장음표시 사용
131쪽
In morbis etiam corporeis , inquit S. Thomas cit. art. s. ad a. nos es de neeessitate salutit, ut statim medicur quaeratur . nisi quando necessitas eurationis ineambat . In corripiendis itidem , ct ad concordiam revocandis fratribus , attendenda est Opportunitas, ac nostra , & aliena necessitas . Rursus nisi restituatur ablatum , privatur Dominus usu rei suae , S rei, cujus raptor nullum dominium habet ς quod non contingit in dilatione consessionis vel poenitentiae . Possumus denique a pe eato in memoriam veniente cogitationem distrahere , ct mentem averistere , ita, ut nec placeat, nec displiceat. Duabus itaque opinionibus resutatis, tertiae est adhaerendum , ac data priori opportunitate in .gratiam atque amicitiam Dei redeundum . PROP. II. Satis fit praecepto Ecclesiastico annuae consessionis per consessionem factam cuique Conmario approbato, tametsi non sit Paω
Hanc propositionem brevi demonstravimus lib. xx X II. cap. 14. disserentes de cap. Omuis uti que sexus: in quo a Concilio Lateranensi iv. sui, Innoc. III. anno Ia I s. decretum fuit, ut quilibet utriusque sexus fidelis , omniafua solus peceata eonfiteatur Meliter saltem semet is anno proprio Deerdoti,'injunctam sibi pae uitentiam studeat pro viri-hut adimplere , suseipiens reverenter ad minus in Pasiba Eueharisiae
saeramentum. Quibus tamen post latam in transgressores excommuniis cationis sententiam , Daullo post de consessione additur : Si quἰs autem alieno Deerdoti vofuerit, justa de eaHa , sua confiteri preeata , In tantiam prius postulet, edi obtineat a proprio Deerdote , eum anter illa ipsum non postsolvere, vel ligare . Cum ergo Episcopi absolute . Rabsque exceptione Paschalis temporis , aliis praeter Parochum largian tur licentiam excipiendi consessiones, & potestatem iurisdictionis,quam tamen licentiam minime dant circa communionem Paschalem in Paraecia omnino percipiendam , quemadmodum nec de tali licentia facit mentionem aliquam Synodus Lateranensis ς consequitur eos , qui confessariis tali ratione approbatis confitentur peccata sua , modo in Paraeocia communicent, canonem Ooenis utriusque adimplere. De hac autem quaestione rursuS agendum est ἔ propterea quod non desunt qui contendant Lateranense concilium nomine Proprii Deerdotis ita intellexisse Parochum, ut huic tantum, non autem alteri, licet sussulto
praedicta Episcopi approbatione, fas sit Paschali tempore confiteri :quod dissertatione prolixa conatus est demonstrare Ioannes Launotus, opere inscripto, Traditio Ecclesiae explicata circa canonem, omnis utriusque sexus, vol. l. editionis postremae pag. 2 q. ac sequentibus :cui accessere Gaspar Iuen in quaest. v. de Poenit. cap. 4. Carolus Witasse quaest. Ul I. art. 2. atque post scriptores alios , praesertim Gallos , Legerus Uan. Espen Belga p. a. in Ius Ecclesiasticum tit. 6. cap. s. etiamsi num. 24. affirmet in pluribus Belgii dioecesibus ab obligatione confiten
132쪽
Libri vigesimi quarti Pars altera Cap. UΙ. Ia
di Parocho solutos esse fideles per tacitum 'alamram, Pastorum eonsensum. Ouod utique praemissam ab hoc auctore argumentorum copiam uno verbo dissol vit; nam si ab illa obligatione eximit Praelatorum Pastorumque consensu S tacitus , multo magis eximere dicenda est ho rum approbatio, &jurisdictio ab iisdem collata et ideoque statuta, aemonimenta omnia, quae in contrarium afferri possitnt, vim habent duntaxat , ubi non adest delegatio iurisdictionis . Nostram itaque positionem probamus I. definitione Ioannis XX u. qui anno igai. constitutione , quae incipit, Vas electionis, inserta libro v. Ex tr. com . damnavit hanc propositionem Ioannis de Poliaco . Gnfessi fratribus babentibus liceΠtiam generalem audisodi confessiones . tene utar eadem peccata , q a coUUM erant, iterum eonfiteri proprio Deerdoti; nec non alteram, StaVtς , Omnis utriusquesextis edicto in Conestis generali, Romanus Pontifx non poIes facere, quod Paroebiani nos teneantur omuia peccato suo semei in anno proprio Deerdoti eou-fiteri , quem eousat esse Paroebialem curatum. Qui igitur affirmant eos, qui Paschali tempore confitentur Regularibus , quibus Romani Pontifices, si ab Episcopis approbati sint, innumeris, amplissimisque constitutionibus declararunt inesse potestatem jurisdictionis, transgredi canonem praecitatum ς ii instaurant errorem Ioannis a Poliaco, ut Notificatione edita anno i 3 3. die a I. Martii aiebat Vir summus , nuna supremus Christianae Reipublicae Moderator . Neque enim argumentum diluunt qui cum Launo o reponunt , Ioannem de Polia eo damna.
tum , quod assirmaret iterum Parocho aperienda esse omnia peccata iam a regularibus absoluta, & tantae necessitatis esse consessionem faciendam Parocho , ut ab hac necessitate ne Pontifex possit cximere: non, inquam, haec reponentes argumentum infringunt: nam si non omnia peccata sunt parochis enuntianda οῦ cur, obsecro , enuntianda sunt aliqua, dum omnia commemorat in suo canone Synodus Lateranensis Insuper si regulares pollent iurisdictione ς cur nequeunt Pinnitentes abit vere ξ aut , si non pollent, cur non sunt enuntianda Parocho etiam peccata ab illis seluta Z Postremo si Pontifex eximere potest a necessitate confitendi Parochis ς quare cum Romani Pontifices a se fideles exemptos iterum iterumque assirmaverint, pugnaciter qui dam ipsorum Pontificum decretis obsistunt II. Idem vero quod Ioannes XXII. statuit in Concilio Lateranen si V anno Is ras Leo X Constitutione, Dudam intra mentis arcana, ab ipsis Concilio approbata in
fessi xi. ubi de Regularibus ita legitur: P At illi per Episcopos ct
Praelatossuper sufficienti litteraturo, er aliqua saltim ejusdeis Iacramesti peritia duntaxat examinari : talibusque praesentatis , admissis , veι etiam indebite reostis, confitentes Constitutioui, qua ineipit, omnis utriusque sexus , quoad confessionem duntaxat satisferisse eenseantur. Hujus vero constitutionis ea tantum pars abrogata invenitur, quae spe
133쪽
Rat ad ea verba , Vel etiam indebite recusatis . III. Idem decreverunt Paulus III. anno ls49. Paulus IV. anno Iss s. aliique , quorum statutaeollegit dissert. iv. saec. XI l. Natalis Ale Xander, protulit Honoratus Tournely q. v I. art. g. laudaVitque Antonius Boucat dissert. i. de Poenit. Instit. art. 6. sedi. I. tres Galliarum Theologi, eruditionis copia , verborumque ubertate clarissimi. Ceteris tamen missis, producam desinitionem Clem. VIII. qui magna inter Regulares , Sc Parochos Caia meracensis, S AtrebatensiS disieceseos contentione servente, anno Is 92. in gratiam PP. S. I. aliorumque Regularium edidit hoc decretum , Susiaeimu, dictis fratribar, er pretisterit dictae Societatis , aliisque privileiariatii , quibus id a Sede eripostolica industum est , idoneis tamen , ω ab ordiuario approbatis , peccato suo etiam Quadragesimari PasMali , ct quovis alio tempore covsteri licite posse , dummodo tamen iidem Detilares ebrissifidelessacramentum Euebaristia in propria Paroebia ab eoνum Paroebo fumaut . Ac demum Clemens X. in Constitui. Suprema anno 16 o. pariter dCclaravit, Eos qui religiosis simplieiter approbatis Poebali tempore eoins fuerint, Constitutioni, quae iueipit, Omnis utriusque sexus , quoad confessiones duntaxat omnes fatisfeesF eensendos. Hisce autem decretis nihil habent quod respondeant adversarii, nisi frigidum illud, ut subreptilia sunt, aut nunquam a GIllis reeepta. At subreptilia non esse , commonstrant Romani archivi autographaia , repetita Apostolicae Sed is oracula , collectionesque Bullarum ἰ cur vero ea non receperint Galli, ipsi viderint. Interim praetermissa graviori ea quaestione, an ab eorum acceptatione pendeant leges Ecclesiasticae. de qua plura scripsimus libro XX. cap. II. negari non poterunt ab aliis Christiani orbis partibus acceptari, ideoque posse pari obsequio excipi ab omnibus . Ouod si seri potest, profecto possunt omnes Episcopi conserre regularibus potestatem , ut consessiones audiant etiam in Paschate et ideoque ii , qui confitentur regularibus simplieiter approbatis, canonem omnis utriusque minime transgrediuntnr. Et quoniam audacter negarunt nonnulli, Proprii DeerdotIs nomiane hoc in canone posse intelligi alium a parocho, id etiam auctoritate, ct ratione apertissime .resutabimus. Enimuero Alexander Alensis , qui
obiit anno I 24s. p. q. q. 32. art. 2. docuit proprium sacerdotem multipliciter dici, idest , Epistopum qui in dioecesi gerit propria auctoritate curam animarum , Parochum qui sacramenta ordinario iure admini. strat, &quisquis delegata jurisdictione potest excipere confessiones . his verbis concludens , em hoc igitur quod obsieitur , quod tenetur eonfiteri sacerdoti proprio , dicendum quod verum est, sumendo Deerdotem proprium secundum quod Proprius complectitur modos omnes auis tedictos. Idem paullo post tradiderunt S. Bonaventura dist. ι . q. 2. S.Thomas q. VI II. Supplem. art. s. ac proximo saeculo Henricus Ganda-vensis quod lib. 8.& Durandus, qui dum eXpenderentur errores Ioannis Diuilip Dy CO le
134쪽
Libri π e fimi quarti Pars altera Cap. VI.
e Pollaeo, Magistri Palatii Apostolici munere fungebatur, in IV. senistentiarum dist. I7. posteriorum Uero temporum fere innumeri, non
tantum a Natali Alexandro, verum etiam ab ipso Launolo distincte commemorati. A quibus recensendis gratia brevitatis supersedens illud tantum adverto, eamdem doctrinam fuisse amplexos anno I 2sa. mense Ianuario Theologos omnes Parisienses ς anno I so.Gulielmum. Castrosortium , quem Parisiensem Vulgo appeIlant, anno Iso9. Gregorium Gemingenum Praepositum Spirensem ς anno is Io. Ioannem. Aurelianensem c quem Launo ius memoria lapsus Ludovicum dixit) in Synodo Tolosana ς anno lyso. Ludovicum Carnotensem in Constitutionibus Synodicis; anno is fit. Carolum Episcopum Suessionensem ς anno is 8 . Germanum Aurelianensem Episcopum ς anno l6so. aut paullo post Philippum Gamachaeum , S Nicolaum Isambertum , The Iogos Paris enses, in differt. de Poenit. anno i 687. Franciscum Harleum, eodemque anno Alexandrum Natalem ; Totirnelium tandem , Bou tium, S Doctorem Sorbonicum , qui de Re Sacram . anno i 37.edidit decem libros . Qui omnes ajunt Lateranensem synodum nomine proprii jacerdotis in canone omnis utriuisue intellexisse Pontificem Maximum , Episcopum , ipsius Vicarium , Parochialem presbyterum , &generaliter omnes ab Episcopo legitime deputatos ; aut, si proprii sacerdotis nomine se Ium Parochum interpretantur , docent tamen canonem esse explicandum facto jure Episcoporum, qui possunt etiam pro
audienda conf)ssione Paschali tempore sacerdotes quoslibet deputare. De his vero , quos laudavi usque ad Isainbertum , non alium appello testem , quam ipsium mei Laia notum : ceteri teruntur manibus singulorum ; atque sunt hi omnes, post Durandum laudati, scriptores florentissimi Galliarum. Rationes autem, quibus utimur , sunt huiusmodi. Prima quidem deprompta ex S. Thoma opust. x lx. cap. 4. Episcopi in Parochiis suae dioecesis plenam habent auctoritatem , ct quidem ampliorem , quam habeant Parochi; atque ad Episcoporum nutum omnia in Ecclesiis gerenda sunt, ex cap. Sic quidam, x. i. Sex cap. Cunctis Melibus , xv l. I. Si igitur juxta Lateranensem canonem in Paschate possumus confiteri alieno sacerdoti, id permittentesacerdote proprio , nempe , ut ad Uer
sarii contendunt , Paroebo ; hoc multo magis fieri potest permissu Episcopi. Deinde in eodem canone ille dicitur proprius sacerdos, sine cujus licentia consessarius non potest aliquem solvere Uel ligare . Atinqui Episcopi in sua dioecesi non debunt petere licentiam a Parocho: quis enim dixerit Apostolum a discipulo , ct superiorem hierarcham ab inferiori pcndere Z Igitur Episcopi supt propriisacerdotes , qui possunt in
Pararciis confessiones audire, aliisque largiri illas audiendi facultatem . Rurius consequitur ex adversariorum sententia , ut recte animadvertit
praecit. Notis. Ponti sex sapientissimus , Episcopum esse Deerdotem pro
135쪽
13o De Τheologicis Disciplinis
priam relate tantum ad sacramenta Confirmationis, ct ordinis , ataque ad reservationem ea suum ἔ immo&hoc postremum esse Epistopodenegandum, quoniam casuum reservatio descendit ex potestate ligandi ac solvendi, ut diximus cap. praecedenti. Hoc autem si assirmetur , jus Episcopale violatur ac laeditur, atque ex uno absurdo sequitur ait rum , videlicet, nec fatisfactum iri canoni Omnis atriusque , etiamsi quis Episcopo dioecesano confiteretur . Plura alia argumenta huc spectantia vide in commentario, quod ex Bibliotheca Vaticana produxit, S Ecclesiasticis Annalibus ad annum Igal . num. 2 o. inseruit Odoricus Raynaldus. opponunt adversarii: Lateranense Concilium proprium Deerd rem illum esse declarat, a quo in Paschate percipi debet Eucharistia, atque huic sacerdoti semel in anno confitendum esse definit. At Euchariis ilia percipi debet a Parocho. Igitur & parocho confitendum omnino est. Praeterea idem Concilium proX. cap. 3 2. vetat, ne pensiones conferantur de proventibus Ecclesia , qua euram proprii sacerdotis debet babere , parochum proculdubio nomine proprii Deerdotis appellans. Rursus ait concilium eos , qui alieno Deerriti voluerint iusta de causa confiteri, debere a proprio sacerdote licentiam obtinere. Atqui licentia peti non debet ah iis, qui curam animarum non gerunt. Hi ergo, quibus non incumbit animarum cura , nomine proprii Deerdotis nequeunt comoprehendi. Ad haec Martinus IV. in Constit. quae incipit, em fructus
uberes, anno I 281. mandavit, ut qui fratribus confitebantur, Dupresisteris Paroebialibus eonfiteri semelsaltem in anno, prout ancilium generalestatuit, teπeantur. Idem statuerunt provinciales Synodi plurimae, non Galliarum tantum , sed etiam MedioIani sub sancto Carolo anno Is6s. p. 2. titulo 6. quas Synodos profert post Launotum Nat. Aleo
an dercap. v. art. I. prop. 4. Rursus Facultas Parisiensis anno Isi 6.damnavit asserta quaedam Claudii Cusii, assirmantis impleri Decretalem Omnis utriusque ab iis , qui Fratribas confiteutar . Tandem etiam ratio militat pro adversariis ς tum quia privilegia Regularium a Tridentina Synodo, Romanisque Pontificibus revocata suere; tum quia Parochi proprio iure exspoliari non debent, tum demum quia Episcopi suam circa animarum regimen auctoritatem ipsis Parochis commiserunt. Resp. His omnibus facile occurri, si dicatur Lateranensis Synodi, aliorumque decreta spectare quidam ad Parochum , sed minime superiorum Antistitum , quibus & Parochi subjiciuntur , auctoritate sublata . Sunt adnotanda tamen quaedam alia . Mens Lateranensis Synodi fuit primum damnare pullulantem errorem asserentium cuilibet Sacerdoti adesse potesatem elavium , ita cui peccator a quocunque sacerdote
absolvi possit, etiamsi ei non conseratur jurisdictio ab Episcopo et dein
de cohibere licentiam illorum , qui perraro ad sacramenta accedebant, Cosque coarctare, ut communicent saltem in Paschate . Vide praecitatum
136쪽
Libri vigesimi quarti Pars altera Cap. VI. I 3 et
tum commentarium apud Raynaldum num. 2s. Mandans ergo Concilium , ut quilibet confiteatur omnia peccata proprio Deerdoti, nec conis fiteatur alieno, nisi de licentia proprii, sine qua non posset absolvi, declarat in Consessario necessariam esse potestatem jurisdi tionis r praecipiens vero , ut ad minus in Pascha communicet unusquisque, cohibet Synodus torporem quorumdam, contemptumque sacrorum mysterici rum . Igitur quantum ad consessionem attinet, propius faeerdos est, qui habet potestatem jurisdictionis , aut ordinariam , aut delegatam . Nee inde sequitur posse aliquem implere extra Paraeciam praeceptunia annuae communionis ἰ quoniam hac in re nunquam Regulari hus tale privilegium concessum legimus, immo statutum , decretumque est, ut Eucharistia sumatur a proprio Parocho ς ut ex dictis abunde constat. Atque hinc priora argumenta canoni omnis utriusque subniXa, non contrita sunt tantum, verum etiam in adversarios intorta . Primum quidem ἰ nam si Pontifex, aut Episcopus permitteret alicui, ut extra Paraeciam communicaret; is profecto non teneretur sumere Eucharistiam a Parocho . Alterum itidem, quoniam canon de pensionibus Con. serendis aeque spectat Paraxias, ac nohiliores Ecclesias . Item tertium, qtita cura animarum non solis parochis , sed etiam Episcopis , quorum parochi sunt coadjutores , incumbit . Ad Bullam Martini IV. communiter respondent Theologi cum Sylvio in q. 8. Suppl. art. q. q. 3. reVo catam suisse per aliorum Pontificum constitutiones . At Martinus in ea Bulla concessit Fratrihus Minori hus, ut consessiones audirent modb examinati ct approbati essent a Generali,vel Provinetali eum Definitoribus, nulla iacta mentione approbationis ordinarii: atque eisdem Eratribus in annua Paschatis consessione praeserri voluit sacerdotem proprium ac Parochum ab ordinario approbatum . Quod ergo in Constit. Ad aberes revocatum est, non est aliud, quam privilegium illud Regularium excipiendi consessiones sine approbatione Episcoporum ἔ nec aliud ex
eadem constitutione inseres , quam id , quod sequitur ex prop. II. e κproscriptis ab AIeX.UII. cum de Fratrihus approhatis ab Ordinario ne quaquam Martinus lU. Ioquatur . Asserendum idem est de Constit.edita anno Iasq. ab Innoc. IV. adversus eos , qui non accepta potestate
jurisdictionis sese Praesulibus esse rebant, ut re te Raynaldus advertit ad an. praedictum num. o. unde apparet falli eos, qui censent Innocentium erga Religiosos viros iniquo suisse animo . At omnia provincialium Synodorum statuta , quotquot produxit Laia notus, ct si huius generis sunt alia , eo sensu sunt explicanda, quo interpretati sumus, prae euntibus viris clarissimis , Synodisque aliis compluribus, canonem La
teranensem. Claudii autem Cusii propositio, prout ab ipso Launojo Profertur pag. 322. erat de Regularibus ab Episcopo reprobatis, de quihus Claudius dixerat e suggestu: uand aueas paroissense eonfeste
137쪽
r3a De Τheologicis Disciplinis
utriusque . Hac ergo in re aequissima fuit censura S. Facultatis Parisiensis, semel iterumque confirmata , necnon definita Apostolicae Sedis judicio . Nil denique evincunt postremae rationes; Tridentinum quippe Concilium revocavit dunta Xat privilegia Regularium quantum ad examen & approbationem Episcoporum , ut praecedenti capite dictum est iaNeque sententia nostra Parochi proprio expoliantur jure ς cum nemo Imrmet, nostri muneris esse animarum curam gerere, ct sacramenta iurisdictione ordinaria ministrare , immo magnopere optamuS, ut nul ius Regularium fideles a Paraecia avertat, nec fruatur collata sibi facultate ad aliorum scanda Ium ac detrimentum , sed potius meminerit shi grave aliorum onus sublevandum csse , demandatumque munus ministrantis , non praesulis . Ceterum dum annuunt Pontifices atque Episcopi, Regulares ipsos iura Parochorum invadere , ct a veritate alienum est, ct ipsis quoque Pontificibus, ac Episcopis , ut hactenus ostenis dimus, injuriosum . PROP. III. Non adimpletur Ecclesiasticum consessionis praeceptum per consessionem sacrilegam . Demonstravi hanc propositionem lib. XXXIII. cap. I . pertractans de praecepto annuae Communionis, ibidem simul producta thesi 14. ab Alex. VI l. confixa die a 4. Sept. anno i 66s. Qui facit confessi nem voluntarie nullam , satisfacit praecepto Ecclesiae. Ad eas ergo volumen vo . pag. 7s 8. & sequentibus . ' PROP. IV. Ueteres dabant operam, ne certis anni temporibus consessionem sacramentalem omitterent. Ac in primis laudabilis olim viguit consuetudo, ut in capite Quadragesimae, praesertim vero stria quarta praecedente primam dominicam , fideles peccata confiterentur . Hinc habet vetus canon apud Burchardum lib. xi κ. num. a. Presbyteri admouere debent plebemsubjectam , ut omnis qui se sentit mortifero ρeeeati vulnere faueiatum , feria i v. ante Quadratesimam cum omni festinaιione reeurrat ad vivisse tricem Matrem Eec lam: ubi quod male commisit, cum omni humilit re θ' eontritione eordis simpliciter eonfessus, suscipiat remedia paeuitestiae secundum modum eanonis auctoritatibus proxum. Cujus generiSi sunt canones alii plurimi, quos proserunt not. 66 i. in Sacram. Gregorii Menardus , ac lib. l. de Antiquis Eccl. rit. cap. VI. art. I. num. 6..
Martentus . Eam ob rem ea die fidelium capita cineribus adsperguntur, quoniam inibant post consessionem paenitentiae stadium , ut reconciliarentur seria quinta, aut sexta Maioris hebdomadae: de qua re dicampos ea . II. Praeterea nonnulli Episcopi plebem adstringebant suam, ut
confiteretur ter in anno, ut constat ex Conc. Toletano anno I 228. cap. 3. Uigorniensi anno i 2 o. cap. l6. & Albiensi anno ras . Cay. 9.
Nonnulli alii praeter sestum Paschale, quinque aliis sestivitatibus consessionem alligarunt, idest, Nativitatis, & Ascensionix Domini, Pen
138쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. VI. 133
tecostes , Assumptionis B. M. V. ct omnium Sanctorum , ut in Synodo anno i 8s. monuit Tristandus Archiepiscopus Senonensis . De Nati Witate autein Domini praeclarum est , ct etiam ad haereticos refellendos
aptissimum testimonium Fgherii Episcopi Eboracensis in fine Dialogi haec scribentis : A temporibus Vitaliani Papae, cor Theodori Dorobornensis rehiepiscopi inolevit in Delesia Anglorum eo uetudo , ct quasi legitima tenebatur, ut non solum eleriei in monasteriis , sed etiam lai- ei, eum conjugibus 9 familiis Dis ad Confessores pervenirent, ct sc
fletibus a earnalis coπcupiscentiae eonsortis bis da odecim diebus eum eleemosnarum largitione mundarent et quatenus puriores Dominicae communionis perceptionem in Natali Domitii pere erent. Cum aute in Ur talianus sederit ab anno 6s . usque ad an. 6 a. hinc etiam refellitur impostura Dallaei audacter negantis majores nostros praemisisse peccatorum consessionem Eucharisticae communioni. III. Ante hanc vero, necnon ante Episcopi consignationem , suscipiendum esse sacramentum Poenitentiae, texto volumine praecedenti, idest, lib. xxx m. cap. 8.num. S. Sc lib. XX xl l l. p. I . nti m. q. demonstratum est auctoritate S ratione : nec aliud nunc addam praeter S. Fulgentii consessionem laudatam alibi, atque a praecitato Menardo productam altera parte ejusdem Notat. 663. in qua poenitens pronuntians grauiora quaelibet siceis tura , Oo , inquit, corpus Domini , edi sanguinem ejus potiato corde ,
ct corpore siue eo essisue , dr paeniteotia sciens indignus juscepi. IV.
Monachi autem, antiquiorum quoque institutor uin , ante vitae monasticae tyrocinium consessionem edebant; unde Ioannes Clim acus in iv. Scalae gradu, pag. edit. Cramoisy 44. scribit, .mμό .anais ἐξομ γησώμεθα τῶ αι ἰ ημῶν λως , κώ-, ει δε κελευει - πασι , Primum omnium
confiteamur bono judiei nostro , velfli; vel f imperet ille , omnibus. Ut id lubentius exequantur qui nostrum amplectuntur institutum, Romani Pontifices iisdem plenariam Indulgentiam largiti sunt. De frequentandis in quolibet Monastico ordine consessionibus , legenda Clementina , Ne in agro Dominico , cum ceteris quae adnotavi agens Vo Ium. UM. pag. 394. de frequenti communione. Immo ut fratres nostri
semel ad minus in hebdomada confiteantur, praescri hunt Constitutiones Ordinis p. I. cap. 8. num. septimo . V. Quanta diligentia sese purgare debeat unusquisque in periculo mortis, constat ex r. propositi O-ne, necnon ex his, quae diximus de Consessionis necessitate cap. l. prop. q. Idem confirmant majorum exempla, quorum pleraque praef. t. in saec. g. Benedict. num. 98. collegit Ioannes Mabillon. Hue item spectant Constitutiones Romanorum Pontificum districte praecipientium Medicis , ut omnino infirmos moneant de consessione iuxta ritum S. R. Ecclesiae idoneo Consessario facienda: quod tam studiose mandant , ut transgressoribus perpetuae infamiae notam inurant, eosque a doctorali
gradu dejiciendos , pcenisque ad arbitrium ordinarii mulctandos esse
139쪽
declarent; ac ne id praetermittatur , iusserunt quoque, ne aegrotanistibus fidelibus adsint medici a religione nostra alieni. Vide sis cap. cim infirmitas, de I)cenit. S remiss. in v. decret. tit. 38. Comprehendens definitionem Innoc. III. & Generalis Concilii Lateranensis constituistionem , Super gregem Dominicum , editam a S. Pio V. anno is 66. &alteram Gregorii XIII. quae incipit, emas pia memoria, anno Is 8 I. emanatam. VI. More suo, scilicet, copia maxima eruditionis de his pertractans in Notificatione vulgata Bononiae die et O. Augusti an . a 33. ovium Christi Pastor eximius, ex D. Antonino , compluribusque The Iogis demonstrat, medicos, qui aegrotos ad consessionem edendam hor. tantur morbo duntaxat plurimum ingravescente, fractores esse harum constitutionum; propterea quod citato in cap. Cum infirmitas, causa
haee illius edicti efferatur , Duod quidam in aegritudinis lecto jaeentes . eam eis a medicis suadetur, ut de animarum salute disponant, in desperationis artieulum incidant, unde Deilius mortis periculum incurrunt: Antequam ergo periculum istud emergat, decumbentes hortandi sunt, ut medieos aduoeent animarum. Ac firmissimam esse sententiam hanc
Pontificis sapientissimi nullus dubito , ob summam eius auctoritatem doctrinaeque praestantiam, ob productae rationis pondus , atque ob plurimorum Theologorum consensionem. Me insuper movet, quod Inn centius ait procedendum esse ad corporalis medicinae remedium , postquam fuerit infirmo de spirituali salute provisum : item quod addit, nonnunquam corporalem infirmitatem provenire ex peccato , ideoque causam esse amovendam , ut cesset effectus . praemissis verbis a Domino
dictis languido, quem sanaverat, Vade , ct amplius noli peccare , πο deterius aliquid tibi contingat; ac postremo, quod Innocentius his uta tur verbis, Cum eos ad infirmos vocari contigerit, ipsos ante omnia moneant , edi inducant, cte. Sc S. Pius pariter, & Gregorius, Cum ad infirmos in lecto taeentes vocari fuerint, cte. Statim ergo , ac infirmum cum tali morbo iacentem , ex quo mors possit probabiliter consequi, invisunt medici; debent histe constitutionibus obtemperare, nec ter tio die ad aegrotantem accedere , si consessionem facere detrectaverit . VII. Denique praemittenda est consessio, si non ex praecepto, ex opti mo , sanctissimoque consilio , aggredientibus longum iter , praesertim si religionis causa suscipiatur et prout ad fratrem Ierosolymam profecturum scripsit Anselmus laudatus cap. a. thesi v. & ad Flavium Damoetam epist. 93. alias 47. Alcvinus his verbis et Iter tuum eonfessiose coinrmare , eleemos nis roborare, orationibus serviorum Dei undique
PROP. V. Admodum laudabilis est illorum consuetudo , qui semel in vita edere student generaIem peccatorum suorum consessionem. Hoc primum ostenditur exemplis sanctissimorum virorum, quae recensui cap. II. thesi s. Confirmatur monitis S. Caroli , asserentis p. z. Instr. Disitirco b G
140쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. VII. I 3s
Instr. cap. LI. confessionem generalem omnibus suadendam saltem semel invita, ac eo praesertim tempore, quo eX animo quisquam statuit vitam in melius commutare, atque salutis iter arripere . Praeterea sanoctus Thomas a Uillanova conc. in Dom. IV. Quadrag. saluberrimam esse
ait, ad resareiendas juventutis ignorantior, or plurimos defectus, qui in eonfessione ni a juvenibus . Plures etiam hujus consessionis utilitates recenset in Praxi spirit. S. Franciscus Salesius; quorum praecipui sunt praeteritae vitae diiudicatio, maximae Dei misericordiae tamdiu impios to-
Icrantis inspectio, animi recreatio, S major conscientiae tranquillitas . Demum non perutilis tantum, verum etiam necessaria iis esse potest. qui ob verecundiam, vel causam aliam aliquando secerint consessionem Voluntarie sacrilegam, nimirum, quando etiam subsequentes nullae censeri possunt, nec hona fide suerunt peractae.
In quo pertractatur de efficacitate, ae deforma Absolutionis fueramentalis.
XIII. A Bsolutionem a sacerdote impendendam esse hac verborum IX. sormula, Eeo te absolvo , ac preces, quae his verbis adisiunguntur , ad formae essentiam nequaquam spectare , neque necessaria esse ad sacramenti administrationem definierunt Florentinum Concilium in Instruct . Armenorum , ac Tridentinum capite tertio sessionis xlv. De hac forma tres quaestiones institui possunt, prima ad Ecclesiasticam historiam spectans , altera ad fidei dogmata, tertia ad moralis Theologiae praeceptiones . Quaestio historica est, an obtinuerit, S sacramento constituendo idonea sit forma deprecativa . Hanc autem in Latina . Ecclesia usque ad medietatem saeculi xl l I. obtinuisse, & etiamnum in usu esse apud Graecos , tam constanter asserunt viri clarissimi, ut penitus ejecta & climinata videatur vulgaris pridem Sc communis sententia, propugnans eamdem sor mam ineptam esse, atque invalidam . Erudite autem , S copia argumentorum uberrima pro forma illa deprecativa disputavit Ioannes Morinus lih. vi M. de Administrat. sacram. Poenit. cap. 8. S sequentibus et cui adhaeserunt Gaspar Iuen in dissert. 6. cap. a.
art. I. Du Hamelius differt. III. cap. 2. Tourn cly q. 9. art. I. Witasse q. v I. art. itidem primo, Cardinalis Gotti q. 8. dub. i. Edmundus Marte ne lib. I. de Antiq. rit. cap. 6. art. s. & ne praeteream nostrq teri Van- .roy cap. 3. q. 3. & Piette Q. 9. Nonnulli tamen ex junioribus pugnarunt pro sorma, ut inquiunt, indicativa, quam superiores Theologi prorsus necessariam existimarunt, uti secerunt Frassen , Henno , Mucat. Ac mirum est, emunctae naris Theologum, Cardinalem Vincentium