장음표시 사용
91쪽
'ant: quod esse laudare er ad b Oersem tendere, ct semper venia ea-rere, ad quam perfrusta palant totam pervenire. Atque huius canonis multiplex ratio potest assignari: prior, quia sacerdos fungitur vice Dei, eiusque mysteria dispensat; & per consequens crimina sunt saceria doti enuntianda, quemadmodum Deo innotescunt: altera, quia pluisra simul peccata commonstrant majorem animi perversitatem , ac statum conscientiae deteriorem ς gravius est enim morbi vitium , cui altermorhus accedit: postrema autem ratio haec est, quod si lethalia sint crimina, neutrius sacerdotis valcat absolutio; quia peccatum unum non
dimittitur sine alio. Quid vero , si quispiam in grave scelus prolapsus, ne apud consuetum conscientiae suae directorem suam existimationem deperdat, ciscatum illud enuntiet alteri, ipsi autem directori detegat levioraὶ Damnat hunc Natalis Alexander art. v II. Regula 2. hypocrisis, de qua praecitatum cap. Consideret, inanis gloriae, & imprudentiae , qua ex. ponit sese periculo iterum patrandi peccatum illud mortale. Alii tamen viri doctissimi censent hoc esse licitum, modh vera habeatur contritio,
S emendationis propositum : ita nimirum sentiunt Navarrus cap. XX I. num. go. Suare et disput. X xl l . seel. I. Syl Uiusq. IX. suppl. art. a. q. Φ.S alii quam plurimi. Qua in re nil dicam aliud , nisi cavendum magnoin Pere , ne decipiat nos fallax erubescentia, inanis cupiditas , ct amari medicamenti fastidium , memoria repetens quae S.Prosper edidit in Carinmine de Providentia Tom. v Iri. Bibl. PP. pag. IOA.
Dulcia sunt etenim gustu , specieque decora
Ilva morbos , mortemque anima generantque foventque , Caneeris ct ritu languentia viseera carpant. Cumque Deus medicam eaelo demittere caram Dignatur , penitassae putres ab eisdere fibras, Incusamus opem teneri, dr tabescere morbo Malumus , antidoti quam vim tolerare severi. VII. A consessionis integritate consensu omnium sequentes ea sus ex cu sant. Primus est, dum quis commissi sceleris obliviscitur, post accuratam tamen , ac diligentem discussionem , ut dixi num. 2. Casius alterest, cum imminet mortis periculum , E. G. in incendio , naufragio amplexi, hostili incursione, aut eventu alio consimili. Tertius est casus , quando ex alicujus circumstantiae manifestatione, c sit in exemplo accusatio complicis j timet consessus sibi, aut alteri maximum gravissimumque detrimentum . Pertractant de his accurate S. Thoinas ia v. dist. I . q. 3. Dominicus Soto dist. xv I II. q. a. art. s. SuareZ dis put. 23. de Poenit. sect. 3. Cardinalis de Lugo disput. xvi. se R. II. alii. que permulti. In hoc tamen tertio casu aliqua sunt diligenter servanda:
ac primo sat non esse inanem trepidationem, dubiumque futuri damni
92쪽
Libri Τr Igesimi quarti Pars altera Cap. III. 87
levissimum ; feci requiri grave, constans , firmissimumque momentum. Deinde adeundum consessarios alios , si fieri possit, & consessionen . nisi maximum sequatur incommodum , disserendam esse . Tertio sitaceatur aliquid necessario explicandum . cum primum dabitur opportuo nitas , alteri confessario esse mani se standum . Postremo , nisi consessio differri possit, puta ob communionem Paschalem, aut ingruens periis culum, reliqua omnia peccata integre esse enuntianda. Cavendum summopere , ne his aliquis abutatur; nec enim desunt viri praestantis. simi, qui censent plurimum expedire, ne de iis laici instruantur . Vide Theologiam Moralem Episcopi Petrocorensis io m. IV. pag. 62. Quidam dixerunt excusari ab hac integritate eos , qui in magna
solemnitate, populorumque concursu integre non confiteantur , non
ob erubescentiam , aversumque animum , sed ob inopiam Consessario rum, S angustias temporis . Movit eos , ut quisque possit indulgentias Iucrari, & maiori cultu celebrare festivitates . Sed infirmissima haec sunt et quoniam non adest hoc in casu illa necestitas , aut maximum detrimentum, quorum duntaxat causa ab integritate excusamur; a Deo tunc acceptum est vehemens desiderium, animique propositum. Adde sacrilegii periculum, atque ex parte sacerdotis imprudentiam. proserendo incognita ea a judicium. Confixit propterea Inno . XI. proopositionem illam num .s9.Licet Sacramentaliter absolvero dimidiate tantum confessor ratione magni eoncursus paruitentium , qualis v. g. potes contingere in die magna alicujus festisitatis, aut Indulgentia . De qua propositione vide Hennum disp. v. q. I x. concl. 7. Milantium Exercit.
34. secundi voluminis, & Riccium disput. s I.
Oportet deinde , ut sacramentalis consessio fit libera Opraeviedia
fata , idest, non coacta , qualis est confessio latronum , ac desperantium ; sed libens S spontanea , nec caeco modo peracta , sed post exactum examen, R di ustionem conscientiae . Sunt quaedam voluntatis
vincula: pudor, in pueris maxime, sexuque muliebri; spes longioris ita: nimius justitiae timor, atque de summa Dei pietate praesumptio. Sed
ad pudorem vincendum , praestat plurimum in mentem revocare, quod nihil supremum Iudicem lateat, quod longe maejor verecundiae causarum turum sit impaenitentium crimina vulgari in theatro uni versi orbis terrarum, quόm si nunc enuntientur conservo , infirmitate circumdato , fraterna praedito caritate, ac religiose servaturo plenum altissimumque silentium . Arguit vero consessionis dilationem, noxiumque torporem incertus vitae exitus,& quae facile potest contingere, supervenientis impotentiae multiplex causa; tum erga pervicaces Numinis indignatio, hujusque exempla teterrima et infelix etiam degentium in culin
93쪽
pa conditio, ingratus erga Deum animus, ct scelerota conscientiae stimulus, horror, ac turpitudo . Timentem erigunt Dei pietas immensis orga humanum genus beneficiis confirmata, sincera salvandi omnes voluntas , maximum Redemptionis beneficium, effusio pretiumque sanguinis Christi, instituta sacramentorum remedia horumque efficacitas, venia seelestissimis quoque promissa, ct concessa latroni, mulieri peccatrici , Ecclesiae persecutoribus , atque in eos ipfbs , qui frigent timore , henefacta complura , quotidiana invitamenta, ac poenitentiae sumiama aequitas, celebris commendatio, merces eximia . Amovetur dentisque praesumptio , sive nimia spes ac temeritas propositis sacrarum literarum comminationibus, incommutabilis justitiae aequitate , ac dolosa amoris proprii sua sone, de qua serm. 6. in Cantica S. Bernardus rδ feri eordiae filux assentatio pessimam generat securitateis . At de his plura Augustinus serm. 397. alias homilia 4 i. ex quinquaginta . S. FuI- gentius epist. 7. ad Venantiam , ct Salvi auus lib. I. ad Eccl. cath. pag. edit. Paris. 33s.& seqq.
Conscientiae discussionem , ct accuratum examen praemittendum es e confestioni indu constat, quod prima medela peccatoris sit, ut ἐπ-eipiat nosse quod langueat, ait S. Prosper ad Capitul. Gallorum cap. 6. Hinc S. P. Augustinus narrans lib. v I il. Confess . cap. 7. num. I. quo pacto ad conversionem excitaretur, Constituebas me , inquit, ante faciem meam , ut et Herem quam turpis essem , quam distortus 9 sordidur , macuisses s ulrerosus. Et videbam Er horrebam, or quo a me futerem non erat: ct si conabar a me avertere aspectum tu me rursus opis ponebas mihi, ct impingebas me in oeulos meos , ut invenirem iniquitatem meam , e .' odissem. Quare conscientiae strutatio consert ad dolorem excitandum, S omnino necessaria est ad consessionis integritatem; proinde facienda non diffotate ct remisse , sed omni adhibita diligentia , ne consessio sit nulla, ct omnino iteranda, ut docet Catechisinus Romanus de Poenit. num. II. De praemittendo examine plura non dicam : si enim statim ae 8 etibiansurreximus, antequam pedem in forum toferamur, aut aliquod privarum publicumque negotium aurediamur, vocato seros rationem ab eo exigimur expensarum , ut videamus quid perperam , quid in legitimos
usus infumptum fuerit, quantumque sit reliquum; quod si perexiguum
esse viderimus id quod restat, omnes vias augendorum redituum excogia ramus , ne forte ineauti fame conficiamur et quanto magis id in aHioxiabus nostris faciamus, ct advocata conseientia nostra rationes exigamus ab ea verborum , actionum , euitationam Z Ita loquitur in Hom. qua osi tendit non esse ad gratiam eonesonandum , tom. I. pag. 66y. ed. no Uisii Inae , magnum Graeciae ornamentum Chrysostomus . In eadem Homilia docet maiorem curam esse iis adhibendam , qui peccant quotidie . Admonemur etiam ibidem verbis Psalmi I v. s. In cubilibus vestris comput
94쪽
Libri Trigesimi qssarii Pars altera Cap. III. 8s
ximini, mentem excitare, eam soli fuerrimas vesperi, ct frui licueris
tranquiliitate , ne scelera lavanda lacrymis mandentur oblivioni. Mirum vero nullam de his solicitudinem gerere illos , qui norunt agendae poenitentiae necessitatem οῦ cum in id toto pectore incubuerint propteriolam humanae vitae honestatem , morumque compositionem philosophi, supernae fidei lumine destituti; quorum unus, idest, Pythagoras in aureis carminibus , Cur terio interprete, ajebat: Mollia uee prius admittant tibi lumina somnum. Exacta quam ter reputaris eancta diei r
Singula percurrens a primo facta , quibus xu Vel pravis doleas , evias vel gaudia justis . Hae faeito : hosatage r istoram tibi cura geratar. Nil autem dieam de conscientiae discutiendae modo, de quo singulorum
manibus libri teruntur. Praestant ceteris, omniaque peccatorum genera singillatim enumerant, juxta decalogi , S Ecclesiae praecepta , variasque hominum conditiones , Confessio ualia S. Antonini, &Ioannis Nider, Gerson de Arte audiendi consessiones , BarthoIomarus Medina lib. I. Instruα Confess. cap. I 4. & seq. Ludovicus a Ponte traei. g. Cap.6. Nicolaus Tombeur in Praxi administrandi lacramenti Poenitentiae. Monita autem , ac praecepta universim tradunt Toletus lib. I. Inia struct .sacerdot. cap. l . Paulus Segneri in Consessarii Institutione cap. a. ct ne singulos commemorem, prax eptores sanctissimi ceterorum, Carolus Borromeus in Act. Mediol. pag. 232. R Franciscus Salesius In struct. Consessar. cap. 3. CONDITIO III. IV. ET P. De tribus proximis conditionibus breviter est agendum , cum ex praecedentibus consequantur. Itaque consessio debet esse verax, scilicet, clara, nuda, aperta, non velata, non aliquo Deo eo lorata, fimi nu dum sposset eor suamsacerdoti monstraret, ut animaesuae vulnera , sicut ipse novit, agnoscat, inquit S.Τhomas de Villanova cone. in Dom. IV. Quadr. Et quidem cum semper mentiri iniquum sit; perniciosissimum
esse debet mendacium in sacramento, Cuius materia est sincera crimi- num manifestatior nec perniciosissimum duntaxat ob mortem animae spiritalem, vertim etiam maximum sacrilegium propter ejissidem sacra menti contemptum . A nemine idcirco revocatur in dubium , qui mentiri circa peccata mortalia sit mortale peccatum , cum reddat sacramentum nullum , Sc confessionem sacrilegam. Idem dicendum est de mendacio circa venialia , si haec tantum enuntientur ut sint sacramenti materies, ob eamdem rationem, quoniam scilicet tunc mendacium , insi in re parva , reddit cassum, nullumque sacramentum . Ulterius poenitens debet esse accusator sui: Cave, eave ne decli
95쪽
nes eor tuum in verba malitia ad exea fudas exessitiones in peeearis et ne eulpam tuam in mulierem , vel in se eviem reiicias , ut L dam , hoe es, in carnem , vel diaboli surgestum . Nunquid non ae-eufuturus venisti ut quid exeufas quid pallias ξ Ne rem dixeris, Dia-
holus me deeepit, eircumventas sum a Satana , gravissima fuit tentatio, intolerabilis impulsas , earnis mea passio , sensualitatis impetus me δε- evit ; sed aeresationis cuspidem verte in te , disendo : Peceavi ut mais Iut iniquus , ut ingratus O impius , quia Dei amorem ct timorem nos i ab eo, ct non sum dignus levare sexus meos in eaelum pra multituis dine peceatorum meorum, oe similia: ita in prae laudata concione Ua. lentinus Archiepiscopus . Neque vitandae tantum sunt peccatorum e X-cusationes ; sed etiam hypocrisis , S meritorum suorum fastidiosa ostentatio , quae tendit ad imminuendam scelerum magnitudinem . Non sit ergo poenitens pharisaei imitator , sed publicani, de quibus Lucae X v I II. Io. sive , ut phrasi utar Naziangeni carmine s8. non sit hypocrita , misio nee tincta earina , Oftque notho splendore nitens, falsoque deeore . Enimvero , ut praeclare Augustinus serm. Io I. num. 2. diustos perintinet confessio peceatorum , adsuperbos pertinet defensio meritorum . Hinc sequitur conditio altera , ne aperiantur in consessione aliena scelera , nisi id exigat integritas inviolabilis. Superborum quippe est aliorum depressione seipsos extollere ς quod constat ex praecitat capite Lucae, versu II. Prosequitur idcirco in prae laudata concione
S. Thomas : Rnidam dum se justificare prauudunt, sunt proximi δε-rraitires , o' ubi quaerebaut remedia deliciorum , peccata accumulant,
ct dissedunt a eonfessone deteriores. Dicunt enim, Odi hominem e merito , quia pravus es 9 iniquar , nullus eum potest tolerare , haec mala mibifeeit , e simitia. Injustitiam meam c inquit Psalm. non
alienam, nou virtutes, non gratias, uos eleemosFuas. Accusare te
venis , quare te commendas Injustitiam meam, non longar bistoriar, non fabulas. Hactenus S. Thomas.
Praeterea neeessum est consessionem esse secretam, Ad ab iis , qui auribus illam excipiunt, alto silentio sepeliri. Demonstravi enim se
cundo capite eos , qui aliquando in conventu enuntiabant crimea aliquod , ad hoc nulla di Wina. aut Ecclesiastica lege suisse compulsos , summa id cautione factum a poenitentibus, cum causa gravissima postularet; consessarios autem ab initio praeditos maxima taciturnitate ac Pru dentia , ut narrat Soetomenus . Addendum igitur hoc in loco quod docent Theologi de Confessoria sigilla . nempe qua lege teneamur ad cu
96쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. III.
stodiendum consessionis arcanum , quid insuper lex ipsa comprehendat,
ct quomodo possit violari, ct infringi.
Ad primam itaque quaestionem dicimus eos, qui audiunt consensiones , adsigillam teneri naturali, divino, & Ecclesiastico jure . Tenentur iure naturali, quia revelare crimen alterius est illam diffamare. & iacere adversus proximum, quod sibimet nemo vellet. Illud etiam mutuae benevolentiae ordo postulat, ut servetur secretum, praesertim sponte, & fidenter creditum ς unde Prov. x I. II. legitur et Qui ambulat fraudulenter , revelat areana et qui autem fidelis est animi, ee ut amisi eommissum. Norunt id etiam ethnici, quorum Alexander Μacedo Hephaestioni legenti epistolam , quae continebat quasdam adversus Antipatrum criminationes, anulo manui suae detracto, ori sigillum imposuit, uti narrant Plutarchi Apophtheginata . Ouum verb hoc servandum sit in humanis ossciis ; quanto magis custodiendum in conses.sione, quam haeretici tanquam odiosam traducunt, & exprobrant Accedit, ut dixi, iuris divini praeceptum , quod nonnulli cum Sylvio in q. XI. Supplem. putant peculiariter Apostolis a Christo intimatum . . Vetus Ecclesiae consuetudo , cuius initia inveniri non possunt post aet tem Apostolorum, opinionem Sylvii magna probabilitate confirmat. At S. Thomas eadem quaest. art. I. planiori incedens via, idem probat ex ipsa Poenitentiae institutione , quae postulat, ut poenitens sacerdoti
semetipsum subjiciat, in signum interioris humilitatis , qua subiicitur
Deo . Sicut ergo Deus tegit peccata eorum , qui sibi subiiciuntur per poenitentiam; sic illa tegere debet & occultare sacerdos ἰ σβὰs pereaν tanquam violator saeramenti, ad quod spectat, ut qua exterius gerus rur , sivi signa rerum quae interius eontingunt. Atque ita qui arcanum consessionis revelat, laedit divinum jus, ipsamque institutionem , ac symbolum sacramenti. Apposite in praelaudata concione S. Episcopus Valentinus : Domino eonfiteris , non homini et oes bomisi, nou quas homini, sed quasi Deo : er qui audit, που quasi homo : unde ualla ratione , nulla usiolentia , nullo casu sacerdoti licet confessionem revelare. Consonat jus Ecclesiasticum ς enimvero cap. Saeerdos , de Poenit.dist. 6. Gregorius, ut vulgo creditur, VII. inquit et gaeerdor ante omnia ea-veat , ne de his , qui ei confitentur peeeata, alleui reciter: nou propiu- quis , nou extraneis , neque , quod absit, pro aliquo Raodalo . Nam si hoe fecerit, deponatur, ct omnibus diebus vitaJba ignominiosus per
Arinando pergat. Eundem canonem continent MSS. Anselmi Lucentis lib. xl. cap. 2s. In cap. Omnis utriusque similia leguntur , commutata tantummodo poena peregrinationis in arctam alicujus monasterii custodiam , his verbis : Qui peeeatum in poeuitentiali judisio sibi detectam prasam erit revelare, non solum a sacerdotali ossisio deponendum δε-
97쪽
sa . De Theologicis Disciplinis
eernimur, verum etiam ad Meudam perpetuam poenitentiam tu artium monasterium detrudendum.
At oppones : Non desunt v xri clarissimi, qui tenent possiesit num consessionis impune frangi. Gabriel enim, ut assirmat Vasqueet in. I. p. disp. 9ῖ. art. q. dub. 9. docuit dist. 2I. consessionem revelari posse , si confessario grave damnum immineat. Gulielmus Aliissi orensis tria Summa lib. 4. tra λ 6. q. 4. assirmat a consessario mani sestari posse Episcopo impedimentum criminis ad matrimonium contrahendum , ct ir- , regularitatem ad sit cros ordines accedentium , tametsi per secretania confessionem ca noverit; & Innocentius III. reprehendit abbatem quemdam, qui non revelaverat consessionem sibi factam monachi ad presbyteratum non promoti, & quotidie tamen sacrum celebrantis , ut in Historiis rerum memorabilium narrat Caesarius Monachus Helisse rhacensis. Deinde Obtinuerunt aliquando consessio publica, & publica poenitentia: quae utique sine manifestatione peccatorum peragi
non potuerunt. lyraeterea nisi liceat revelare consessionis arcanum, necessum crit consessario mentiri, si de alicujus apud se consessi crimine interrogetur; immo non mentiri tantum, sed etiam peierare, si compellatur a judice iuramentum exigente. Rursus etiam integritas confessionis praescribitur divino jure , nihilo tamen minus ab illa non una excusat ratio : ideoque frangi poterit etiam consessionis sigillum, quamvis divino jure praeseriptum sit. Tandem si quis in consessione sciat moliri aliquem eversionem civitatis , proditionem regni, perniciemque reipublicae, nisi id revelet, privatam unius hominis famam prie seret uia erBrum exitio , adversus communem juri S naturalis praeceptionem et ipse in ergo ius naturae exigit aliquando H lli hujus fractionem . Resp. Vasquesum , nisi Gabrielis commentaria lectitans accepit pro assertionibus objecta, solemnem illi impegisse calumniam : Gulieliamum Altissi odorensem seribere, fuisse opinionem illam quorumdam Parisiensum , quam ob supinum errorem amplecti non possumus; Innocentium autem III. mentem suam aperuisse in Lateranensi Concilio ;& abbatem praedictum in hoc reprehensionem promeruisse , quod subiecti sibi monachi conditionem potuerit alia via investigare . Ad alteis xum dico, nullum crimen ex publica poenitentia potuisse dignosti, quoniam & multi viri pii decurrendo poenitentiae stadio sese addicebant, ac praeterea per ita scelera subjiciebantur eidem poenae, Omnesque su strati, cupiscunque criminis rei, in eodem squalore vestis degebant moerentes ac sordidati; quae res Omnibus aedificationi, nemini erat stan- 'dalo . Hujus generis erat consessio publica, aut publicorum steterum, aut saltim sponte a poenitentibus facta , ct consilio, prudentia, plenoque iudicii pondere indicta. Tertium sic diluitur : interrogatio facta alteri, semper accipienda est in eo sensu, ut revelet quae scit tanquam bono et quemadmodum docet S. Thomas q. XI. Suppleati art. I. ad a. ita
98쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. III. 93
iis quippe , quae novit aliquis tanquam Dei minister, Eli Deo, & nulli mortalium subjicitur. Si ereo imprudens aliquis interroget confessarium de crimine ipsi in consessione detecto , non mentitur . si ait illud a se nesciri : & si ab ipsb consessario judex exigat jusjurandum , iurare potost quod nesciat, quoniam , ut ait eodem art. ad 7. sanctus Thomas: Homo non adducitur in testimonium , nisi ut homo ; ct ideo sine laesione eonscientiae potes iurare se nescire , quo seis tantum ut Deus. Afferri
potest cxemplum Christi. qui Matth. xx U. 9s. ait, ne stire se diem judicii, sensu explicato libro VI r. cap. I a. Si autem eb procederet temeritas iudicis , ut ita sacerdotem coarctaret, yura hue a te nesciri , etiam tanquam Dei ministro , adepta per confessionem notitia, non deberet mentiri, aut jurare, numquain enim id licitum est; sed jus Ecclesiasticum & muneris sui dignitatem desendens respondere, interrogationem illam esse audacem, sacrilegam , iniquissimam , nulli hominum hac in re subjici Dei ministros , nec posse aliquid, modo sola consessione exceptum sit, assirmari a se, vel negari. Vide Maldonatum de Poenit. cap. g. lom. a. edit. Lugd. pag. 64. Tournelium q. 3. art. s. Pag. 238. Vanroy cap. XI. pag. 287. Estium in dist. I . q. l . pag. edit. Paris a 34. Proponendum igitur Consessariis exemplum beatissimi mam tyris Ioannis Nepomueeni, qui omnem artem Uincestao Caesare adhibente ut rcvelaret consessionem Ioannae conjugis suae, ut narrat Auctor
vitae ejus apud Hen schenium tom. I. Maii pag. 6 i. ccepit excelso auimo honores ac miuas contemnere , Gufessarii munus explicara , silentii sacro auctam legem exIollere , poenas temporales, oesempiternas iis, qui
feretum non tenuerint, paratas exaggerare , deuique regem monere,
abstineret captaudis qua uni Deo cogπoscenda servantur , siue saerilegio talia tentari non posse , in eeteris omnibus regis imperia adorare se, , tinuis foe deprecari, quod si mille mortes Iubeunda essent, non faeeret. Atque id Ioannes opere confirmavit, in Moldavam fluvium , qui alluit Pragensem urbem, anno I 383. Vincestat juta dejectus. Objectio
proxima nullius est momenti ἰ nam illa tantum integritas consessionis est de jure di Wino , quae possibilis est hominum facultati; unde ex quo teneatur omne peccatum enuntiare qui mentu pollet, S prospera utitur valetudine, non sequitur obstringi eadem lege inculpata ignorantia, extremaque virium desectione laborantes . Ad ultimum haec fit responso : qui frangit consessionis sigillam , non tantum laedit famasta proximi , sed etiam sacramento maximam irrogat injuriam , exosam reddit consessionem, Deum, cujus ministerium CXer l, assicit contumelia , pessumque dejicit maximum Ecclesiae commodum .Quae omnia cum prae stantioris sint ordinis, quam salus & selicitas rei publicae ; apparet sigilium , de quo loquimur, frangi non posse, quamvis mundus rueret universus : sed magis esse inviolabile, quam sit arcanum ad jura natu
rae spectans, S ab amico fidei alterius concreditum , puta occultae ita
99쪽
rem publicam conspirationis ἰ quam utique , nisi aliter vitari queat pu hlieum detrimentum , & si extra consessionem noveris, opus est ut rei vel eS, quoniam commune honum damno privati hominis est praes rendum . At de priori quaestion dictum satis . I l. Sequitur expeditior altera, quaenam comprehendantur in sacro. sancta sigilli Iege . Certissimum est comprehendi peccata omnia , peccatorumque circumstantias , quae sacerdoti consessione innotescunt; etiamsi consessio talis sit generis , ut a Sacerdote absolutio non impendatur. Ratio est, quia sacerdos tanquam Dei minister ea peccata excipit, quae ipsi saeramentaliter enuntiantur, iuxta cap. Duod quidam , Extra, de poenitentiis , & remissi. Hinc sequitur laicum , cui alter committat secretum aliquod c ut interdum fieri solet cum illa expressione verbo.
rum , sub sigillo confessionis, si secretum prodat, proprie loquendo non esse hujus saeramentalis sigilii fractorem, quia non committitur illi
arcanum confestione sacramentali, idest, tanquam sacramenti ministro . Quamquam tenetur eo in casu secretum illud custodire arctiori quodam vinculo, quam custodiatur arcanum aliud naturale , propteris
ea quod expressione praedicta, sub eonfessionis sigillo, manifestatur res
occulta ea lege, ac pactione, ut ita lateat in corde, ae si proditum esset lcgitimo consessario . E contra liquet, reum sore violati sigilli,
qui simulans se sacerdotem exciperet consessionem ad ipsum recta intentione accedentium ; quod hi intenderent constientiam propriam detegere vero Christi ministro . Illud denique ex dictis consequitur, ad solos sacerdotes, servata proprietate verborum , spectare sacramentis ilium , cum ii tantum fungantur Dei ministerio: ceteros tamen, qui sacramentalis consessionis occasione, aut ejus gratia in agnitionem v niunt alieni peccati, eos scilicet, qui e proximo loco audiunt poenitentes dum voce paulluIum elata confiteatur peccata sua , aut inveniunt schedas habentes inseripta crimina consessario aperienda, aut sunt alienae confessionis interpretes , obstringi silentii lege titulo peculiari; quandoquidem praeter obligationem ortam ex jure naturae , adest alia, qua tenemur sacrorum mysteriorum dignitatem , ct decus nullatenustiolarea
Ad tertiam quaestionem facillima est ex dictis responsio . Violatenim primo sigillum eonfessionis quisquis aperte revelat aliquid spectans
ad ejusdem confessionis materiam . a. Ejusdem criminis, saltim indirecte, reus est, qui excepta aliquot virorum , aut seminarum consessione , ait, Vir isse nauius Dibalis eulpasibimet conseius erat, Ea mzlier adbuc est Deorrupta : ex qua loquendi ratione conjici potest , vi rorum reliquos fuisse peccato mortali inquinatos , seminasque viro su
Baetas. 3. Infringit item Agilium qui audita publici peccatoris, E. G
100쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. III.
Iatronis, aut pellieis consectione, lite, ait, perpetravit Bomisidium , haec adulterium et quia licet pervulgata sint aliis haec scelera , attamen revelata sunt consessario secreta , S ad sacramentum spectante notitia. Quod si alia via ante, vel post consessionem alicujus crimen didicerit, non erit sigilli fractor; dummodo illud revelet innixus illi tantum coisgnitioni , quam extra confessionem adeptus est. 4. Sigilia pariter violator censendus esset Antistes , qui evulgaret concessam a se tali Confessario facultatem absolvendi ab aliquo reservato casu si posset illinc in serri, cujus gratia eamdem facultatem largitus esset. s. Noa sola peccati revelatione , verum etiam quolibet signo , ex quo peccatum possit deprehendi, sigilli hujus violatio contingit: unde a I. canono
Concilii Lateranensis additur: Caveat autem omninosacerdos, Ne ve
bo , Selsigno , vel alio quovis modo prodat aliquatenus peccatorem: sessi prudentiorum eo illa indiguerit, tuad Myque ulla expressione pers caute requirat. 6. Tanta insuper hujusfitilli vis est, ut juxta Clementis VIII. decretum , Iatum die 26. Maji an . 1 9 . tamsuperiises pro tempore existenter, qudm eonfessarii, qui postea adsuperioritatis gradum
fuerint promoti , cavere debeant dilige uti me , ne ex solitia , quam de aliorum peceatis in confessione babuerint, ad exteriorem gubernationem utantur . 7. Pari ratione illicitum est uti scientia ex conses sione acquisita eum stravamine poeulteutis , prout definitum est die s. Decembris anno i 682. decreto Romanae S universalis Inquisitionis 8. Uno tantum in casu sacerdos , si revelet peccatum, immunis erit a
culpa , nimirum si id faciat expressa , ac liberrima poenitentis licentia; quia etsi hoc sigillum inductum est in honorem sacramenti, id tamen . causa praesertim poenitentis factum est, ne ipsum sacramentum viderem tur illi odiosa res , gravissima, ac sormidanda : quod sane non evenit, dum poenitens cedens juri suo licentiam illam sponte S ultro concedit vi iEa tamen sacerdos uti non potest , nisi in poenitentis utilitatem & commodum , ut docent Theologi omnes; quorum sensum compresse, stri Elimque explanavimus CONDITIO VILDe conditione postrema , id est, de firma spe remissionis , cum plura dixerim libro xxi M. cap. ii. S nonnulla etiam in praecedenti Tractatu de Contritione cap. s. nil aliud modo repetam , praeter verba
S. Fulgentii epist. 7. cap. s. ubi ait: Salubris autem eonversio dapilai ratione eon it, si nee paenitentia sperantem , nee spes deferat paenice tem : ae per hoe, s ex toto tarde quisquam reuuneiet peccato suo , ct toto eorde spem ponat remissionis in Deo . Denim nonnunquam aut spem paenitenti homini diabolus adimit, auι speranti paenitentiam loliit: unumdam onero , comprimiι; aheram dum elevat, duleiι. Padar, qui ori-