장음표시 사용
231쪽
ria data ab Apostolatu non expulit. Hinc tamen non. sequitur, eum ἰqui usum Ecclesiasticae dignitatis ob irregularitatem , vel censurania aliam deperdidit , acta poenitentia posse ossicium pristinum exercere , sed quod possit cum eo dispensari juxta canonum definitiones . Uideia sis capp. xuia sanctitas, Cum exaudiero, Ruicunque igitur, De Poeinnit. dist. I. num. I 6. 9. 28. Quintus fructus est, quod homini per paenitentiam in Dei amieitiam redeunti redditur conseientia pax animique tranquillitas: unde Tridentina Synodus sessi xIν. cap. I. ait: Sane vera
res , Us.ctus brius Saerame uti, quantum ad ejus vim 9 emaciam apertinet, reeonciliatio es cum Deo , quam interdum in viris piis , 9
eum rivotione bce Saeramentum percipientibus co Veientia pax ae fere nitas eum vehi menti spiritas conflatione cossequi solet. Sexto paenitentia facit , ni bova opera per peccatum mortificata iteram reviviscant, prout hahetur cap. Intermittentes , de Poenit. dist. IV. num. I9. magis que apparebit ex proxima positione.Septimo per paenitentiam restituuntur .irtutes omnes per peccatum deperdita , ut docent Theologi cum D. Thoma q. 89. art. I. ubi nota, habitus virtutum supernaturalium, ut fidei S spei , quae etiam in peccatoribus perseverant, quemadmodum S virtutes acquisitae , quae peccato non amittuntur, per paenitentia non restitui absolute . sed solum quantum attinet ad persectionem sor-manaque virtutis , prout in praecitatum articulum observat Franciscus Sylvius : Virginitatem autem , quae non selum complectitur propositum vitandi quaelibet oblectamenta venerea , Uerum etiam integritatem car
nis , quorum primum Scholastici appellant formati hujus virtutis, aliud vero dicunt materisIe , non posse secundum hanc postremam rationem redire; quo sensu accipiendum puto S. Hieronymum scribentem ad Eu-sochium non posse a Deoisseitari virginem post ruinam . Octavo Poenio tentia habet & ipsa, quemadmodum virtutes aliae , proprium meritum; nam contritio , quae est poenitentiae pars prima , ad justificationem disponit; sacramenti susceptio ipsam iustificationem ex opere operato Pro
ducit , O quoties digne suseipitur linquit S. Thomas de Villanova prae
Cit. con C. toties gratia augetur, er eonsequens gloriar satissastio quo que temporalem poenam avertit, & juxta satisfacientis servorem confert ad gloriae incrementum . Vide cap. stui egerit, de Poenit. dist. 7.num. 3. Poenitentia tandem praestat, ut homo surgat ad ampliorem firmioremque virtutem , quam ante casum habuerit. Fidelior enim factures Petrus, postquam fidem se perdidisse deflevit, inquit hom. 3. de PQ-nit. Petri S.Maximus Taurinensis ς itemque Ambrosius in Apologia David cap. 2. num. 6. Sancti, qui tonsummare pium eertames gestiunt, ereurrere eursumIalutis, se ubi forte ut homines eorruunt natura magii fragilitate , quam peeeandi libidine, aeriores ad eurrendum resurgunt, Pudoris simula majora reparanter certamina , ut non solum uultum a
232쪽
Libri Trigesimi quarti Pars altera Cap. XIV. I a
tulisse existimetur lapsus impedimentum , sed etiam vel iratis ἰneentisseomulasse . Atque haec pariter habentur in Decreto dist. so. cap. Fide. Iior fatius, ct de Poenit. dist. g. eap. Ille rex .PRop. II. Bona opera peccato mortificata reviviscunt per mentistentiam .
Opera bona per subsequens peccatum mortale proprio fructu, meritoque exspoliari, quod ut diximus , facit, ut appellentur mortimata . doctrina est fidei, quum certissimum sit, justum , si a gratia sanctificante exciderit, in sua iniquitate moriturumς unde EZech. xv I r i. 26. legitur : Cum enim averterir se justus a iustitia sua , e fecerit iniquita- . rem , morietur in eis , in injustitia, quam operatas est, morietur'. ScIoannes epist. I. ad Electam vers. 8. eam, ejusque filios commonefaciens ne errore Basilidis, ct Ebionitarum corrumpantur, Videte, inquit, vosmetipsos, ne perdatis qua operati esis : idemque Ecclesiae Philadelphiensi Apocalyp. I. G. Tene quod habes, ut nemo accipiat eoronam
Reviviscere itaque huiusmodi opera, non in se inspecta , & quatenus sunt humani actus , sub qua ratione praetereunt, non Permanent, sed in quantum meritoria sunt, S ad aeternam vitam perducunt ζ prohatur I. ex Scripturis. Enimvero Lucae xv. 22. parabola filii post turpissimam vitam ad patrem revertentis, atque anulo, & priori stola exornati, fgnificavit Dominus peccatori poenitentiam agenti antiquorum meritorum decora, & gratiarum ornamenta restitui: ideoque
sanctissimus Nolanus Praesul a Deo poenitentiae virtutem expostulans a in carmine de obitu Celsi aiebat rnne Patre plaeato merἰtἰ reddentur boaeorer ἔatque Viennensis Praesul Alcimus lib. I. de sententia Dei, Forma vetas nimium laeero eireumdata peplo Iam veteri fessam ponaι eam erimine vesem, Pallia prima Pater redeunti porrixe 'oli. . Deinde Apostolus ad Galatas iii. 3. eos redarguens, qui Christi fide suscepta, pluribusque meritis comparatis ad Mosaicae legis reversi fuerant servitutem, Tanta , inquit, passi estis sine causa . Si tamet Me eausa Z Quorum verborum nianissimus sensus est, oportebat ne sui tot labores aerumnasque ferretis pro Christi nomine, si justitiam expectando ab operibus legis opera vestra irrita sutura erant, ac nulla rAt spero tamen talia nequaquam fore, si ad ossicium studiumque veritatis Evangelicae redieritis . Docuit ergo Apostolus profuturas Galatis Persecutiones , quas passi erant fidei causa , ad Iudaeorum vero ritus legisque observationem reversi meritum illarum amiserant, dummodo ad semitas Evangelii revocarentur: atque ita hunc locum exponunt Patres paullo post landandi. Idem Apostolus ad Hebraeos ν I. Io. ait: MUοπιm injussus Deus, ut obliviseatur operis vestri, qui locus talia etsi e Ff a prese
233쪽
α13 I i De Theologicis Disciplinis
vresse opera mortificata non comprehendat, ea tamen non exeludit, tum quia pronuntiatur inde irnite, atque in ipsa opera quadrat quod de divina justitia subiiciam ς tum etiam, quia cap. Istermittenter, quod verbis ejusdem capitis sexti Paulinae epistolae fabricatum est, legitur de operibus meritoriis: Haesicut peceando ut irrita, ita per paeniteπ- riam reviviseant, ct ad meritum aeterna beatitudinis gula prodesse .neipiunt. Rursus Tridentina Synodus sess. ν l. cap. I 6. declarat operi .hus, qua tu Deo sust facta, ab homine justificato , si tamen in gratia decesserit , vitam aternam suo tempore consequendam. At opera de quibus disserimus , in Deo factasunt. His ergo operibus justificati consequuntur vitum aeternam. Praeterea Patres eorumdem operum merita
in his, qui peccata dessent, agnoscunt. Etenim Chrysostomus in cap. I. I pistolae ad Galatas exponens verba superius producta , inquit: Si volueritis experi ista, ct reuseare vos ipsis, nou frustra ρ, infueritis, ia
idem caput turtium t Ouicunque ob Chrsifidem laboraverit, er postea Iauus fuerit in pereatum , Mut priora sine causa dieitur passus fuisse dum peceat et sic rursus non perdit ea, si adpristinam fidem, er ad antiquam studium retertatur. Ac S. Anselmus ibidem : Sine eausa enim passi episse in hoe errore perseveretis: non sine causa , si resipiscatis. Accedit postremo Theologica ratio : primum quia bonis operibus ex divina promissione S aequitate justitiae debetur merces. Haec autem justitia in Deo immobilis perseverat, S tantum mutatur extrinsece , quatenus ille, cui merces reddenda erat, peccati labe inquinatus sese reddidit eius- dein mercedis prorsus indignum . Si is ergo extrinsecum hunc iustitiae obicem , propriam scilicet iniquitatem abjiciat, prior justitia , quae coronam ac praemium statuerat, integra atque immobilis perseverat. Hinc S. P. Augustinus sermone ro9. de Temp. nunc 23. num. 6. ait: Mtitatus es reus, mutavit judex sententiam. Noli terreri. Sententia mutata est, non jussitio. Pustitia integra manet. Ad hac non minoris eias cacitatis est gratia , quam sit culpa; si ergo culpa meritum praeced tium operuin impedit, idem meritum gratia rursus instaurat ac suscitat. Incredibile demum est, hominem iustum, qui virtutum studiis incuminhens supellectilem meritorum eximiam , locupIetem , amplissimamque sibimet comparavit, deinde vero in peccatum prolapsus eamdem amiis sit, hujus peccati maculam delens vehementi contritione & Iuctuosa poenitentia , talem ante Dei tribunaI appariturum, qualis ille erit, qui post perditissimam vitam, maximamque copiam demeritorum, Poenitentiam agens S Deo reconciliatus exspirat. Adversus hanc propositionem ista objiciuntur: Peccatum morta. Ie iacit, ut omnia opera hona , quae praecesserunt, pereant, & apud Deum mandentur oblivioni; nam Erech. Hi I a 4. legitur : Si autem
234쪽
Libri Trigesimi quarti Pars altera Cap. XIV. aas
abomisationes, quas operarἰ solet Impius, numquid vivet Z Omnes is sitia ejus, quar feeerat, non retardabuntur. Deinde ipsum mortale peccatum gratiam sanctificantem , Si caritatem habitualem extinguit. Irreearabiliter ergo tollit omne meritum , ct ius ad gloriam in eadem gratia , ct caritate sun datum. Uterius: Peccavit Adam & originariam justitiam deperdidit; nunquid potuit eam per poenitentiam recuperarer
Minime gentium . Item si Virgo corrumpatur , poterit ne acquirere
virginitatis coronam Nec istud quidem . Ouid vero de iis, qui illam
Vitae integritatem , quam Iunoeeutiam appellitant, primae culpae inquinamento labefactant Hi quoque damnum subeunt irreparabile . FaI- sum est itaque poenitentia praecedens meritum resarciri. Praeterea si impius iustificetur, non tamen habeat caritatem illam adeo flagrantem , quam ante lapsum habuerat Gratia enim & caritas augmentum ac diis minutionem recipit, ut diximus libro xl x. cap. ultimo) tunc non habebit meritum illius gloriae , quam consecuturus erat si non peccasset. Non ergo meritum praecedentis iustitiae vivificatur. Τandem peccata per paenitentiam dimissa per subsequens peccatum non redeunt; ergo S opera per peccatum mortificata per subsequentem paenitentiam non
Resp. ad I. Erechielis verba accipienda esse de impio in abominatione iniquitatum suarum persistente: ait enim Propheta hominem il- Ium nec vitam consequuturum , nec pristinae justitiae mercedem: Numquid ereet Z inquit, omnes iustitiae ejus, quas fecerat, nou recordabuntur . At si impius ille averterit se ab impietate sua, ut ibidem Pr pheta Rhiicit, irae animam suam .ivi abit. Igitur & recordabuntur iustitiae ejus. quae secerat. Ad alterum nego consequentiam; non enim Gratia sanctificans, Sc caritas habitualis irreparabiliter extinguitur: sed
per naenitentiam recuperatur: atque ea recuperata redit quoque mercedis aere tributionis ius pristinum. Tertium hac ratione diluitur. Originalis justitia , virginitas. atque innocentia , praeter ius ad gloria tria. fucidatum in gratia sanctificante , important aliquid aliud , idest, justitia originalis importat primordia cujusque labis expertia, ac mentis &carnis tranquillitatem e virginitas integritatem corporis incorruptam;& innocentia probitatem vitae nullo adhuc vitio contaminatam . Haec
utique irreparabilem iacturam patiuntur , quoniam fieri non potest, ut qui peccavit non peccaverit, & qui aliquid amisit non amiserit. Verum id non tenet de merito quod bonis operibus transeuntibus perseverat in justo , atque instauratur in poenitente. Tria enim ad meritum, quan tum ad praesens attinet, requiruntur ζ opera libera ac supernaturalix quibus comparatur ἔ sanctificans gratia per quam habet vitam , dignitatem , ac persectionem ς ac Dei inviolabilis promissio , qua spopondit
se idem meritum acceptaturum, ac remuneraturum. Vide lib. XIX.cap. 6.
Recuperata itaque gratia, S divina promissione perseverante, meritum
235쪽
13o De Theologicis Di se linis
tum redit ae suscitatur, partim ex iustitia, partim ex Dei liberalitate. Ex liberalitate quidem , nam Deus seipsum sua largitate dignatus est facere debitorem retributionis , dum singulari gratiae beneficio impium justificavit: ex iustitia autem , nam aequum est , ut quae promisit, adimpleat . Ad quartum dicimus non deesse Theologos percelebres , qui
tenent opera per peccatum mortificata heneficio poenitentiae ad eumdem gratiae S gloriae gradum reviviscere : at nos subscribimus S. Thomae docenti quaest. 8'. art. s. ad 3. quod bona opera per peccatum mortificata hoc sentu reviviscant, quod peccati impedimento sublato , per ea rursus homo aeterna vita dignus emcitur. Quam vitam si decedens in gratia consequatur , habebit est ientiale praemium beatitudinis, &poenitentiae, & ipsis operibus debitum . Quod si per poenitentiam non accipiat eandem caritatem , quam omiserat; minor erit in eo beatitudo essentialis , cujus quantitas caritatis persectioni respondet; sed maior ei it beatitudo aecidentalis correspondens majori bonorum operum amplitudini. Direndum sinquit S. Thomas cit. ari .f. ad 3. quod ille, qui per paenitentiam resurget in minori caritate, consequetur quidem praeismiam essentiale, secundum quantitatem earitatis in qua invenitur et Bais
hebit tamen gaudium majus de operibus in prima earitate factis, quam de operibus , quae in feeunda feeit; quod pertinet ad praemium areideπα tale . Legi potest Eslius in xv. dist. t s. l. 14. sylvius in quaestionem 39.
3. p. art. s. S Gonet disput. r. art. 2. Ad ultimum dico disparem esse rationem inter peccata remissa per poenitentiam , R hona opera mortificata per culpam , ut proxima thes explicabo . PROP. III. Peccata per poenitentiam remissa per subsequentem culpam minime redeunt, nisi, ut inquiunt Theologi secundum quid, se
Sunt in peccato actus transgressionis pertransiens, macula & aeterinnae damnationis reatus permanens, genus aut species unum ab alter peccato distinguens, atque effectus consequentes, animi hebetudos major in peccatum pronitas , temporalis animadversio ac punitio, alia que id genus plura . Certum est actionem transeuntem non redire ἰ ea dem peccata secundum genus , aut speciem considerata posse iterum admitti ; S post culpam remissam manere temporalem poenam luendam , vehementiorem carnis luctam , S infirmitatem quamdam animi atque languorem . Quaeritur ergo, num idem peccatum redeat quantam ad reatum damnationis aeterna, ita, ut post remissionem , si peccator rursus a gratia decidat, culpa quae dimissa suerat illi iterum imputetur 'Hoc sensu peccatum non redire tenemus cum majori parte Theologorum . Primum quia fides docet in renatis non redire per actualem culpam originale peccatum , alias non tolleretur , sed tegeretur potius, ac rursus prodiret: unde S. Prosper ad a. objectionem Gallorum ait: aeui
reeedit a Christo, alienus a gratia sinit hane vitam, quid nisi in per-
236쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. XIV. a 3x
ditionem eadit sed non in id, quod remissum es recidit, nee in originali peceato damnabitur ἔ qui tamen propter posirema crimina ea morta eietur, quae ei propter illa , quae remissa Iunt, debebatur. At eadem peccati originalis , & actualis . quantum ad praesena attinet, videtur ratio . Nam sicut originale peccatum per lavacrum baptismi , ita actua-la per sacramentum Poenitentiae omnino dimittitur ac deletur . Deinde ipsa remissio peccati in hoc sita est . quod non amplius imputari possit ad vindictam & damnationem , alias non diceretur pcccatum dimissum, sed potius supplicii executio suspensa ac dilata , ut bene sapienterque iadist. 22. ἔ. i. ratiocinatur Gulielmus Est ius. Quando ereo peccatum vere dimissum est, nequit redire quantum ad reatum damnationis aeternae . Traeterea quotiescunque nobis peccatum dimittitur, applicatur
nobis fructus passionis Christi, cujus mortis pretium jam Deo oblatum est in peccatorum nostrorum satisfactionem . Solutum est ergo in re missione delictorum debitum illud, quod peccando contraximus . Ad Deus fidelis S juitus nequit a nobis repetere debitum , pro quo S pre lium solutum est , ct applicatum , S acceptatum; cum nec repetere illud posset, etiamsi non interfuisset haec pretii solutio , quia non decet
principem summum ac liberalem ea , quae gratis Iargitus est, re Vocare . Insuper Gelasius Papa . prout citatur a Gratiano de Poenit. dist. lo. num. 24. Divisa elementia , inquit, dimissa pereata in ultionem alterius redire non patitur . Demum hoc inter hona opera per peccatum
mortificata, atque inter peccata dimissa in ercedit maximum latissimum inque discrimen ς quod bonis operihus ἰn Deo patratis ex certissima ipsius Dei pr. miissione . S cx iustitiae aequit: te debetur merces , ct ideo pec-Catori non confertur, quoniam culpa ponit impedimentum repromissis beatitudini: ideoque bona illa opera non abolentur omnino , sed adhuc in Dei acceptatione ac promissione persistunt; quoniam Deus vult illis coronam impertiri, S ne impertiatur in causa est peccatum, quod cum sit opus humanae malitiae . facit quidem ut homo ob ipsius peccati reatum sit incapax retributionis . at non mi cst Dei promissionem , liberalitatem , itistitiam , ct inviolabilem aequitate ni pervertere aut immutare. Peccata e contra remissione abolentur omnino, nec per leve in
rant vel in homine, vel in vindice Dei justitia : quoniam homini insun ditur gratia & inhaerens caritas, purgans animam , ct delens peccati maculam : Deus vero sibi pretio sanguinis Filii sui. quod pretium homini ea remissione applicatur, ad juris apices satisfactum esse fatetur;
ipsaque romissio , cum sit opus divinum ac maximum , non solum abolet peccatum ex partu impii insus ne gratiae sanctificantis, verum etiam illud extii guit ex parte Dei satis Ectione justitiae , condonatione culpae, deletione, ut cum Apostolo loquar, ebirographi. Quare hona Opera mora cata dicuntur, peccata vero remissa , deleta, consumpta . Hi Sucro postrema objectio praecedentis propositionis plane soluta est.
237쪽
Redire nihilominus peccata dicuntur secundum quid . ut loquuntur Seholastici, idque non una de causia. Redeunt enim primo, qua te nus in peccatum relapsus iterum damnationi subjicitur. Ulterius reis deunt , in quantum Deus novis sceleribus provocatus poenas illas infligit, quas romissii culpa luendas esse diximus de satisfactione pertractanistes . Redeunt rursus eo quod impensum remissonis heneficium aggravat peccatum , ct dignum reddit illud acerbiori supplicio . Pariter reis deunt, quatenus impiuS rediens ad reproborum societatem , si cunia iis damnetur , ex remissorum peccatorum recordatione, aliorumque iniquorum consortio , vividiori sensu S stimulo atrociori pungitur SI aceratur . Dicuntur item redire , quatenus ad Sacramentum accedens S absolutioncm accipiens ea conditione, ut ipse quoque proximo ill tas iniurias remittat , si perseverat in odio, consequi non potest impenissae absolutionis essectum , ut colligitur ex Evangelica parabola Mattia xvi ii. de qua S. Pater Augustinus in priori libro de Baptismo cap. ia. num. go. Redire dimissa peccata , bi fraterna caritas non est , apertissime Dominus in Evangelio docet, de illo servo , quem eum invenissudebitorem deeem millium talentorum , depreeanti omnia diωist : illeis autem eonfervum suum, qui ei debebat centum denarios, eam miseratus non fuisset, iussit eum Dominus reddere quae ei dimiserat. Redeunt deianique peccata , in quantum aliqua speciali titulo opponuntur acceptae remissionis boneficio , quod praesertim convenit. fraterno odio S injuriarum ultioni, apostasiar a fide , ct a catholicae Ecclesiae communione, contemptui sacramantalis consessionis , ac dolo i de praemissa poenite tia concepto, iuxta versus a D. Thoma 3. p. q. 88. art. a. productos :Fratres odit, apostatast, spernitque fateri, Paenituisse piget; pristina eulpa redit.
Facillime autem his diluuntur argumenta, quae probare videntur Oppo. stum et de quibus plura talius dist. 22. g. a. Sylvius tom. I U. in art. a.
quaest. 88. Gavardi de Poenit. q. a. art. a. & Leonardus Uanroy cap. L. quaest. S.
De Sacramenti Paenitentiae Ruibus nondum in Medissertatione explicatis.
XII. A D finem huius libri tandem aliquando perventum est: partest . enim omnes hujus Sacramenti, & quidquid ad illas pertinet, fidei controversias, disputationes Scholasticas, disciplinam Ecclesiae, d
cumenta Patrum, & Poenitentiae ritus lustrare, ac perpendero non praetor misi . Qviddam tantum remanent dicenda de congruo ct decenti pro
238쪽
Libri ΤrIgesimi quarti Pars altera Cap. XV. 233
exeipiendis fidelium eonsessionibus , extra necessitatis casum, Ioco. tempore , & habitu . I. Consessiones itaque laicorum,& praecipue mulierum,audiri debeneis Leo GHesiae patenti. Statuerunt id S. Edmundus Constitui. cap. i .
Concilium Coloniense anno I 28 o. cap. 8. Biterrense anno I 246. can.46. Nemausense anno I 284. Narbonense anno Iss l. can. s I. Mediolanense anno is 6s. Constit. p. a. cap. 6. Narhonςnse anno I 6 9. cap. I 6. Ritua. te Romanum, Sacramentale Ambrosianum , &c. Laudatum Colonienisse Concilium excommunicationis poenam addidit: In locis , inquit, obseuris ρο tenebrosis eonfessiones non audiant, nec extra Eeclesiam, nisi in magna necessitate , vel infirmitate. Contrarium faeientes sententiam exeommunicationis se noverint incursuror. Ministrorum sacrorum sedes, quas Confessisualia dicimus, ex praecitata Narbonensi Synodo debent prius inspici ac probari a Diaeeefauis, aut Generalibus eorum Visariis: ct recte eorum formam describit Aquense Concilium anno Is 8 s. praecipiens , ut haheant utroque ex latere asserer , ct Iaminam minutis fora-miuibus instructam, a parte consessarii velum nigri coloris , ne illius aspectus videri queat, appensas interius tabellus casuum tam Roma isno Pontifici, quam loci ordinario reservat oram, S exterius V.Cr et i imaginem aut pictam, aut diligenter eXpressam in carta. Hane formam , de qua Tom. xv. Conciliorum pag. I 13s. confirmat omnium fere Ecclesiarum consuetudo . In Ecclesiis , non autem in Sacrario, auis diendas consessiones laicorum eadem Concilia , Ritualia, ct sacerdotum institutiones jure declarant, quod locu iste non plebi, sed sacerdoti sacris operaturo patescat.
De tempore inquit praelaudata Synodus Medio Ianensis io m. Cone. NU. pag. 262. Sacerdoter, nisi ex eausa ueressaria , mulieres ante foris ortum , vel post ejus oeeafum confitentes non audiant. Eadem Uerba Ie guntur in Sacramentali Ambrosiano pag. 9o. atque in peculiaribus Omnium sere Episcoporum praescriptionibus S mandatis .
Postremo quantum ad consessarii habitum spe mi , Nemausensis Synodus jussit, ut Saeerdos eopaeum indutum in capite teneat, ct et iam inelinatam . S. Francisicus Salesius in Instruct. Consess. cap. 2. mos eramentum , inquit, adminiserabitis induti ιogam o superpellieeum, suam habentes in eoIIo , edi pileum in evite , in apparenti , ct eo nisi-ctio loco considentes , faeie amicabili simul o gravi. Superpelliceum &stolam , S hanc violacei coloris praescribunt quoque Concilia Mediolane : si a S. Caroli, Constitutiones Synodicae Beneventante vincentii Mamae Card. Ut sint, postea Benediciti XIII. Rituale Ecclesiae Bonon. pag. 26. ct Litu ale Romanum Pauli V. in quo tamen additur, prout se ut, uri 2 o. III. Gg A- siligod by Cooste
239쪽
α34 De Theologicis Disciplinis
Ioeorum feret eonsuetudo . Regu Iare& autem Romae stola dumtaxat utuntur . Consessarii, cujuscunque conditionis sit poenitens . sedere debent, ut postulat judicis ministerium S auctoritas. At poenitentes , quamvis olim enuntiando peccata sedebant, prout demonstrant Antiquus Ordo Romanus , & Rituales libri editi a Martento S Morino, idque etiamnum sit in more positum apud Graecos, teste Allatio lib. I. Consensus Eccl. Occid. & Orient. cap. 9. num. 6. in Latina tamen Ecclesia nunc genuflectunt et nam & olim poenitentiam petebant ad terra prostrati, eoque corporis situ sese impositioni manuum subjiciebant . Quando autem ad Sacerdotum interrogationes , admonitionesque audiendas eis, ut sederent, indulgebatur; non in lamno aliquo. aut sella, sed humi assidebant habitu corporis humili & lacrymabili. Uetat dentisque ordo Romanus De Capite jejunii , ne viri arma, ensem , aut ha-culum deserant: additque in Instruet. S. Carolus, ne utantur lascivo capillorum ornatu, aut palliis intextis auro. Cerussatas autem fucata nque mulieres non audiendas, non tantum docet eo loci S. Carolus , verum etiam assirmant innumerae Synodi, quas collegit Tract. vi. cap. 9.quaest. 9. in sua Morali Theologia Franciscus Genetius . At quonia tria alibi de his dictum est , libro finem illum imponam, quo absolvitur ab Augustino egregium opus de Civitate Dei: Ruibus parum, vel quibus nimiam est, mibi ignoseant; quibus autemsasis es, uos mihi, sed D
240쪽
NCTIONIs EXTREMAE Sacramentum, quod recto omdine post Poenitentiam locari demonstrat ratio a Tridentino Concilio producta, ubi sessione qua tadecima de his duobus Sacramentis simul pertractans docet Unctionem hanc non modo eiusdem Poenitentiar, sed & totius Christianae vitae, quae perpetua poenitentia esse debet, a Patribus conis summativum existimari; id , quod praeterea Con. firmant quae de Sacramentorum Evangelicae legis numero S ordine in trices mo libro conscripsi: Unctionis , inquam, Extremae Sacramen tum Tractatu hoc Theologico, prout ingenioli mei patitur imhecillitas S lassitudo, exponetur atque illustrabitur. De illo namque antiquio res Scholastici jejune admodum S exiliter disputarunt: & juniores itidem , si Ioannem Launoium , qui nec etiam recentissimus est , alios que perpaucoS eXcipias , non accurate omnino , neque studiosissimeo: imo Launssi opus de sacra infirmorum Unctione valde prolixum , in. stione Omnium sere Ritualium librorum ad molem illam excrevit ἰ in digetque spongia non uno in loco propter menda, quibus scatet, uni. cuique Iegentium , dummodo traditiones Ecclesiasticas , sacrosque ritus penituS non ignoret, ultro S uam faciliter occurrentia. In his propterea erroribus refutandis, λινendisque permultis quaestionibus, necnon dilucidandis rebus aliis, quae in sua nondum luce positae vide-