장음표시 사용
111쪽
to a De Theologicis Disciplinis
Quatuor sunt hujus positionis partes , omnesque apertissimae. Prima , quae historica est , demonstratur ἰ nam in cap. Santium, de Consecr. dist. 4. habetur quemdam imminente naufragio baptizasse catcchumenum , ct ne periculoso vitam finiret nω reeoneiliatus , petiisse ab ψ-so, quem haptizae erat, ut eum reconciliaret; quae verba Gratianus in Decreto , S Morinus lib. VI ll. de I 'cenit. cap. 24. num. 3. vjunt Esse Augustini scribentis ad Fortunatum : sed neque in libro adversus Foris tu natum Manichaeum, neque in epistola ad Fortunatum Cirtensem Episcopum inveniuntur. Sodalibus laicis consessos su isse peccata quosdam in I 'alaestinam navigantes , audior est in Dialog. dist. s. cap. a l. Caesari u Smonachus: idem fecisse commilitonibus suis Richerium Aquilensem , testatur adan. io Ss. Oudericus Vitalis : similia leguntur de Guidone magistro cquitum adversus Saracenos pugnante in Plistoria Gallica Ioannis Ion villii cap. s. item de militibus Ilispanis praesium inituris contra Mauros, apud Bollandum die Io. Maji, atque de aliis permultis . Pars altera mentem illustrium Seriptorum attingens probatur ea dem facilitate. Auctor enim libri de vera & falsa poenit. Augustino sup positi, cap. io. inquit: Si desseerdos, confiteatur proximo . Magister in iv. dist. i . eadem sententia producta ait, perspicuum esse, peccata primum Deo , deinde sacerdoti es eonfitenda , ct s ipse defuerit , etiam socio . S.Ihomasq. vi tr. Supplementi art. 2. Miniser ρα-
nitentia, inquit, eui eonfessio est faeienda, ex Ulais Usaeerdos ς sed is necessitate etiam lateas .ieem Iacerdotis supplet, ut ei confesso fieri possit. Similia S. Bonaventura in iv. dist. 7. parte a. S. Raymundus lib. I. de Poenit. q. ao. aliique permulti apud Morinum loco cit. pag. edit. Pariss 97 Consessionem istam non esse saeramentalem c quod est huius positioniS Pars tertia constat ex prima propositione: nam ea consessio sacramentalis est, quae fit legitimo ministro, ut inde percipiatur absolutio a peccatis .. At d cmonstratum est, hunc ministru in legitimum esse duntaxat sacerdotem . Ergo illa tantum consessio, quae fit sacerdoti , sacramemalis dicenda est . Nec aliud tradiderunt praelaudati aliique viri, qui consessionem laicis factam commendaverunt; eam quippe , quod contritionis ac propositi ad sacramentum accedendi indicium sit ,
non autem quod sacramenti rationem habeat, commendarunt atque
approbarunt. . Auctor enim libri de paenit. primo loco laudatus haec subjicit. Saepe eontingit, quod panitens non potes eanfiteri coram sacer in dote, quem desederanti nee Ioeus, nee tempus offert: disi ille, cui eou-fitebitur , potesatem solvendi non habet, sit tamen dignus venia ex δε- siderio sacerdotis, qui Beso eonfitetar turpitassisem criminis . Eadem prorsus.verba repetit dist. 1 . Magister sententiarum collector. item S. Τhomas in a. illo articulo scribit, quod in consellione facta laicis
non es aliquid ex parte minifri, scillaei, alfilatio, satisfactiρπi
112쪽
Libri Trigesimi quarti Pars altera Cap. IV. Io
injunesio , sed est tantum quod ad sacramentum requiritur ex parte paenitentis , nimirum eontritio cor eonfessio. Similiter S. Bonaventura eo
loci , Non fit socio , ut suppleatur Aeas Reerdotis, vel ut eonfessio I aeramentum ex boc habeatur: sed ut voluntas eonfitentis probetur, ct innotescat; ut totum quod tu se estfaciat. Haud secus alii. Atque hinc sequitur , eos, qui sacerdotio non initiati auderent consessiones exci-Pere , Sc proferre sententiam absolutionis , gravissimi sacrilegii crimine sese implicaturos, necnon futuros esse irregulares; certissime quidem , si essent clerici, ex cap. Si quis, de clerico non ordinato mini. strante, de quo canone plura in Tomo vi. pag. 4o9. & qi8. &juxta sententiam complurium , quibus adhaereo , irregulares itidem futuros
fore laicos consessarii munus sibi quodammodo vindicantes. Vide lib.
yltima positionis pars demonstratur, primum quia consessio facta
homini necessaria est tantum oh heneficium absolutionis , ut ostendimus Prop. q. capitis primi: deinde quia Chrysostomus , aliique Patres affr-mant , non oportere, ut confiteamur eonfervis: rursus quia contritio& consessio debent exterius innoteleere, ut sint sacramenti materi Nam quantum ad Deum ait et, eum non latet interior gemitus pinnitentium e demum licet consessio facta lateis , ut nuper diximus , in eX- trema necessitate commendetur a plurimis; ea tamcn non alia ratio aeeX pedit, nisi quando a laico iniuria ass Eho petenda est reconciliatio, aut publici criminis scandalum satisfactione aliqua compensandum est, aut morti proximus indiget consilio , quod postulet criminis revelationem . Cui enim bono peccata occulta, praesertim gravia, ei qui nullam habet facultatem set vendi, alias manifestare 3 Ego itaque , tametsi eum commendarem , qui morti proximus adstanti laico propria crimina revelaret ad vehementiorem contritionem in se excitandam , modo id omni circumspectione fieret, & non absolutionis causa, quod sa crilegum esset, ct valde impium et aut saltem non damnarem consessio nem hujusmodi, ob gravissimorum dore, rum auctoritatem ἰ uni Uer sim tamen loquendo amrmo nullum hujuste modi consessionis latum esse praeceptum , nullam ha heri necessitatem , nullum etiam commodum . aut certe minimum . Ita ctiam tradidit Scotus in I v. dist. I7. art. I. DO-minicus Soto dist. i 8. q. 4. art. i. concl. 3. SuareZ disput. 24. suct. r. num. I 2. Sylvius in Supplem. q. 8. art. a. concl. I. De Lugo disput. i 8. Dct. I. num .4. Oui vel docent nunquada laico peccata illa esse enuntianda . quae creare possint infamiam aliquam confitentium ἰ vel mo nent rarissime id consulendum , ct nunquam mandandum executioni,
nisi poenitens auxilio, consilioque Iaiei Limna prudentia praediti indigeat . PROP. IV. Fuerunt etiam , qui pIuribus simul sacerdotibus peccata
113쪽
Io8 De Τheologicis Disciplinis
Demonstratur pars t. exemplo Gulielmi Normanniae ducis , R Michaelis Paleologi, de quibus Morinus : The ardi Episeopi Narbonensis , Vitalis Ahhatis Siculi, Annonis Archiepiseopi Coloniensis, ' Ludovici I ii Imperatoris , de quibus Marte ne r Fhhonis Remensium Antistitis, Gomidi Antissi odorensis Episcopi, & Tasinonis Episcopi Mag-deburgensis , de quibus Mabillonius . Loca vero paullo supra allegata S adducta sunt. Addit idem Mahilton in vet. Analectis pag. 329. exemplum Gulielmi Episcopi Cenomanensis , qui postquam Octogenarius , & quasi in agone ludens protulit hunc versum , me defunctus habet, nee qui Dea mutat, amicoI , plures in extrema consessione sacerdotes adhibuit. Pars altera evidens est, tum quia unus sacerdos sufficit ad absolvendum; tum quia nulla lex divina , vel Ecclesiastica statuit , ut peccata manifestentur pluribus, Pro ut demonstratum est supra cap. a. thesi S.
AD QUAEDAM IN CONTRARIUM ARGUMENTA .
Haec autem militant adversus tres primas propositiones . Principio consessionem unicuique faciendam colligitur ex illis verbis Iacobi, Confitemini alterutrum pereata vestra . Idem eruitur ex comparatione baptismatis . Rursus idem evincitur ex quo in lege nova omnes sint sacerdotes . Atque haec, quoniam aliis in locis producta sunt, satis modo est innuisse . Resp. ctiam Iacobi verha explicanda esse de consessione facta pressibyteris , quos ad infirmum inductos supponit, ut demonstravi Prop. I. cap. i. Quod si Jacobum locutum contendas de injuriis invicem condonandis, male hinc in serus sacramentalem absolutionem. Quod additur de baptismo , solutum est propositione quarta eiusdem capitis . Si autem di xcris , Et tamen solis Apostolis dictum est , Doeete, baptiza- te ς redi ad caput undecimum libri xxx r. Adde probari ministerium solis sacerdotibus commissum , non praecise ex quo Dominus allocutus fuerit Apostolos, sed ex quo hos alloquendo iis peculiarem potestatem tribuerit, ut dictum est paullo supra ; S prolixiuS libro XXX. cap. II. Prop. 3. nec non libro x XXIII. cap. II. prop. I. Utroque in loco illud etiam explicavimus , quo sensu fideles omnes in lege Evangelica appellentur SaeerdoteI . Deinde opponitur : In Concilio Constantiensi Martinus V.praecepit, ut suspeeii de erroribus Niclesi interrogarentur, Utrum credant, quod Grit ian t ultra eoutritionem eordis , habita copia Iacerdotis idonei , soli 1aeerriti ex neeessitate salaris eonfiteri teneatur , ct non Dico, seu laicis, quantumeumque bonis ct devotis Quando igitur Sacerdotis non est copia, inquit Morinus praecit. cap. 24. num. Is., non im probat Pontifex consessionem Laico faciendam , ct aliter sensit, quam 4 COtra, qui ante centum a Os talem consessionem reprehenderat.
114쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. IV. Ios
Resp. planissimum verborum illorum sensum hunc esse: Confitendum est sacerdoti , si hujus copia habeatur , S non est confit nilum . laico , cui viciesus potestatem clavium adtribuit, si fuerit vir frugi . Hinc vero non insertur confitendum esse laico, non habita copia sacerdotis : veluti si dixeris dandam esse eleemosynam , si pauperes habeantur, non autem dandam esse diviti hus: insulse admodum, S inscitδ concluderes , Igitur eleemosyna danda est divitibus, non hahita copia pauperum . Consulto etiam ait Ponti se X , ex Necessitate salutis, ut cornis monstret Iaicum non esse ministrum lacramenti Poenitentiar, neque Confessionem a nonnullis factam laico Iaeramentalem suisse , vel necessit xiam ς an vero perutilis haec fuerit ob humilitatis & contritionis exisercitium, ut quidam existimarunt, aut inutilis, ct aliquando etiam imprudens , ut visum aliis , id neque Martinus V. assirmat, neque attingendum erat in damnatione Wicle fi : quandoquidem nemo catholicorum asseruit unquam , in consessione facta laicis perfici sacramentum , aut convenire laicis ligandi, solvendique potestatem , ut Wicle fus ajebat. Allata itaque Martini verba perperam a Morino proseruntur adversus Scotum , inter Scholasticos acutissimum . Praeterea Objicitur : Iuxta Cyprianum diaconi in extrema necessitate excipiebant exowologesim poenitentium , iisque largiebantur reis
conciliationem S pacem . Erant ergo diaconi olim ministri hujus sacramenti, extraordinarii saltem, atque in absentia presbyterorum. Et quod epist. 12. scripsit Cyprianus , confirmatur Conciliorum definitionibus : nam Eliberitanum canone 32. Toletanum I. canone a. & Londoniense cap. I. concedunt diaconis facultatem imponendi manus supra paenitentes , &si mors immineat, dandi illis communionem . Haec eludi, & labefactari nequeunt, quasi agant de impositione manum , &reconciliatione eeremoniali; si quidem , ut adnotavit praecitatus Rigaltius, per Cyprianum habetur in diaconatu honor sacerdotii. Deincretorium deinde est , quod legitur cap. Fures, tit. de Furtis, in V. Decretalium, Si eo rebensi , aut vulnerati Presbiero , vel diacono eonfessi fuerint, communiouem eis non negamus . Resp. reconciliationem diaconorum , de qua Cyprianus , suis
revera ceremonialem , ut constat ex 2. proposit. Eode in sensu excipiendi sunt laudati canones . I liberitanum praeterea loquitur de communio
ne Eucharistica , non deneganda a diaconis , nisi id expresse presbyter inhibuerit, agenti poenitentiam publicam, S mortis angustiis occu-
Pato, ut constat ex tom. i. Concit. Hisp. pag. sis. Toletanum Concilium l. pertractat a. canone de diaconis illegitime ordinatis, quibus inhibet, ne manias imponant, nee saera eo utiva ut, scilicet , ne eκ-erceant altaris ministerium, S cum aliis de clero , substratis imponant manum , uti apparet ex a. volum. ejuste in operis pag. III. Londo 'nieose agit de excipienda poenitentissio satisfactione, ut ad capiendum
115쪽
indultentiae fructum reddantur idonei, prout liquet ex tom. XI.Colialest. sab. pag. i 4. Rigallii autem adnotatio circa sacerdotium diaconi inqpta est admodum , ac miserrima : cum enim facerdotium dicatur eo rum , qui tractant res sacras ἰ veteres tria sacerdotii genera distingue. hanti primum Episcoporum , qui appellabantu acerdotes primi , aut absolute Deerdotes; unde sacerdotium usurpatur pro Episcopatu in Cod. Theod. de Epist. l. 3. de Fide Cath. I. i. & Pelagius II. in Epist. ad Sepaudum Arelat. ipsum appcllavit primum sacerdotem tu partibus GaIliarum , id est, Primatem. Alter sacerdotii ordo e st presbytororum , de quibus Rhabanus lib. i. Instit. Clericorum cap. 6. ait , dicundi Oero Ordinis viri, presbierisunt; S Fridego dus in Vita saceli Nilfridi
cap. 8.Tundem eona juto subdens delecta petito,
ordinis aptatur caelebs in honore secundi: ac tertius gradu S erat diaconorum sacrum calicem administrantiunta τunde Optatus lib. I. num. ig. scribite id diaeocos tu tertio, quid presisteros in seeundoDeerdotio eonstitutos Igitur ex quo diaconis quidam dederint aliquem sacerdotii honorem , male insertur collatam illis suisse parem cum presbyteris auctoritatem . Etiam quae leguntur in cap. Fures , explicari possunt de reconciliatione ceremoniali , cum Bainsilio Poncio de impedim. Matrina. cap. 3 s. rursus accipi possunt de communione in orationibus S suffragiis Ecclesiae; de quibus proculdubio agitur in eo capite, ut aperte demonstrat Em. Gonetales in Decretal. tom. . pag. 3o9. Ceterum Trihuriense Concilium anno 89 s. ex cujus can. I l. depromptum est caput Fures , non habet diaeono , sed , Deoque , qua lectione restituta , prout restituendam esse scripserunt Antonius- Augustinus in notis ad i. Collest. decreti, Van-Espen in Brevi Commentario ad a. partem Gratiani, atque ex Scholasticis Sylvius in q. V III. Suppl. art. a. evitatur omnino praesens dissicultas de reconciliatione diaconorum . Denique opponuntur testimonia illorum , qui magnopere Commendarunt contationem in mortis periculo factam laicis: sed omnia , cx dictis prop. a. facile diluuntur, atque eXplanantur .
De iis , quae requiruntur in Sacerdote sacramentum Poenitentiae
admini aturo. U.UTsi plura hoc in eapite proponenda ct dilucidanda veniunt; quo
I a niam tamen perspicua sunt,communia, ct diffuse ab omnibus mo. r lium praeceptionum tractatoribus enucleata, expedientur brevissime
116쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. V.
Ita tamen , ut in his neque ordo, neque rationis , vel auctoritatis poniadus desileretur . Agendum autem priori loco de Consessariorum apis probatione , deinde de reservatione casuum , ac tandem de prudentia in excipiendis consessionibus adhibenda. Primum itaque assirmo, sacerdoti, ut aliquem valide ab QIvat, ex-eepto mortis articulo, necessariam esse potestatem jurisdictionis , Scapprobationem Epistopi . Probatur l. canonum audioritate ; in cap. enim , Quod autem , U. Decreta l. tit. 38. num. 4. ποπ suo judice c inquit Auxander III. 1 Iigari nullus valet,. vel absolvi. Cap. Presbyateri xx V l. q. 6. n. q. haec hahentur, Presiste1 i de Oeeultis peceatis jussione Episcopi paenitentes reconcilient. Et i x. q. a. num. 2. Placuit, ut de ineus uulusacerdotum liceat quemlibet eommissum alteri sacerdoti reeipere ad paenitentiam . Concilium Tridentinum ses xx III. cap. IS. iri decreto de Re format. 2uamvis presisteri , inquit,. in sua ordinatione a peccatis absolvendi potesiatem aecipiant, deeernis tamen fantia δε- nodus, nullum etiam regularem posse confersiones seeularium , . etiam Deerdotum audire , nec ad id idoneum reputari, nisi aut Paroebiale beneficium , aut ab Episcopis per examen ,s illis videbitur neeessarium, aut alias idoneus judicetur , ct approbatiouem , quae gratis detur , ob tineat. Deinde probatur ratione : si quidem absolutio Sacerdotis es actus judietatis , quo ab ipso , velut a judice, sententia prouunciatur, prout definit eadem Tridentina Synodus sess. XI ν. cap. 6. Sc canone 9. At
qui actus judicialis exposcit, ut se utentia in subditos dantaxat feratu r,
uti manifestum est , eademque sessione cap. 7. declarat Synodus Oecumenica; ergo sacerdos, nisi obtinuerit ab Episcopo approbationem,
S potestatem iurisdictionis, non valet a peccatis quemquam ipsi Episcopo subjectum ab I vere .. Si ergo dixeris , An non presbyteris in eorum ordinatione, quem admodum a Domino Apostolis , dicitur, Aeeipite Spiritum sanctum quorum remiseritis peccata , Oeὶ Sunt itaque iidem presbyteri judiciaria praediti potestate , eam quo, non minus ac Apostoli, possunt ubique exercere: si, inquam, hoe dixeris ἰ obvia est ex dictis responsio, conferri quidem ad sacerdotium. ad se itis potestatem ordinis per verba nuper Commemorata; sed exercitium potestatis ejusdem , cum fiat ad instar actus judicialis, non esse ratum ac legitimum, nisi sententia pronuntietur in subjectos ; ideoque sacerdoti, jam sussulto ebaracteris auctoritate , delegandos & determinandos esse illos , in quos judicialem sententiam valeat proferre : quod fit aut ejus promotione ad animarum curam , cui annectitur jurisdictio ordinaria ς aut Episcoporum ap-Prohatione ac mandato , unde manat jurisdictio subdelegata. Quapropter etiam Apostolis , ut quemlibet ligarent, vel solverent, prae-
117쪽
ut a Domino In universum orbem , tanquam conditores fidei, Fceleissarum pastores . & populorum Iudices mitterentur. Atque hinc sequi.
tur, nec veniale peccatum , nec mortale, quamvis allas remissum,
Dosse a sacerdote Doramentaliter absolvi, sne ordinaria , aut delegata iurisdictione; eos verb, qui oppositam sententiam tradiderunt, aper te refelli hac ipsa ratione , videlicet, quod haec quoque absolutio sit actus iudicialis, S a sacerdote, Velut a iudice pronuntietur . . Tria iussi per , ut quaelibet alia dissicultas eliminetur , sunt hoc in loco diligenter , ac studiose notanda . Primo Concilium Tridentinum
Praecit. cap. ls. etiam comprehendit Regularer; qui proinde nequeunt consessiones secularium excipere, nisi Episcopus illis hanc det facultatem ' nam ut audiant consessionem aliorum fratrum , sat est si a suis superioribus approbentur . Iidem Regulares , cum in excipiendis comsessionibus haheant iurisdictionem tantummodo delegatam per approbationem Episcopi, ex quo facultatem habeant administrandi sacramentum poenitentiae in una dioecesi, Vel civitate, nequeunt sibi idem ius arrostare in dioecesibus, & civitatibus aliis. Id non tantum statue runt in steneralibus comitiis anno i 6s6. Antistites Gallicani, proscribentes hanc propositionem num. 3. Regulares ordinum me udieantrum semel approbati ab uno Episcopo su eonfessiones audiendas in Jua duxeVt, habentur pro approbatis in aliis discemus, nee nova Discoporum iu- digent approbatione ς Verum etiam Summus Pontifex Alexander ΙΙ. in suo decreto ad Henricum Andegavensem eamdem propositionem reprobavit, tanquam falsam , ct saluti cuimorum pervidiosam. Neque fas est obtendere antiqua privilegia Regularibus concessa , posteaquam illa Tridentinum Concilium , atque Romani Pontifices Pius IV. & . Gregorius XU. Urbanus VIII. & AIexander VII. abrogaverunt . Iidem praeterea Regulares , ex quo approbati sint ad audiendas consessiones saecularium, non censentur idcirco approbati etiam ad confessiones monialium excipiendas . Quamquam enim distinguebant olim Theologi inter moniales immediate Episcopis subjectas , & inter eas , quae ipsorum Regularium jurisdictioni subjiciuntur , eadem tamen ratio de omnibus monialibus habenda est, post Constitutionem Gregorri XU.quae incipit, Inserutabili Dei providentia , edita an . I 62 I. ubi num .s. legitur: Gonfessores Cero sive regulares , sive Deviarer , quomodocunque exempti , tam ordinarii, qMaη extraordinarii, ad confiniones mom lium , etiam regularibus Ius: larum audiestas nullatenus deputar svaIeant, nisi prius ab Episcopo dioecesiano inuet iudicentur , ct approbationem, qua gratis eoncedatur , obtineant. Cum autem occasione
hujus Constitutionis quaedam exortae essent dissicultates; sacra Congregatio Cardinalium Concilii Tridentini interpretum declaravit, Confessores ordinarios, S Prauatos Regulares ante Gregorianam illam Constitutionem electos, non indigere approbatione Episcopi, nisi sorte
118쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. V. II 3
transacto praefixo tempore in Offcio confirmarentur, indigere tamen illa consessores extraordinarios, necnon ordinarios poli publicationem ejusdem Constitutionis deputatos ἰ atque regulares approbatos pro auis diendis consessionibus unius tantum monasterii, minime posse consensioncs audire monialium in altero monasterio degentium ἰ toties dentisque ab Episcopis esse approbandoS , quoties casus deputationis contiis gerit. Quae declarationes habentur post constitutionem Gregorii tom.3. Bullar. Rom. pag. 297 Secundb adnotandum est, idoneos osse ad sacramentum hoc mini. strandum qui habent Parochisis beNeficium: cujus ratio est, quoniam commissa illis animarum cura non potest absque potestate jurisdictionis exerceri. Hinc permulti inferunt Parochum non polle extra parceciae suae limites consessiones audire, si hoc exercere tantum valeat ratione beneficii Parochialis; quae illatio videtur aperta , siquidem per collationem beneficii duntaxat supra fideles unius territorii nanciscitur iurisdictionem . Atque id etiam a S. Congregatione definitum csse demonstrant Pia secius p. 2. Praxis Episcopalis, S Van-Espen p. 2. tit.6.cap. 6. Sane si Episcopus alicui curam animarum demandans ejus facultatem eoarctet ad gregem illi commissum ς nullum dubium et , quod nequeat reconciliare poenitentes eAtra fines parochiae tuae : secus , si Episcopus nulla utitur limitatione, aut ali S beneficium potitus ab lute ad consessarii munus pro amplitudine dioeceseos sit approbatus . Si autem Parochus aut dimissione beneficii, aut quovis alio titulo desinat animarum curam habere, certum est Privari illum etiam auctoritate, de qua loquimur , nisi ipsam alia approbatione obtinuerit. Tertib in Tridentini decretis eX pendenda sunt ea verba , Per exaomen, si iliis videbitur necesserium et unde apparet etiam regularibus subeundum examen Episcoporum , si his videatur expediens & opportunum. Id etiam statuit Urbanus VIII. in Constit. De Reuerabilium, emanata anno i 628. die a. Febr. Cumque Tridentina Synodus, ct praecitatus Urbanus VIII. loquantur de approbatione , ct examine Episcoporum , atque haec requirantur Ob potestatem jurisdictionis; consequitur non ideo aliquem censendum esse approbatum , quod in hominum existimatione scientia plurima polleat, aut in aliqua Academia decora tus sit laurea, aut publici Doctoris fungatur munere; quoniam haec
omnia nullam inserunt judicialem Episcopi approbationem . Qfa tamen Concilium disjunctive loquitur subjiciens , Aut alias idoneus iudicetur , atque suus debetur cuique honor; consuevit vir doctrina &auctoritate summus BENEDICTUS XIV. antequam conscenderet supremam cathedram , dum Episcopalis muneris partes impleret, viros doctrinae laude commendatos , illum istius approbationis causa adeunteS, hortari, & adigere , ut coram se ceteros inferioris ordinis examine diligenter explorarent: quo utique optimo, sapientissimoque consilio
119쪽
H . De Τheologicis Disciplinis
iura Epistopalia tuebatur, omnium in consessarios eligendorum expe riebatur doctrinam, probabat idoneos, simulque gradu aliquo , vel sapientia enti spicuos tentabat, ct uiliciebat honore . Ceterum si quis, etiam injuste, reprobetur, nulla ratione potest: sacramentum Poeni tentiae administrare : si quidem damnata est ab Alexandro UII. propo-stio illa num . i I. Satisfacit pracepto sus a cons spouis , qui eo sitetur regulari , Ουcopo str/j.nt,r o , sed ab eo injuste reprobato . Frustra lauia darentur modo privilegia Regularium amplissima , ut Constitutio Supem eathedram Bonifacii v Ilλ Clementis V. Dudum , De sepulturis , &S. Pii V. Etsi mendicanter; cum suerint a Tridentina Synodo , necnoth tib ipso Pio V. in Constit. Romani Pontificis revocata , expressis etiam S.Theol. Magis ris ordinum Mendicantium. Demum Episcopus consessariis approbatis, etiam Regularibus, facultatem, de qua disseruimus.
coarctat e potest, revocare, ac suspendere , ex eausa ad confessiones pertinente: quae causa ausubsit, necne, ποπ tenetur usis regularibus tuis
disere , sed tantum Sedi e insoliea , ubi eam sibi aperiri postula terit.
Ita nimirum statuit in Brevi ad Episcopum Cordubensem Urbanus VIII. idem eonfirmavit in Causa Angelo politana Innocentius X. nec non sacra Congregatio die 3. Augusti an .l6Io. Atque haec de Consessariorum approbatione, S examine . Legat autem, qui plura desiderat, Suare si uin disput. 28. VatqueZ q. 93. Merbesum differt. I v. Valerium Reis ginaldum lib. i. num. 178. De Lugo disput. gr. & Rotarium in Theol. Regul. de Poenit. cap. I. puncto 7.1 I. Agendum deinde est de easuum reservatione. De hac primum Tridentina Synodus decernit sess. XIV. cap. 7. sanctissimis Patribus nostris visum esse ad disciplinam magnopere necessarium, Ut atrociora quadam ct graviora erimina non a quibusvis, sed a Iummis tantaxat Sa eerdotibus absolverentur . Ratio hujus rei manifes a consequitur ex supradictis: enimvero si potestas iurisdictionis consertur ab Antistit E s ,
aut curam animarum , aut subde legatam , ac singularem facultatem
sol νendi a peccatis , cui ipsi libuerit largiente ἰ certe idem Antistes potest iurisdictionem illam definitis limiti hus coarctare . Quare sicuti ah solutio nulla & irrita est absque potestate jurisdictionis ; ita est inanis& cassa , si absque Praesulum licentia impendatur atrocioribus illis sceleribus , quae sibi inet reservaverint: ideoque ipsorum restrictio notia spectat ad externam tantummodo ρolitiam, verum etiam ad validam peccatorum absolutionem , ut recte statuerunt Tridentini Patres cano inne ejusdem sessionis undecimo . Hinc sequitur posse illos peccata reseris vare , qui aliis conserunt potestatem iurisdictionis e primo Romanus Pontifex, qui cum habeat plenitudinem potestatis, nullius alterius Episeopi subjicitur auctoritati , sed ipse h contra potest casus quorumcunque Episcoporum sibimet reservare : deinde iidem Episcopi respectu in-
120쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. V. IIS
seriorum presbyterorum; ac praeterea superiores regularium comparate ad eos , qui subiiciuntur ipsorum iurisdictioni . Sequitur etiam peccata venialia ex praxi Ecclesiae a Tridentino laudata , non esse reservanda, praesertim cum absque sacramento poenitentiae remitti possint. Quam quam si potestas jurisdictionis attendatur, cum haec proculdubio nece sis saria sit , ut eadem venialia peccata solvantur absolutione sacramentali, quemadmodum dixi superiori paragrapho, S extra omnem controverissiam positum est; possent et am venialia hoc sensu ab Episcopis reserva. ri, ut a tali, vel tali ministro, non autem ah omnibus saeramentaliter absolverentur. Atque ita docent Theologi praestantissimi, Dom. Soto dist. 18. q. a. art. s. Suarea disipui. 29. sect. I. Sylvius in q. ao.Sumplem. art. 3. aliique permulti. Vasque 2 quidem q. 9 I. art. 3. dub. a.docet oppositum ς propterea quod reservatio non solum limitat iurisdictionem, sed etiam obligat poenitentem , ut confiteatur peccata reser-Φauti: quod utique fieri nequit, cum peccata venialia non sint materia necessaria sacramentalis consessionis. Sed hinc non insertur , venialia peccata non posse reservari sensu explicato , nimirum, si Ecclesiae clavibus subjiciantur , ct sacramentaliter sint absolvenda : ideoque Uas-quii opinio est verborum lusus, uti animadvertit etiam De Lugo di Dput. 2 o. sest. 2. ipsa itaque actus iudicialis , & potestatis jurisdictionis communis notio, necnon virorum illustrium consensiis demonstrat posse Episcopum ei saltem , qui delegatam habet iurisdictionein, praesicribere, ne sacramentali absolutione relaxet hoc, vel illud veniale peccatum . , quod si hi reservandum esse censuerit. Tametsi haec reservatio inutilis videatur, cum peccatum veniale possit absque sacramento deleri, ut dictum est nuper. Idem assirmo de peccatis mortalibus internis, quae posse reservari ab Episcopo demonstrat ipsamet notio iurisdictionis, confirmatque consensio Theologorum , quos laudavi, Soto , Vasquii, Sy lvii, Sua resii, De Lugo, aliorumque Complurium. Nec obstat, quod peccata interna non possint puniri Ecclesiasticis Censuris; hae enim pertinent ad D. rum Ecclesiae externum: sed peccata etiam interna , & quidem jure di- .vino, in interiori sero enuntiantur , S judiciali sententia solvuntur, ct consequenter sicuti Ecclesiasticae jurisdictioni, ita reservationi revera subjici possunt. Sed non expedit, ut peccata duntaxat interna reserventur; gravissimum quippe jugum esset iis, qui saepe jactantur anxitudine animi, num internis cogitationibus praebuerint, aut non praebuerit assensum . Rc vera nec Romanus Pontifex , nec ullus Episcopo rum hactenus sibi reservavit peccatum aliquod sola cogitatione patratum ς unde est communis doctrina , posse quoslibet consessarios ah sol vere E. G. ab haeresi , ut inquiunt, mentuli, & a deli herata, sed ad rem non perducta occisione; quamvis haeresis, & homicidium in reservatis