장음표시 사용
101쪽
sum tradidit, peceati sui paenitentiam gessit ,sed saluteis perdissit, qxia
indulgentiam nonsperavit. Et paullo post narrato miserabili Iudae ipsius exitu , Digne quidem paenite utiam gessit, quia peccavit, tradens fanis
auinem justum et sed ideo sibi fruditam paenitentia denegavit, quia peccatum traditisuis suae , Vs , quem tradidit, diluendum sanxuine non speravit. Atque haec de conditionibus Consessionis Sacramentalis .
Scholasticorum quam pluriini pertractantes de conditionibus co sessionis sacramentalis quaestionem instituere solent, Possit ne conses sio esse valida atque informis . Validam consessionem dicunt, cui nihil deest ad sacramentum constituendum ς informem autem , quam. non sequitur gratia. Quidam ergo consent posse dari consessionem sacramentalem validam ct informem , quando aliquis integre peccata omnia confitetur, sed cum fictione,& absque sussicienti detestatione peccati; quam sententiam omnes sere Thom istae amplectuntur: horumque momenta sunt: primum, quia Doctor Angelicus disi. I . qu. g.
art. 4. ait: Confessio potes esse etiam in eo , qui non es coutritus ; quia
potes peceata sua pandere Iacerdoti, ct elavibus Ecelesiue se subjisere:
quamvis tune non percipiat absolutionis fructum , tamen recedente Diione recipere ineipiet; stetit etiam tu aliissae mentis est. Unde nou tenetur iterare eonflasonem quiseius aeeedit, sed leuetur postmodum milionem suam confiteri . Hinc argumentationem promit, verbisque dilatat Gonet disput. X. β. 2. Alterum , quia sacramenta recedente fictiO-ue consequuntur essectum suu in , non solum baptisma, ut diximus libro XXXI. cap. 2I. sed etiam Poenitentia , ut contendit Melchior Canus in Reledi. de Poenit. p. 6. immo & Sacramenta omnia , ut in Addit. 3. p. q. s. scribit Cajetanus. NGnnulli alii asserunt posse consessionem esse informem ae validam, quando aliquis habet quidem dolorem de peccatis a se commissis , sed minime sussicientem ad consequendam gratiam , sive quod si naturalis , sive quod non excludat voluntatem peccandi , sive demum quod non se extendat ad peccata omnia commissa , sed tantum ad aliqua memoriae occurrentia et quod postremum praesertim tenent Suareet, De Lugo, Aversa, aliique bene multi, de quibus Fridericus Gavarili tom. v I. Scholae Aegidianae pag. 436. Atque istorum rationes hae sunt: Prima, alia est contritio necessaria ad consecutionem gratiae, de qua Tri lcntinum Concilium ς alia, quae est sacramenti materies: ideoque susscere potest ad sacramenti sus stantiam dolor ille, qui non est dispositio suffciens ad gratiam . Altera autem; si pecccator surtum, E. U. & blasphemiam commiserit, ct unius recordetur, alterius post diligentem discussionem oblitus sit, atque de eo tantum conteratur, cujus habet conscientiam; is quidem non habebit
102쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. III.
contritionem anteterfatim, nec gratiam consequi poterit, ct nihilominus valida erit illius consessio , suisque partibus constans . Tertia ratio est illa : Apparet ex dictis sufficere ad integritatem confessonis, si enumerentur omnia peccata, quae memoriae post diligens examen occurrunt ἰ cetera , ut ait Tridentinum , in illa consessione intelliguntur in is elusa: pari ergo ratione sat erit de iis tantum peccatis conteri, qua in mentem venerint, absque universali omnium detestatione , ut haheatur consesso Valida , S integrum sacramentum . Adde in sententia. quam & nos propugnavimus , si quis ad sacramentum accedat cum sola attritione formidolosa , is non consequetur gratiam ;& nihilominus sacramentum omnibus suis partibus constabit , eritque proinde Oalidum, atque informe . Postremo aliqui eidem sente uiae adhaerent, eamque nituntur probare, qubd possit esse valida consessio , Sc tamen sine gratia , desectu examinis, & enumerationiS Peccatorum; primo, quoniam si quis ad sacramentum accedat conscientia non diligenter discusi Sa, hona tamen s de, & existimans se necessariam adhibuisse diligentiam, non facit consessionem sacrilegam ; non enim sacramentum contemnit, aut irridet: nec justificatur tamen , quia non hahetur in eo casu conses, sonis integritas: tunc ergo erit valida ct informis consesso . Deinde , si confiteatur peccata post haptismum commissa aliquis , qui cum fictione sit haptigatus, ct non enuntiet in consessione peccata ante baptismum patrata ; confitetur is quae spediant ad saeramentum poenitentiae.& nihilominus talis confestio effectu caret: siquidem peccata ipsa ad consessionem spectantia remitti nequeunt, nisi remittantur & alia ante baptismum perpetrata. Atque haec sunt, quae dialectice nectunt, congerunt, torquent peracuti disputatores . At huic sententiae subscribere nequaquam possem: est enim illa vera , S longe probabilior, quam propugnarunt Major , Adrianus, Gabriel, aliique veteres laudati a Vasque ii O q. 92. in 3. p. num. I. Pon-cius, Brancatus , & Scoti liae universi melioris uotae, ut inquit Mastrius
q. X lv. de Poenit. num. 383. ac nostrates fere omnes , commemorati
praecitato in loco a Friderico Gavardi, videlicet, nullam dari conses.sonem volidam in substantia sacramenti, quae non sit cum effectu . Et ratio, qua in apertistimam puto, illa est, quod iuxta Tridentinum sessione x I v. cap. I. sunt quasi materis hujus sacramenti ipsius paenitentis actus, nempe contritio , consessio, & satisfactio, & contritio quidem, quae sit detestatio de peceato commisse , eumproposito non peccandi de eerero, ut Concilium definit capite 4. itemque conse Isio, qua in specie , ac sigillatim declarentur omnia peccata , qaorum post diligentem Didiscussionem poenitentes eoscientiam bisent, prout a Tridentino proximo capite definitur. Iam vero aut hujusmodi contritio, Ac hujusmodi consessio in poenitentibus inveniuntur, aut non. Si id affirmes, deerunt
sacramenti partes praecipuae, nimirum quae locum tenent materiae, nec
103쪽
si 8 De Theologicis Disciplinis
sacramentum erit validum: si autem adsint talis contritio, ac talis conissessio, nullum esse potest ad gratiam obtinendam impedimentum . Hinc Omnia adversariorum momenta e Vertuntur: ac primo illud , quod petitur a fictione, sive a verae , ac necessariae contritionis defectu; quippe deliciente contritione, deest pars necessaria ad constituendum sacramentum , ideoque hujus substantia nulla est. Videtur idem tradere S. Thomas, qui p. p. q. 92. art. I. ait assignari partes poenitentiae, tu quantum ess I ueramentum , ad quod actas bugani comparantur , ut insisteria . In Supplemento etiam q. 8. art. 2. ad i. docet in sacramento poeis
nitentiae requiri aliquid ex parte ipsius quisu Dipit sacramentum, quod es etiam de essentia Saeramenti, sicut contritio , ω eonfessio . Similia
habentur q. 29. art. 8. unde Sylvius inscrt tom. I V. pag. 3 lq. edit. An- tuer piae, sanctum Thomam tacite retractasse quae scripserat in iv. dis .i . Idem observatum a Vasque sio tom. I V. in y. p. edit. I. ugdian. pag. Z I9.
Corruit cadem facilitate momentum , quod petunt adversarii ex parte doloris , quoniam commentitia est illa distinctio inter contritionem , quae cst pars sacramenti, S contritionem. quae disponit ad gratiam; primo, quia Florentinum Concilium in Instruct. Armen. non ait Esse materiam sacramenti poenitentiae qualemcunque contritionem, sed contritionem eordis. Vidi sis volum. xl I I.Con C. pag. y38. ac Tridentinum cap.4.sess. x i V. contritioni, quae primum locum inter poenitentis actus babet ,
id tribuit, ut ad justificationem in sacramento obtinendam perducat . Deinde idem S. Thomas in i ν. dist. 23. q. r. art. q. ubi agit de forma Dcramenti extremae Unctionis, S unde exscriptus est articulus octavus quaestionis xxix. Supplementi, scribit semper consequi remissionenia peccati in sacramento poenitentiae, existente contritione, qua est de essentia ejusdem saeramenti , eo prorsus modo , quo sequitur eharacter is baptismo ct eonfirmatiove, tranfassantiatio in Euebaristia . Quare, si non consequatur remisso consentiente etiam Doctore Angclico non erit contritio illa , quae ad hujus sacramenti spectat essentiam . Denique etiam ii revincuntur , qui censent dari consessionem validam atque
informem ratione examinis, ct enumerationis peccatorum e enim Vero aut in discutiendis conscientiae latebris poenitens talem adhibet diligentiam , ut si peccatum omittat aliquod , excusetur inculpabili oblivione ς aut in re tanti momenti gerit sese negligenter : si hoc postre mum eveniat, non est consessio integra, ct sacramentum parte hac desiluitur; si vero sumetenti diligentia conmentiam introspiciat, rimetur, discutiat, definiente Synodo Tridentina, in ceterorum peccatorum enumeratione etiam oblita intelliguntur inelusa. Ex nullo itaque capite dari potest sacramentalis conseisio valida, ut Schola loquitur , & informis .
Neque enim summo studio adnitendum est ad oppositiones superius positas instinῖendas. Nam ad primam Vasquea ac Sylvius aiunt
104쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. III. sy
sanctum Thomam a priori sententia recessisse , ut nuper animadvertimus t quamquam dici potest in dist. I . q. p. art. q. doctorem Angelicum velle hoc unum, quod si paenitens eumdem consessarium , cui paullo ante secit consessionem sacrilegam, rursus adeat, & sacrilegium exponat, ab lvi valeat non repetita Consessione; non quod prior
consessio satis fuerit ad sacramenti substantiam, sed quia tum sacramentum perficitur , quando accusata fictione impenditur absolutio : ct idcirco, inquiunt, scite sens tus Thomas confessiouem validam dixit, non
validam saeramentum . Ceterum si paenitens consessarium adeat alium, aut multum intersit temporis, ita, ut in accusatione simulationis, & crilegii, menti sacerdotiS non Occurrant peccata iam enuntiata; constantor assirmo, repetendam esse integram consessionem ob eandem cauissam, propter quam eadem confessio est necessaria , nempe quia sacem dos non debet quemquam absolvere causa incognita. Ad aIterum dico, disparem esse rationem de sacramento Poenitentiae , ac de sacramentis
aliis et quae possunt exspoliari effectu gratiae, quoniam actus paenitentis, quibus ad gratiam disponitur , non sunt in illis de sacramenti substam
ria , quemadmodum sunt in sacramento paenitentiae . Proxima argumenta de contritione pertractantia, diluuntur singula uno verbo: enim vero, si contritio non sit supernaturalis , si peccata non detestetur, quatenus sunt offensa Dei, & sub universali ratione, quae saltim , ut inquiunt, virtualiter extendatur ad peccata omnia commissa , atque
juxta sententiam nostram si amore initiali sit destituta ; non est ea contritio , quae est pars sacramenti, ipsumque constituit. Vide libri huius priorem partem cap. 4. & s. Facillimae sunt selutionis etiam objectata ,
quae attinent ad peccatorum eXamen S recensionem: nam ex Catech. Romano p. I I. cap. s. num. so. Sex discussis in praecedenti capite, qui negligenter studuerit peccata admissa memoria repetere, si alicujus peccati obli viscatur, debet omnino confessionem iterare, ac re Uera prior consessio ejus fuit nulla, ct sacrilega. Qui vero ficte baptizatus foret, non faceret confessionem integram , nisi confessario exponeret ipsam quoque simulationem r haec siquidem perleverans in ipsa susceptione baptismatis connumeranda est inter peccata a regeneratis admisisa : quod pariter est assirmandum de quolibet scelere, cujus cupidita. tem atque affectionem detinuerit accedens ad ipsum regenerationis Iais Vacrum, prout scripsimus libro XXXI. cap. 2I. num. 4. Atque haec de quaestione Scholastica r de qua prolixe VasqueZ disput .X l. in 343. art. 2.S 3. Sylvius in q. I. Supplem. art. I. Mastrius disput. V. de Poenit. q. I art. I. S 2. Gavardi quaest. i. art. s. l. q. aliique permulti.
105쪽
ioo De Τheologicis Disciplinis
Inquiritur, cui facienda sit seramentalis confessio.
AGENDUM nunc de Ministro consessionis sacramentalis, de illo nempe , cui a pomitentibus patrata crimina sunt enuntianda. Principio autem refellendum est haereticum dogma assirmans potestatem ligandi ac solvendi omnibus si delibus suisse collatam , Iaicis etiam, praesertim si illis a communitate ministerium istud commissum sit. Dicendum postea de Exomo es olim , necessitate urgente , facta diaconis: tum de iis, qui putarunt laicis confitendum , saltem si nullus adsit sacerdos : ac de iis tandem, qui peccata sua pluribus simul consessariis enuntiaverunt. Et quantum pertinet ad dogma haereticum ς dixi lib.
XXX. cap. 13. Lutherum absolutionis munus iis omnibus concessisse, qui
assumpserint ossicium pastoris , diabolo etiam, si Deeie hominis irreopserit in Ecclesiam ς Calvinum tamen sacramentorum omnium potest tem tribuisse illis, quibus committitur ministerium , laicis , seminisque seclusis. Cum autem novatores conveniant in deneganda potestate absolvendi solis sacerdotibus a Deo facta; docent ea verba, stus uoques veritis, ere. ad omnes fideles pertinere, neque iisdem verbis insinua-xi aliud, praeterquam mutuam condonationem injuriarum . In qua re quantum haeretici decipiantur , ostendimus hoc ipso in libro , secundo capite primae partis; ac primo secundae, in qua versamur, positione prima, ct quarta. Etiam Ualdenses laicis sancte viventi hus trihuunt
potestatem solvendi, quam cum Albigensibus, Hustitis, aliisque pluribus denegasse sacerdotibus improbis diximus capite 34. libri tricesimi ,
ubi ostendimus esse acitatem sacramentorum non pendere a sanctitate ministrantium. His, quos quilibet scriptor enumerat, addam Hagella res et de quibus in priori volumine Miscellan. Balvetii lib. I. Gestorum. Bal devini cap. IX. pag. i s 6. haec narrantur: Hagelliferi nudo corpore,
capite eapurio ct pileo, P pudebundis lineo velamine tectis , cruce ct wexillis dr candetis ardentibus praelatis earmina haeresi mixta deeastaπ- ο , se durissime aeabus flagellis intextis verberando , saeptur prostra o, sub quodam specie paenitendi Aeserunt; quam paenitentiam non a sacerdotibus , Ied a laicis susceperant, quos magistros praefeceruur: quia
bus etiam eonfitebantur, ct ab eis absolvebantuν. Horum igitur error vellendus nunc est, brevi tamen ς cum abunde refellatur praemissis duabus dissertationibus , de Poenitentia sacramentis adnumeranda , &de Consessionis necessitate .
Quod diaconos spectat, olim apud Latinos consessiones in extremo vitae periculo excepisse , lapsisque dedisse reconciliationem , atque absolutionem a peccatis in absentia presbyterorum , probare nititue lib.YM I. de Pinnit. cap. 23. Joannes Morinus, maxime ob testimonium
106쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. IV.
Cypriani scribentis in Epist. I a. ad Clcrum de Lapsis pag. novae editos. Si incommodo aliquo , ct infirmitatis ρericulo occupari fuerint, nox eves Tata praesentia ποstra, apud pre1Θterum quemcumque proesentem , vel si praesens non fueris, apud Laeonum quoque exomologesim facere delicti sui possnt, ut manu eis in poenitentium imposita veniant ad Domianum eum pace , quam dari mari res litteris ad nos factis desideraverunt. Nec Morinus tantum id facultatis adscripsit diaconis; sed videtur mihi idem sensisse NicoIaus Rigaltius , qui adnotationibus in praelaudatam Epistolam , pagina Cyprianicae editionis a se exornatae pr. Ese enim, in is quit, in diaeonatu Iacerdotium . Sic epistola xIν. Item presbyteris& diaconis non desuit sacerdotii vigon. e se diacouis paenitentibus maianum imponere sola necessiatis ratio admictis, nempe si urgeat exitus, ct presister repertus non fuerit. Atque dubitatio haec de exomo es facta diaconis , istorumque reconciliatione, secundo loco est excutienda S
Laicis autem, cam sacerdotis copia non datur, urgetque necessutas , aperienda esse peccata lethalia , tradidisse videntur Praepositivus , Petrus Cantor , S. Thomas , S. Bonaventura , Gratianus , aliique a Joanne Morino laudati capite 32. libri v. ct cap. 24. libri vi ii. de Admin stratione facramenti Poenitentiae. Ouod confirmari potest exemplis piissimorum virorum innumeris ; quorum illustriora collegit Edmundus Narten ius lib. I. de Antiq. EccI. Rit. cap. vi. art. 6. num. 8. paullo post recensenda . Quare de hac etiam consessione laicis facta , nonnulla dicenda sunt. Demum in vitae extremis viros religiosissimos a pluribus tam ut sacerdotibus fuisse solutos tradunt historica monumenta , non prae
termissa a Morino lih. ii. cap. it. num. I s. a Martento inart. 6. nupercitato , num . to. atque a Mahiltonio Praefat. r. in Saeculum a. Benedict. num. 87. Ea propter & de his temperanter est disserendum .PRopos irro I. Episcopi duntaxat, ac presbyteri sacramentum Paenitentiae possunt administrare . . Demonstratur primo : siquidem potestas solvendi a peccatis , Radministrandi Poenitentiae Sacramentum exprimitur illis Christi verbis, Matth. xv I II. 2uacumque alligaveritissuper terram , cte. & Ioannis xx. Quorum remberitis peccata , Ere. Atqui ea verba non quihusvis , sed solis Apostolis, ac Sacerdotibus ad laicorum exclusionem di ta sue re . Igitur Apostoli tantum , ac Sacerdotes potestatem acceperunt sol vendi a peccatis, S sacra mentum istud administrandi. Prob. min. &quantum spectat ad cap. XVI Ii. Matth. constat tunc Dominum cum somiis discipulis habuisse sermonem: ct quamvis paullo ante, quintOdeci mo nempe versu , Iocutus sit de fratrihus corripiendis , ad quos etiam spectat injurias dimittere eommiseratione earitatis: nihilominus subjecit ea verba , aeuacunque alligaveritis, o e. versu duodevicesimo, posὶ
quam dixerat eos. qui fraternam spreverint correptionem, deserendo siligod by Cooste
107쪽
Ioa De Τheologicis Disciplinis
esse ad iudicium Ecclesiae, cujus rectoribus commissa est solvendi, ligandique potestas. Quapropter Tridentini Patres sess. X l v. cap. 6. ita rectissime statuerunt: Cirea ministrum autem hujus Saeramenti, δε- elarat sanita Θnodus falsas esse , ct a veritate Euangelii penitus alienas doctrinas omnes , quae ad alios quosvis bowines, praeter Episcopos erSacerdotes euviam ministeriam perniciose extendunt, putavies verba
illa Dominῶ, Quaecunque alligaveritis super terram , erust austata θῆn eaelo ς θ' quaecunque Riseritis super terram, erunt soluta ct in emis: ct , Quorum remiseritis peccata, remittautar eis, ct quorum retinueritis, retenta sunt, ad omnes Christifideles indifferenter ct promiseue, eontra institutionem hujus I aeramenti, ita fuisse dicta, ut quia viis potestatem babeat remittendi peccata, publica quidem per eorreptionem , si correptus aequieverit Iecreta vero perspontaneam eonfessionem euieunque fasiam. Similia leguntur canone x. ejusdem sessionis. Pari ratione locus alter Ioann. XX. continet verba ad distipulos, in quos Dominus insessiavit, directa , ut constat ex vices mo secundo versu, ideoque producto capiti vi. S laudato canoni x. Trideatino utraque sunt inclusa. Praeterea demonstratur propositio consensu Patrum universorum , qui docent potestatem remittendi S retinendi peccata, ct reconcilian
di fideles post haptismum lapsos, communicatam fuisse solis Apostolis, S eorum legitimis successoribus , prout itidem docet in priori eiusdem
sessionis capite Tridentinum . Aliqua Patrum testimonia repetam e X
plurimis supra productis . S.Cyprianus de Iapsis docet remissionem fieri per Deerdotes ; horum esse dare lapsis dolentibar ae depreeantibas pa-eem ei spei salutaris subsidium , inquit in Epistola Synodica ad Cornelium : ut in lapsos sententiam dieat, ct judicium Dei referat, hortatur Epistola 69. Florentium Pupinianum . S. Basilius in Regulis brevioribus num. 228. ait peccata sacerdotibus aperienda esse, quoniam iis eredita es dispensatio divinorum masteriorum . Ambrosius lib. I. de Poenit. cap. II. num. 8. docet alligare S relaxare peccata esse incium s eerdotis: addit hujusmodi ius non posse sibimet vindicare illam haeresim, qua sacerdotes nou habet: repetit cap. I ii. num. Io. Deum concessisse peccata omnia relaxandi licentiam Deerdotibus suis. Chrysostomus lib. I. de Sacerdotio cap. s. inde demonstrat Sacerdotii nostri praestantiam, quhd faccrdotibus tantum novae legis dictum sit, Quaeamque alligaveritis, ore. atque, aeuorum remiseritis , erc. ideoque sacerdotes ipsi non lepram eorporis, sed immunditiam animae purgandi receperint potesatem. S. P. Augustinus serm. 3s l. num. 9. inquit, ut solvan tur peccata , veniendum ad Antistiter, per quos in Ecelsa claves misi-srantur ἰ quod in Joannem , & in Psalmos non uno in loco common
strat ex resurrectione Lagari, de quo Christus discipulis, Solvite illum,ctfiuiu abire. Denique Innocentius I. in Epist. ad Decentium cnon
108쪽
Libri Τ rigesimi quarti Pars altera Cap. IV. Io 3
enim opus est, ut singula iterum, iterumque repetamus in Ceteruis, seribit, de pondere aestimando deliciorum Iacerdotis es j τdicare, ut alis tendat ad confessiouem poenitentis, o c. Solos itaque sacerdotes esse saeramenti Poenitentiae ministros assirmant Ecclesiae Patres . Idem theologicis rationibus confirmatur. Maximum quippe detrimentum esse poenitentium , si decedant absque reconciliatione sacerdotum , insertur ex veterum omnium e X postulationibus; ex praelauis data Cypriani ad Cornelium c pistola , ex Augustiniana a 28. alias i8o. ad Honoratum Episcopum , ubi sacerdotes deterret, ne desierant Christi gregem, quod magnum sequatur exitium, si aliqui de hoc saeculo exeant ligati; ex gemitibus fidelium in perlecutione Vandalica, de quibus dixi praec. Volum. pag. 48 I. Cur enim, quaeso, tot querimoniae ,s a vinculis peccatorum solvere , ct reconciliationem concedere posset
unusquisque fidelis Z Neque dicas, querimonias illas apud Augustinum , ct Uictorem Vitensem factas etiam , quod multi exirent absquo
sacramento regeneratrinis, quod tamen necessitate ab omnibus conferri potest. Vere enim Pastorum Sc Sacerdotum absentia foret causa neglectus rerum omnium ad salutem spectantium , multaque afferret incommoda : sed non omnia haec ejusdem sunt rationis : quaedam enim ut sacrificium osterre, & a peccatis absolvere, talia sunt, ut nullatenus
praestari possent a non sacerdote; id, quod fideles illi in persecutione Vandalica ingemiscentes hisce verbis significarunt: aeui nobis paeniten- tiae munus eollaturi sunt, ct reconcinationis injustentis obstrictos pee-eatorum vinculis Iolaturi r quia vobis ditium es , Quae isque solveritis
super terram , eruntsoluta ct is caelis Praeterea cum causa, quae pertractatur in Sacramento Poenitentiae, versetur inter Deum, & homines , non cuique committenda erat, sed iis tantum, qui Dei legationeae ministerio tinguntur: prout comparatione judicum S magistratu uina supremo principe constitutorum explicavi positione 4. primi capitis . Hinc Paulus ad Hebraeos ν. i. docet sacerdotes eo litui in iis , qua sun
ad Deum, ex hominibus assumi , ct neminem. debere hunc honorem sibimet arrogare, nisi vocetur a Deo tauquam EAaron : ex quo loco S. Thomas q. XIX. Suppl. art. I. demonstrat potestatem clavium , quae ad caelum usque pertingit, sacerdotibus tantummodo convenire . Deinnique idem S. Thomasq. Ul l I. art. I. utitur hac ratione , Gratia , qzae infacramentis datur , a capite in membra deseevdit: re ideoIolas ille
minisseres saeramentorum , qui babet misiperium super eorpus Grifli verum: quod solius Iaeerdotis est , qui eonsecrare Euebariseiam potest; re
ideo eum in Saeramento paenitentia gratia conferatur , fitas Deerdos m ni ter es h cis Saeramenti . Videtur tamen haec ratio Concludere tantum de ministro ordinario, ut fatetur Commentario in eundem articu
tam Franciscus Sy I vius, idque demonstrari potest comparatione hapti G
109쪽
Ivatis , quod utique gratiam conseri, & nihilominus, si urse It neees tas, a non sacerdote potest administrari. PRop. II. Exomologesis , de qua in Epist. I a. S. Cyprianu S, ct re. conciliatio in vitae discrimine data per diaconum, non erant consessio Rabsolutio sacramentali S. Hoe utique Exomologesis vocabulum frequentissime apud veteres significat consessionem sacramentalem , ut diximus praeced. volumine pag. 4 i. sed usurpatur etiam ad significandam poenitentiae partem , ac
praesertim substrationem, in qua p itentes prostrati subiiciebantur imis positioni manuum Episcopi, S cIeri. Hoc sensu accipitur a Tertulliano, qui de Poenit. cap. 9. inquit: Daq e exomologesis prosternendi, dr buvilli andi hominis disciplina est, conversationem injungens miserisor diae ilicem. De ipso quoque babitu atque victu mandat sareo ct eineri incubare , corpus sordibus obscurare. ipsemet Cyprianus eadem significatione accepit exomo Agesim superiori Epistola 9. pag. 49. ubi ait: Nam eum in minoribus peceatis minora peccata dixit comparate ad cultum
idolorum, fideique abnegationem uast peceatores paenitentiam justo tempore, ct seeundum disciplina Ordinem ad exomologesim veniant, o per manus impositionem Dise i ct Clari ius eommunicationis aeeipiaut,
nune erudo tempore, perseeutione adhue perseverante , nondum restimis Relesiae paee ad eommunionem admittuntur, ct ofertur nomen eorum, dr nondum paenitentia acta, nondum exomologesi facia, nondum manu eis ab Episcopo euro imposita , Euctarisia illis datur. Igitur exomouest dicitur etiam poenitentiae exercitium , & maxime tertius radus ---- , substratio , sic appellatus, qu bd poenitentiam agentes imponentibus sibi manum omisno , , substernerentur. Id observarunt Pamelius in Tertulliano pag. cdit. suae acio. & in Cyprianum de Lapsis not. 99. Balvetius in Epistolam C prianicam I p. & Petavius in
Diatriba de Poenit. & reconcit. vet. Eccl. cap. a. necnon Adnotationi-hus in Epiphanium ad haer. Novat. pag. 2so. His addo Concilium M guntinum anno S 23. can. 3 I. asserens agi exomologeses pro peccatorum eo fessione . Accedit & ratio, quandoquidem is, qui in luctuosa sorde, gemitu, substratione peragit paenitentiam , se peccatorem esse
Quae cum ita sint facile propositio demonstratur. Exomologesis enim, de qua Cyprianus in Epist. ra. , est ministerium poenitentiae, &substra. tionis, qua lapsi prosternebantur impositioni manuum , non sacerdotum tantum, sed etiam cleri; atque hoc poenitentiae ministerium sub-kquebatur consessi ovem sacramentalem, publicae paenitentiae praemissam , prout demonstravi cap. II. thesi A. Et de hac exomologesi accipiendum Cyprianum , commonstrant ipsius verba , e ud diaconum qu
que exomologesim facere desilii sui possint, ut manu eis in paenitentiam
110쪽
Libgnigesimi quarti Pars altera Cap. IV. Ios.
ἰmposita veniant ad Dominum cum pace . Atqui, ut dictum est modo haec exsmologeser, Sc haec manuum impositio non est consessio sacramentalis , nec absolutio concessa lapsis ς ergo exomologesis , de qua in Ep. I 2. Cyprianus, non erat consessio , neque absolutio sacramentalis. At enim , Morinus inquit, manus in paruitentiam imponere nil nat aliud, quam ab sol Vere poenitentem . Deinde pacem illam eo in casu diaconus dabat, quam dedisset Episcopus, aut presbyter , si admisissent, qui utique lapsis sacramentalem ab lutionem largiti essent. Rurissus dici nequit impositam a diacono manum , ut ahselveret lapsos morti
proximos solum ab excommunicatione, Cum nec fuerint excommunicati, nec proxime morituro minus succurrendum sit absolutione a peccatis , quam a censuris. Haec admodum valida videntur Alba spinaeo lib. 2. observat. Eccles observ. 27. pag. no Uae edit. 92. Ut ergo lutionem traderet expeditissimam, ait, lapsos, de quibus eo loci Cyprianus , jam ab aliquo martyre Episcopo , vel sacerdote in carcere fuisse absolutos, ac deinde ad Ecclesiam missos , ut ritus poenitentiae, quos in carcere complere non poterant, servata illius temporis disciplina perficerent , aliqua etiam poenitentiae parte iisdem lapsis ob intercessionem martyrum relaxata . Quod vir doctus putat significari ab ipso Cypriano scribente, Venia ut ad Domi um cum pace , quam dari marores litisteris ad nor fuctis desideraverunt. Itaque , ait , manus lapsis a diacono imponi jubetur , non ut addantur societati fidelium , aut jus communionis recipiant, sed ut ritus S ceremonia in carcere praetermissa per ficiatur : qtiae ceremonia in hoc sita erat, ut expiatis ab Episcopo etiam clerus manum imponeret. Ceterum, quia dici non potest, aetate Cypriani omnes lapsos ante paenitentiam CXactam fuisse ab Elutos , neqque constat a diacono manum non absolutis in eXtrema necessitate non fuisse imponendam , adeo, ut sine ullo pacis signo decederent: proba-hilius existimo quod communiter respondere selent nostri aevi Theologi, impositionem illam manuum diaconorum fuisse eeremosialem , ct dedisse reconciliationem ac pacem , uti dabatur impositione manus presbyteri ; quoniam etsi addebat presbyter impositioni manuum formulam ab lutionis, quam nec diaconi proferre poterant, nec potuisse ab illis proferri asserit Cyprianus ς attamen eo in casu ab lutionis & sacramen ii desectum supplere poterat Votum sacramenti, Sc contritio , ut dixi superiori volumine vi I. pag. 8 s. ideoque reconciliatio illa diaconi nota erat sacramentalis; in qua re viri praestantissimi superius comm moraiati, idest, Pamelius , Balua ius, Peta ius , necnon idem doressimus Alba spina , sine ulla discrepantia con eniunt. PRor. III. Permulti in vitae exitu , cum non haberent sacerdotis copiam , consessionem secerunt laicis , ct ad consessionem eo in casia
Iaicis faciendam hortati sunt viri gravissimi ἔ at consessio hujusmodi nec sacramentalis dici potesti neque necessaria ad salutem.