장음표시 사용
461쪽
VARIAE LECTIONEς έa Simperavit eis, ut tacerenti Tum indignata Gorgo, Quaeso, inquit, quid hoc tandem hominis est y quid vero tua reseri, si .garrulis osso nobis libet Addit deinde: πασσάμενος
επιτασσε. Ubi legendum CenSeo πασάμενος, nou πασσάμενος. Neque vero parum inte
esL Nam πὰσασBαι, prima syllaba brevi, est γευσασΘαι. Ex quo poetae, Cum eam syllabam producere volunt, faciunt πάσσασBαι πάσασΘαι , prima longa, est κτησασΘαι. Unde est στολυ πάμμων. Estque ea vox Dorum. propria. Erit igitur πασάμνος , κτησά νQς. Atque hoc dicet Gorgo hospiti: Impera a cillis tuis, ἐHτασσε ως κέκτησαι. Nobis enim cum impexas, scito, te Syracusanis imis perare: ne sorte, nos viles aliquas et abjec esse seminas putes. Corinthiae sumus a prima origine. non minus quam Bellerophon. Postremo, quoniam hospes reprehenderat eas tauquam πλατειασδοίσας , id est, lato et di, ducto ore pronuntiantes: erat enim Dorum
in Graecia eadem sere pseuutiatio, quae in Italia Bergomatium a idcirco addit, .e ita linqui, ut in Peloponneso loquerentur; Ceterum
non putare, Caussam esse ullam, eur non
Doribus Dorice pronuntiare fas esset. In iis autem duobus versibus, qui postea dicuntur
462쪽
a Praxinoa, mihi quidem tenebrae sunL Nam quod schoIiastes ait, μελιτωδη Vocari Ρera phonem, vix credibile mihi videbatur, anto quam legorem Ρorphyrii commentariolum ἔτερὶ του ἐν 'Oδυσσεία των - άντρου, qui inihi omnom hac de re scrupulum exemit. Ita enim ibi is scriptum est: Πηγαὶ
ἐδέ- μελέσσας οι παλαιοι ἐκάλουν, ἐδονῆς ου- σαέ ἐργωντικάς δΘεν καὶ ὁ Σοφοκλῆς Ουκῶνοικεέως τῶν εφη ' Βομβεῖ δἐ νεκρων σμιῆνος, ερχεται δ' ἁλ3. Καὶ τὰς Δημητρος ἐερείας, - τῆς χbBονίας μυστι δας, uελίσσας οι παλαιοὶ ἐκάλουν, μυτήν τε τῆν Κορην μελιτωδη. Optat igitur mulieu a Persophone, quae partubus Praeest, nequis unquam Daseatur, qui in ipsas imperium exercent. Addit autem, praeter unum: quoniam alioqui male precari videretur reginae ev optare, no quis unquam ex ipsa silius nausceretur. Jam quod Sequitur, ουκ ἀλεχω, μοι κενεὰν ἀπο χάρης, quam sontentiam habere voIuerit scholiastes, ipse viderit, cum illa sua praeclara expositione: μοι κενεὰν ἀπο- ii e. 18. Ρ. I 8-Van Goens.
463쪽
Et ille alter, qui ita reddidit:
Non mintio, ne mensura tibi ludar inuni. : Ego non dubito, quin pro κενεαν legendum sit κονέαν, ut hoc mulier dicat: Non vereor, ne in me pulverem abstergeas, id est, ne moimpune Contemptam ac despicatam babeas. Esset enim extremi contemptus signum, si quis Pulverem e calceis aut e veste sua, ludibrii Caussa, abstergere in alios vellet. Sed et in illo versu, qui paullo infra est 'λτες καὶ Σπερχ ιν τον Ιαλεμον pro 'Iάλεμον legendum erediderim 'Ιαλέμου. Sed et illud κενὸὰν defendit et explicat, in novis lectionibus Canter , , idque ex Aurali sententia.' Cedamus igitur non inviti. Aux to enim tu litteris adversari, ου Θερας. II, 2 O.
I lippias apud Platonem , tanquam de
magno quodam et praestanti bono gloriaturi Posse ae quinquaginta nomina semel tantum D V. 98
464쪽
M. A. ΜΠ RETI Iaudita recitare. At . hoc nihil est, praeut quae de se Seneca scribit, cuius haec sunt e libro primo i declamationum: Sed sin multa jam mihi ex me deriderium SenectuS fecerit,
nibus Partibus animi. maxime delicata et fragilis, in quam Primum Seneclius incurrit. HanoMYquando ira rno floruisse, tit non liancum ad usum Si liceret, sed tara mira lam usque Pr cederet, non nego. Nam duo millia, nom-ιm rccitata, quo or dirae texant dicta, referebam et ab iis, qui ad audiendum Princ torem ΠΟ- Strum CONMEncrant Singulos pensus, a singulis datos, cum Plures 'quiam diaccrati 'e cerentur, ab ultimo incii ons usque ad minuum . recit bam. Nec ad con lectenda tantum, quin MELDm , Ἀλα erat mihά memoria, sed etiam ad continenda, q/ME GCC erati Haec Seneca , quae
semper mihi mirabilia ac, prope dixerim, incredibilia visa erant, donec vidi ipse, quod nunquam credidissem. Habitabat Ρatavii in vicinia mea homo adolescens, genere Corsia
465쪽
cus I, laonesto, ut serebatur, et credibilo erat, apud suos loco natus, qui eo venerat
ad ius civile disceridum, quo in studio ita
diligenter et attente annos aliquot Cousum-ΡSErat, ut magna iam esset de doctrina illiushoininum opinio. Ventitabat autem fer quotidie in aedes meas, devexo jam et inclinato Sole, aestas enim erat, ibique, quod pedes satis amplae erant SatiSque apricae, aut sub dio ambulans et cum aequalibus suis jucundissime colloquens aut saltu aut lucta aut trigonali pila corpus exercens, fessas studiorum laboribus vires honestissime reficie bat. Rumor erat, tenere eum artem quamdam memoriae, cujus auxilio multa efficeret, quae credi, nisi spectata, non possent. Is cum ad aures meas perlatus esset, cupido me incessit mirabilia illa et inaudita spectandi. Ejusmodi enim in rebus minime omnium auditis credulus esse soleo. Visum est igitur, quando ipse domo mea arbitratu suo uter
o nomen hominis tam mirabilis citius, quam patriam, requisissem. Idque pertinebat ad fidem narrationi saciendam. R.
466쪽
tur, hoc ab eo quasi ἐνοίκιον exigere, ut quod sibi commodum foret, PraeSente me, a tis suae specimen aliquod dare L Ille tithil
gravatus, lubentissimo animo Se,, Cum Vellem, facturum esse respondit. Placuit. Statim, cum per ipsum mora non ESSet, una omnes, qlii aderamus, in proximum cubiculum i ngressi. consedimus. Coepi ego . di clare nomina Latina, Graeca, Barbara, .. Significantia, nihil significantia, tam varia , . tam nihil inter se cohaerentia, tam multa, ut et ego dictando, et puer, cui mandatum erat, ut ea exciperet, scribendo, et ceteri, qui Erant, audiendo atque exspectando, sessi jam
miris modis essemus Omnes. Ipse unuS ex omni numero alacer ac recens, assidue plura
Poscebati. Sed cum ego ipse modum aliquem seri oportere dixissem, abunde mihi satisfactum iri, si vel dimidiam partem eorum, . quae dia. Cta erant, recitare potuisset; tum ille, fixo
ad terram obtutu, magna noStra Omnium ex o
Uectatione, tacitus aliquamdiu stetiti Quid verbis opus est y vidi facinus, ut ille ait, mirificissimum. 'D-ἐκεινος exorsus IO- qui, plane omnia eradem ordine, nusquam prope insistens, nusquam haesitans, nobis
stupentibus, reddidit. Deinde ab ultimo iu-
467쪽
cipiens, sursum versus pervenit ad primum. Rursus ita, ut primum, tertium, quintum ac sic deinceps omnia dicereti Quo denique quisque Voluerat ordine, Sine ullo ei rore Omnia reserebati Idem postea, cum ei iam sa- miliarior factus essem, saepe eXPertus, USquequaque Verum deprehendi. Ipse mihi aliquando affirmavit, et erat ab omni iactantia alienissimus, se triginta sex millia nominum eo modo recitare posse. Quodque admirabilius est, ita haerebant omnia in animo, ut , vel post annum diceret se, quaecunque me moriae Commendasset, minimo negotio repetiturum. Ego certe post multos dies, facto. periculo, Verum comperi. Neque hoc satis. Diversabatur apud me Franciscus Molinus, patricius Venetus, adolescens optimarum a tium studiis mirifice deditus, qui . cum se memoria parum firma esse sentiret, Oravit hominem, uti se artem illam doceret. Vix ostenderat, se id velle, cum Corsicus Operam ei suam prolixissimo detulit. Dictus est locus, dicta hora, ad quam quotidie Convenirent. Nondum sex aut septem dies ablorant, cum ille quoque alter nomina amplius quingenta sine ulla difficultate, aut codem aut quocunque alio libuisset Ordine, repete-
468쪽
bat. Haec ego vix auderem . litteris prodere, mendacii suspicionem reverens, uisi et ves adhuc recens esset, nondum enim annus
est et Nicolaum Lippomanum Ρetri Alexan- dri filium, Lagarum Mocenicum Francisci filium, Joannem Malipetrum Nicolai silium, Georgium Contarenum Laurentii silium, pa-
tricios Venetos, optimos et nobilissimos adolescentes , aliosque praeterea innumerabiles ejus rei testes haberem. A quibus, si mentirer, Vanitatem meam coargui nollem. Arintem vero Illam Corsicus accel3isse se dicebat
ab homine Gallo, quo puer domestico praeceptore usus esse L Huic ego, ne ex antiquitato quidem, quem opponam, habeo: nisi sorte Curum, queni Plinius, Quinctilia uus et alii Latini scriptores tradiderunt tenuisse
omnium militum nomina. Sed hoc, ut . v rum fatear, semper Veritus Sum, quam Considerate atque explorate tradidissenti Xenophon enim, a quo illi vel uno vel pro cipue, quae de Cyro dicebant, accipere potuerunt, istud tam incredit,ile non dicit, sed
tantum, eum tenuisse nomina αίτιν
Plin. II. N. VII, 24. QuinctiL institi ori
469쪽
VARIAE LECTIONE s. 4 Si ἐγεριονων. Quod ut in imperatore laudabile est, ita non excedit fidem. Locus, si quis requirit, est libro quinto παιδεέας. Fieri autem potest, ut Latinorum aliquis, qui locum illum Xenophontis male accepisset, alios postea auctoritate sua in errorem induxerit Hoc enim non semel novimus contigisse. Sedi tamen hac de ro nihil affirmo. Non erit ali num, ut puto, ascribere hoc Ioco distichon,
quo Simonides qui ejus, de qua locuti
sumus, artis pater suisse traditur, jam octogenarius gloriatus est, neminem sibi memoria parem ESSE: Μνημην δ' Ουτινά φημι - ἰσοφαρέζειν 'Ογδοηκονταετει, παιδι Λεωπρεπέος. At Apollonius Daneus, cum centum haberet anu , tum quoque memoria excelluisse seim
suae se iactinos juraverim Graeci cum Xerxis c iis congressuri.
Neesarum sane et magni animi plenum est jusjurandum illud, quo se obstrinxerunt e. S. S. 47 ibique v. Zeun. Anal. Brunck. T. I. p. a 57.
470쪽
Graeci omnes, cum adversus copias Xerxis dimicaturi essent. Id autem in haec verba
conceptum est: Ilitam liberiale Pliaris non jactanti Neque deseram in recito es , Nequo Misios neque mortHOS, Sed eos e Sociis, qui in Proelio occiabuerint, Omnes Se etiam; et, ubi barbaros deoice O, ex iis viaidem cloitatibias, quω Pro Groecia PMgriaperint, nullam dc 'an bo, quia' iautem barbari Partes sequi mialuerunt, Omnes decimabo. Fianorum, qui a barbaris incensa et diriata sunt, nulliam omnino excit bo, Sed Siniam, im Dialis barbaricim extet in omni POSterilate moniamentiam. Adscribam et Graeca, si quis ea sorte cognoscere cupiat Οὐ ποιήσουαι πλείονος το τῆς ἐλευ- Θερίας' οὐδἐ καταλείψω τους αὶεμονας, Ουτε ντας Ουτε ἀπο Βανόντας ' αλλὰ τους εν τ' μαχην τελευτησαντας των συμμάχων ἁπαντας Θάψω. καὶ κρατήσας πολεμου τους ρους, των μἐν μαχεσαμενων υπἐρ των Ελλαδος πολεωἡ Ουδεμέαν ανάoeατον ποιησω', τὰς
δἐ τὰ του βαρβάρου προελομένας ἁπάσας δεκατευσω ' καὶ των ἱερων των ἐμπρησBεντων
καὶ καταβλη Βεντων ω ro των βαρβάρων ουδὶν Lycurg. ori in Leocrat. p. 19S.