장음표시 사용
211쪽
Gladus PoeaIa en in quanda instituti fuerit .
et os De Theologicis Diseiplinis
versus sanctum Cornelium evectum ad Petri sedem anno as r. scia poδtius aso. perniciosissimuri schisma conflavit. Atque horum opera cru pit Novatiana haeresis, cujus initia anno as l. consignarunt Ualesius S Pear Bnius , post ordinationem vero Cornelii Tille montius & alii constituerunt. Verum quia etiam Fabianus Nowatianum separavit de Ecclesia, ut legimus in Catalogo Liberiano , ac Fabianus martyrio coronatus est dic ao. Ianuarii Decio II. R Grato ct Cong. anno P. aso.
ut Eminentissimus Norisius scripsit prope finem dissert. 3. de Epochis
Syromacedonum , confirmavitque Franciscus Blanchinus in Notis Chronologicis ad Anastasium tom. a. pag. I 88. non solum ante ordinationem Cornelii, verum etiam paullo ante annum a s i. statuendum puto nefariae haereseos initium . Ouod ergo S. Pacianus in praecitata
Epist. scripserit, Novatianum in schisma impulsum suisse ex eoneepta in Cornelii episeopatum invidia , id non de haeresis primordio, S de
occulta Novati, aut Novatiani machinatione , sed de aperta scisione Ecelesiae, & de schisnate intruso , accipiendum esse arbitramur. Eo itaque temporis cum Novatiani ac Montanistae, ut majorem ad se fidelium partem affectato disciplinae et elo pertraherent, in vulgus spargerent Ecclesias adeo esse contaminatas , ut cunctis etiam sacrilego idolorum cultu pollutis , necnon atrocioribus criminibus inquinatis paκ redderetur; saluberrime institutum est, ut nec spes communionis Spacis lapsis denegaretur, nec absque certa, & ab Ecclesiis perspecta ac probata emendatione reciperentur, ut supra ex Epistolis Romani
Cleri, S Cypriani demonstratum est: quorum primum spectans ad
spem communionis necessarium erat ad Novatianum dogma refellendum atque extirpandum ς alterum vero attinens ad poenitentiam diu turniorem , erat ad haereticorum accusationes repellendas, necnon ad continendos catholicos , ne furente Deciana persecutione praetextu facilioris indulgentiae fidein desererent, congruum maxime, atque Op
Grassante itaque Novatiana haeres institutas fuisse quatuor poeni- nitentium stationes inde facile demonstratur, quod nullum istarum apud praecedentium temporum scriptores extet vestigium, & apud eos, qui floruerunt aevo proximiori, habeantur de illis testimonia splendida S luculenta. Gregorius enim Neocaesareae in Ponto Episcopus cognomento Thauma turgus, auditor Origenis , ct qui interfuit Antio- Cheno Concilio contra Paulum Samosatenum an . 264. & caelum petiit anno proximo Gallieni i I. in Epistola Canonica tom. I.Conci l .pag.842. canone X l.& ultimo describit quatuor Poenitentium Gradus, ut a nobis commemorati sunt praecedenti volumine pag. 7. Sc paullo post iterum recensebuntur, Fletum, nempe , Audientiam , Subbationem er Gπ-
212쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. XIII. IOZ
Eosdem Poenitentiae gradus enumerat apud Morinum lib. VI. cap. I. num. 4. Ioannes Antistes Caenobii Rayti uni in Scholiis ad Scalamia v. Ioannis Climaci, cujus verba producam infra. Fuit autem uterque Ioanne S aetate syncronus, ut constat ex unius ad alterum Epistolis , quae operibus Climaci praemittuntur in Isagoge Raderiana . Ioanne SVoro Sinaita , seu Climacta : floruit juxta Trithemium circa tempora Constantini: quamquam vereor, ne Trithemius lapsius sit plurium an norum intervallo , S Climaeus nonnisi sexto seculo, aut septimo vixerit , ut de Script . Eccl. ad annum s6o. suspicatus est Bellar minus. Synodus etiam Ancyrana , quae celebrata dicitur anno I t . sepe laudat Poenitentia: -μυαίνους huc, definitor gradas , ac singillatim canone 4. S s. ferum, Audientiam , ct Suburationem: canone etiam 2 - dan tibus operam vaticiniis praesicribit ,VIa Ira Haσωκ, annos trer sub strat ovis: quod utique argumento est . gradus illos fiuisse antea in
Ecclesia institutos . Ac denique S. Basilius , qui ad Superos evolavit Kalendis Ianuarii anno a 8. non semel in Epistola ad Amphilochium
per quatuor hos gradus Peccatores traducendos esse decernit , cano ne praeiertim 7s. tom. a. pag. . ubi inquit, ei, qui sororem com presserit, triennio sendum esse ante Oratorii fores , postea alio trien nio accedendum ad audiemiam , ac dandam deinde tribus aliis annis
substractovem , & denique postquam dignos poenitentiae Ductus Ostenderit , decimo anno ad fidelium orationes admita illic ei duobus annis subsistendum et quibus verbis recensiti quatuor gradus apertissime di .stinguuntur. Habes ergo ante Basilii tempora eorumdem graduum institutionem. Quando autem in Ecclesia Orientali desierint, incertum omnino est . Quidam enim sublatos putant quarto taculo ob celebre Nuctarii factum , a quo amotum presbyterum paenitentiarium diXimus cap. I.. Verum , ut ibi animadvertimus , inde nequit inferri canonicam pinnitentiam pro omnibus omnino, etiam scelestissimis RPeccatoribus suisse abrogatam . aut Episcopos sibimet jus abstulisse illam quandoquct imponendi. Et revera Synodus Trullanaan. 692. canone 87. de maritis uxorem Iegitimam repudiantibus, Rducentibus aliam , inquit: Patribus enim nostris statutum est, uoqui Iunt ejusmodi, annum defleant, biensio audiant , trieuuio sub
haiaeuntur . Praecitatus quoque Ioannes Ahbas Raytu, cujus Scholia in S. Ioannis Climacem extant volum. x. Bibl. Patrum , pag. s 1 3, ait Sunt vero Poenitentiam quinque loeit Loeus plorantium , cum porsi tens stur extra ambitam Getesiae , ct proeidens eam fletu ab impedieπ- ribus postulat orationem , ante ipsorum pedes prostratus et Loeus qui di eitur eAudientium aute portas quae Sasilica dieantur , ad audieMumincium: Subsequestratio, quae est patio Gelsae intra ambitum G
ςθ c in posteriore parte iambonis; unde er qui ibi es in Exel
213쪽
A quo , di queamodo Fcenite . tia publiea linis poneretra
mariose, quae sit ad egress,s, ela ipse eam eis egreditur Conmoriam ibique statuitur: Statio ιενο etim Melibus fit partisipatis vivifiei Panis , ct eommunieatio er libatio Callair Domini. Ouare errant, qui cum Τournelio pag. 276. Prael est. de Poenit. putant a tempore Nectarii in orientalium Ecclesiis cessasse Fletum, inadientiam, ct Substra
tionem, perseverante tantummodo Conmentia . Immo ακροωμμοι, ἄνοσοάαπου , idest , udientes , S Adlaeomantes , memorantur quoque ab altero Climaci Scholiaste ad Gradum x M. num. I. quem
Radcrus crodidit Eliam Cretensem , qui vixit sub Christi annum 87. S septimae Generali Synodo interfuit. In occidentali autem Ecclesia aliquanto serius poenitentiae gradus cceperunt antiquari, ita ut te tius gradus, idest, substratio vix deinceps in Epistolis Romanorum Pontificum, & decretis Conciliorum commemoretur, propterea quod eum paucissimi essent Catechumeni, coeperunt praetermitti preces, Rcaeremoniae, quae super substratos perficiebantur: ae subinde inducta paullatim coniuetudine, ut loco poenitentiae canonicae imponerentur peregrinationes, monasteriorum custodiae, certus ieiuniorum nume rus , ct eleemosynarum distributiones, aliaque pietatis opera , de quibus agunt Poenitentiale Theodori, meret a Ivonis, & Burchardi, ceterique huius generis libri; publieae paenitentiae regula in desuetudinem abiit, Si quasi extincta est: quamvis sine quatuor illorum graduum solemnitate etiamnum in Pontificali Romano cum ritu canonicae
reconciliationis inveniatur deseripta , atque, si id exigat fidelium aedificatio, sit adhue paenitentibus injungenda. I v. Ab Episcopis tempus publieae poenitentiae suisse definitum liquet
ex ea ne Io. Concilii Africani an . 424. ex Regulis brevioribus Bautii editis anno I i. atque ex epistola S. Leonis I. ad Nicetam conscripta an. 4s8. quae habentur in Deereto , xxv r. q. 7. capp. Poenitent bus smo sis in judicis. & Tempore paenitudinis, produsiis supra . Ne Per Antistitum aliqui livore odii excaecarentur, in publicis criminibusMi judicandis, taxandisque poenis, Coepiscoporum consilio utebantur s& interdum pronuntiabant iudicium adstante fidelium plebe, modum se gesisse S. Cornelium Romanum Pontificem, S sanctum Uyprianum Carthaginensium Episeopum , constat ex huJus epistollS I 4. Ssa. Eamdem consuetudinem viguisse posterioribus saeculis demonstrat doctus Morinus lib. v. cap. is. ex undecimo canone Concilii O letani II. an. 67s. S libro vi I. cap. 3. ex capitulis Hincmari Remeniis,
ct Herardi Turonens s Archiepiscopi. Cum itaque juxta Episcopale iudicium aliquis publicam paenitentiam accipiebat, conspersu S cInere& sacco indutus sistebat sese ante Ecclesiae Praesulem spectante Cero s& univeri populo adstante, quod communiori consuetudine uenas
in capite Iejunii, idest seria i v. post Dominicam QuinquagesimN. Hinc
214쪽
Libri Trigesimi quarti pars altera Cap. XIII. uos
in libris Liturgicis hahetur ea die et ordo ad dandam paenitentiam, aut, Expulpo publice paenitentium, ut legitur in Sacramentario Gregorii, & iq Pontificali Romano. De ciliciis poenitentium habetur ca- non is. Concilii Agathensis an . so6. Pornitentes tempore, quo poenio ent ἰam petant, impositisnem manuum, er eisietum fuer eaput, sisus ubique eonstitutum es, consequantur , Sc in antiquis Pontificalibus , atque in Poenitentiali Theodori cap. X . In capite aeuadragesimae omnes paenitentes, qui publieam suscipiunt , aut susceperunt paenites-eiam , ante fores Eeclesie se repraesentent Episcopo eivitatis, facto ἐκ-duti , nudis pedibus , vultibus in terram demissis , reor se esse ipso ba-oitu , cla vultu protestantes. Atque hi duo canones laudantur etiam distinctione quinquagesima a Gratiano . Spectant insuper ad habitum
poenitentium quae Edmundus Marte ne lib. I. de Antiq. rit. Cap. 6. art. .
profert cx libro Tertulliani de Pudicitia, ex altero Cypriani de lapsis , atque ex Homilia i. Caesarii ex editis a Baiurio et quibus in Iocis legitur poenitentes in faeeo ct einere inhorressere, in ellieio sordἰ-bus volutari , er eoopertos ellieio foras ejici. Addi poterant quae in Paraenes ad paenitentes ait S. Pacianus , prope finem 2. libri adversus Parmenianum Optatus, Ambrosius de Lapsu Virginis cap. R. atque in caput 3. Ionae ct in Epitaphio Fabiolae S. Hieronymus e qui asserunt poenitentcs Iordida veste lugere, faeta eorρus iuvolvere , eillatum induere , einere adspersos, ct opertos cilicio perhorrescere. Cilicii ergo nomine lugubrem ac sordidatam vestem intelligo ἰ quam Uis eo uocabulo designari praesertim soleat subucula caprarum pilis conteXta , de qua lib. 2. vitae S. Martini,
ri a assiduo eo unxit aeumine membra, in tereret tenuem Oesia nimis aspera pellem. Cilicio accedebat conspersici cinerum, quibus capiti poenitentium impositis, hi extra Ecclesiam eiiciebantur iisdem verbis, quibus pri nius homo transgressor δ paradiso υoluptatis expulsus fuit, idest , is sudore vultus tui, cte. Plura de hoc Ritu Hugo Menardus in Sacrament. Gregorii notat. 66 i. R quaedam etiam nos lib. XXX. eap. 2I. num. 7. ubi ulterius advertimus ex illa prenitentium consuetudine
derivasse eeremoniam, quae etiamnum in Capite jejunii servatur. Idem legimus postea apud Thomassinum lib. 2. cap. i4. dedicrum se-storum celebratione. Ab eo tempore poenitentes barbam capillosque Promittebant , ut in eadem adnotatione productis verbis Isidori, orderici Vitalis , & fansii Colum hani tradit eruditus Menardus. Reliqua pertinentia ad Poenitentium exercitationes proxime attin
Primus ergo Poenitentiae Gradus erat ἄν-λαπις, Eretur, quem
215쪽
arci De Τheologicis Disciplinis
stradum ita describit S. Gregorius Thaumaturgus, H ---νες . . Mi
δ α πποῦν , υπ- αυτα ιυχQM , Retus extra portam oratorii est, tibιsantem peeeatorem oportet fideles, qui iurediuntur, orare, ut pro se depreeestur .. Gabriel Albaspinaeus libro a. obser Vat. obs. 22. per σe iustam conitietudinem , qua paenitentes extra Ecclesiam eiecti se ingredientium precibus commendabant, demonstrat verbis Tertulliani de Poenit. cap. 9. ubi ait eos , qui peccarunt, plerum Τue jejustis preoces alere , ingemiscere , laevmari, ct mugire dies nodiesque ad Dominum , presbieris advolvi, ct caris Dei qIgentesiari , omnibus fratribus letationes depreeatiouis suae injuvere . Adde Sogomenum , qui in Hist. Eccles lib. v I I. cap. 16. pag. edit. Valesianae 727. ritum publicae paenitentiae describens , In propatulo, inquit, est paenitentiuis Leus, in quo ilii staut inaesti, ac veluti lugentes. Hieronymus item in Epist. 84. ad Oceanum pertractans de poenitentia Fabiolae .lom. IV. pag. 6s9. ait: Deruit eauciis vulnus suum , ct Aeolorem in tarpore ei tricem flens Roma conspexit. Dissuta babuit latera , nudum caput, elausum os .. Non es ingressa Delesiam Domini, sed extra eastra eum suaria forore Mos consedit; ut quam Saeerdos ejeee rat , ipse revocaret In hac lugentium statione quidam aliis scelestio inres , extra tectum commorantes, sub dio, imbribus , nivibusque expositi , vehementius aliorum commiserationem expostulabant Sunt qui huc reserunt νerba Tertulliani de Pudicitia cap. rv. Relia quas libidinum furiar impias ct in eo ora , Er in sexus ultra jura satara ,. nos modo limine, verum omni Ecclesiae tedio submovemus, quia non sunt deliora, sed monstra, atque Ancyranum canonem I . Eos, qui rationis expertia animantia tulerunι, ct qui leprosi sunt, veι fuerunt, iussi frueia Θ ποώr inter bimautes orare. His, qui ita sentiunt, videtur favere Graecus canon, qui inter hiemantes exprimit - Λυς-; sunt enim , qui aeris intemperie, hieme, S tempestate jactantur . In interpretatione tamen Dionysii additur, Qui a nobis mergumeni appellantur , S in Colleetione Isidori Mercatoris, Ruispiritu perielitantur immundo. Vide sis Conciliorum Harduini tom. I. pag. 2 7. Conciliari omnia possunt, si dicamus etiam arreptilios extra atrium ac primam poenitentium stationem suis. se expulsos . Etenim in eos, qui erratiso spiritu agitabantur, maxime si id in poenam alicujus sceleris eveniret, severiorem , eamdem que ac in excommunicatos, viguisse distiplinam colligitur ex canone vicesimo nono Illiberitanae Synodi, & ex notis in ipsum canonem Bi nii, Albaspinari, &MendOZae. via Alter Poenitentiae Gradus ita a Gregor Io describitur: ά άκ- ις ἔνδοθι τῆς πιλν, ἐν νάρθ- , ἰσάνου χρῶ τι. ἡμερ Meta. μου Ad
216쪽
Libri vigesimi quarti Pars altera Cap. XIII. a It
προμυ- , ψ εντευθον . ditio es rutra portam in Narthee , ωθι oportet eum qui peecavit stare proximum eatecbumenis, en illine egredi. Ex Narthecis vocabulo , quod usurpatum non inveniunt ante finem quinti sarculi, quidam , ut diximus num. p. epistolam Gregorii censent supposititiam, idemque opinantur Morinus lib. VI. cap. I. pag. 3s . ac noster Lupus in canonem X I. Nicaenum pag. I. edit. s9. Genuinam tamen Gregorii Epistolam putavit, ut ibi fatetur Morinus, Balsamon , necnon in libro de NarIhece Allatius . Quidam etiam negant vocabulum illud esse Gregorio posterius ς quidam insuper in eodices irrepsse contendune; atque ita in ambiguo pendet de canone Gregoriano judicium. Cetc. um, ut recte Lupus , quicquid sit, reres antiqua . Etiam de loco Naribreis viri docti dissentiunt. Theol gi enim utentes bonis , ac malis versionibus porticum intellexerunt, ut habetur in operibus Gregorii pag. 41. & tom. I. Conciliorum pag. 842. Doctissimus tamen Allatius citato in opere pag. II. ait: Ignorant, eruditi, quisnam sit , qui eum porticum esse fatentur. Certissimum puto Nartheeem fuisse intra Ecclesae ambitum, primit quia in canone, qui tribuitur Gregorio, ponitur intra portam : dein inde quia idem docet in Nomocanone Matthaeus Blastares ς rursus quia
extra sores audiri non poterant conciones, ad quas admittebantur carechumeni S paenitentes . Si ergo Naribex dicendus sit porticus , erat porticus quaedam interior aequans totam Ecclesiae Dontem, ut ex Allatio, aliisque tradit vitassus . Ceterum Allatius potius affirmat Narthecem fuisse locum , quem postea dixere Θnaeeeum, separatum scilicet receptaculum seminarum, quale modo visitur in sacris aedibus monialium : & ego , priusquam Allatium legerem, tom. Ui. pag. SIS . , si ve uditorium, locavi aut in navi , aut in tabulatis porticibusque supernis Ecclesiarum; uterque enim locus est ad audiendum aptissimus; &-Graece nihil aliud
latine sonat, quam locum ad instar ferulae oblongum, aut circumactum . Istic itaque erat ἡψία- , auditio, idest, gradus poenitentiae secundus ς in quo, ut dixi libro XXX I. cap. 2 o. catechumeni, ac pse nitentus usque ad offertorium commorabantur, tunc vero monente Diacono discedebant.
Exacto audientia tempore, quod Episcoporum arbitrio iuxtα, criminum qualitatem, S poenitentium compunctionem contrahi poterat , aut prolongari, incipiebat υΦ--- , DUroris , publicae poenitent iae gradus tertius. Balsamon S Zonaras ita appellatum censent ab υπαπίπτειν, quod in hoc gradu poenitentes pos amhonem cons sterent . Erat autem erimbo superior locus, quem modo dicimus puLpitum, sed ambabus ex partibus instructus gradibus, ut etiamnunia
conspicitur in quibusdam vetustis templis Romanae urbis , ut S. Lau-D d a rentii
217쪽
ara De Τheologicis Disciplinis
rentii extra muros, S. Pancratii, S. Clementis ς atque inde Episto-pus plebem lacris concionibus erudiebat. De illo περι ορ. hymno
Pronte sub adversa gradibus sublime tribunal
Tullitur, e Gripes praedicat unde Deum . Alba spina tamen obseruat. 24. libri a. negat inde Grae um nomen Dp tWeor derivare, quod apud Patres ct carones dicantur paeni intentes in substratione jaeere , subsierui, ρavimento adbarere , o ι mi provolvi, er eaput m ιnuum impositioni subjisere; quod utique aliud
est, quam stare pone ambovem . Graecum Praeterea Verbum υποπιπτω
sere idem sonat, ac Latinum deeido , Iabmitto me . Possumus conciliare Balsamonem & Alba spinaeum , dicendo illum ad locum substrationis, hunc vero ad substratorum exercitia animum intendisse . Cum enim substrati fuerint aItari proximiores audientibus, necessuin est, ut circa ambonem stationem propriam habuerint. Rursus quoniam secedebant ad sinistram templi partem , prout ex Dit maro , ct S. Eligi demonstrat Dusresne to m. I. pag. 32 s. in eaque parte ambo erigebatur ἔ Ω-tis apertum est, ρone ambouem stet ille, permultis saltim in locis . substratos . Accedunt Uerba Theoriani, qui apud Lupum cit. volum. r. pag. 6 i. de substratis paenitentibus scripsit, In parte a oebonis ρο- pisa stabunt. In hoc ergo loco , qui peculiari nomine Deus Paeniatentium absolute appellabatur, prosternebant sese, ac subjiciebant impositioni manuum Episcoporum & Cleri, ut tali demissione , precibusque fidelium , pacem tandem & communionem perciperent. Atque de hac manuum impositione loquuntur canones Conciliorum, Nix. Laodicent, XI. Toletani tertii, LXx X. quarti Carthaginensis , S. Pater Augustinus lib. iii. de Bapt. cap. I 6. & alii apud Albaspinam , & Lupum in locis nuper productis . De ea ct nos pertractaviis mus cap. I. libri secundi ac trice si ini. Post hunc paenitentiae ritu peractum, catechumenis abeuntibus, substrati quoque egrediebantur e templo ante oblationem, ut liquet ex Iaudato canone Laodi ceno: ideoque substratio ita definitur a Gregorio Taumaturm , si tamen is est canonicae Epistolae auctor, Sub iratio autem est, ut intra portam templi sans eum eareebumenis egrediatur: H' δἰ υπόπιτωσις, haἔσQεν τοῦς πὐλης του λαι - o. Q I aist χροιάν- ἰξ-ῖσται.
VIII. A tertio poenitentes ad quartum gradum transibant, ubi cum sis delibus aliis sacris mysteriis adstabant, non tamen ipsi sacrifieanda
onerebant, nec nomen ipsorum ad altare recitabatur , nec de oblatione , scilicet, de Eucharistia ex oblatis muneribus consecrata participabant . Idcirco gradus ille dicebatur Consistentia, Graech -- , quae in canone Gregoriano sic describitur : Κ σωασις lia σιν cinas συν πῖς πισο ς, 6-q-vras Hera ς κατηχημώων , Couspensis es , ur
218쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap.XIII. 2I3
eum fidelibus eo stant neque eum eateebumenis egrediantur. De his intelligendi sunt antiqui canones . qui paenitentibus , posteaquam supplices S substrati fuerint, orationibus eommunicare permittunt, ab Dque oblatione tamen, & que gratιa perfitionis, ut i v. & v. Ancyranus, ct XI i. Nicaenus. Cum de atque injunctam paenitentiam complessent, diuque inter ambonem ac presbyterium constitissent , ad
sacra mysteria accedebant. Hinc Gregorianus canon concludit, Postremo es partie0atio sacramentorum , τελευτα- η- αγιασματοπ ἔpropterea alii Metbexim quintum gradum , alii Poenitentiae exitu . . appellaverunt, ut dixi lib. xxxi i. cap. I. Atque de Gradibus publicae Poenitentiae haec tantum . IX. Praeter communionis Eucharisticae gratiam , alia permulta publicis poenitentibus negabantur. Principio enim non poterant Poeni tentes ad sacros ordines promoveri,' ut eonstat ex Conc. i. Toletano
cap. 2. EX Toletano I M. canone I a. ex Carthaginensi i v. can. 68. S ex
Epistolis Gelasii, Innocentii I. Ioannis , ct Gregorii II. Inhibitum deinde illis erat matrimonium contrahere , ut liquet ex canone a I. Syno
di ii, Arelatensis , 8. sextae Toletanae, Io. Synodi Wormaciensis, cujus tamen canone 37. nisi continere se potuerint , conjugium permittitur , ne in fornicationis voraginem incidere videantur . At haec Synodus posterior est, anni scilicet, 868. Praeterea conjugati paenitentiae tempore abstinere debebant ab uxoriis amplexibus, ideoque illis poenitentia injungi non poterat, nisi altero coniuge consentiente, ut habetur cap. Paenitentia conjugatis, xxx i m. q. 4. Vide & S. P. Augustinum lib. l. de Adulterinis coniugiis, cap. 2. Insuper vetituta aerat poenitentibus militare, nec deponere tantum debebant militia eivatam, ubi aderat periculum idololatriae, ut jubet canon Nicamus duodecimus, verum etiam armis sese exuere, maxime si homicidium perpetrassent, ut ad Astulphum scribebat anno 94. Paulinus Aquile- lentiis , extatque Cap. Admonere te cum Deomis , xxxvi. q. a. Rursus poenitentes non poterant comas nutrire, saccum abiicere , Δ uti nitidis vestimentis, juxta canonem is . Concilii Agathensis , Ia. Toletani Tertii, & et s. Arcta tensis secundi. Pedestres quoque jubebantur incedere, ut apparet eX libro vi. decretorum Burchardi capite primo. Fungi ctiam debebant pollinctorum ossicio , id est, curare, ac sepelire mortuorum cadavera, aliaque abjectissima ministeria in Ecclesiis eXercere, prout statuit canon i8. Concilii iv. Carthaginensis. De his, ceteriique publicis paenitentiis breviter simul, ct accurate pertra favit Ioannes Maldonatus tom. a. de Sacramentis pag. 336.& icquen tibus. At praeter istas poenitentibus singulis communes, erant pinnae PQ
culiares delictorum , descriptae in collectionibus canonum , ct in ve tullis Paenitentialibus.
219쪽
.i Quaenam ver ν delicta paenitentiis publicis muItarentur, inter quae .s. otiadi Theologos paullo dissicilior est quaestio . Sirmondus enim , cui pIurimi
peccat occulta adhaeserunt, in Historia Poenit. Publicae cap. a. pag. 482. tom. I W assir hi, ea prea,tea. Πiat gravi rihus tantum crIminibus in publicis ipsam poenitentiam .
, t vh ς suisse impositam : quod vir clarissimus probat primum argumentis e NAugustino depromptis. Nam S. Pater cap. 6s. Enchiridii docet in am: ne Pcenitentiae eum , qui crimen commisit, a Gripi eorpore separarLAt in Epist. s . ad Macedonium , num. SI. num. 6. docet eos a societate altaris removeri, quorum crimina mauis afung. Igitur his Q Ium , quorum crimina erant publica, paenitentiae publicae dabatur aetio . Deinde S. Pater Augustinus Homilia so. nunc Serm. Is l. quem Possidius appellat Librum de utilitate agenda paeniteotiae , tres poenitentiae actiones distinguit, primam , qua novum howinem partarit, donee per baptismum Ialutarem omnium praeteritorum fiat abolitio pereatorum ; atque haec est paenitentia peracta in gradu audientiae a cateis chumenis ante baptismum z alteram , esus actio per totam istam vitam , qua tu earue mortali degimur, perpetuae suppliearionis bumilitare subeunda es ἰ ct haec est poenitentia quotidianorum peccatorum, pro quibus eleemosynas , Orationes , ct jejunia quisque offerre non cessat: tertiam vero, qua pro illis peeeatis Iubeunda es , quae legis deealogus eontinet, θ' de quibar et Domiar ait: Roniam qui talis agunt, regnum Dei non possidebunt: Sc haec spectat ad Sacramentum Poenitentiar, siquidem Augustinus de illo, cui talis poenitentia necessaria est , subjicit, Veniar ad emtistites , per quos illi iti Eretissa elaves ministrantur , ct a praepositis Saeramentorum aeeipiat satisfactionis suae modum . Quisnam obsecro, est modus iste Z Ut fi peeeatum ejur nota verba Augustini nos solum in gravi ejus malo , sed etiam is tanto flandalo es aliorum , atque hoe expedire utilitati Geissae vide
tur Aessiti , in notitia multorum , vel etiam totist plebis agere poenitentiam non reesset, non resistat, ne lethali, ct mortifera plagae per . pudorem in dat tumorem. Aperte igitur Augustinus docet publicam paenitentiam iis tantum esse iniungendam , qui peccarunt cum allorum scandalo, idque etiam prudenti consilio Antistitum , atque si ad aliorum exemplum , atque aedificationem expediat. Addit Augustinus ,
neminem ad publicam menitentiam adigi posse , nisi aut sponte eo fessum , aut aliquo sive Dealari, sive Delesiastita judisio nominatum atque eonvictum ς quae verba sponte eonfessum , non de occultis criminibus, sed de illis, de quibus sermonem instituit, idest, patratis cum aliorum scandalo & offensione , sunt certissime accipienda . II.
Proximo cap. 4. pag. 488. confirmat Sirmondus sententiam suam auctoritate canonum, qui vetant ne ob occulta delicta imponatur pse nitentia publica . In collectione quippe canonum Africanorum
220쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. XIII. a I s
cap. 99 legitur: Si quando Episeopus noverit aliqcem sibi publieam erimen elle eonfessum, atque ille neget ct paenitere noluerit,non palet ad iniuriam suam Episcopus pertinere , quod illi soli non ereditur;osi scrupulo propriae eonfitentiae se dieat neganti nolle eommunieare, secrete tamen interdicat ei communisuem, donee obtemperest. Idem habetur in Odice canonum Eccles Africanae n. rga. & cap. s. Concilii UI I. Carthaginensis, & in canone vi ii. Synodi Uasensis , ubi haec leguntur
Ruod si tantum Episcopus alienum Releris conseium noverit, quamdiu probare non potest, nibil proferat, sed eum ipse ad eo unctiouem ejus
feretis eorreptionibus elaboret. Haud secus statuunt Concilia Arelatenseu . Cabilonense secundum, & Remense secundum, de quibus eo loci Sirmondus. III. Is tandem assertum corroborat testimoniis, Rconsuetudine eorum, quos Patres honoris causa nominamu S. Am hrosius enim causas eriminum, quas illi eonfitebantur, nulli nisi Domino , apud quem intereedebat, loquebatur : bonum relinquens exemptam posteris Saeerdotibus, ut interressores apud Deum sint magis,
quam accusatores apud hominet: ita nempe narrat Paulinus Notarius in ejus vita num. 39. S. P. Augustinus serm. 82. num. II. loquens de
adulteris peccantibus in secreto , Nos, inquit, nos prodimus palsu, sed in seereto arguimus . Ubi eontigit malum . ibi moriatur malum .. Non tamen vulnus illud negligimus, cte. Accedunt Capitula Hinem ri, quae habentur tom. i. edit. Cramoisianae p. 73 o. quibus Sacerdoti-hus mandat, ut ad accipiendam canonicam poenitentiam compellant eos tantum , qui perpetraverint publicum homieidium , aut adulterium , sue perjurium , vel quodcumque eriminale peccatum .. Et demum Ludovicus Pius lib. 6. cap. 96. rapinam facientis poenam ad
hunc modum distinguit: Si publiee actum fuerit, publieam inde Varpασitentiam , juxta I melorum eanonum funEtionem : si vero Occulte , Sacerdotum conmio ex hoe agat pa vitentiam . Per leges itaque Ecclesia sticas , c inquit Sirmondus occultis criminibus nunquam licuit pu blicam poenitentiam instigere- . Existimarunt nihilominus viri plures doctissimi , atque hos Inter Momenta. Norinus lib. ν. cap. 8. S seqq. Nat. Alexander Dissert. 6. isc. g. Dionysius Petavius in Animadvers. ad haeresim s9. Epiph. tom..2. pag. 248. Iuen in cap. 7. art. I. Carolus Witasse de Poenit. pag. 3sa. &c. et lania peccatis occultis sex prioribus iaculis impositam fuisse publicam poeni
tentiam: quod commonstrant argumentis depromptis ex canone 32.
Concilii 3. Carthaginensis, atque auctoritate Origenis, Cypriani, Basilii Magni, Innocentii primi, Augustini ἔ le quibus vide cap. 2. thesi lv. Idem confirmant ex celchri facto Nectarii: ex quo constat mulierem , priusquam occultum illipri crimen cum Diacono perpetra tum patefaceret post secretam confessionem, paenitentiam public*m