장음표시 사용
181쪽
r 6 De Theologicis DisciplinIs
si explevissent , neque occupati fuissent morte, ipsam quoque absolutionem proculdubio impetrassent. Neque id redolet haeresim Novatianorum , qui, ut di AimuS tom. Ut t. pag. 494. poenitentiam indice hant , & peccata non relaxabant; nam a Cypriano , aliisque PP. ah solutio nulli post actam paenitentiam denegabatur . Immo ex quo Irin centius assirmet concessam posterioribus temporibus eommunioπem , quam denegabat severior disciplina superioris aetatis, ne Ecclesia sequi videretur asperitatem duritiam Novatianorum , colligitur il tam communionem nihil esse aliud , quam absolutionem sacerdotalem impugnatam a Novatianis . Tollunt denique ambiguitatem omnem postrema verba Innocentii affrmantis jam cum poenitentia tribui tominmunionem, ut poenitenter a perpetuo ex/tio vindicentur. Non enim cum absolutione sacramentali migrantes e corpore subiissent exitium , atque interitum sempiternum. . 'Etsi tamen validissima haae sunt, iudicioque maximorum viro rum probati ssima ἰ nil impedit, quin assirmemus Ordinaria quidem lege absolutionem sacramentalem Olim datam post poenitentiam com ple tam , ut diximuS praecedenti thesi 8. atque ita absolutis concessamitatim communionem corporis Christi ; sed nihilominus aliquando
necessitate urgente datam fuisse absolutionem sacramentalem ante communionem , nec non ante reconciliationem canonicam , ideoque
duplicem absolutionem non esse commentitiam, quin imo priscis etiam saeculis obtinuisse: quod potest momentis sequentibus commonstrari. Primum reconelliatio paenitentiam , cuius sormula in vetustissimis Ritualibus Latinis Graecisque continetur, unde eruditi Theologi nitun
tur eruere sormam absolutionis depreeativam, non videtur recon
ciliatio & absolutio sacramentalis , ut pluribus momentis conjecta ham cap. 7. pro p. I. ideoque obtinuit olim reconciliatio aliqua, & ab solutio canonica distincta a reconciliatione, & absolutione sacramentali . Secundb prmitati canones Illiberitani, dum aiunt scelestissimis quibusdam peccatoribus, neque iv fine dandam esse eommunionem , explicandi sunt seu de communione Eucharistica, seu de societate fidelium , & participatione orationum, atque oblationum Ecclesiae, ut demonstrat Ferdinandus Mendoeta tom. a. Concit. Hisp. pag. 339, R seq. plurimorum aliorum canonum collatione. Atque nisi id dicatur,ne cessum est assirmare Illiberitanos Patres fuisse revera Novatianos , cum nec post poenitentiam gravioribus criminibus concesserint commuuio nem . Quamquam verb Annalium Parens Baronius ad annum S . num Ii9. R Belarminus lib. 2. de Imaginibus cap. 9. ut sol Uant argumen tum , quod adversus cultum sacrarum Imaginum petunt haeretici eκ Illi heritano canone 3 . affirmaverint plura in eo concilio reperiri, qua proph attingant fines Novatiani erroris; ad vindicandum tamen cui
tum illum non opus est sinistro hoc de fide PP. Illiberitanorum judicio;
182쪽
Libri Triesimi quarti Pars altera Cap. IX. 1 7
eum 3 . canon loquatur de imaginibus Dei, & Trinitatis , quae olim .
oeconomiae causa ob cathecumenos , S Gentiles palam pingi non coninsueverunt, sive ob disciplinam arcani, ut censet cap. 6. Schalustrateianus , sive ne rudes crederent adorari a nobis corporeum aliquod numen , ut eo loci non diffitetur CI. Bellar minus ἰ ac praeterea eodem canone prohibeantur tantum Imagines in parietibus depictae, quod fieri potuit, ne exponerentur e thnicorum ludibrio. Baronius insit per ad
annum 3Os. num. 4 . Iudicium pristinum retractavit, scribens de illis Patribus loqui Innocentium in Epist. ad Exuperium, nec aliquem deinbere sanctissimis illis viris notam erroris impingere . Si ergo Eliberini Patres non fuerunt Novatiani, quod & constat ex illorum canone XXIr. in quo Iapsis in haeresim, redeuntibus ad Ecclesiam paenitentiam, recommunioπem concedunt; necessum est, ut nomine eomm uvionis, quam
multis atrociorum scelerum generibus nunquam, nee is e , dandam esse decernunt, aliquam aliam reconciliationem intelligant praeter absolutionem sacramentalem . Tertib ipse Morinus, qui lib. X. cap. I. contendit primis Ecclesiae saeculis in Occidente denegatam fuisse abso Iutionem, si morbo occupati eam primum postulassent, libro v I. cap. 24. S as. loculentissimis testimoniis demonstrat, apud Graecos a mille saltim ducentis annis post confessionem Sc absolutionem peccatorum diu communionem Eucharisticam retardari, imposita interim longa &multiplici poenitentia, eaque completa alteram rursus absolutionem impendi, qua ab Episcopo percepta poenitentes liberum ad sacra mysteria habeant accessum. Nec video cur idem dici non possit de Ecclesia occidentali. & de illa solemni Reconciliatione, quam commemorat Soromenus lib. VII. cap. i 6. & cujus ritum etiamnum exhibet p. I. tit. 3. Pontificale Romanum . Ouarib absolutionem canonicam datam solemni ritu , ct manuum impositione , distinctam ah absolutione sacramentali commonstrat apertissime canon 8. Concilii iv. Carthaginensis celebrati an . 398. in quo legitur : Paenitentes, qui in infirmitate viaticum Euebarisiae areeperint, non se eredant absolutor sine manus impositione ,ssupra vixerint. Hoc enim in canone absolutio permanus impositio sem collata non est sacramentalis, S quae proculdubio
praecedere debet Uiaticum Eucharisticum . Eadem duplicis absolutionis distinctio traditur in tertio canone primi Concilii Arauxicani celebratian. 4 I. Vide Tournelium q. 9. art. a. Quin id in cap. Presister si fornicationem , dist. 82. num. s. statuitur ex auctoritate S vestri quam tamen nescio ubi expressam invenire possimus ut sacerdos in sornicationis crimen lapsus deeem annis poenitentiae insistat; S nihilominus ei permittitur , ut fulto primo avno , er dimidio eorporis er sanguinis
Domini, ne indureseat, partieeps fiat. Sacerdos ergo ille nondum paenitentiae cursu peracto, pacem S reconciliationem obtinuit, alio inqui non fuisset particeps Eucharistiae, Sex id in cap. De viro nefando
183쪽
i 3 De Τheologicis Disciplinis
NI r. q. a. quod a Gratiano tribuitur Nicolao I. sed constat ex veteri collectione canonum eme vetustius , eis , quibus indicitur paenitentia septem an ram, permittitur ut quarto anno communioni restituanis tur, suscipiantque eorpus sanguinem Domini. Similia occurrunt in s. 6. Se 8. canone Concilii Ancyrani celebrati an . 3 i . sub Sylvestro runde Sylvius q. XVI Il. 3. p. art. I. colligit, quod licet non impeudeis
retur paenitentibur, de quibus ibisermo est , plena publiea absolutio, qua publice reciperentur ad comis nionem , oblationem , ct eou. εersationem Melium, dabatur tameου Deramentalis absio Iulio , ut possent commuvieare. Atque hac sententia utitur vir doctissimus ad op- pu nandum errorem Petri Oxomensis, a nobis itidem refutatum superiori thesi v I I.
Si quis ergo ad explicanda testimonia initio producta , quibus as
teritur denegatam se isse communionem non petentibus poenitentiam priusquam gravi morbo occuparentur , uti voluerit praesidio duplicis communionis hactenus explicatae et assirmare poterit antiquos Ecclesiae Patres revera negasse illis eam reconciliationem , qua jus tribuitur iasocietatem fidelium , atque ad aliorum terrorem illos hoc pacis solatio privasse; tametsi restituta Ecclesiae pace data fuerit, ut inquit Innocentius, cum paenitentia communio. Quamquam autem sacramentalem absolutionem nemini Patres illi in exitu denegarent; iure t men de eorum salute timebant, qui nunquam sani poenitentiam egis sent, quoniam poenitentia tam sera solet esse ut plurimum infructuosa.
Aiebat propterea Augustinus serm. 397. alias hom. 4r. eX L. Si qzis positus in ultima neesitate aegritudinis suae, voluerit aecipere poesiarentiam , ct aeeipit, θ' mox reconelitatur , ela hine vadit; fateor το- bis non illi negamus quod petit, sed non praesumimus quia bene bine exit. Non praesumo, non vos fallo , non praesumo . Fidelis bene vivens securus hinc exit: haptizatus ad horam jecurus bine exis: Mevs ραπiuntiam π reconciliatus eam sanus est, ct postea bene vivens , secum rus hine exit: agens paenitentiam ad ultimum 9 reeoueiliatur, si δε- rarus binc exit, ego non jumseearas . Unde se rus sum dico, ct doscuritatem; unde non sum se rus, paenitentiam dare possum, secari
tatem dare nou possum. Ut redeat modo unde discessit oratio; Cyprianus, Innocentius, Et quotquot asserunt negatam olim reconciliationem iis , qui tantii min eXtremo vitae poenitentiam exposcunt, aut non loquuntur de absolutione sacramentali: aut loquuntur de severitate disciplinae, quam transactis persecutionum procellis relaxare opus erat. Inde ergo inferri non potest, quod hujusmodi poenitentes nequeant absolvi, Pro ut
184쪽
Libri Trigesimi quarti pars aItera Cap. X. 17sCAPUT X.
Impugnantur quae haeretici tradunt de postrema Parnisnuiae parte , nimirum, fatis stione .
XVI. Uoniam nonnulla ad satisfactionem spectantia capite praeceis denti attiuimus ἰ congruum est, ut persequamur reliqua , stylumque ad oppugnanda haeretica dogmata convertamus . Itaques lifatiionis nomine intelligimus compensationem illam , qua homo pro peccatis commissis Deo aliquid persolvit, sive solutionem poenae temporalis indietae a iudice spirituali ad satisfaciendum exercitatione honorum operum , ct corporis , animique amictationibus injuriae Deo per peccatum illatae. Hanc satissamonem post Audianos, de quibus Theodoretus lib. IV. haereticarum fabularum , ct Manichaeos quosdam, qui amplectentibus sectam suam cuiuslibet criminis quoad culpam, Scquoad poenam, rela Xationem pollicebantur , negaverunt posteriorum temporum haeretici, Luthcrus art. s. & serm. de Poenitentia , Melanchthon in locis Commun. & in Apologia Consess. Augustante art. ita Kemnitius a. p. Examinis, Calvinus lib. I. Instit. cap. 4. n. 2s. Datis Iaeus in opere de hac materia conscripto, aliique passim. Cum enim Novatores sentiant firmissima in Christum fiducia noxam omnem , Scomne poenae debitum remitti, proptereaquod Christus pro omnibus cumulate, & pleni s sme satisfecerit, negentque in sacerdote omnem aliam potestatem , praeter eam , quae sita est in ministerio annuntiationis atque concionis , ex alio autem capite negare non possint certum paenitentiae spatium constitutum suisse veterum canonum auctoritate , divinamque scripturam praestribere impiis ieiunia , elemost nas, seudiuique dignos poenitentiae ἰ coguntur necessaria consecutione astarina in re, justificatis per Christum nullam poenam diluendam esse, S nullam a sacerdote esse imponendam , satisfactiones autem canonicas , olim praescriptas, non fuisse ordinatas ad compensationem aliquam Deo red dendam , sed ad publicum emendationis testimonium exhibendum Eccletiae , atque bona opera paenitentium prodesse tantummodo ad mitigandas praesentis vitae calamitates, ct ideo legi Isaiae s8. Frange Uarienti, ere. er requiem tibi dabit Domisas sempiternam . Quare ut apinreat quantum a veritate Novatores exorbi tene, primo demonstrandum est remanere , dimissa etiam culpa, poenam aliquam eluendam ἰtum posse ac debere sacerdotem pro hac poena congruam aliquam satisfactionem imponere paenitenti ; deinde potius respectu Dei, quam respectu Ecclesiae satisfactionem ipsam injungi: ac demum implendam non esse eo tantum fine ut allevemur ab hujus vitae incommodis Scaerumn7s, verum etiam, ac principaliter ut Pro injuriis, quas Deo in thlimus , ei aliquid rependamus. Z a PROP. I. Digitigod by Corale
185쪽
18o De Theologicis Disciplinis
PRop.I. PIerumque dimissa culpa temporales menae remanent luendae. Demonstratur primo ex sacris litteris. Protoparenti enim Adamo remissum fuit primae transgressionis peccatum, ut ex libro Sapientiae cap. io. atque ex traditione Patrum Ostendimus lib. x M. cap. i . &nihilominus cum tota posteritate aerumnis, miseriisque in poenam sceis Ieris , non ad exercitium tantum virtutis, ut inquiunt haeretici, subjectus fuit, prout constat ex cap. 3. Genes. i . Quia audisti vorem uxoris suae , ct eρ medim de signo , ex quo praceperam tibi ne eomederes, cte. Exodi item xxxi I. I 4. legimuS Dominum intercedente Moyse placa tum fuisse super populum lsrael, qui vitulum aureum in deserto conis faverat, ct nihilominus versu 34. ait Dominus ipse: Ego autem itidie altionis visitabo ct ιοe peecatum eorum. In libro etiam Num. cap. x M. Maria soror Moysis pro qua frater deprecatus est Deum , iussa est vers. is . abesses tem diebus extra castra, ut rubore suffunderetur quod eidem Moysi detraxisset propter uxorem ejus Aethiopissam. Et cap. xiv. eiusdem libri testatur Deus se dimisisse culpam populo ob
murmuranti, S tamen ait, neminem eorum qui Deum tentaverunt, Palaestinae terra in visurum fore , oinniumque cadaνera in solitudine terrae mandanda, Caleb tantum & Iosue exceptis. In eodein libro Numerorum cap. XX. 24. etiam Aaron , quem licet humani aliquid passum , scimus tamen fuisse Deo acceptissi inum , mortuus dicio tur in supercilio montis Hor, eo quod ineredatur fuerit ad aquas eos tradictionis : quod Moysi pariter accidisse demortuo, jubente Domino , in terra Moab, constat ex cap. ult. Deuter. versu 4. Davidi quoque peccatum suum confitenti inquit Nathan a. Regum x M. ι 3. I A. Dominas transtulit peccatum tuam ἰ nos morieris. Verumtameu quo.
oriam blasphemare feripi inimitas Domini , ρropter verbum hoe Mius ,
qui natus est tibi, morte morietur. Quod utique magnam poena uia fuisse Davidi filiorum suorum amantissimo insertur ex iis, quae ibidem leguntur, necnon ex acerbitate doloris, quem in morte Absalomnis,ae Adoniae expertus suit. Sed adeat, qui plura Scripturarum testim nia desiderat, Bellarminum lib. I v. de Poenit. cap. a. Estium in IV. dist. 17. q. 7. Le-Droint. q. 6. cap. I. Secundb probatur auctoritate Patrum , ac praesertim S. P. Augustini, qui in Psalmum so. num. is. inquit: eriliquaudo Deus euἰ
Unsscit instituro faeculo , eorripit eum de ρeeeuto in isto Deulo . Namo' ipsi David, etii ditium jam fuerat per Prophetam, Dimissum es ρeecatum tuum, evenerunt quaedam qua minatus erat Deus yropter ipsum peccatum. Tract. ret . in Ioannem num. s. Cogitur homo tolerare
etiam remissa preeatis, quamvis ut i, eam veniret miseriam primum fuerit eausa peeeatum productior est enim paena quam cu0a , se sta
vo putaretuν eulpa , si eum illa miretur 9 parea: ae per boc vel ad δε- monstratiosem debita miseria, pel ad emendationem labilis vita, veIas
186쪽
Libri Τrigesimi quarti pars altera Cap.X. I 8x
ad exereitationem neeessaria patientia , temporaliter hominem detinet poena, etiam quem jam ad damnationem sempiternam reum non detinet eu*a. Idem S. Pater lib. xx I l. contra Faustum cap. 6 . haec de Davide seripsit: Quid enim aliud quam eoriar ejus pro σδε eeruebat Spiritus Dei, quando eorreptas ster Prophetam dixit. Reeeavi; eostinuoque ad Boe usum verbum audire meruit, quod aeceperit veniam quais
rem . nisi ad se iteruam salutem Z Neque enim praetermissa est is illo feeundum Dei eomminatio Oem patelli ρaterni dise0lisa , ut er eouis fessus tu aeternum liberaretur, ct ossictus temporaliter probaretur.
Paullo infra: Cum temporalibus emendatiouibus verberaretur, videia
fiat erea se 9 masere veσiam , ct σορο σαώei dissipIiuam . Simili auinvenies apud Ambrosium in Psal. 37. Chrysostomum hom. 4' in Epist.2. ad Corinth. Fulgentium lib. I. de Remiss. peccat. cap. I a. Gregorium Magnum lib. I x. Moralium I . num. I . &c. Ex quibus constat sapientissime Tridentinos Patres sest. XIV. cap. 8. declarasse falsum omnino esse, ct a verbo Dei alienam, mistam a Domino susquam reis mitti , quis universa etiam ραπώ coudouetur ζ Sc veri sti me eosdem Patres affrmasse , quod perspicuo ct HIustria is saeris litteris exempla
reperiuntur, quibus praur divinam traditionem his error quammonia festissime revincitur. Prob. I. ratione : Certissimum est in Deo summam esse cIemen tiam a rectissima iustitia indistinctam , propter quam amandus simul est, ac timendus. At quemadmodum summa clementia postulat, ut quisquis peccatum intimo corde detestatur , Ueniam obtineat, quia alias non misericors pater, sed iudex inexorabilis esset Deus; ita exigit justitia , ut qui peccarunt, severitate aliqua puniantur, ne facilitas veniae tribuat ipsis dilinquentibus ineentivum et quia alias impii nullo metu perculsi , & nulla subeundae poenae necessitate coacti,
fierent in scelera procliviores. Insinuant hane rationem praecitato Ioeo Tridentini Patres his verbis : Et divisam elementiam deeet, ne Da nobis obseque ulla satisfactione peceata dimittantur, ut OceasP-xe aerepta, peceata leviora putantes , veluti injuria er eoutum
sis, Spiritui sancto in graviora labamur , thesaurizantes nobis iram in die irae . Proeuldubio enim magnostere a peccato revorant, or quos frano quodam coercent hae satisfastoriae paeua, cautioresque dr vigι- tantiores in futurum paenitenter efflatant. opponunt haeretici: Duo in sacris litteris commemorantur genera supplicioruin ς unum, quod infligitur impiis S Dei inimicis , de
quo poenarum genere ait David , Domine, ne in furore tuo arguas me,& alibi, Effunde iram tuam ingemes , qua te non noverunt: aliud suppliciorum genus est, quo Deus exercet amicos suos, non ut de illis ulciscatur semetipsum, sed ut eos tanquam piissimus pater admoneat a
iuxta illud i Castigant castigavis mo Dominati er reorai nos tradidu
187쪽
vie, & xlio In loeo, Deus quot diligis, ea sistat. Ad primum genu, spectant supplicia vindictae, & ad contumaces, non ad poeni.
tentes haec attinent: ad genus autem alterum pertinent admonitiones paternae, quae etiam innocentes, ct nullo peccato inquinatos respiciunt. Scripturae igitur, quaecunque afferri possunt, aut de suppliciis primi generis, aut de suppliciis alterius generis loquuntur. Si de illis ς supponunt peccandi pervicaciam , non remissionem delicti est de his autem, non sunt punitiones alicujus peccati; ideoque nullum scripturarum divinarum exemplum demonstrat remissi culpa
manere poenam . II. Assirmant scripturae , post conversionem impiorum omnium iniquitatum illorum Deum oblivisci, peccatum lapsis ulterius non imputari, nihil in iis remanere damnationis. Egechi eis Iis enim xv I II. gr. hare: habentur : Si autem impius exerit paenitentiam ab omnibus pereatis suis, g α operatus es, vita vivet O non
Morietur : omulum iniquitatum ejus, quaI operatus es, non recor dabor. In Ps. xxx i. a. Beatus vir, cui non imputavit Dominus peeis
eatum . Et ad Rom. vi II. I. Nibit damnationis est iis , quisunt iuoristo Iesu. Si autem deleta culpa maneret poena luenda, Deus nequaquam oblitus seret praeteritorum scelerum , sed haec imputaret ad punitionem atque vindictam , atque ii, qui in Christo Iesu reconciliati sunt, condemnatione aliqua premerentur . Remissis itaque culpis nulla poena remanet eluenda. III. S. P. Angustinus lib. I i. de Peccatorum meritis cap. 34. num. s4. sermonem instituens de poenis , quibus assicimur propter Originale peccatum e Respondemus, inquit,
ante remissionem esse illa supplicia peccatoram, post remissionem autem
certamina, exerestationesque iustorum : & proximo num . s6. idem amrmans de Davide ait, remissionem illam peceatifactum , Ue homo a percipienda vita Impediretur ater ς subsecutum vero illias remm nationis essectam , ut pietas homiuis in ilia humilitate exereeretur, atque probaretur . Consentiunt Augustino alii Patres, ac praesertimis Chrysostomus, qui hom. 28. in Epist. I. ad Corinth. exponen S ea
verba , Ruod si nos ipsos dijudiearemus, nou utique iudicaremur , inquit: Non dixit, si eastigaremus nos tuos, se puniremus, sed δε- um si vellemus a noscere peccata , si nos tuos eoudemNare , si de dile-H, is ferre furentiam , liberti remae ab eo, quod oe his , ct tute est,
supplicio. IV. Sublata causa removeri debet efiectus; at poena culpae consectarium est: igitur culpa remissa debet quaelibet paena amoveri. Resp. ad I. exactam non esse divisionem suppliciorum a CalvinoeXcogitatam , nam praeter ea , quibus assiciuntur homines scelestissimi, S ea , quibus etiam probi, honestique erudiuntur, c quaeia men aut supplicia non sunt appellanda , aut quotidianis culpis , qu bus etiam honi obnoxii sunt, rependuntur dantur supplicia, quae propter peccata jam dimissa perferri debent ad demonstrationem. - dy c oste
188쪽
Libri Trigesimi quarti Pars altera Cap. X. I 83,
debitae miseriae, O ad emendationem labilis vita, ut loquitur Augu stinus . Huius generis suisse supplicia , quae paullo supra ex scripturis
commemoravimus, aperte constat, cum illata dicantur propter peccais tum , eoque dimisso aliquando perseveraverint. Id recte intellexi e sanctus David, qui sentiens prieteritorum criminum pondus , cinere, jejunio, lacrymis volebat Deo satisfacere, ut alias poenas peccatis debitas niteretur avertere, quod in Panegyrico de Celso puero S.Paulinus animadvertens helle cecinit: Pereatum lutere iuvat, eontraΠaque eulpis
Vulnera profusis fletibus abluere . Qualibus ille suum stratum omni nodie rkabat Multa gemens David, eorde potens Buωili. Si einerem Rex ille Deo diuertas edebat, Et Da wifiebat poeula eum Derdimis;
Ηaec Paulinus pag. sa8. edit. Plantinianae . Ad a. haec sit responsio : Principio Ezechiel haud obscure paenitentiam atque fatisfactionem co loci commendat; inquit enim, Si autem impius exerit paenisentiam, ct eustodierit universa praeepta
mea, ct Deerit judisium , ct justitiam, vita vitet, ct nos morietur;
scilicet, ut interpretatur Hieronymus tom. g. pag. 826. Si postea egeris paenitentiais , cr ad meliora conversus pristina peceata deleverit , non judicetur vetustate precati, sed tu metim fuseipiatur gregem iisnovatione virtutis, see. Deinde ea verba , Si Deerit judietam 9 ju- sitiam, hunc reddunt sensum , si in se punierit admissa, & Deo satisfecerit onoribus misericordiar; unde Greci legunt: ἰάν πων δοι- σύ , lain, si fecerit aquitatem θ' misericordiam . Ac tandem quzm admodum verba illa, Vita vivet, ct non morietur, fgnificant vi tam spiritalem, & Iiberationem a morte perpetua ς ita postrem somnium iniquitatum ejus non reeordabor, commonstrant peccata Post condonationem non posse impium in sempiteri. am mortem dejicere, S temporarias poenas , quibus multatur, modo in justitia perseveret, nullum ei nocumentum , sed maximam potius utilitatem fore allaturas. Quod objicitur ex Ps. 3 i. nullius est momenti, quoniam non est parvum divinae largitatis beneficium si peccatum ita dimittatur, ut ulterius dignum non reputetur aeterna poena, etiamsi luenda sit poena aliqua temporalis . Uerba item Apost. ad Rom. v m. nihil urgent: nam significant in renatis per sacramentum baptismatis nullum reis manere culpae reatum; concupiscentiam autem vel fomitem, quae manent in baptizatis, relinqui ad agonem, nec posse nocere non consentientibus; ut docet sessione v. Synodus Tridentina, tradidit
Auzustinus lib. I. ad Bonifac. cap. io, R nos pariter studuimu1 zXDiuiti reo by Corale
189쪽
plieare lib. v I. cap. 18. & libro X . cap. s. Ceterum si post pee catum originale remissum etiam baptizati hujus vitae miseriis, &morti corporis subjiciuntur, quae utique ex prima transgressiona venerunt; quanto magis ycenae exigendα sunt ab iis, qui, ut aieTridentinum sese. x lv. cap. 8. semet a peccati, dr daemouis Ieroitat
liberati , ct aeeepto Spiritus Ducti dono scienter templum Dei visure , di Spiritum sanctum eontristare non formidaverint Z Igitur Apostolusdam sationIs nomine intelligit debitum aeternae mortis, a qua liberat lex spiritus vitae in Chri)to Pesu, quemadmodum mortem aeternam proculdubio intellexit cap. iii. eiusdem Epistolae verssi 8. ubi ait, Σαο-ram damnatio jusa esl nec non cap. X lii. a. ubi de iis, qui resistunt Dei ordinationi, inquit, I sibi damnationem aequirunt . Qua in re autem satisfactiones non imponantur pro peccato originali, sicut imponuntur pro actualibus , dicam infra . Tertium sic diluitur et Augustinus eatenus assirmat mortem Raalamitates, quae inflictae sunt propter peccatum, & rationem ha hent supplicii, post. culpae remissionem fieri certamina ct exercitamenta virtutis, quatenus etiam quae merito patimur , deservi re pos-- sunt ad exercendam humilitatem, ad praeteritorum scelerum casti. Mationem, ad gratiae incrementum , atque ad novae vitae custodiam. Chrysostomus autem ei lato in loco scribit homines spontanea castiga intione posse eVadere temporales ac sempiternas punitiones , quae ipsis inseruntur invitis; poenas tamen hujus saeculi magis esse admonition3saxam eondemnationis, ct magis eurationis quam punisiou s, quia Deus bis paenas exigens, ubi supplietum est temporale, vult nos a sem- Piternis me nis eruere . vide edit. Commel. pag. s o. Haec utique, ac similia Patrum documenta probant, non evertunt Poenas tempora 1 es, & satisfactiones praeteritarum culparum: quod idem Calvinus citato cap. 4. g. 38. consellas est, audacter & inverecunde pronuntians , Veteres hae M parte Iapses esse, aut nimis sinere ct dure Deatos . Ad ultimum dieo subIata eausa removeri effectum cum illa mincessario connexum, at non effectum quemcunque; sicuti deleto per
sacramentum regenerationis originali peccato, deletur etiam chir graphum damnationis; remanent tamen mors corporis , S mlluria. rum humanarum illuvies . .
PROP. II. Potest, ac debet Sacerdos consessis poenas fatisfaciorias injungere Christus enim, quemadmodum in hae dissertatione non semel ex eap. I 8. Matthaei, ct zo. Ioannis demonstratu in est, sacerdotibus no a solum ad solvendum, verum etiam ad ligandum concessit claves , seu potestatem judiciariam . Sicut ergo utuntur potestate solvendi duata. absolutionem impendunt, ita aequum est utantur potestate ligandi pse
narum vincula injiciendo. Tradunt hoc argumentum Tridentini Theo
190쪽
Libri Τtigesimi quarti Pars altera Cap.X. I 8 s
logi ac Patres praelaudato cap. 8. dum aiunt: Gaves Deerritum non ad solvendum dantaxat, sed O ad ligandum cone as etiam antiqui Patres s eredant δευπt, cte. Haec Patrum fides ac doctrina demonstratur primo auctoritate canonum: nam in Concilio Carthaginensi m. an. 424. cap. I. legitur, Forsitentibus seeundum disserenistiam pereatorum , Disopi arbitrio paeσitentia tempora deeernentiar ;& in Synodo Laodicensi an. 363. His, qui iversorum pereatorum lapsus incurrunt, ct oratione, eonfessone , ae paeniιentia malorum βο-ram persetiam eonversiouem demonstrant, pro qualitate pereati poenia tentiae tempus attribuendum es, ere. Hos aliosque canones vide apud Gratianum , xXvI. q. 7. Rursus demonstratur sententiis praestantissimorum Ecclesiae Patrum; nam S. Basilius in Regulis brevioribus interrogat. io 6. & I94. ait: Pro qualitate delicii tempus paenitentiae impeσ-
datur ; hoe sit in judisio positum eorum, qui praefant, vel quavio tem
pore , vel quali modo paenitere debeaut qui delinquunt. Tribuuntur eadem q. 7. haec duo capita, Pro qualitate, &, me sit, a Collectore canonum octavae Synodo. Ex ejusdem S. Basilii epistola ad Amphilochium cap. 7. S ex Alcvino de Divinis ossiciis cap. ig. compactum est C. Mensuram , de Poenit. dist. I. a Gratiano adscriptum S. Hieronymo, ubi legitur: Mensuram autem remporis in ageno paenitentia ideirco non satis aperte prolant eanoves pro unoquosae erimise, ut de singulis dieant qualiter unamδαο se emen andum sit , sd maris in arbitrio Saeerritis intelligentis relinquendam statuane. S. P. Augustinus Ench. cap. 6s. num. I7. scribit: Verum quia plerusque Aser alterius eorris Oeeultus es alteri, uelae in aliorum notitiam per verba, veι quaecunque alia signa proeedit: eam fit eoram illo, eui dieitur, Ge auitas meas a te non es abseοvditas: recte constituantur ab iis, qui
Ecclesiis praefant tempora paenitentiae, ut fiat satis etiam Eeelsa , in
qua remittuntur ipsa peccata . Sermone etiam 39. De Sanctis qui ta-inen supposititius videtur, & fetus potius Caesarii, rejectus proinde in
Appendicem tom. v. num. 2S. haec habentur: Cossessionem quaera mus puro eorde, θ' paeuisentiam datam a Saeerdotibus perficiamus .
Vide etiam Gennadii librum de Eccl. dogm. olim Augustino ad tribuo tum , cap. sῖ. Item S. Leo I. in Epist. ad Nicetam Aquil ejensem Episcopum 79. nunc I 29. cap. 6. ait: Tempora paenitudinis , habita moderatione , consituenda sunt tuo iudicio, prout eonversorum animor prospexeris esse devotas, Extat cap. Tempora, XXVI. q. . num. 2. Demonstratur postremo loco ratione: ac primum , quoniam non , omnis poena, nec omnis dolor vere paenitentia appellatur οῦ paeuitestia enim est quaedam dolentis vindicta , puniens iu se quod dolet eom mirae, prout inquit Alictor libri de vera & false me ait. inter Augustini opera . Vindictae autem ac punitiones peccatorum , etsi sponte, Saequo animo tolerandae, ab iis statuendae siunt , qufbus demandata