장음표시 사용
171쪽
1σσ De Theologicis Disciplinis
H. E. cap. 2 s. pag. 67. ct S. Hieronymus de Script. Ecclesiasticis n. ss. ae Zephyrinus damnaverit Montanum , Proclum , aliosque Cataphrygas insectantes bigam iam , secundum Apostolica instituta toleratam: quid mirum , si Tertullianus Cataphrygis addictus , ct qui horum graistia de Monogantia librum edidit, S Catholicos Psychicos , idest, animales, appellavit, aequissimum , rectissimumque S. Pontificis diis phyrini edictum sibi, ceteritque Montanistis odiosum Canino dente momordit . & laceravit Z Vide Cardinalem Baronium ad ann.Christi a is. S ai6. S notas in postreniam editionem Anastasii Bibliothecarii to. a.
pag. i 3. Hinc ohiter animadverte , quam immerito aliqui heterodosi ausi sunt sanctum Zcphyrinum Donatistis adnumerare; Cum ipse Procium , Montanum . Cataphrygas omnes , ideoque etiam Tertullianum damnaverit, ct insuper remittens fornicationis deli Ela, necis non recipiens in Ecclesiae communionem Natalium quemdam, qui Theodoti Coriarii haeresim abdicavit, ut resert Fusebius lib.V. cap.27. suerit apertissimus hostis eorum , a quibus Ecclesiae fores Iapsis obstrabantur, eorumdem scilicet Montanistarum . TΗΕs Is IV.
S. Curianus lapsis omnibus pose a Mam paenkentiam indulgens veniam recte se gessis, nee pristinam Gessae diseiplinam violavit. Nulli
post paenitentiam a Cypriano denegatam fuisse pacem constat ex praecitata Epistola ad Antonianum , ubi pag. is s. ait: Miror autem quosdam si e obstinator esse , ut dandam nou patent lapsis paenitentiam , au paenitentibus exsiment veniam denegandam. In eadem Epistola testa. tur a se etiam maeebis concedi paenitentiam, oe pacem: commendat Sanctum Cornelium, quod Trophimum & ingentem ebur eatorum
numerum redeuntem ad Ecclesiam, latisfacientem, S confitentem
errorem pristinum ad communionem admiserit, restilens de se, ac de ipso Cornelio iactatum rumorem , quod passim communicarent sacri fleatis; & affirmans Ionge aliud esis subve ire periclitantibus pace data, aliud cum apostatis communicare. Quod autem recte Cyprianus se gesserpe, constat ex quo ibidem Iocupletissimis Scripturarum testimoniis demonstret Deum , qui neminem vult perire, indulgentiam singulis poenitentibus pollicerit debere Epistopos largam aete namque Dei pietatem imitari: obstinationem S duritiam esse comminari poenam, indicere poenitentiam, S nolle pacem concedere; Sidcirco a se iis tantum denegari spem communicationis S pacis, qui paenitentiam non agunt, nec dolorem delictorum suorum toto corde, ct manisesta lamentationis suae professione testantur, & quos ad Ue niam rogandam non delicti paenitentia , sed mortis argentis admonitis
compellit. Secutus est etiam Martyr iunctissimus sententiam Concilii
172쪽
Libri Τr esimi quarti Pars altera Cap. IX. Illa
Asricani, in quo statutum suerat, ut libellaticis pax , Deri alis poenitentia daretur, ut constat ex Epistola s . ad Cornelium . Rectissime propterea se gessit, qui scripturarum audioritatem , Cornelii Romani Pontificis exemplum , & Coepiscoporum sententiam sequutus est. Cyprianum denique non relaxasse pristinae disciplinae rigorem constat ex dictis et primum, quia Apostolorum aetate nulli paenitentium pax negabatur; deinde, quia dum concessit poenitentiam S pacem moechis, secit quod statuerat Zephyrinus ἰ insuper, quia etiam in Africa Antecessorum suorum aetate idem serWabatur a multis r demum, quia illud omnino praestitit, quod ex Epistola Cleri Romani inter Cyprianicas tricesima prima , acceperat custodiri in Ecclesia Romana aliarum omnium magistra T H E s I s U. Neque sancius Curianas, neque e rieanum Couellium Iuperius remmemoratum lapsis θ' saerificatis poenitentiam ventibus negarunt In exitu mortis reconciliationem, O ρacem. Ouamquam enim Atha spinaeus , & post eum Gothostedus lib. X. Cod Theodosani pag. alo. aliique scripserint a Cypriano pristinam severitatem interdum fuisse custoditam in deneganda reconciliatione apostatis & desertoribus . quae severitas, ut liquet ex praemissis thesibus , prorsus est commentitia οῦ apparet nihilominus ex nuper dictis sanctissimum Martyrem in saepe laudata ad Antonianum Epistola , commendare sanctum Cornelium , qui Trophimum, & partem maximam populi, qui a fide desecerat ,
rursus in Fcclesiam admiserat, demonstran& quomodo non communicet apostatis , qui ipsis periclitahtibus succurrit, nec sit in sacerdotibus criminandum , si pace data , qui desertores fuerunt. non efocentur , nec repellantur : discrimen tamen esse inter libellatitas ,&Derifieator, eos scilicet, qui consenserant, ut sacrificasse dicerentur , ut se , uxorem , liber S, domumque totam a persecutione si h traherent, atque juxta S. P. Augustinum lib. iv. de Bapi num. 6. etiam libellis se thurificaturos profitebantur , & inter eos , qui ad facrificium nefanis dum accesserant; atque libellatieis dandam esse pacem , sacrificatis uero interim poenitentiam , & in exstu reconciliationem quoque donandam . Idem decrevisse Africanum Concilium constat ex Epistola sq. pagia r 7 I. ubi legitur e Statueramus quidem jam pridem , frater carissime . ρartis ato invicem mbiseum eonsilio , ut qui in perseestionis tuis
se Litione supplactati ab adversariis ω lapsi fuissent, e Der elisse tia
Deitis macusassent , Mereut diu paenitentiam planam , ct si periculum infirmitatis urgeret, parem sub ista mortis aeciperent. Ajunt vero, statueramus , quoniam excitata iterum persecutione statim lapsis omnia hus pacem dare satius existimarunt, ut ad proelium quod imminebat ,
173쪽
168 De Theologicis Disciplinis
instruerentur & armarentur, ut legitur eadem Epistola sq. Itemque ins et . ad Antonianum . Igitur tantum abest, quod in hac Epistola S.Cyprianus in apostataS severior fuerit, quin, cum diu ii silem apostatis poenitentiae esset incumbendum, persecutione fervente veniam acce- Ierandam esse crediderit. Atque id adeo Verum est , ut cum Antonianus nonnihil commoveretur , quia a Cornelio & Cypriano lapsis desertoribus ante poenitentiam exactam Pa X data esset, Cyprianus conia seripsit Epistolam illam quinquagesimam secundam, ut propositi sui Antoniano rationem redderet, simulque excusaret Cornelium ; unde
paullo post illius Epistolae initium inquit : Et primo quidem quo fiam de meo quoque alitu motus videris mea vad te ct perissa , ct eausa purganda es , ne me aliquis exsimet o proposito meo leviter reeessisse, ct eam Evangelieam vigorem primum ρο ενter Ditia defenderim , posmodum videar animum meum a discipuus, er eensura priore flexisse, urbi, qui libellis eonscientia Usuais maculaverint, veI nefanda saeri laeommiserint, laxandam pacem putuverim . Quod utrunque non e Inhrata diu, ct ponderata ratione o me factum est. Nam eum aeter adisbue inter mauus effrt, ct i eis militum vιres fuerant exeitandae, di maxime Duorum mentes classeo quodam uostra vocis fortiter animandae , cte. Non debuit ergo a viris doctissimis Cypriano opponi severitas disciplinae in ea epistola, in qua potius disciplinae rigorem , iustinsima tamen de causa, remittit. Moverunt Alba spinae in , & Goth Dedum quae leguntur circa finem illius Epistolae pag. rs 8. . ostata
vero, desertores, vel adversarii, ct hostes Gripi Erelestum dis pantes, nees Oees pro nomiue foris fuerint, admitti seeundum squ-
tam possunt ad scelesiae paeem, quanto nec spiritus, nee Eeelsa tenue runt unitatem. Sed ex praemissis constat haec dici de iis,qui in schismate Felieissimi & separati ab Ecclesiae unitate trucidabantur: quibus utiqudi martyrium prodesse nequit, ut idem Cyprianus docet in libro de Unitate Ecclesae pag. 4o . consentientibus aliis Patribus, quemadmodum diximus libro X xxi. cap. 24. num. 3. S q. agentes de martyrio . Ceterum quod hactenus dicta confirmat, in Epist. s s. ad Cornelium. pag. I 83. a stirmat Cyprianus multos quotidie a factione Felicissimi remeantes pulsare ad Ecclesiam , & a se anxie, S solicite examinari , qui reeipi, ct admitti debeant; nonnullos tamen admissos evasisse peiores, nec fidem poenitentiae servasse: quod in causa fuit, ut Epistola 38. ad Caldonium , & M. ad plebem , se nunquam hujusmodi homi- . nibus communicaturum professus suerit. Sed vide novae editionis Praelationem pag. XXXV. THas Is vI.
Ruod S. Cyprianat laudata Epistola s s. seripserit desertores suo
174쪽
Libri Τrigesimi quarti pars altera Cap. IX. 1 sy
Deilitate susceptos, argumesto non es disciplinae severitatem susse ab
eodem Curiano laxatam . Probatur primo , quoniam ut ex praecedenti. manifestum est, dum eo loci pag. i S . ait S. Martyr, vix plebi persuadeo , -mo extorqueo, ut tales patiantur admitti, verba non tacit de sacrificatis , ct desertoribus, quos participato Coepiscoporum consilio statuerat ad poenitentiam admittere , prout assirmat superiori Epistola s4. ad Cornelium , sed loquitur de revertentibus a schismate ρο-
Iicissmi cum animi pravitate & contumacia; inquit enim: Osi posses, frater earissime , iste interesse nobibam eam pravi istieperversi de
sebismate risertuntur, videres quis mihi labor sit persuadere patientiam Fratribus nostris, ut animi dolore sopito recipiendis malis, ea-randi se consentiam. Namque at gaudent, ct Otantur eam reser biles minas eulpabiles redeunt, ita eontra fremant oe reluctantur, quoties inemendabiles er protervi, σε vel adulteriis , vel Deri iis
eontaminati, edi posthae adhue insuper ct superbi, se ad Ecclesiam
remeant, ut bona intus ingenia corrumpant. Vis ρlebi persuadeo , --mo extorques , ut tales patiantur admitti. Et iustior factus est fraternitatis dolor ex eo quod unus atque alius , obnitente pube , contra. dieente , mea tamen Deilitate fas ti , pejores extiterunt, quam prior fuerant, nee fidem paenitentia Iervare potuerunt, quia nec cum etera paenitentia tenerant. In recipiendis itaque desertoribus vere poenitentibus nec Cyprianus sacilitate usus est, nec ab aliorum Episcoporum sententia discessit, nec habuit plebem obnitentem & reluctantem; &duntaxat in admittendis gregariis Felicissimi, non quidem semper. sed una & altera vice, siciliorem se suisse fatetur, cum experimento constaret genus illud hominum perraro ad Ecclesiam hona intentione redire. Prohatur secundd, quoniam Martyr sanctissimus admittens desertores antiquam Romanae Ecclesiae consuetudinem , Coepiscoporum mentem, S antecessorum secutus est instituta , prout apparet e thesibus praecedentibus. THEsas UII.
Nullus in lapsis ree'landis pro diseiplinae aequitate ma is pugnemvit, quam beatis as Cyprianas . Principio enim nonnisi poenitentia functiS absolutionem concessit, excepto mortis periculo, & servente sub Valeriano & Galieno persecutione, ut reconciliatione accepta a non inermes S nudi, sed protestione Corporis & Sanguinis Christi muniti fideles martyrium subirent, ut constat ex praecitata Epistola Synodica s . ad Cornelium pag. i a. Deinde cum libellatisi aequari non deberent Deri eatis , quoniam illi, etsi conscientia polluti, manus tamen ab immolatione nefanda , ct os a contagio seralis cibi continuerant; censuit Cyprianus iisdem libellatisis detestantibus scelus ,
175쪽
I O. De Τheologicis Disciplinis
flentibus & lamentantibus, ac paratis de cetero vitare errorem, quo fuerant decepti, dare pacem , ne ob duritiam & inhumanitatem cum uxore Sc liberis in haeresim aut schisna invitante diabolo raperentur; fieri alii vero ad Ecclesiam redeuntihus poenitentiam dare , & si infirmitate Occupati suissent, etiam pacem , ut diximus thesi v. ct constat ex Epillo la Cyprianica set . pag. Is I. Deinde S. Martyr Iapsis, qui remeabant cum lihellis Martyrum pro ipsorum pace supplicantium , etsi eos humanissime recipiebat, eisque ingratiam illorum, a quibus commendabantur, relaxabat partem aliquam canonicae paenitentiae, noluit tamen pacem Iargiri, nisi studuissent Deum satisfactione placare , affirmans plurimum quidem apud judicem posse Martyrum merita , ct iustorum opera; sed tamen dandam non esse cunctis prapropera festinatione remissionem peccati, quoniam facilitas venia nou eoueedit paeem , sed tollis, S etiam Noe , Moyses, aliique viri Deo acceptissimi orantes pro peccatis populi, veniam aliquando non impetrarunt . Legendus liber de lapsis pag. 3 9. ubi nequaquam consentit Novatianis. asserentibus non remitti poenitentium peccata , sed mandat , ut lapsi antequam reconcilientur juxta illius temporis disciplinam in se puniant patrata delicta sicut praemonui Vol. I I. pag. fC6.. Praeterea cum Cyprianus accepisset nonnullos idolorum sacrificiis pollutos, impudenter litteras Martyrum quaerere , ne congruentem pinni tentiam subirent, datis Epistolis ad Martyres ct Conse res, illos graviter hortatus est, nisollicite 9 eaute lapsorum desideria ponderareut , necnon delictorum genera expenderent , ud colligitur ex Epist. Io. pag. sa. S ex Epistola I 4. pag. s9. In Epistola etiam ad Fidum s9. pag. 2II.. objurgandum censuit Therapium, Episcopum Bul-Iensem in provincia Proconsulari, quoniam immaturo tempore, &nimia festinatione pacem dederat cuidam Uietori deiecto δ gradu presehyteri, autequam paenitentiam plenam egisset, ct Deo in quem deliquerat satisfeeisset. Haec itaque ratio arandi evidenter deinon strat nullatenus fuisse relaxa tam , sed inviolabiliter custoditam veterem disciplinam a gloriosissimo Martyre Cypriano de quo iure meritoquo: Prudentius se modesta loqui, spem quaerere , regulam tenere , Vivere justitia Gripi, ct penetrare dogma nostrum . . THEsis VIII. Quod S. Curianus ordinaria lege pacem daret post pae vitentiam exaHais , aliorum quoque praxi ct consuetudine comprobatur ἰ quamquam non sit de Soeramentisabstantia, ut satisfactio praoedat absolutionem. Voluisse Cyprianum , ut qui deliquerant, antequam recon ciliarentur ab Ecclesia, Deum satisfactione placarent , constat e X
176쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. IX. a 7 I
Epistola ad Fidum , atque ex libro delapsis, ut nuperrime dictunia est. Non solius Cypriani, sed & aliorum hanc suisse sententiam , prohatur ex decreto Zephyrini de quo th. a. Ego ct maeebiae, ct fornieationis delicta paenitentia functis dimitto. Confirmatur aliorum Pontificum rescriptis ; nam Innocentius I. Fpist. ad Decentium can. 7. ait, Saeerdotis es judicare, ut attendat ad confessionem paenitentis , ctas fletus atque lacomas corrigentis, ae tune iubere dimitti , eum videriteongruam satisfactionem : atque S. Leo in epistola saepe laudata ad Theodorum Foroiuliensem, affrmat sacerdotibus a Christo suisse concessiim , ut oe eonfitentibus actionem paenitentia darent, or eosdem salubri satisfactione purgatos ad communionem Sueramentorum per janaam reeoneiliationis admitterent. Idem demonstratur ex Patribus, inter quos S. Pacianus in Epistola I. ad Sempronianum scribit veniam dandam magπo pondere, magnoque libramine, post multor gemitus
effusionemque Iacomarum, post totius Ecelesiae preces: ac S. Am-hrosius lib. 2. de Poenit. cap. 9. docet prius agendam me nitentiam , deinde tribuendam veniam , prius solvendum quod debitum est, ut quod speramus , mereamur impetrare, eos autom , qui statim solvi cupiunt, velle potius Sacerdotes ligare , quam Culpa propriam conscientiam exuere. Demum fuisse hanc universae Ecclesiae consuetudinem c etiam apud Orientales , saltim ante sublatam a Nectario actio, ne in publicae poenitentia: demonstratur ex Sozomeno lib. Vt r. His . Eccles. cap. I 6. ex canone xi. Concilii iii. Toletani, cx libro Gennadii dc Dogmatibus Ecclesiasticis cap. sy. ex antiquo ordine Roma.no in Codd. Titiano, Remens , Sc Ratoidi, necnon OX monimentis aliis compluribus, quae legi possunt apud Natalem Alexandrum di Dfert. 9. saeculi I. Hugonem Menardum not. 6 7. in Sacram. Gregorii,
TOurnely q. VI I. art. 3. ConcI. 2. ac presertim Edmundum Martene de Antiq. Eccles ritibus lib. r. p. a. cap. 6. art. s. ubi pertractat de reconciliatione Poenitentium.
Verum ad Sacramenti essentiam non pertinere, ut absolutioni praecedat satisfactio, eruitur primum ex dictis; siquidem praeced. ca pite demonstratum est num. v. egredienti hus de corpore absolutionem esse impendendam , quamvis nondum paenitentiam impleverint, immo praesidium poenitentiae, & reconciliationem petentibus in periculi urgentis instantia imponendam non esse Iahoriosam satisfactionem , quam implere non valeant, rectissime monent Praesules sanctissimi S. Antoninus P. 3. tit. i . cap. 2o. ac S. Thomas de Villa nova cone. 6.f. 6. post Do m. Iv. Quadr. , nec non in Rituali Romano Summus Pontifex Paulus V. Constat etiam ex praecitatis Epistolis Cyprianicis ante enitentiam exactam reconciliatos fuisse lapsos, ut persecutione servescente, Ecclesiae pace, & Sacramentis muniti inirent certamen fidei animo alacriori. Diximus etiam datam pacem libellaticis Eccle-
177쪽
a 7 a De Τheologicis Disciplinis
sam pulsantibus, ne invitante diabolo , ut Epist. sa. ait Cypriami ς,
in haeresina , vel schisma raperentur: quod approbat etiam SS. Pater Augustinus lib. I. contra Epistolam Parmeniani, ubi num. I s. docet, quomodo adhibenda sit tolerantia , ne improhi separentur ab unit te , neque , ut Evangelium monet, cum zizania simul eradicetur Seeriticum, saluberrima hac monitione concludens, Hac qui diligem rer eo itat, nec in conservatione unitatis neelix t disciplinae severita. rem, nee immoderatione coercitionis disrumpit vineulum Deietatis. Ali quando etiam accelerata est lapsis venia , propterea quod gloria Dominicae consessionis extorres facti, S bonis omnibus expoliati macu- Iam pristinam potiore virtute deleverint et quo nomine Caldonius itati m pacem dedit Felici Decimi administro , victoriae illi iis coniugi, &Lucio, qui posteaquam sacris caverant , iterum tentati, Christut consessi in exilium pulsi sunt: quod a Caldonio consulte gestum laudat epist. 19. pag. 69. ipsemet Cyprianus . Humanitatem quoque maxumam experti sunt illi, qui ad Ecclesiam redeuntes etiam alios reducere suducrunt, ut diximus thesi i v. de Trophimo ad pacem ante mortis pericula admisso. Iam vero si necessario pomitentia debuisset praecedere absolutionem ς neque aegritudine occupatis , neque positis in persecutionum , ct schisinatum ink statione , neque libellaticis , neque e eteris, de quibus hactenus dictum est, reconciliatio fuisset concessa. . II. Eadem veritas demonstratur censuris in sententiam oppositam latis. Cum enim anno i 4 8. Petrus Oxo mensis scripsisset paenitentes notia. esse ah solvendos. nisi peracta prius poenitentia , Post accuratum examen illum jussu Sixti IU. damnavit Alphon sus Carillus Archiepiscopus
Toletanus, ct Petri scripta igni fuere tradita ut narrat in a. a. q. F. art. io. Bannesius , tametsi in libro Petri Oxo mensis alius quoque aerror, & quidem deterior comprehendebatur, quo assirmabat confissionem Sacramentalem non a Christo , sed ab hominibus fuisse inductam . Eumdem errorem , scilicet, quod ex invariabili natura atque ex Christi insitatione executio satisfact ionis impositae praemittenda sit absolutioni, proscripsit ann. 1644. S. Facultas Parisiensis . Cum
idem error circa annum I 6 2. erupisset in Belais , male Penes omnes
audiit , illumque anno i 69o. confixit Summus Pontifex Alexander VIII. in prostriptione pro p. xvi. XVI i. & XVI II. Oue elliana quoque propositio 8 . qua Novator asseruit modum plenum lumina,
ct earitate esse, si animabus duar tempus portandi eum humisitate , e sentiendi statum peccati, petendi spiritum paenitentia. 9 eoutritionis, ct iseipiendi ad minar satisfaoere justitia Dei antequam recos-cilie πιur ἰ haec , inquam, propositio in Bulla Unigenitur an . ιγ . a Clemente XI. damnata fuit. Id. Idem exemplis plurimis ostendi potest, inter quae principem tenent locum mulieris peccatricis, alterius mulieris adulterae , Zachaei, latronis, alioru m que a Christo statim
178쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. IX. II 3
post conversionem in gratiam receptorum : unde colligimus, olim ab Ecclesia paenitentes in longa gemituum & affictationum exercitatione suisse detentos ad explorandam potius illorum conversionem , de qua non immgrito in tanto rerum discrimine dubitabatur, quam ad expetendum definitum aliquod tempus absolutionis . Deinde in . Orientali Ecclesia , ex quo Nectarius sustulit presbyterum poenitentiarium , continuo poenitentes a culpis abist vehantur, & pro sua conscientia ad communionem accedebant, ut constat ex Historia Soromeni, permultisque S. Ioannis Chrysostomi testimoniis cap. I. produinctis . Simeon quoque Stylita , qui floruit is lo 6. accedentem ad se hominem scelestissimum , qui praeter alia flagitia daemoni immolaverat sacrificium , cum in eo deprehendisset vehementis contritionis indicia, nulla interposita mora absolutione donavit, ut Iestitur apud Bollan dum die et . Maji. Idem faeculo vi i. probasse S. Eligium Noviomensem Episcopum colligitur ex eius homilia II. viii. saeculo non dinferendam absolutionem ad poenitentiam peractam decrevit in Statutis suis cap. 3 I. S. Bonifacius Archiepiscopus Moguntinus. Saeculo I x. in Galliis poenitentes statim post consessionem absolvebantur . ex lana Aurelianensi lib. I. de Instit. Iaicali cap. ro. His ergo , aliisque exemplis , quae legi possunt apud Martenem cit. cap. 6. art. q. Thoma , Milante in propositiones damnatas ab Alcx. VIII. & Fuistentium n
strum Bellelli in Consulatione thesium Queis et Ii, iis additis , quae e XCypriano produximus, apertissime refellitue quidquid in contrarium ex veteri disciplina, aut ex Patrum auctoritate potest exponi. IV., Certissimum denique est : satisfactionem non ad esuriam , sed ad integritatem Sacramenti pertinere , atque ideo ipsam satisfactionem necessariam esse , quoniam etsi culpa a Domino dimittatur, diluenda
tamen remanet temporalis poena , ut docet cap. R. se sis. XIV. Synodus
Τ ridentina . Quare non eadem est ratio de contritione S consessione, ac sit de satisfactione . quamquam cap. I. eiusdem sessionis hi tres nitentis actus dicantur quasi materia sacramentir contritio enim prae mittenda est , nuta est dispositio necessaria ad gratiam obtinendam ἔconfissio item debet praemitti, ouoniam praerequiritur ad actum iudicialem . Sed quantum ad satisfactionem attinet, dummodo poenitens illam implere velit, ac promittat, necessiam non est, ut abselutionem
illa praecedat: sed sussicit si injungatur, atque acceptetur; ideoque juxta diversam Ecclesiae praxim nunc ab lutio post satisfactionem data est, ut Vera, ad Deum con Verso dignosceretur; nunc autem sati se
factioni praemissa , ne contritis & humiliatis, quos Deus non despicit,
Oua apud Curianum, aliosque nonnullas legantar de paee o si
179쪽
quando lapsis in exitu mortis non Concedenda , non evertunt quae Dp riori eapite q. 4. diximus de absolutione eo in essu nemini denegauda , 'e aeeipiastur illorum testimouia de reeonciliatione eanoniea , etiaω de absolutione sacramentali . Quibusdam poenitentiam petentihus denegatam aliquando fuisse absolutionem Ioannes Norinus lib. x. eap. I. Natalis Alex. dissert. . seculi 3. Christianus Lupus in canonem 13. Nicamum , aliique initio hujus capitis commemorati haud obscuris momentis demonstrant. Primum est, quod S. Cyprianus epist. s r. inquit: Pae uitentiam non agentes , nec dolorem delictorum suorum toto
eorde ct manifesta lamentationis Da professisne restantes, prohibendos
omnino eensuimus a spe communicationis paeis, s is infirmitate atque is periculo everint deprecari, quia rotare tuor non delicti paenitentia ,sed mortis urgeotis admonitio eo euit, nee dignus est in morteaeeipere flatium, qzise nou cogitavit epe moriturum. II. Concilium Illiberitanum , quod cclebratum dicitur anno Ios. statuit canone I. eum, qui post fidem baptismi salutaris ad uita aetate ad templum idolola-rrurus accessurit, ct fecerit quod cst crimen capitale , quia est summumscclus , nee in me comaeuuionem accipere. Idem canone a. statuit de Flaminibus , idest , sacerdotibus idolorum , qui gemiπaverint scelera, aeeedente homicidio, vel triplieaverint facinus, e ob aerente moechia. Haud aliter statuit canone 6. de illo , qui ven eis alterum interoeerit: canone . de fideli, si post Duum moechiae, accepta paenitentia denuo fuerit fornicaruset via non e 8. de feminis, quae nulla praecedenteeausa reliqueriret viros suos, er se copulaverit alteris r canone I 2. de parentibus , ct fidelibus aliis , si lenocinium exereuerint, oel proprium,
aut alisuum corpus oesdiderint: canone 6s. de uxore clerici, qua aut metebata fuerit, aut maritum suum morebum a se nou projeeerit, canone 66. de viro , qui ρris nam suam duxerit ia uxorem : canone o. de femina , quae conscio marito sese alteri subjecerit: canone Vi . de sa- pratoribusρuerorum . Vide sis io m. I. Concit. Collect. Labb. pag. 969.& sequentibus. III. Concilium Arelatense an. 3 4. canone 22. idem
definit, quod epist. sa. tradiderat Cyprianus: De bis qui apsataui,
nunquam se ad Delesiam repraesentant, ne quidem paenitentiam agere quaerunt, ct postea infirmitate arrepti petunt eommunionem, placuit eis non dandam communioσem , nisi revaluerint, ct exertur statius dignos paenitentia. IV. Innocentius I. Epistola ad Exuperium cap. a. interrogatus quid de his observari oporteat, qui post baptismum omni tempore incontinentiae voluptatibus dediti, in extremo fine vi- tae suae poenitentiam simul & communionis reconciliationem exposcunt, respondit: De his observatio prior durior, posterior interveniente miserieordia Delisatior es . Nam consuetudo prior renuit, ut eoucede retur poeuitentia, sed tam uio negaretur . Nam eam iliis temporibus
180쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. IX.. Ips
is reeonciliatione securor non revocaret a lusu , ne ala merito eo inmunis est, concessa poeuitentia, ne totum penitus negaretur : ct duriorem remisionem feeit temporis ratio . Sed postquam Dominus noster pacem Deissis suis reddidit, jam terrore depulso communionem dari abeuntibus plaeuis, Er propter Domini miserisordiam quasi viatieum profeeἱaris , 9 ne Novatiani baeretiei nexoviis veniam asperitatem, ct duritiam sequi videamur. Tribuitur ergo eam poenite utia extrema commuinnio , ut homines Bajasinodi, vel in supremis suis paenitentes , miserante Salvatore nostro , a perpetuo exitio vindicentur. His ergo momentis praelaudati viri clarissimi demonstrant denegatam Olim absolutionem iis qui nunquam sani postulaverant poenitentiam , ut constat ex Epistola Cypriani, ex canone 22. S ultimo Arelatensi, atque ex Innocentii I. Rescripto ad Exuperium Tolosanum Episcopum ς eodemque absolutionis heneficio privatos suisse, in quibusdam saltim Ecclesiis , reos scelerum atrociorum , prout constat ex praecitatiς canonibus. I
Nequaquam solvi videntur haec argumenta respondendo Cypriamum , Innocentium, S canones praecitatos accipiendos esse aut de communione Eucharistica, aut de reconciliatione canonica , per quam in fletu & poenitentium classe commorantibus restitii tum sit jus in societatem , congregationemque fidelium , non autem de abs Iutione
sacramentali, ct remissione secreta. Permulti enim Theologi adversus talia responsa validis his ratiocinationibus insurgunt. Principio, inquiunt, hospes omnino est in Ecclesiastica historia, qui ignorat absolutionem sacramentalem datam fuisse solummodo post poenitentiam peractam , atque statim post absolutionem concessam suisse communionem corporis Christi, prout Morinus, Alba spinaeus, Menardus , Martene , . aliique plurimi demonstrarunt, de quibus adisis Carolum Witasse pag. 42s. Venetae edit. Deinde graviora momenta eruuntu ex praecitatis verhis sanctorum Cypriani atque Innocentii .. Nam ille negandam pacem asseruit iis , qui in sola infirmitate cam expostulant, propterea quod non testentur toto corde dolorem densiorum suorum , nec
permovcantur delitii paenitentia ,sed mortis admonitione . At ubi deest dolor , ct poenitentia delicti, non tantum communio Eucharistica , verum etiam sacra menta lis absolutio negari debet. Ad haec Cyprianus illius sursuris homines indignos appellat, qui in morte accipiant Iolatium ,. ideoque censet divino judicio esse relinquendos sine absolutione , quae utique non parvum solamen afferre poterat morituris . I raeterea Innocentius primus duriorem antiquiorum temporum observa ἀtionem descri hcns, ait datam hominibus , de quibus est sermo, ρα- nitentiam , sed negatam communionem : communionem vero paullo
post remisiouem appellat; ideoque paenitentia nomine non inteIligit absolutionem, ut quidam contendunt, sed actionem poesisentia, quam Dissiliaco by Cooste