장음표시 사용
51쪽
eantur. Statuit Canon iste, ut Ecclesiae evertantur, quas non do. corarent reliquiae, corpusve aliquod Martyrum, & hoc ex Apostoli. eo, & Ecclesiastico usu haec necessario ad Templi constitutionem requirente. Unde prosequitur: Ex omnino nnua memoria Marurum probabiliter ace retur, ni se ibi Corpus, aut aliquae Reliquiae finx De. Quae Sancta consuetudo a postremo Synodi Gangrensis Canone hau. sta est, & septimo postea septimae Oecumenicae Canone sancita, fir. mataque fuit. Eode in porro Gangrensi Canone Anathema iis infiigitur, qui fidelium concursum ad memorias Martyrum vituperant. Quare patet ipsis D. Sylvestri temporibus, quibus proculdubio habi. ta haec Synodus suit, viguisse appellationem hanc, qua exinde usi sunt Catholici P. P. Atque Auguit. de Cis. Dei Lib. XXlI. Cap. X. inquit: Nos mari ribus nostris non tempta. scut Dris, sed memorias, fetit homiuibus mortuis, quorum apud Deum vi-nν Dii itus, fabris mus. Templa in luper aliis nominibus insignita sunt, puta Martyrii, ut ex L. ult. C. The . de Sepulcro violato, ex Concilii Gangren. sis Canone XX. & ex actis Concilii Chalcedonensis constat, nec nouex Walfrido Strabone, qui anno DCCCXXX. vivens: Mart ria,
aiebat, voeabantur Eretinae, quae in bonorem aliquorum Martyrum
flebanν. Neque solum ubi Martyrum Corpora condebantur, familia. re fuit Vocabulum istud, sed & aliis Ecclesiis, nam Hierololymo. rum Ecclesia Reserrectionis Martyrium vocabatur, ut Cyrillus C tech. XIV. his verbis docet: Tta τῶ λογω μἡ κατἁ τα, λοιπα
,κληπίας, o τῆ Γολγοθα, καὶ τῆς λασαπιος ουτος ο τοπος ἐκκλησία καλειται, αλλα καὶ Mαρτυριον ' Qua plane rati ne non secundum
reliquas Ecclesias hic Golgothae, Sc Resurrectionis loeus Ecclesia vocatur, sed & Martyrium. Domus etiam Dei vocabatur Ecclesia, quod vocabulum usurpavit antiquissimus Tertullianus Cap. VII. de Idololatria. & ante eum omnium Magister Christus. quum, inquit: Domus mea, Domus orationis. Alia quoque apponere possem, ni me alio avocaret habenda patientiae tuae ratio, susticiensque jam no.Quum istorum, quae ad rem propolirum spectant, elucidatio.
52쪽
Quaedam elucidantur argumenta, quibus non fuisse primis seculis
Templa μυatores consendunt. Minutii. Orgenis, Arnobii. ρriani loca examinantur. Silentium Christianorum apud Ethni. cos, apud quos non omnia Sacra loca Lempli nomine signabam tur. En Arnobio Argumentum peritur.
EQVIpξΜ, pr est otissime Marsili, olim incertus, silicito
sque animo pependi, quum in Minutii Felicis Octauio pusillo quidem, sed eleganti, aureoque plane libello quae . dam offendissem verba, queis nulla fuisse Catholicis at quando Templa probari mihi videbatur, quum tame uvehementiorem huic perquirendae rei inde curam impendissem, omnino mihi excidere dubia, ipsumque Minutium, immo opinionem meam protinus absolvi. Vixit autem Minutius felix probabili omnium conjectura circa Aerae Vulgaris annum CC., post Tertullianum cedite, cujus sensa non uno expressit loco. Hic igitur Caecilium indicit interrogantem his verbis: Cur nullas avis Christiani nempe b
bent, Templa nulla. nulla nota Simulacra P Et inferius. Iudaeorum
hia oe misera genrilitas unum oe ipsi Deum, sed palam, sed πι-plis, aris, victimis, caeremoniisque eoluerunν. Attendendum vero primum omnium est, communem hanc omnibus in Christianos Paganis fuisse querelam. seu calumniam, nempe illos Templis carere, nullasque aras divinum in cultum excitare. Hoc Origenes quoque, cujus temporibus Minutius vixisse creditur. innuit Lib. VII. contra Cebsum inquiens : Post haec Celsus ait nos ararum, sta uarum, Te I rumque dedicarionem furere, tit occulti foedeias fidem sanciamus haereis tessera. Arnobius pariter adversus Gentes Lib. VI. inquit: Confestis crimen nobis maximum impietatis inneere, quia neque aedes Saeras venerationix ad incra e struamus uon Deorum alicuius sis Derum constituamus, aut formam: non altaria fabricemus, non
νas cte. Quae quidem triplicis Auctoris telii monia adversus nos ubmium etiam pugnare ridentur. quum octaviuς apud Minutium respondens nedum extare Templa non assirmet; quin argumentum alienum potius his diluat verbis: Puraris autem nos ccutiam, suod Tom. XIL G eoli-
53쪽
eolimus, si delubra oe aras non habemus P Quod enim Simulacrum Deo fugam, quum si recte existimes, sir Dei homo ipse Simulacrum P Templum, quod ei extruam, quum torus hic mundus eius opere fabricatus eum capere non possi P Et cum homo laι ius maueam, inna unam ae .diculam vim tantae maiestatis includam P Nonne melius in nostra δε-
dicandus est mente, in nostro imo consecrandus est pectore P Origenes vero eisdem pene verbis, sed prolixiori sermone Celsum refutat, ac alte clamant: Audiat qui vult nostram doctrinam, quod eorpora no-sra templum Dei sunt m. Sis obiicientibus nobis, quod non eolamus numen in Templis sensu earenribus, nos vicissim nostra Templa osten-νamus, oe docemus eos, modo non ipsis quoque more suorum Deorum fensu eareant, quod nullo pacto eo erri debeant nostra simulacra eum simulacris gentium G. Minutium praeterea D. Cyprianus libet. de Idol. Vanit. ia haec verba transcribit: Quod vero Templum habere possit Deus, cuius remplum rotus es mundus oe quum homo latius
maneat, intra unam aediculam vim tantae maiestatis includam P In no.
syra dedicandus es mente, in nostro conserandus est pectore. Haec autem Christianis assicta calumnia, quum a Gentilibus rerum nostra. rum penitus ignaris prodeat, solemnis bombus, nullaque nitens v titate objectio est. Advertendum est enim iis temporibus, quibus in Christianam Religionem grassabantur Imperatores, miro silentio omnia sua tum myileria , tum res sacras a Chri litanis occultata
fuisse, quod idem Caecilius apud Minutium objicit, latebrosam, Sclucifugam nationem appellans. Et alibi: Cur, ait, occultare, o abscondere quicquid illud colunt magnopere nituntur οῦ quum honesa δε-
per publico gaudeanν, scelera fereta sint ρ Et infra: Nunquam palam loqui, nunquam libere congregari fusinem. Et hujus silentii, actu ae rationem eam fuisse patet, ut quantum possent fideles impiorum oculis, insidiisque se, suaque subducerent, praecipue cum libere fidem profiteri non aliud quam Paganorum gladios acuere, eosquesta in iugulum parare foret. Unde etiam Athanasius Apologia II. de Eusebianis queritur, quos non pudes coram Cathecumenis, o quod peius est coram Ethnicis ira 3ragitari; quum oporteat, scur scriptum est, M ierium Regis celare, O ny Dominus praecipis non esse Sancta porrigenda eanibus . neque Margariras proiiciendas ante porcos pnon enim fas est oeci Haec eadem Cyrillus Hierosol. habet. Cateche. si VI. Mirum igitur videri non debet, si Ethnicos nulla Templa, videndasque aut nullas caeremonias nobis objicere audiamus, quum rerum nostrarum admodum in os tum fuisse compertum plane sit
54쪽
nobis, quumque loca, quo convenirent Christianae Gentes, per pecta illis nullatenus forent. Haec eadem quoque silentii ratio in ca sa esse potuit, ut aliis Sacri Scriptores argumentis occurrerent, quam ut Ecclesiis suas inimicorum insultibus proderent. At, inquies: Te pia habere perinde non eli ac caeremonias. Istae quidem celari, ibia vero nequaquam potuere. Immo, inquam ego, mirum in modum Ecclesias suas occultavere Christiani, in Cryptis aliisque abdi,tissimis locis conuentus suos agendo, atque a superbarum molium sumptu abstinendo, ne Sacra religionis claustra usquam deprehenderentur. Observandum ulterius est cum Baronio ad Ann. LVII. num.
CII. plerumque Ethnicos objecisse quod Chri itianis nulla Idolorum
Templa, aut simulacra essent, quare ut eos refellat Origenes pluribus docet, quam praestet templum Dei animatum Daemoniorum delubris, quae proinde merito . aversari Fideles ait, non vero inde deducitur a Sacrarum Ecclesiarum cultu abhorruisse Christianos, sed
tantum a profanis Idolis, cruentisque sacrificiis. Quod etiam egregie Athenagoras in Legatione pro Christianis testatur. Una autem haec immortalium Templorum , hoc est mentis nolirae dedicatio apud subsequentes Scriptores usurp'ta semper fuit, superque omnia commendata, uti videre est apud August. de Civ. Dei Cap. IV. Lib. X., tum Epist. ad Dardanum LVII. & de Serm. Domini Lib. II. dialibi; Apud Cyrillum Alexandrinum in Isaiam Lib. IV., & ante omnes Apostolus I. Cor. III. inquit; Nescitis quod estis Templum
Dei. Licet autem exploratum apud omnes fuerit illud, non tamen unquam negatum fuit materialia quoque Domino Templa construi potuit e, aut debuisse; Alioquin in veteri lege male Salomon magnificam illam excitasset molem, si pro templo tantum mentibus nωstris contentus fuisset Deus. Sed ad nostra redeamus, atque ex ipsorum adversariorum obiectis in eos tela capiantur. Arnobius, qui certo certius Constantini tempore vixit, ac ab omnibus circa Amnum CCCIII. scripsisse assirmatur, Gentiles, ut vidimus, asserit Chri stianis insultasse eo quod aedibus Sacris carerent. Quum vero certo quoque certius sit, ut infra ostendam. Arnobii temporibus Ecclesias fuisse, inde recte sequitur aut ignotas illas Paganis extitisse, aut solummodo quia impiis Idolorum Fanis destituti essent Fideles, comquestos fulti Idolorum cultores. Quod idem argumentis ex superiorum seculorum Auctoribus ductis aptari potest, praecipue quum Ecclesias tum etiam non defuisse. ipsis etiam consentientibus brevi L. mus visuri, hasque sensim objectiones refutaturi.
55쪽
s Apostoli Ecclesis V. Miguae domus erant. Id ex Chr Homo,
ae Isidoro Pelusiora probatur. Refellitur Deudo is Dextri locus. Plinii ae D. Iustini auctoritare magis elucidatur. Inrinis Eusebii sententia de Elfenis, eorumque templis exponitur, o inde argumentum arcessirur.
Ix omnibus mirabilis suae Resurrectionis consummatis officiis Caelo se Christus reddiderat, quum Apostoli, ut inquit Lucas in Act. Cap. I. introierunt in cae .
naculum, ubi manentes omnes erant perseverantes in
oratione. Hic primus est Ecclesiarum usus, haec prima & illustrix plana mentio; & videant haeretici, quam propiora Christo ista sint tempora, quibus Apostoli congregari caepere, ut unanimiter orationi operam darent, ac inde emanavit vox Eeclina, quae nihil aliud sonat, quam Convocatio. Coibant igitur Sanctissi. mi illi viri, privatasque domos in orationis consortium adhibebant, ibique non preces modo Deo porrigebant, sed & sacrum, tremea. dumque Sacrifieium exequebantur. Nihil est dilucidius ad hoc probandum, quam Epist. I. ad Cor. Cap. XI. ubi Apostolus inquit: Primum quidem convenientibus vobis in Ecclesiam, audio fissuras esse
inter voto Et infra: Nunquid Domos non habetis ad manducandumst Aur Ecclesam Dei eonremnitis P Prosequitur postea, & Corinthios arguens magnum Eucharistiae Sacramentum explicat. Solebant autem tum Christiani, ut Christi postremam imitarentur caenam, communem quoque omnibus fidelibus caenam parare, ac ad eam conis luebant tum divites cum suis quisque eduliis, tum pauperes, ut di. vitum parte fruerentur. Post caenam vero squanquam alii ante as.serant in ad Sanctam Communionem accedebant omnes. At quum e Corinthiis quidam egenos vel excluderent, vel non expectarent, ipsi. que ventrem ebrietate infarcientes caritati ingens detrimentum inge. Terent, egregie illos Paulus arguit, atque excelsi mysterii devotionem insinuat. Ad haec quid haeretici nugas solemnes, atque ex- . quisitas
56쪽
quisitas blasphaemias. Stulti, immo miseri medium ad solem caec tiunt. Cap. item XIV. ejusdem Epistolae, inquit Paulus: Mulieres in Eretistis taceant. Si quid autem volunt discere, domi υiros suos interrogent oeci Ubi a domo particulari distinguitur Ecclesia, quae domus erat in omnium usum. Nihil igitur quam domus erant olim Ecclesiae; Iudaeorum quippe metu magnificas, publicasque Ecclesias fugiebant Fideles, quod exemplum quoque diu inter Gentiles usu
parunt, quum in eorum oculis Sacram exercere religionem non liqceret. Errat vero bonus ille Hispanus, qui ut eruditis fucum Demret, ementitum prodidit Fl. Dextri Chronicon quidquid pro ejus auctoritate afferant Rodericus Carus, Bivarius, & Incolar) dum ad Annum Christi XXXVII. Diυum Iacobum, inquit, multas tu Hio
nia Eeelesas extruxisse, ac imprimis remplum, vel Oratorium B. Vt gini ex eius iussu, praesuriaque super columnam Caesa Augustae, ubi, praeclaram imaginem suam reliquit. At neque D. Iacobus in Hispaniam se contulit, neque Caesar-Augustana Virginis Ecclesiatum condita fuit, quum constet ex Apostolo Domus tantum, neque
publicas, neque alicui ex Sanctis dicatas Chri litanorum coetibus inoservisse. Aliam ulterius, insignemque Magni Scriptoris vis afferam auctoritatem ρ Audi Chrysostomum. Homit. XXXIII. in Mathaeum: Domus , inquit ille , priscis remporibus Ecclesae erant, nunc ipsa etiam Ecclesia in domum reducta est. Nihil autem in privata domo Ornale loquebantur, nihiI nunc in Ecclesa Diritale memoratur. Scio quidem aliter haec verba explicari posse: sed nihil obstat, quia &hac significatione intelligantur. Quin & audiendus est Isidorus Pel sola Epist. CCXXXXVI. Lib. II. Μανθαι ετω, οτι επὶ ηεἰ των AT
ψόαη, καὶ γομνὴ κατέ κε . Quae sic Billius vertit. Eae me distat, quod Apostolorum rempore, quum Ecclesa, oe Diritualibus gratiis mbundaret, oe vitae olendore afflueret, nulla Templa erant: As notastra rempestate Templa pias quam par est exornata sunt ora. Ego υ ro, si mibi optio daretur, temporibus illis fuisse mallem, quibus Templa quidem non perinde ornara erant; Ecclesa aurem divinis, ac eae.
57쪽
Iestibus gratiis undique cincta, ae redimita erat, quam his nostris, quibus Templa quidem omnis generis marmoribus eoboneflata sunν,
Ecclassa autem spiritualibus illis gratiis nuda, oe vacua est e Maximi momenti est locus iste Isidori, qui paucis post Chrysostomum annis floruit, & in prima quidem parte priscis temporibus Ecclesias nega.
re videtur, at in secunda extitisse illa fatetur, non tantis tam ea Ornamentis insignia, uti suo erant aevo. Sed progrediamur. Hunc
conveniendi privatas in Ecclesias morem Christianis suilla tum temporis, quo scribebat Ethnicus homo Plinius junior, anno nempe CIU. seu serius, ut in Epist. Consulari V. C. Norisius contendit, insinuat Epist. CHI. Lib. X. Afrmabant, inquit ad Trajanum, DCbrissianis quod essens filii staio die ante lucem convenire, carmen que Cbram quas Deo dicere fecum inυicem oeci quibus peractis m rem sibi discedendi fiasse, rursusque coeundi ad capiendum cibum,
promiscuum tamen, o innoxium. Neque silet infensus Christianis homo praeter alias eorum virtutes sanctum hunc coeundi, divinasque laudes canendi usum, unde etiam vetustissimum alium horas canonicas recitandi morem haurire potamus. Siquidem neque otiosae in Ecclesiis tum morabantur piae gentes, sed precibus, ac supplicati nibus devote, ac solemniter vacabant. Verum e nostris D. Justinum Martyrem auliamus. Hic in Apologia prima squae vulgo tamen
secunda inscribitur ad Antoninum Pium Anno Christi CXXXIX., ut Eruditiis mus Pagius probat conscripta, sic habet: - εἰς δε ἰπὶ τους
παρων λαος ἐπευφηαεῖ λεγιον, άαηii. Nos autem ad fratres nostros, quos
sic ancliamus, adducimus credentem in ubi congregari illa funx eο-munes Areces rum pro se ipsis, rum ρνο illumιnaro, o aliis ubique gentium degentibus habituri e. Suum Praesidens preces, arque gra riarum actionem absolυit, totus qua adi st populus fausta apyrobations acclamat dicens: Amen. Clariusne testimonium, fidum ne testem magis scrutabuntur amplius haeretici Quid vero ab Ecclesiis nostris domus illae dissidebant, cum & in eas coirent populi, preces alia sque Ecclesiasticas functiones obirent. 8c Sacrum Domini corpus humiliter exciperent 8 Iustinum eodem loco post lineas paucas audiant,& divini quoque Sacramenti mentionem habere deprehendent. Haec eadem Teri ullianus de Corona Milit. Cap. III. itemque in Apologet. p. II. testatur, cujus verba non profero brevitati consulturus. Cae
58쪽
terum quocumque in loco morarentur Fideles, eos aedibus sacris juxta hunc morem non caruisse aflirmandum est. Hic autem Ecclesiarum usus, opinor, fuit, qui Eusebio Caesariensi suasit in Aegypto morantes Essenos, seu Therapeutas fuisse Christianos. Ut enim viri, ut idem inquit Lib. I s. Cap. XVI. Hist. Eccles ex Philone, pluribus in rebus cum Christianis conveniebant, quas inter , Ecclesias fuisse asserit. Ait enim Philo Lib. de Uit. Comtempl. Singuli habent Sacras aedictitas , quas σέμ νεια sem Dea υ
eant , siυe Monasteria, ubi solitarii Sanctae vitae M teriis dant op rame quae quidem verba praeter alia multa recte Christi sectat, ribus aptanda videntur, & Baronius ad Annum LXIV. tum Eusebii, tum Hieronymi, aliorumque conjecturis nixus sub Essenorum nomine Christianos fuisse delineatos contendit. Verum huic sentenistiae plura repugnant, Iudaeumque Philonem de Iudaeis solum exisplicandum argumentis pluribus probari posset. Nam neque etiam discutiendo, an D. Petrum unquam Philo allocutus fuerit, ideoque Christianis favere didicerit, ex ejus verbis patet consuesse homines istos sabbatum sanctificare, deinde in sacrorum voluminum studio vertari; babent enim, inquit idem, priscorum Commentarios, qui huius sectae auctores multa monumenta reliquerunt de Allegoriis huiusmodi; per θη praeterea dier ρbilosophando rantum osteram ab illis impendi, in eas aediculas eibi, potu e quicquam inferri non posse, o alia. Immo istae aedes ab eodem Philone in Lib. quod omnis probus sit liber, --γωγαὶ Synagogae appellantur: quae sane cum Ela de Christianis usurpari nequeunt, uti alia multa, quae heic brevitatis ergo congerere supersedeo. Equidem nullam in partem propendere volo, tum quia ab instituto meo alienum tantam componere litem, tum quia per easdem lineas serram reciprocare non juvat, quas maximo animi, ingeniique nisu multis ante annis occuparunt Eruditissimi viri Iosephus Scaliger, ac Drusius, & adversus illos Se rarius S. I. omniumque postremus Salmasus in Plin. exercit. pag.
431. solum vero hinc argumentum in messem meam educam, nempe apud Eusebium, qui quidem a Philone non plus CCLX. au. nis vixit, adeo firmum fuisse quod prioribus, ipsisque Christo pro. pioribus annis Templa extitissent, ut hanc maxime consuetudinem in medium proserret, Essenos Christi lege imbutos probaturus, ex eo quod Ecclesiis & ipsi abundassent. Constat igitur, & Novatores fateri cogentur, vetustissimum Ecclesiarum usum apud Christianos fuisse. Et allatis quidem auctoritatibus Clementem Romanum ipsis
59쪽
coaevum Apostolis copulare possem, qui Lib. X. Recognit. uti etiam Cap. LVII. Lib. II. Conliit. Apollol. Ecclesiarum formam delineat, eluciditque verbis Basilicam Romae excitatam memorat, praeterque Clementem Dyonilii Areopagitae eidem Synchroni non unum locum adducerem, quo templa mire probari possent, nisi horum librorum, quorum apud Catholicos quoque fides vacillat, omni conatu ab hae. reticis exploderetur, immo dilaniaretur audioritas. Tranii tum igitur ad reliqua faciam, nempe ad Eccletiarum progressum, & ultructionem, & primum ponam
De Ecclesiarum constructione, & usu.
In Mesesis preces habitae. Sanctae Eucharistiae uesterium ibi rei bratum. Silentium, ae Devotio. Clementis Alexandrini, origo. nis, ac Tertulliani νestimonia referuntur. Sensim aedUicari Templa coepisse ex Ethnicoνum auctoritate pater. V. C. μι-ii P .
ii de bibllinis libris senientia refellitur. IDiMus supra quam familiare Christianis fuerit smulis, Us coci venire, & utique in Ecclesiis, quae licet pusillaeos forent domus, adhuc Ecclesiae nomen merebantur. Nunc itaque perspiciendum magis est quid illuc coeuntes operarentur Fideles, quem ve in usum p. culiariter iustituta fuerint Templa, ut una etiam ex proferendis in hanc rem antiquorum virorum sententiis clarius eorumdem Templorum verae constructio aperiatur. Et de precibus illic agi solitis jam patet, ac Tertullianus Cap. XXXIX. Apolog. ait Cnimus in earaum, oe congregarionem, ut ad Deum quas manufacta precarionibus ambim
mus orantes oeci Cegimυν ad ditanarum litrerarum Commemorationem.
Neque in dubium revocanda est Sacrae Eucharistiae devota peremptio, quam unanimiter in Templis Christiani celebrabant, & ad hanc rem apprime iacit illustris D. Irenaei Iocus Dultra a novarorubus alienum in sensum detorquendus. Inquit enim ille Cap. XXXIV. Lib. IV. adversus Haereses. Guomodo eonstabit ei, eum Panem in quo gratiae actae sun3, Corpus esse Domini sui, o calicem Iangu nisDi librod b, GOosu'
60쪽
do autem rursιs dicano , earnem in corruptrouem devenire, o nomperci ere vitam, quae a corpore Donet: ni, o Sanguinr alitur. Hi ecautem verba protulit, qui circa annum Chrilli CLX. vivebat, simulque eodem capite altaris meminit, quod praeterquam in Ecclesia este non potuit. Cyprian. de orat. Domin. Inquit: Ex quando Munum eum fratribus eonυenimus, in Derifria diυina eum Dei facem dote celebramus , verecundiae, ct disciplime memores esse debemur Clemens quoque Alexandrinus paucis Irenaeum secutus post annis , quae Ecclesiis exhiberetur reverentia, nos Lib. III. Paedagogi edocet, ubi postquam Ecesesiam Domum Dei vocavit r In Ecclesiam, ait, venire oportet virum, oe mutierem honeste indutos, non simulato iu-eessis stinxium ampli flentes, ear ratem non fctam possidentes, eastoco ore, eastos eo de ad Deum rogandum. Hoc amplius bubeat mulier, femper recta fν nis domi fuerit oec. Quandoquidem estnisniis eam reis ctiam orare. Pro equitur vero, easque arguit, quae a congregatione:
vix excedentes divinam deponunt inspirationem, prioresque de immortalitate hymnos perniciosis commutant, amatoriisque Carminibusia Solebat praeterea sacris in Templis ad populum haberi concio; in. quit enim origenes Homilia X. in Genes: Cap: XXIII. An non Hest tristula, o gemittis, quum vos nou conveniris ad' audiendum Dei ve, tam oe vix festis diebus ad Ecclesiam proceditis p Et in rar Prae. fnies etiam, oe in Ecclesia ρUri .non estis intenti, Ied eommunes. ex usu fabulas teritis, verbo Dei, vet diυ nis Iectionibus xerga eonυemptim. Dem Homit. XIII in Exod. haec repetit, & clarius Homitia . in PiaL XL XVI. Sed iam tempus petit ut ad Tertullianum convertamur, qui Lib. de Dololi Cap. VIL Ethnicorum delubris aper. re Ecclesiam opponit, eosque notar, qui ab Ilolis ad Ecclesiam veniebant. quinimmo ipsam mox Ecclesiam Domum Dei appellat, uti etiam Pamelius animadvertit. Nec abs mili rer Lib. de Uirgin. ve. lanii. Cap. HI. Trebantur, inquir. Virginet Sanctae in Eretinam', notabilis, o inrinis ivxνωαν, & Cap. XIII. Cerre. aiζ, virginix rem funm in Ecelsa abs ondant, quam extra Ecesinam Mor, aeeost inter audeant, ct m visit Virgiues viderP, securἡ audenr in Emelesiis. Ubi advertere licet Virginum iu Sacris Templis usum, nem .pe tecto orandi eapite, summaque humilitate corpus componendi, Be, quod facilae contingere potest, alienos a Sacro instituto averterent oculos, mi supra innuim ut ex Clementis loco; & Origenes quo