciebus creatis, non satiat, sed potius excitat petitum ad quaerendam cognitionem ejus ut est in se ς
fam tu se ipsa , nee quissu do ee Ipsam ejus esse4tiam eIaν ἀωIdeae: Ergo Deus naturali lumine cogn tus non est na . turalis felicitas hominis. Resp Distinguo majorem 2 Felieitas debet satiare apis vetitum; quantum ad desidei ia inessicacia ct impossibilia, nego ; quantum ad desideria essi*acia, concedo . In na tui ali autem beatitudine appetitus excitatus ad viden iadum Deum ut est in se , ct eo modo , quo se ipsum videt, non est emeag ς quia non est possibile, ut per sua natura. Ita intellectus videat Deum: unde ut homo sit naturaliter se Iix , non est necesse , ut tale desiderium expleatur ; seia id reservatur beatitudini si pei naturali, qu e idcirco vocatur Lucae 6. mensura Iona , V coagitata, Lupers ans, quod omnia omnino desideria. non modo satiet, sed etiam excedat
De Feiaritata Formali ; feti/e adept one illius reἰ, et jfumus fel Aess ad Igitur,. hominem adeo subIImem, ampIamqn inclinationem sortitum esse , ut nullo creat . honta, a teri, sed solo Deo satiari, possit,. proindeque rem a. rua felices sumus , esse ipsum Deum . Nunc superest , uni scutiamus, quo pacto fiat illius tam eximii honi adeam tio; atque laquidem tribus conficiemus Para raphis .. In primo quaeremus, in quo natui fiat illa felicissima. ad ea tio Dei, an in piaesenti vitae , an in altera ia in secundci, ieemus speciatim aliquid de felicitate hujus vitae . In tertio demum late discutiemus, in qua operatione coniam. Ru essentialiter Felicitas formalis
46쪽
De Felicitate rimarii. Ar. III. 3 s
maestio minime nobis hie est eum illis, qui error stoli humano generi maxime iniurio animum ho. minis mortalem facere, quique Proinde putarunt,omniae hominis hona per mortem finiri; sed solum cim fis primae notae Philosophis, qui dupli m animae statum a M. ruerunt, alterum conjunctionis cum hoe mortali corpI. re, a terum separationis. Et quidem Aristote Ies ultraesensibilia vix tela asserens , cum hane quaestionem mo
Mati foedisendi In primis ita exponit , Solonem, quasi duntaxat voluerit, felicitatem hominis, quandiu vivit. neertam ct timoribus malorum Diurorum obnoxiam es.se; ideoque nu IIum, quandiu is tam pericuIosa alea ver latur, debere beatum dici; sed expectandum vitae diem supremum tanquam caeterorum arbitrum, quo prosperae ransacto, tum quisque heatus existimandus est , nota Quod tune heatus sit, sed quod antea fuerit; in quo sena u acceptam Solon s sententiam egregie impugnat . De inceps vero adstruere conatur , etiam in hac vita ho. minem posse esse felicem. non perfecte quidem & omni. hiis numeris . sed ne homλ.m, idest, in quantum morta litatis eonditio patitur. Caeterum de statu Animae pom e parationem altum apud eum si Ientium est, nec aliud in hoc ea de re innuit, nisi νοβιι arm nobis esse lueerras .
viderique rei nostras ad montios nominbιι pere luere , sed starean um , ni nertie beatos mora beaeos esse sis , ueoue quuis a m aIiua tine: unde ut advertit D. Th. in εο Dist. q9. q. a. ar. q. 3. Ferultatem , se es post hane vitam, nee asseruit , nee negavit . At vero Plato su hlimi ingenis aciem
a senst 1ilibus ad spiritualia , a temporalibus di fluxis ad aeterna ct immutabilia erigens, aperte animoseque ad. ntuit, veram felicitatem non nisi post separarionem a carne obtineri polis, nec niti perpaucos in hac morta Ip.ita futurae hujusce felieitat ἰs praelibatione quassanimus felices esse posse : quam sententiam deinceps Platonici secuti sunt, & inter Antiqnos ante illum docuerat P ct a foras egregiis hisce carminibus:
47쪽
3 6 Tertiae Partis Philosophiae. Q. I.
Pro hujusce dissicultatis resolutione, ut in Platonis . Aristotelisque hac de re sententiae concilientur , iit . .
PRIMA CONCLUSIO.ΡErsecta heatitudo , etiam naturalis, obtineri nequit
in hae vita , sed reservantur alteri meliori. Prima pars est D. Thomae I. a. q. s. ar. 3. & D. Auguunt ni lib. 19. de Civit. cap. s. ubi eam fuse probat, praeucipue ex miseriis . quibus homo , quandiu vivit, opprimitur . Hanc etiam docuerunt , non solum Socrates Plato, sed etiam antiquissimi quoque Philosophi, ut Paramenides & Trismegistus ; qui tiana corpus, ιn Quo vitam hanc agimus, vocat Iepulertim putat te, indumeutiam pravitatis , ignorantia, ιιο- um corriret Ionis, Hus. i. vum eadaver, ita ut non immei ito Euripides in hane tententiam dixerit.: Auid nit , au vivi sui mortui,
Probatur itaque i. Eximiseriis quibus haec vita subjacet: sed hoc argumentum experientia satis urget. 2. De ratione felicitatis per ectae est , ut fit stabili s &in amissibilis; Sed nullum bonum in hac vita est stabile olin amissibile; nam ct vilius, quandiu vivitur , Obnollia est vitio propter humani arbitrii versabilitatem,ct scien . tiae per oblivionem corrumpuntur ἔ caetera Vero minota Bona , ut ianitas , opes , ct c. majori adhuc inconstant laversantur : Ergo felicitas, in quacunque tandem collo. cetur , in hac vita perfecte obtineri nequit .
quandiu vivimus, Deo perfecte conjungi non post uinus; quippe cum corpus, quod corrumpitur, aggravet ani mam, ct sensibilibus addictus intellectus nequeat satis ad Divina assurge te': Ergo felicitas tu hac.vita nequit salistem plene obtineri . .
horis, vite. t ei minus; Sed in hac vita satis digna praemia virtutis non rep-nduntur, sicut nec vitii S supplicia ς nec datur ulla stabilis requies a laboribus , quo S, Boni contra vitia pugnando subeunt; nec unquam terminatur intellectualis vita , cum semper aliquid nova addiscendum , ct aliquid mali emendandum occurrat ἔErgo in hac vita felicitas humana perfecte habet
honum intelligibile, cujus est capax, si uti felieitas ocula consistit in eo, ut perfecte fruatur bono visibili ; At quaquaudiu sumus iii corpore bonum intelligibile, scili.
48쪽
De Felicitate Formali. Ar. II. 'ir
e et ueritas, non nisi admosium impersecte, umbratice, stcum infinito tum errorum mixtione obtineri potesti Ergo in hoc mortali corpore perfecta felicitas haberi nequit. Ninor patet tum ipsa e X Pprientia , qua videmus, humaianum ingenium mire calιgare , non solum erga Divin rixa quae, inquit Aristoteles, se habet ut oculus noctuae ad So. Iem , sed etiam in ipsis naturalibus . Tum ratione ς nam omnis nostra cognitio oritur a sensi dilibus,quae non sunt nisi umbrae entium , ut observavit Plato : unde dies no . siti non solum sicut umbra transeunt, sed etiam inter umbras aguntur; propter quod dicit Propheta Psal.
28. In imaginη honi nempe/traus re , ut interpretatur D.
Thomas ; ideoque haec vita comparatur somno , in quo Ombrae, inanesque imagisses pro rebus apprehenduntur :Ergo pei fecta veritatis notitia nequit haberi in hac vita, sed ad summum ex his sensibilibus homo duntaxat ea cognoscere potest, non quorum cognitione sit recticte fe- Iis,led quibus se dirigere,ac erigere possit ad beatitudionem cupiendam, quaerendam, odi inendam .
s. Demum idem suadetur ex egregio discrimine, quoas aluit D. Thomas inter Angelum & Hominem,quale ceriani tui inter coelestia corpora & sublunaria . Nam ut illa suam naturalem pe: fectionem in sua productione statim soli ita sunt, ista vero per motum ducuntur ad perlabio nem tuam succellive proficiendo; sic Angeli statim in sua
productione omnem naturalem perlectionem , ac pro in incle beatitudinem naturalem obtinuertiri; at vero Homo,
ut ad illam perveniat, motu quodam eget ' longiuscula via , quae est ipsa vita, quam agimus, qua ad saeculum in teli gentia lum , id est, ad ipsam veritatis intelle lualisque luminis patriam, pergimus: Ergo in hac vita felicitas consistere nequit , sed solum via ad felicitatem . Secunda vero pars est de Fide, quantum ad felicitatem supernaturalem ; quantum vero ad naturalem , de qua sola nobis sermo est , eam D. Thoma 3 in pluribus locis insinuat, fereque eaedem rationes probant , quas pro se. Iicitate supernaturali adducit. Inter Antiquos vero eum Aristoteles , ut supra ex D, Thoma notavimus , rem in indecisam reliquerit, Plato eam accerrime semper adstruxit cum Pythagora, Trismegisto, pluribusque aliis; praeaecipue vero in Phaedone & libris de Rerub. ac Iegibus . tibi ait : Utiod enm e bita decesseri vatis , se modo metatieanatis, tune vertim iptram , eas id , quod ovios , id est a
49쪽
3 Terti e Partis Philosophiae. Q. I.
nium Deeies: quo fit, iit telicita S nostra sita sit εο persecta purae sapientia Dἰαini tamIuis assecuti ne. Quid praee Iarius 'a Viro fidei lumine non illustrato potuit de futura illae felicitate praedicari Probari autem potest. Primo, quia felicitas debet e sisPrranium virtutis,sicut e contra summa miseria vItiorum
poena; ut sic hene se habeat respubliea Mundi,dum a su . premo eius moderatore malis Pro lupplicio miseria, hooriis vero pro praemio felicitas rependitur . Cum igitur iahae vita nee mali pro merito puniantur , nec bonitatis digna praemia 1eserant; superes , ut perfecta felicitas honis, ct summa miseria malis in altera vita reser
a. Felicitas consistit in conversione ad Divina , ut patet ex dictis et Atqui intellectus separatus a corpore conia vertitur ad superiora & Divina,suas species & cogniti Nem a Deo immediate recipiens : Ergo felicitas perlecta contingere debet post separationem a corpore . 3. De ratione se Iicitatis est, ut sit a miteriis pura,m laioni non obnoxia , sed aeterna & in amissibilis . Atqui anima post separationem a mi seriis liberatur, & in bono suo in aeternum defigitur, ac stabili tur: Ergo tunc veram obtinet felicitatem , per modum praemii pio honestis Ia hotibus ιna missibiliter concessi ab Authore naturae . Contra conclusionem objici possunt dissicilia quaedam argumenta . Primo, felicitasIperiecta debet competere toti homini, & non parti solum; sicut & totus homo est. qui Coi Iaborat virtuti, cujus est praemium; Sed in altera uita sola laperest Anima ; resurrect o enim corporis nouspectit ad ordinem naturae : Ergo felicitas perfecta n quit esse in a Itera cita. Secumlodi se licitas per ecta soIum competeret Aninae
Pro flatu separationis , sequeretur , animam naturalite Ckne linari adceparationem ς Atqui potius refugit se Parae. tionem a corpore: Ergo ita illa non obtinetur vera leti citaτω
Tertio, si in separatione obtineretur selicitas, seque
vetur, coniunctionem ad corpus non esse propter meliu vanimae , quippe cum in ea obtinere iam possit suum bo. Num is Consequens est falsum, ut patet ex D. Th. 14 P. D '. aris s. Ergo , ct c.
50쪽
D e Felicitate Formali. Ar. III. ast
servat D. Thomas loco pro Sime citato. Verum . quia secundum nos , S secundum veritatem corpus est essen. tialis pars hominis , ideo argumenta videntur dissicilia, istendo praecise intra ea, quae naturaliter fieri videmus Cuius ratio est, quia licet hosso condi potuerit in statu naturae purae ; attamen de facto non est in eo conditus . Unde res humanae aliter disponuntur propter ordinem gratiae, eui subjacenis quam fuissent in natu naturae purae dispositae praecipue quantum ad moralium virtutum praemia , ct flagitiorum punitionem ialdelfonsus Thom ista egregius putat,quod si ante cirdiis ne natu tete purae corpus etiam ad consortium perfecta feritici ratis pertinuisset,quὸ tenus Author naturae viros h nos mori non permisisset,sed ad meliorem vitam integros transtulisset , ut contigit sλncto Henoch . vel certe si mori pet misisset, natu to tempore illo S resuscita fiet, in integriim praemiandos . Hae solutio fundamentum habet in D. Th. c. com . Gent. c. 79. ubi Probat, resurrectio nem fieri debere rationibu Setiani in ordine purae naturae convincentibus , inter quas est illa, quae petitur ex peris.fecta praemii retributione ia iverum si haec solutio non pla at, absque recursu actresurrectionem , fatis fieri potest argumentis, dicendo ad primum, beatitudinem perlectam naturalem soli Antiamae competere posse, utpote cum in intelligilibus bonis consistat, ct sit praemium virtutis , quae soli Animae soriam aliter convenit. Unde anima corpori naturaliter quidem unitur , non tamen Permanenter , ct ut in eo ulti mum virtutis praemium recipiat, sed Per modum transer.
untis , ct ut in eo ad beatitudinem per merita bonae vitae formetur, sicut Puer naturaliter quidem per a Ii quod tempus gestatur in utero matris , non tamen , ut ibi sidvermanenter, sed. ut ibi formatus ad potiorem natum
Ad secundum dici posset , quod Mut puer natura Ille Trefugit exire ab utero matris ante statuta a natura tempus; postquam vero satis , ut ita dicam . ad vitam matu. ruit , extra prodite gestit. Ita ct Anima in nata naturae purae creata refugeret ante statutum tempus e corporae exire, appetente vero matura senectute, ct iam per virtutem meliori vitae aptior facta ,. nihil prohiberet, quia appeteret, appetitu elicito, ct secundum partem superionent..dision i ct coniungi, Authori suo ,. ut ab eo uirtutis. Praemium reciperet se a quo quandiu est in corpore per eiseri natur ἔ sicut, ct Sancti in ordine supernaturali iam
meritis pleni appetunt per corycii is ruinami Deo, ut Auctori supei naturali , conjungi