장음표시 사용
141쪽
Gotti tom. X V. pag. 37s. mandasse litteris; eertam omnἰbur esse quod raeca Ecclesia expresserit olim , & etiam modo exprimat absolutionem sacramentalem verbis deprecativis οῦ cum Launojum ac Morinum re suistare studuerint Vincentius Baronius , Nicolai, Gonet, tres ejusdem. amplissimae familiae scriptores cuique noti, ut liquet ex disp. x M. ip suta et Goneti, necnon Natalis Ale X. lib. 2. Th. moralis cap. 7. art. l.& quod caput est , nec ignoravit Eminentissimus Auctor, Doctor Aquinas , opusculo XXII. scribat, Si ilia tantum dieantur esse soluta , quae habens elaves solverit, qui autem petit aliquid esse solvendum non Diavit, miror qua temeritate aliquis asserat se solutum , quem habens ela-ιes non significat se solvere , sed solum rogat esse solvendum . Ego tamen
ita in hac quaestione me geram , ut propositis momentis , quibus adducor ad improbandam recentiorum sententiam , hac nullis inusta notis , ae relicta patronis suis , hoc unum desinite pronunciem , formam indieativum longe esse deprecativa congruentiorem , prout non pauci ad inversariorum fatentur. Quod ad alteram quaestionem attinet: haeretici omnes,cum assirment sola fide , non effcacitate alicujus sacramenti, nec sacerdotum potestate dimitti peccata , teneantque omnia verba , quae a libentur in sacramentis, ad instar concionis dirigi ad fidem illam excitandam, quem errorem aliis in locis perstrinximus ac resutavimus, tradunt conse ruenter absolutionem sacerdotis polliceri duntaxat peccatorum remis ionem , atque declarare S enunciare peccata ampli lis non imputari: unde in Consess. Augustana art. la. contritione pessimh in terroribus incussis locata, uero pars, inquiunt, est fides , quae eone itur ex Evau gelio , seu absolutione , ct eredit propter Christum eerto remitti peccata , ct consolatur eonscientiam , ct ex terroribus liberat. Certa itaque fide adversus haereticos tenendum est , absolutionem sacramentalem esse actum judicialem, non autem nudum misiserium pronuneiandi , di Melarandi remissa esse peeeata eonfitenti, prout canone 9. praecitatae ses sionis xiv. definivit Oecumenica Synodus Tridentina . Brevi autem de hae t ole mica controversa dicturus siquidem ex distis cap. I. aper tissima illatione consequitur lectorem praemoneo Ionge ab haereti corum dogmate recessisse antiquiores illos scholasticos , qui propugnabant neccssitatem contritionis vi sua peccatum delentis, priusquam sacerdos proserat absolutionem . Hi enim , ut ostendi volumine vi I. pag. sgo. S s 9. ac rursus in hoc volumine Ul l I. pag. 44. mi ni me negabant a sacerdote judicialem actum exerceri, minime aiebant ab salutionem esse nudum pro nuneiandi, ct deelarandi ministerium , sed vel amrmabant contritionem delere culpas vi subsequentis absolutionis , eiusque voto , ut a jebat Ioannos Aemilianus ς vel existimabant ab Elutione ipsa conferri gratiae incrementum , remi Rsionemque pMaarum. Quod ideo commemoravi, ut in hac quoque
142쪽
Libri Trigesimi quarti Pars altera Cap. VII. I 37
velitatione eriperem adversariis miserrimum illud effugium , quo aiunt etiam Scholasticos verbum illud somere ita sui me interpretatos , quasi idem sit , ac deelarare aliquem prius fuisse solutum, quemadmod ut in hist. Concilii Tridentini lib. q. pag. 4o7. & ΑI7. perperam ratiocinatur Suavis.
Tertia quaestio, formae , qua utuntur Latini, congruentia Si significatione suppositis , facillimae solutionis est, ct versatur circa singula illius verba : nam praeter duo pronomina Fgo , S Te, verbumque Absolvo , Ioannes Major, ac Palladanus censent spectare ad Im naeessentiam proxima illa vocabula, o peccatis tuis , ac perpauci etia in cum Durando in iv. dist. 22. censent ejusdem generis esse quae sequuntur , expri inuntque sacrosanctae Trinitatis personas , videlicet , Iunomine Patris, se. Haec ergo omnia subjicientes notationem aliquam attingemus in potirema positionum illarum, quarum priorem bonis, ut inquiunt, avibus auspicamur . PROP. I. Aperte non evincitur viguisse olim , sive apud Latinos, sive apud Graecos formam sacramentalis absolutionis deprecativam; qua , etsi detur obtinuisse , longἡ congruentior est , S ad potestatem clavium signi Mandam illa aptior, quam adhibet, approbatque Romana Ecclesia . Viguisse depreeativam formam apud Latinos nituntur prim b recentiores demonstrare per antiquis Pontificalibus , librisque I iturgicis; quorum vetustiores censentur Pontificale Fgberti Ehoracensis Episcopi, Anglicanum , Remense, aliaque a Martento produm art. 7. Ec a Morino nono ac dccimo cap. librorum praecitatorum , liber itidem Sacrament. Gregorii, antiquus ordo Romanus , aliique id genus permulti. Sed hoc primum argumentum infirmissimum est: primum , quia in his libris portractari videtur de Reconciliatione poenitentium , non fuera mentali, sed ea nouisa , qualis fieri consuevit feria v. majoris hebdo. madae : complures enim hunc ipsum titulum , De Reeoneitiatione Poenitentium f. v. majori r hebd. praeseserunt, ut apparet ex ipsis ordinibus editis a Martento. Deinde cum hi libri describant ritum valde prolixum, psalmis , pluribusque orationibu S constantem , S, quod ca. put est, deprecationes illas frequentissi me repetant; ritum potius sonant, quim formam sacramentalem , quae brevis esse solet, definita, Et repeti nequaquam debet, nisi repetita lacramenti materia: quod confirmat Pontificale Romanum Clem. VIII. ct Urbani VIII. auctoritate recognitum , Si quod p. 3. tit. 3. hujusmodi Reconciliationis exhibet
ritum deprecatoriis tantum verbis conflatum e cum tamen ambigere
nemo queat horum Pontificum aetate in absolutione sacramentali solam formam indieativam fuisse adhibitam . Ergo si dixero in libris illis ritualibus contineri modum dunta Xat reconciliationis canonicae , non .p oeul fortasse a veritate aberrabo. Quid autem, quod reccatiores
143쪽
138 De Τheologicis Disciplinis
isti Pontificalia, quae laudant, non videntur attentis oculis inspexisser In Pontificali si quidem Egberti apud eumdem Martentum tom. a. edit. m. Paril pag. 42. haec absolutio prope finem habetur: e solvimus η vobis .iee beati Petri . solorum prineipis , eui Dominus potestatem Ingandi , atque solvendi dedit, cte. In Pontificali autem Anglicano pag.
so. deprecatoriis verbis haec adduntur, Ego immeritus, ct pereator D FUrer hane absolutisnem manu , Ore, corde confirmans, omnipotentii Dei elementiam supplex imploro , ere. ubi participium illud, eonfirmans , vim absolutionis indicativae complectitur . Similia habentur in codice Ebroicensi, quem Marten ius putat superare aetatem annorum omngentorum In Ordine itidem Ecclesiae Aquensis pag. 9 I. haec leguntur , obsolvimus te vice beati Petri e soli, eui potestas ligaudi atque flvendi a Deo eonesa est, cujus vicem , quamvis indigni, non tamen merito gerimus. In quadam praeterea Vetustissima plum hea cruce , effossa ex antiquo sepulcro Abhatiae S. Frontonis , apud Ioannem Du. Pity in libro de Statu Ecclesiae Petrochoricensis , & Hugonem Me nardiim not. 66 . in Sacram. Gregorii, haec absolutionis formula insculpta legitur , Dominus Deus omnipotens, qui potestatem dedit sanctis Apostoliisuis ligandi, atque solvendi, ipse te dignetur absolvere finis. a eunctis peceatis tuis, ct quantum meae fragilitati permittitur , sis absolutus ante faelem illius . Ouae formula , etsi indicativa non est, comprehcndit tamen actum iudicialem ad instar indicativae . Ipsi denique adversarii fatentur indicativam formam praescribi a Concilio Londinensi anni i 268. R Neu macensi anni i 284. S. Thomam cit. Opust. 22. asserere communi Parisiensium Theologorum sententia absolutionem fieri non posse per solam depreeativam orationem , Sc Franciscum Mayronem in IV. dist. i 8. amrmare formam hanc , obsolvat te Deus , a nonnullis. usurpatam in provincia Provinciae, fuisse ab omnibus improbatam . Indicativam autem a Florentino, &a Tridentino Concilio praescriptam nemo unus ignorat. Unde vero, nisi ex traditione majorum, hanc Theologi , Synodique acceperunt 3 Mitto quod nonnulli observarunt in vetustis Ritualibus bene multis faciliores sormas sacramentorum . Omitti , quando praesertim ex praemissa oratione possunt Venire in mentem ministrantium ἔ ut dixi volum. vi r. pag. o. Ex quibus omnibu Sjudicium serat lector, num argumenta petita pro forma deprecativa .
ex vetustissimis Ritualibus , tanti , quanti aestimantur , sint ponderis . Moventur autem recentiores etiam Patrum auctoritate. Nam Tertullianus in lib. de Pudicit. cap. 19. ait veniam dari per exoratorem Patris Christum . Ambrosius lib. 3. de Spiritu sancto cap. 8. demonstrans homines in remissione peccatorum exhibere miniseriumsuam non juso licuius potestatis exercere, inquit si rogant, divinitas donat. San
144쪽
Libri Trigesimi quarti pars altera Cap. VII. I 3s
per orationem saeerdotis . S. P. Augustinus lib. XV. de Trinit. eap. 26. demonstrat a nobis Deum invoeari, ut super alios Spiritum sanctum enfundat, non autem a nobis Spiritum sanctum conferri; lib. 3. de Bapti Gmo cap. 6. de expiatione facta per sacerdotes , aeuid est aliud, inquit, nisi orari ver hominem atque ho m. 23. inter so . nunc serm.99. redar guit Donatistas , qui sibi remissionem peccatorum confidenter arrogabant, dicebantque , Ego peeeata dimitto . Ac demum S. Leo epist. II 6. alias 8o. de sacerdote ait: Pro delictis paenitentium preeator aeterit. tametsi lectiones aliae, ut ultima Veneta pag. Iso. habeant, IIo pro delictis paenitentiam peecator aecipit: atque epist. 82. alias 9 I. ad
Theodorum Foroiuliensem amrmat dimitti peccata supplieationibus sacerdotiam . Patrihus vero accedunt Theologi, Anonymus scriptor de Poenit. apud Morinum lib. VI II. cap. 9. num. 23. Petrus Cantor , Gui-lelmus Parisiensis, Alexander , ct alii. Verum deque haec urgent admodum . Quod enim ad Patres attinet; illustris Sylvius in I. p. q. 8 .art. I. uno Verho omnia dirimit, dicens sacramentalem absolutionem eatenus appellari jupplicatiouem , quatenus verba illius proseruntur a legitimo ministro cum intentione conferendi sacramentum a Christo insti ut una, ac sunt tacita quaedam divinae potentiae invocatio . Quid deinde frequentius apud Patrcs , quam etiam Eucharistiam precibus consecrari Z Nonne id S Iustinus , S Iraeneus , S Hieronymus , Sc Augustinus , & alii plures assirmant Z Amrmant utique : & nihilominus unanimi sensu Theologi, juniores etiam isti , Iuen in , Tournelius , & alii, respondent Eucharistiam consecrari precibus eo neomitanter. 9 dispositive , non formaliter, sed in quantum scilicet sine orationibus sacra
mysteria minime peraguntur. Recole dicta libro XXX III. cap. 7. Peto nunc , quare eadem ratione explicari non debeant Patres de remissione peccatorum agentes Ita quidem explicandi esse videntur; cum unanimiter tradant, sacerdotes habere clavium potestatem , exercere judicium , solvere, peccata dimittere: quae posse fieri supreee negant Theologi cordatissimi. Patrum quoque oculis obversabatur haereticorum impietas ct arrogantia , corum maxime , qui negabant divinitatem Spiritus Lincti, ac tribuebant fidei & probitati suae remissionem peccati; ideoque recte hujus farinae homines refellendo negabant hominibus potestatem dimittendi peccata , & asserebant esse nobis ministerium, non jus ς nimirum minis ros Christi nos esse , & liberali munere
decoratos, non propria , indita , ac naturali praeditos potestate. Ouod si visum foret Patribus sacerdotes invocare tantum, orare, precari; qua ratione sibi constarent, dum iis potestatem iudiciariam adscribunt Demum cum ipsorum Patrum sententia suerit, vulganda non esse arcana fidei, ac praesertim sormam sacramentoruin, ut docet praelaudatus
Innocentius in sua ad Decentium epistola; illud etiam negare possumus, in testimoniis antiquiorum Patrum pertractari de forma sacramentali,
145쪽
I o De Theologicis Disciplinis
non autem de preci hus super substratos cum impositione manuum enfusis . At de Patribus hactenus . Quae ex nonnullis Scholasticis proseruntur , sunt praecedentibus longe imbecilliora. Singula namque evertens S. Thomas cit. Opusc. 22.
Si ita senserunt, inquit, σαπquid eorum Uinio praejudieare poterit verbis Domini Leentis Petro , Quod cunnue sol veris , &cZ Nunquid etiam , si
nunc viverent, praejudicare possent communi sententi e Magistrorum Parisiis degentium , qui contrarium sentiunt, deeernenter absque his verbis , Ego te ab solis , aboliationem non fieri Adhaee laudati Scholastici, cum tenerent hominem per contritionem reconciliari Deo, per absolutionem autem reconciliari Ecclesiae, & per hanc non justificari sed augeri gratia , & a debito poenae enodari; dum formam absolutionis depreeatoriam dixere, hoc amrmarunt respectu remissionis culpae:
unde S. Bona ventura in I v. dist. 18. p. I. art. a. q. I. ait: In forma absolutionis prataittitur depreeotio per modum deprecativum , 91 ubjungittir absolutio per modum indieativum; er depreeatio gratiam impetrat, sed absolutio praesupponit tantum : namquam enim sacerdos absolveret quemquam , de quo non praesumeret, quod esset absolutus a Deo . Mi-ruin vero id non ad Verti a recentioribus istis; qui alibi haereticis vetera Scliolasticorum placita objicientibus respondent nullam esse assinitatem inter dodi rinam eorum , qui in sacramento poenitentiae necessariam di-Xere contritionem gratia & caritate formatam , ct inter nefarium dogma denegantium absolutionem ς quod & a nobis paullo supra in memo
Dixi satis , ut opinor , de Latinis r ad Graecos convertar modo Ab his usurpatam olim , ct servatam etiamnum formam deprecatoriam, probant primo exscriben to varias preces Eucliologii, editi anno I 647. a Iacobo Goario . At initio demonstranda est incorrupta Euchologiorum fides ς quam post tanta Graecorum sic hi sinata in dubium posset aliquis revocare, in tanta praesertim codicum varietate. Probandum quoque contineri ibidem formam reconciliationis sacramentalis, & non canonicae , ut diximus do Ritualibus Latinorum ; cum etiam in Graecis deprecationes , precesque , in quibus ad Wersarii constituunt sacra-ΠMnti formam , iterum saepiusque recitentur . Praeter haec Menardus in Sacram. Gregorii testatur Graecos , post illas deprecationes Verba ista proserre, E'. σἰ συγκιχω min, Habeo te venia Mustum; formam.
que indicati vana probasse Gabrielem Philadelphiensem, & nunc quoque retinere Russos, Ruthenos , aliosque Graecorum , apparebit ex re futatione argumenti mox subiiciendi. Rursus nec Goarium, ejusque Euchologium accurate recentiores legerunt: ibi enim pag. 678. post pre
146쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. VII. I t
dignitate mea : & paullo infra , eademque pagina , 'γὼ δῆ συγχινῶ ἰ
rinae τῶν ἡμαρτώς σαω , nempe, Ego vero condono tibi omnia peeeata
tua. Oualis autem erit forma indieativa , si haec non est ξProducunt deinde testimonium Arcudii lib. 4. Concordiae cap. 3. sed qua commoditate , nunc prodam . Principio Arcudius eo loci, pag. 3so. formam absolutionis deprecativam acriter insectatur, commonias trans nullum esse inter Sacramenta , quod minus talis formae sit capax, quam poenitentia , cum hujus sorma e X primere debeat sententiam judicialem. Contendit praeterea aliquam ex deprecationibus Eucliologio insertis , aequi pollere formulae Latinorum , cum in iis prius sacerdotes mentionem faciant traditae sibi potestatis per ea Verba , Quaecunque ligateritis,ere. ac subinde orationem instituant particulis illativis ad hunc modum 5 is , η νis , Obsecramus itaque, 9 nune , quod variis ratiocinationibus prosequitur ad p.iginam usque 366. Advertit insuper eadem verba, quae deprecationem sonant, si dirigantur ad Deum , dirigi in quibusdam MSS. ad ipsum paenitentem hoc modo, u συγχω - σοι, Re Mittat tibi; tunc vero S ipse docet pag. 368. . admittere sensum imperati Uum . Prosert ulterius pag. 3 4. ex Gabriele Philade Iphiensi formu-
Iam hanc absolutionis , ἡ χύω του πανα γὼ διὰ τῆς ἐμὲ τἀπ--επς εχει --, Gratia SS. Spiritus ster meam Bain. litatem habet te veria donatum , edi absistam . Addit accepisse , cum in Russia degeret , ibidem cum simili forma absolutiones impendi, Divina gratia SS. Spiritus per me peccatorem edi miuimum servum suum habet conronata quaeuuque peccasti , ere.Teitatur se legisse in Rituali Metropolitae Chioviensis somni iam depreeatoriam quidem , sud ideb validam , quod haec in ejus fine adderentur, Ego qtioque pater tuus spiritualis potestare inibi a Des , ct afverioribus meis eouesa, te absolvo ab omnibus
peccatis tuis. Concludit a nonnullis quidem Graecorum adhiberi tantum su pplicationes , sed hos degeneres esse ab institutis Majorum, nequa
quam absolvere , S Omnino curandum esse , ni precibus addant Verba, quae omnino exprimant sententiam judicialem, ut exprimitur in forma qua utuntur Latini. Haec Arcu dius . Attente ne legerunt illum Theologi juniores Addam Arcudio Ritus Ecclesiae Graecae , Latine redditos a Georgio Fhelavio , ubi cap. 22. pag. edit. Francs. 7 . haec absolutionis habetur formula : Ex ea potestate , quam Christus GDosolis suis concessit, dicens , Quaeeunque solveritis in teνra , ct in caeiis soluta erunt,c,' quum ob vivo solis Episcopi areeperant, quamque ego ab Discopo meo mihi traditam nactus stim austoritatem , absiolveris, ct criminum , purus pronuneiaris a Putre , Filio , ct Spiritu fansio .
Iste promunt argumentum postremum eκ Instruct. Clem. VIII. anno IS9 S. super Graecorum Ritibus , ubi haec habentur : Stantur forma absolutionis is Generali cineilio Florentino praeseripta , ct postea si voluerint dicant orationem illam depreeosivam , quam pro forma b U'
147쪽
1 2 De Theologicis Disciplinis
modi absolutἰοnis Leere tantum eo usueverast. Ex quibus verbis colligitur ante hanc Instructionein nunquam apud Graecos oh tinuisse sermulam indicativam . At respondent Cardinalis de Lugo disput. xi r i. stis S Franciscus Henno disput. a. ideo Graecis , pro quibus edita est Instructio illa , fuisse praucriptam sormam Florentini Concilii, quoniam deprecativa , quam adhibebant, minime valida censebatur . Nam si valida erat, cur Romanus Ponti sex Latinam indixit, ct cum Latina permisit etiam antea usitatam Z Non est autem consequens , Hi Graeci, quos Clemens instruit, sola deprecatione utebantur ; idem ergo faciebant Graeci omnes : sicuti non consequitur , Graecorum aliquis arbitrahantur Eucharistam precibus consecrari; igitur haec est , fuitque semis per sententia Gracorum Omnium . In quibusdam enim Graecanicis foris mulis cum precationibus haberi prolationem sententiae judicialis expressam modo indicativo , aut imperativo , ex dictis apertum est . His ergo quibus argumenta pro forma deprecativa exagitavi, dijudicare qui Dque poterit , num apud Latinos , Graecosque universos si Ia obtinuerit , idque omnino perspicuum sit, uti affirmant recentiorum plerique . Ceterum si Me obtinuerit, sive non obtinuerit forma absolutionis deprecativa οῦ magis congruam , ct idoneam esse illam , quae in Latina Ecclesia usurpatur. demonstratur prim b ex quo hanc unam recensuerint, proba Verint , ac praucripserint Generalia Concilia , eamque addendam deprecativae orationi mandaverint Graeco- Latinis Pontifices Maximi . Demonstratur secun db ex quo sacramentalis absolutio , definiente sacrosancta Synodo Tridentina , si actus jud elatis; deprecari autem & orare non sit exercere judicis auctoritatem . sed potius impetrantis & supplicantis ossicium . Tertio corrobatur ex eo quod ille , qui orat, ut aliquis sol vatur , hunc revera non sol vat: quod non solum docet praecitatus S. Thomas, verum etiam confirmat communis Ecclesiae praxis c qua sacerdos praemittens absolutioni ea verba , Dominus noster
γesus ortuus te absolvat, minime absolWit; alioqui frustra formam
adderet indicati Mam , Ego te absolvo ; nec recte Concilium Tridentinum statuisset priora verba nequaquam ad forme sis nitam spectare. Quarto sententia est plurimorum Theologorum formam deprecativam esse invalidam ; de validitate autem sormae indicati eae nullus dubitat et aequum
est autem , maxime cum agitur de sacramentis , ut certa praeponantur
incertis . Quintb forma indicativa videtur etiam magis apta ad resutandos haereticos , nec non ad oppugnandam opinionem illorum Scholasticorum, qui censebant peccata absolutione non relaxari, siquidem Teologi praestantissimi demonstrant solvere non esse idem, ae solutum osten dere, ex quo sacerdos absolvens dicat, Ego te absolvo. Vide Estium , in IV. disi. I 8. ἔ. I. Denique in ceteris sacramentis si excipias Unctionem extremam 3 usurpatur forma indicativa; haec autem prae ceteris congruit sacramento , quod administratur adinstar actus judicialis; cum
148쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. VII. 143
iudicis ut supra diximus sit pronunc lare sententiam. In extrema autem Unctione idcirco deprecativa forma usurpatur, quoniam haec colligi potest ex illis verbis Iacobi cap. V. i 4. Infirmatur quis is vobis r Iudaear presisteros Ecclesia, di orent super eum, ungenter eum oleo in nomiNe Do. mini; ct oratio fidei salvabit infirmam ς ac praeterea in sacramento Unctionis extremae expectatur salus ac valetudo corporis , ideoque etiam sanitas spiritualis, quae per illam significatur, a Deo petitur deprecatione . Ex absolutione autem nil expectatur futurum, tanquam effectus Sacramenti , quod ad corpuS pertineat; S insuper in scripturis legitur , aeuaecunque flverix, non autem Suacu ue petieris, ut fisantur ἔ nec
drium est discipulis, orate utflvatur iste , sed , Solvite eum; Sc consequenter absolutio nequaquam in oratione ac prece consistit. Notandum hic est ita permoveri hisce argumentis quam plurimos , ut omnino doceant absolutionem nullam esse, quae indicativo , vel imperativo modo non pronuntietur. At qui censent adhibitam olim suisse sormam deprecativum , respondent potuisse hanc quoque ex Christi institutione essicacitatem habere , adeo , ut ad illius prolationem , non per modum impetrationis communem ceteris precibus, sed ex opere operato peccata remitterentur; atque ita sormam deprecativam fuisse actum judicialem . Potuisse Dominum hujusmodi ah solutionem instituere , non inficias ibo ; instituisse , ex pervetiistῖs monumentis non colis ligo . Itaque hoc unum amrmo, Romanam Ecclesiam praescribere formam absolutionis indicativam , & hanc proinde esse optimam , atque inviolate servandam : nutri ab Apostolicis ad hae nostra tempora talem mutationem subierit , ut ex deprecatoria e Vaser si qualis est hodie , non a rhitror adeo esse exploratum , quemadmodum plurimi existimarunt: sed hac de re penes doctiores iudicium esto ἀPRop. II. Sacerdos ahsolutionis formam pronuntians non declarat
peccata a Deo iam esse dimissit L sed ipse auctoritate a Christo accepta
Id contra haereticos statuit Trident num Concilium sessiκIV. can. 9.
Si quis dixerit, absolutionem saeramentalem Deerdotis που esse alium iudicialem , sed nudum ministeriam pronunelaudi deelarandi remisseresse peccata confitenti, .... anathema sit. Ac probatur primo ex Eνangelica auctoritate , ct omnium Patrum consensu: Christus enim dicens Apostolis , Meeipite Spiritum faucium , aeuorum remiteritis peceata , remittuntur eis , cte. Da signi facto , verbisque perspicuis contulit illis potestatem remittendi & retinendi peccata , sicuti etiam universi Pa tres tradiderunt. Ita docet ipsium Generale Concilium sess. x l U. cap. I. idemque hoc ipso volumine prolixa dissertatione fuit demonstratum . Atqui exercere potestatem S peccata dimittere, nisi velimus verbis apertissimis vim in serre , & sucum inducere , est aliquid praeter venite, ac remissionis enunciationem . Igitur ex Evangelii, S Patrum aucto
149쪽
ritate , peccata absolutione solvuntur , non autem annunciatur dunis axat, aut declaratur eadem esse soluta . Deinde quantum spectat ad Evangelica verba , antequam Dominus ea proferret, Ioannis XX. 2 r.
inquit: Stest misit me Pater , or ego mitto vos , commonstrans a se diis scipulos mitti cum ea potestate , quam ipse accepit a Patre . Ipse autem Christus veru peccata dimisit, dum paralytico, & peccatrici mulieri dixit, Remittuntur tibi peecata, quemadmodum, inquit Estius dist. i8.3 contextus Evangelicus , ac murmur scribarum S pharisaeorum satis luculente probant. Igitur & Apostoli, necnon legitimi eorum succe res , peccata vere proprieque remittunt. Rursus in Evangelio adumbratam fuisse absolutionem in resurrectione Lazari, quando ait Iesus discipulis . Solvite eum ,'sinite abire, testantur Patres, Augustinus maxime tract. 49. in Ioannem , serm. a. in psalmum Iol. atque aliis in locis . At Apostoli non pronuntiarunt Lazarum solutum esse , sed vere solverunt illum . Quantum etiam ad Patres pertinet, Chrysostomus in hoc praefert Levit icis sacerdotes novae legis, quod illi explorabant duntaxat lepram corporis , hi vero non dijudicant solum . sed S purgant, dimittunt, diluunt, atque, ut illius utar verbo , --ι, procul arcent, ct abire Desunt immunditiam antinae ἰ quod ineptissme diceretur , nisi a sacerdotibus nostris peccata vere dimitterentur. Item Augustinus, Magnus Leo, ceterique omnes docent elaves ditar Ecclesiae, & eos, qui putant sola interiori resipiscentia deleri culpam , frustrare Evangelium, frustrare verba ori , et comprobari in caelis , quod a sacerdotibus judieatur in terra ς ratum haberi a Domino quicquid Petri decernit arbitrium; atque, ut ait in sermone de natali Apost. S. Bernardus , illius sententiam praecedere sententiam caeli. Haec autem omnia dicerentur falso &lusorie, si sacerdos quid jam in
caelis peramim esset, ad conscientiam sedandam tantummodo pronuntiaret. Atque his, quae manifesta erunt pervolutanti caput hujus vo luminis primum , accedit multiplex ratio . Depromitur prior ex hujus sacramenti serma , de qua paullo se pra . Sacerdos enim absolvens non ait. Ego iselaro te absolutam, sed , obsolvo te . Sequitur altera , quae
petitur ex natura sacramentorum novae legis, quae essica citate sua gratiam conferunt, ut demonstravimus libro xxx. cap. 19. Proxima est, quae deducitur ex potestate elavium solis sacerdotibus data , ut constateX praecedenti capite quarto: nil enim prohibet quin declaratio & an nunciatio fieri possit per virum aliquem Iaicum , nulla praeditum iurisi
dictione. Haeretici denique , dum aiunt absolutionem esse nudum ministerium pronunciandi peccata esse remissa , non innituntur tantum
principiis sigillatim alibi resutatis, videlicet, quod sola fides justificet;
quod sacramenta sint gratiae oppignoratio , non causa effectrix ἰ quod sacramenti ministrator fungatur munere concionatoris , ct consimilibus errorum portentis; verum etiam potestatem elavium ita deprimunt,
150쪽
Libri Τtigesimi quarti Pars altera Cap. VII. I
ut assirment nihil illam valere apud Deum . Immo cum solemne eis sit clamose perspicuitatem scripturarum extollere; nunc elavis vocabulum , institutum ad id significandum , quo ostia clauduntur & aperiuntur, & per analogiam translatum ad potestatem, quae aperit Claudit que caelum , impie detorquent adversus significationem obviam atque planissimam ς juxta quam Christus ait Petro Matth. xvi. i9. Tibi dabo claves regni calorum et neque hoc ait tantum; sed ulterius sensam expressit subjiciens , 'uodeunque ligaveris super terram , ere. utrumque
simul conjungens, claves, ct auctoritatem solvendi & ligandi, prout lib. 3. Historiae Evangelicae ajebat Iuvencus Presbyter: Iesisque tibi elaves promittere Regni se animus; terrisque tuo qua nexa relinquereArbitrio , caelo pariter nodata manebunt ζSolverit 9 rursus tua quae sententia terris, Haud aliter venient eaeli sub I ede soluta. Argumenta quae faciunt adversus hanc positionem sunt, solum.
Deum remittere peccata : animam contritione & caritate vivificarit
Christum prius mundasse leprosos , quam illos mitteret ad sacerdotes, ac prius suscitasse Laetarum , quam juberet ut a sacerdotibus solvereis tur. Quae omnia in praecedenti hus disputationibus sunt productar atque reiponsum est, Deum peccata dimittere jure potestatis , sacerdoistes autem ministerio S munere Spiritus sancti, vivificationem ac suscitationem animarum aliquando fieri per Spiritum sanctum moventem, S aliquando per Spiritum sanctum cohabitantem: sacerdotes novae legis non tantum lepram dignoscere , sed ulterius ilIam ex anima expellere, multoque praestantiora esse lacramenta Christiana typis signisque Mosaicis . Necesium ergo non est, ut his dirimendis iterum incumbamus. Duo tamen addi possunt. Primum sacerdos, dum ligat & peccata retinet, solummodo declarantis ossicium agit; non enim ipse peccatorem damnat, aut constringit peccati vinculo. Pari ergo ratione dum a peccati S absolvit, annuntiat impium apud Deum iustum ha heri; sed . non dimittit peccata, neque horum nexus dissolvit. Alterum argumentum est , quod si peccator a sacerdote solvendus sit, nunquam scire poterit se revera esse absolutum ; unde anxietate maxima exagitabitur .
Resp. ad i. dici sacerdotem ligare impios, dum retinet illos divino obstrictos judicio absolutionem negando; & dum iis, quos absolvit, satisfactiones imponit: qua in re exerceri potestatem clavium
declarat sess. X i v. cap. 8. synodus Tridentina . Falsum est ergo potestatem ligandi esse nudum declarantis ossicium: ideoque negandum cst antecedens . Recte insuper animadvortit in Philippica nona virvesius,
Christum nequaquam dixisse discipulis, Puos abolveritis, erunt absoluti ; quos damnateritis, erunt damnari : siud dixisse , Nusrum re-G. VIII. Τ mn sitirod by Corale