장음표시 사용
311쪽
3co De Τheologicis Disciplinis
so, quam asseri citato num . i4. Catechismus Romanus, quoniam nempe exitiales ea a Paeoitentiae I acramento toluntur ἰ neque enimboe farramentum primario Deo ad graviorum eriininum remi, iovem insitatum est, sed Baptismus tantum , ct rauitentia vi sua boe Ussetant. Ex his verbis eruitur, quam infirmum sit argumentum illud, quod βpeccata venialia possint absque sacramento deleri; non enim extra sacramentum delentur vi alicujus signi essicacis, ad hoc a Christo instituti, sive ex opere operaro, sed per modum impetrationis, propter Ecclesiae preces, ct devotionem fidelium , ut diximus de aqua lustrali
tom. vl. pag. 76. ac praeterea non id tantum essicit Extrema Unctio, sed consert etiam inhaerentem Spiritus sancti gratiam , infirmos corro in horantem , ct contra insidias daemonum praemunientem . Quamobrem assentiri non possium us Bellar mino cap. 8. de Extrema Unctione assiris manti non facile probaturos nos hanc U. Stionern esse Sacramentum,
si ad delenda venialia peccata suisset a Christo instituta. Essectus alter, ut ad illum deveniamus , est yeceatἰ reliquias abis
stergere . Sunt autem hoe in loco peccatorum reliquiae languor ille , ct aegritudo animi, quae multiplicitate peccatorum contrahitur . Ex perimur enim ex multitudine pectatorum augeri in nobis vulnus conis cupiscentiae , ae mentis caecitatem , quae duo, ut possimus insidias daemonum illecebrasque vitare, sanari debent, maxime in agone postreinmo . Accedit timor mortis inditus cuique hominum a natura , quo ne, dum morbo affictamur, atque mors imminet , animus Opprimatur, infirmus consortandus est superno gratiae auxilio, atque ita erigendus, ut possit sese ad caelestia convertere. Ita enim dicitur infirmus sacra Unctione alleviari, verbo, etsi minus Latino , usitato nihilominus in sacris littoris , prout constat ex Isaiae ix. I. Ionae I. s. & AEl. xxv I i. 38.lIuic autem verbo respondet in Graeco Iacob eae epistolae textu ἔγροω. quod ad animum pertinet, ct idem sonat, ae pellere torporem , tristitiaw, ae negligentiam . Ex quibus colligitur non tolli essicacitate sacramenti languorem & aegritudinem , quae inducitur morborum acer
bitate, sed quae contracta est perniciosa criminum frequentatione. Leguntur apud Alcuinum in Carmine de sententia Dei hi versus ad Christum Redemptorem nostrum directi,
Multiplici exanguem trabἰατι prae valuere vitam :Nullum aliud, praeter te suum , solamen babemar.
I cod si naue medico eurabit vulnera fotu Gratia desigvata oleo οῦ
Pelietur validus mediea o eo ore Iasa r . Profecto hunc sacramentalem estectum explicat materia proxima, siciis licet unctio οῦ quemadmodum remistionem peccati commonstrat Drina, prout diximus paullo sit pra .
Consequitur essedius tertius, qui pariter in verbo illo , alleviabit,
312쪽
Liber Τrigesimus quintus Cap. X. 3o
eomprehenditur, nempe confirmatio animi , hujusque excitatio ex magna in Dei misericordiam fiducia . Ablato enim languore illo, quo in sirmus assiciebatur, atque discussa tristitia, quam parit turpitudo, peccati & formido poenarum et exhilaratur, ct alacrior emcitur, expectans tranquilla mente adventum Domini, nee adeo angitur memoria scelerum praeteritorum , ut experiatur miserrimam illorum calamitatem , de quibus legimus Sapientiar I V. ar. Venient in peeeatorum Illorum
cogitationem timidi, ct tradueent illos ex adverso iniquitates ipsorum. Tribus hisce effectibus expositis, faciIe definiri potest qualis eorum sit primarius. Indubitatum est , hoc sacramentum institutum fuisse
Per modum curationis , ac praesertim ad expellendam animi lassitudinem , atque ut Davidica utar phrasi , ad sanandos contritos eorde. Mainnisustum quoque est, infirmitatem illam torporemque spiritus, aut pravorum habituum, aut plurimorum Ieviorumque criminum inhassione induci S foveri. Certum est insuper in qualibet sive corporis , si Fe animi curatione primum causas morbi tollendas esse, saluberrimis me dicamentis adhibitis . Denique extra controversiam positum est, ideo spirituali unctione infirmos fore sanandos , ut extrema pericula superare valeant, & vitent ca Ilidi hostis insidias. Hi ergo essectus , si attendantur singuli in suo ordine , praecipui ac primarii aliqua ratione sunt omnes. Sanatio enim spiritualis est id , cujus gratia hoc sacramentum fuit institutum ς atque in hoc sensu subscribendum est S. Thomae. In eadem sanatione debet primui Letolli quidquid est spiritualis infirmitatis origo, ct ita prius absterguntur peccatorum reliquiae, ut censent S. Bonaventura , Scotus , Duran ius . Si finis hahenda sit ratio; virtus gratiae, in quantum corroborat adversus insidias daemonum , proximumque mortis periculum, crit pariter effectus primus. Hac autem distinctione facillime diluentur argumenta superius posita . Ultimus esectus est eo oris sanitas, s haec tamen animae sit pro- sutura r ita enim de infirmo sacra unctione delibuto loquitur Synodus Tridentina , Et sanitatem eorporis interdam, ubi saluti a simae expedierit, eonsequitur . At quaeri potest, cur non semper infirmus hujus sacramenti virtute convalescat, quemadmodum semper , nisi adsit obex, spirituales effectus, idest, gratiam, animique levamentum assequiquitur. Quidam respondent sacram unctionem respectu postremi hujus effectus non habere rationem sacramenti, cujus est certum ac determi natum effectum producere, non conditionatum , atque suspensum : sed potius esse Iaeramentale quoddam , ct ex genere eorum , quae non perinpetuo & constanti ordine , sed per modum publicae orationis rem soristiuntur, cujusmodi sunt aspersio aquae benedictae, aliaque plura , quae Ecclesiae precibus consecrantur. Atque haec responso traditur ab Estio dist. 23. β. s. & a Sylvio q. 3 i. Supplem. art. 2. Respondent alii non esse tribuendum sacramenti vitio, si aegroti pristinam valetudinem non
313쪽
3o8 De Theologicis DisciplinIs
consequantur . sed potius aegrotantibus ipsis, quorum pars magna non iam corpore languet, quam fide ἰ hi vero responsionem hanc firmare possunt doctrina Catechismi Romani num. I 6. Verum nihil aliud rei pondendum esse a rhitror , nisi sacramenta instituta praesertim fuisse . . propter spiritualem animae utilitatem, S consequenter sinationem cor poris esse essectum scandarium et qui tametsi non virtute olei nativa . sed sacramenti essicacitate producitur; non absolute tamen attendi deis hei, sed ea conditione. apposita, dummodo saluti animae expediat runde S. Thoinas citato art. a. in Corp. ait: Ruia ratio operans funis
quam inducit secundarium effectum. v seeundum quod expedit ad priuis e alem; ideo ex hoesseram euto uos semper sequitur eo oratir fanatio . sed quando expedit ad spiritualem fusationem , dummodo non sit impedimentum ex petrie reeipientis. Haec responsio praecitatis Tridentini verbis cohaeret quam maxime ἔ ac plurimum valet tum ad erigendum animum infirmorum , qui frequentissime post sacram Unctionem moariuntur , tum ad resutandam insulsam illam haereticorum illationem , neminem prorsus sacro inunctum oleo moriturum. si cxtrema Unctio sacramentum sit, ct sanitatis , quam sienificat, signum eisca X. At
que de hujus sacramenti effectibus satis diximus.
ursiones reliquae ad hoc argumentum pertinentel
proponuntur , atque explicantur. IIs omnibus, quae dissicultatem aliquam in hae dissertatione afferre so
lent, pro facultate ingenioli nostri absolutis, cetera, in quibus consentiunt omnes, 3c quae prolixiorem discussionem non exigunt, undecimo capite expediam . Erit autem quaestio prima de hujus Iacramenti necessitate. Nemo unus est, qui non asserat hoc sacramentum necessarium non esse illa necessitate, quam Theologi appellant neesistatem medii; siquidum apertissimum est, posse fideles omnes absque EX trema Unctione gratiam primam, amicitiam Dei, peccatorum suorum remissionem, & vitam aeternam consequi . Potest ergo hoc unum di. sceptari, num necessitas sit aliqua sive divini, sive Ecclesiastici praecepti. Huiusmodi necessitatem adesse quidam propugnant, Propterea quod ea verba Iacobi, Indueat pre10teros Gelsa, importare vidcantur divinum mandatum . Tridentinum quoque Concilium eos damnat, qui docent, hane an Aio Nem vel Amentam esse humauum , vel ritum a patribus aeeeptum, nee mandatum Dei, nee promissionem gratia hahentem . Synodus etiam Cabilonensis an . 8 i I. can. 48. inquit: Sec π dum Beati Ovsoli Iae obi Meumentum , eui etiam Meumeπta Patrram
314쪽
Liber Τrigesimus quintus Cap. XI. 3ta
xv I debent. Tenent hanc sententiam Florentius de Coeq. sect. 6. Ludovicus Haberi cap. 7. q. 2. Le-Droint lib. vi I. quaest. s. cap. 2. TOur nely Quaest. ultima . E contra necessitatem huiusmodi adesse negant SuareZ disp. 44. sect. r. Toletus tract. ult. cap. I. Est ius dist. 23. β. I s. Sylvius in quaest. 32. Supplem. art. 4. q. t. aliique scholastici: quorum momenta sunt, Primum, ouod Innocentius I. in Epist. ad Decentium in-ouit : Fideles aerotisane o oleo pertingi possunt, & rursus, er omniburoripianis uti lieet; quae verba non videntur indicare praeceptum , ne que sacramenti necessitatem. Alterum, quod Tridentina Synodus sess. N IV. cap. I. caute inquit, Hoe sacramentum fuisse per Iacobum Apost Ium , ct fratrem Domini Adelibus eommendatam ct promulgatum, Scap. I. addit, me vero tanti saeramenti eontemptat absque ingenti sce-Iere , ct ipsius Spiritus sancti injaria esse posset: quihus in verbis dam
nantur qui hoc sacramentum contemnunt, non autem qui illud non suscipiunt. Tertium, quod haec videatur expressa sententia S. Thomae 3. p. q. 6s. art. . Hi ergo auctores respondent, eo sensu Extremam Un et ionem praeeipi a beato Iacobo , S de i Ila haberi maudatum Domini, quatenus est sacramentum a Christo institutum , neque denegandum est fidelibus illud potentibus , nisi in eis sit canonicum impedimentum,
praeceptum quoque esse , ne contemnatur .
In harum sententiarum diversitate quatuor nobῖs videntur esse ee tissima. Primum est, maximum sceIus , ct sacrilegium esse Unctionis EX tremae contemptum ἰ quod probatur praecitatis Tridentini verbis τdefinitione item Synodi Coloniensis celebratae an. is 49. qua priuautur Ecclesiastica sepultura , qui infirmitatis tempore Uninovem saeram ref pueriui: Constitutione quoque Martini V. edita an . i4i8: quae inci Pit, Inter eunctas , in qua num . i9. statuitur , ut suspecti de haeresi interrogentur , Utruis eredant quod orsianus eontemnens susce ptionem Deramenti Confirmationis , vel extremae Ductionis, aut so lemnietationem Matrimonii , pereet mortaliter consensu Theologorum Omnium suhscribentium Magistro, cujus dist. 23. haec sunt verba , Si ex conteωρtu , vel negligentiasacramentum Boe praetermittisar , periculosum est, damnabile. Vide quae de praecepto Confirmationis di-Nimus lib. xx xl l . cap. octavo. ii. Assirmo deinde parochis sedulam Operam dandam esse, ne aegrotantium aliquis non munitus hoc sacramento decedat; quod monent statuta Synodi Lingonensis an . I o 4. &Mediolanensis v. au. Is 9. Catechismus Romanus p. z. cap. 6. num. 9 atque ipsum Parochi ossicium , impendendum maxime in vitae diicrimine, ne fugiens quando lupus oves invadit, juxta Evangelicam sententiam Ioan. x. I a. potius dicendus sit mercenarius, quam pastor. II. Arbitror a vero non aberrare Merhesium , qui censet quaest. l . Concl. a. infirmos illos, qui confiteri nequeunt peccata, omni iure tC-neri ad hoc saeramentum suscipiendum; propterea quod deleat per se
315쪽
3 I o De Theologicis Diseiplini,
venialia peccata , Sc per aeeidens etiam mortalia , prout docet S.Tho. mas in IV. dist. 23. q. I. art. 2. Nemo autem est, qui non teneatur in extremo periculo ad aeternam mortem vitandam remedia adhibere opis
portuna . iv. Sentio denique infirmos illos, qui crebris tentationibus jactari solent, inituros ultimam cum daemone luctam debere omnino sese munire sacramenti hujus virtute , prout de Confirmatione affirma. vi laudato capite 8. lih. xxx t I. non posse absque gravi scelere omitti ab iis, qui plurimum tentantur in fide : immo nullus est, qui non teneatur sedulo animadvertere, sibi 'a contaminatis spiritibus parari Permultas variasque in exitu insidias:
Haud seus, ae si olim per sudum tima forte
Lapsa eolumbarum uuber deflendat in arvum Ruris frugiferi, laqueos ubi eallidus aueeps Praetendit, lento ae ivtivit vimine visco ,
Sparsit ta' insidias siliquis , vel farre dolose ;Iuleiunt alias fallentia grana, gulamq σIσue Hunt avidam torta retinacula feta , Molle Oel implicitas gluten circumligat alas: qua comparatione fraudes daemonis insidias struentis animabus e corpore migraturis describit in IIa martigenia Aurelius Prudentius. U R S T I o II. Aditum haec saciunt quaestioni alteri, num pestilentia grab ante poroebi teneantur eum propriae vita perieulo infirmis extremam melionem a iuprare . Scimus Sylvium , Suarea , Posse vinum , Dianam, aliosque plurimos sib scribere sententiae neganti, modo parochus hoc sacramentum administrare non valeat absque magno vitae propria periculo: S ratio videtur manifesta , quia scilicet sacramentum istud non est omnimodae necessitatis, cujusnodi est Poenitentia . Lego tamen apud gravissimos Theologos oppositum t horumque seu tentia innititur primum discrimini, quod versari pastorem inter ac mercenarium diximuSpaullo supra : deinde Augustinianae ad Honoratum epistolae 8 . nunza 28. ubi S. Pater damnat tanquam mercenarios, ct dessertores ovium Christi, pastores , & ministros illos , qui furentibus persecutionibus arripiunt fugam. Rursus ex quo Parochi teneantur conferre faera menta ex justitia, nec salva aequitate deserere possint in extremo periculo suae curae commissos, ct quibus sacramentalis Unctio , nisi penitus necessaria sit, est tamen opportunum , maximum , atque singulare praesidium. His addi possunt quae de suga in persecutione scripsimus lib. 23. ea P. 8. pro p. g. necnon quae de multitudine populorum Uehementer dolentium , dum martyres raperentur in exilium , narrat in li-
316쪽
Liber Τrige sinus quintus Cap. XI. 3II
demum quae leguntur cap. Sciscitaris, vi I. q. t. ubi Nieo laus I. in
quit: Si perniesolum es proreram in tran7uillitate caviis deserere , quanto magis in fustiba
Hac in re , ne illos damnemus, qui sentiunt non teneri Parochos ad hoc sacramentum ministrandum cum manifesto vitae periculo , Scaliunde ne infirmi cura & praesentia pallorum suorum destituantur; affirmamus primo, nullatenus permitti, ut parochi infirmos deserant , quotiescunque eorum praesentiam exigit spiritualis illorum salus , neque alii ministri adsunt, qui possint ipsis sacramenta conferre: quod utique invicte probant secundae sententiae argumenta . Asserimus de in . de , teneri omnino parochos ad lacro oleo liniendos aegrotos illos, qui aut pestilentia , aut morbo alio correpti peccata sua confiteri non pol sunt: idque evidenter sequitur ex praecedenti quaestione , ubi ostendimus in tali casu Unctionem extremam delere peccata mortalia : unde in Synodo Namurcensi an . I 6I9. tit. i4. cap. 9. legitur : Salutisubditorum nostrorum eon sire volentes ordiuamur, ut pastores suis subsiti pestilentia eorreptir, quamvis saeramexta Paenitentiae, O Gebari in eis administraverint, που omittant etiam extremam Unctio vel , si i
absque manifesto vitae perieulo praestare possist. Et cap. proximo : aeui autem peste afflatus nou est eo estur , nee ρotest eonfiteri , pastor ren:
rar tui Extremam Duilionem eum perieulo Φitae dare . Ulterius dico debere parochum omnino sacramentum istud conserre etiam pestilentia laborantibus , si vitae periculum non sit evidens ς non autem si manifestum sit atque irreparabile, & si decumbentibus administraveri e Poenitentiae, & Fucharistia: sacramenta : quoniam eo in casu non Videtur extrema Unctio ab lutae necessitatis , ut docent Theologi plurimi ac praestantissimi, quos laudat , & sequitur Franciscus Sylvius in
q. 32. Su'plem. art. I. conclus 4. Tandem censeo , quod postrema hac opinione non rei eta debeant tamen parochi diligenter animadvertere,sbi nefas esse in quolibet casu extremam Unctionem denegare aegro tantibus, si illam petant; atque id multo magis , si trepidante pastore , ac mortem pertimescente , scandalum aliquod oriretur in populor non apparere manifestum mortis periculum , si ex una parte sese divinae providentiae committant, ex alia praemuniant se pharmacis salutiferis, infirmosque virgula, non pollice inungant: demum memoria repetendum esse quod Trast. Ia I. in Ioannem num. s. ait sapientissimus A
gustinus et Christi amor tu eo , qui poseit oves ejus in tam magnum deberspiritalem eresere arrirem, ut vineat etiam mortis naturalem timorem. quo mori nolumus. Q U .E S T I o III.
Praeterea quaeritur, Iuo tempore boe Iaeramentum a nyraπ-
317쪽
3 in De Τheologicis Disciplinis
dum sit. Quae facillimae solutionis quaestio dirimitur a Catechisimo Ro. mano num. 9. ubi legitur z Gravissime peccavi, qui illud tempus i*νορι augendi observare Iolent, eum jum o vi Iularis θα anilis, vita ct f V,
hui earere ineipiat; est Vltat enim os uberiorem gratiuis pere isti Mais plurimum valere , si aegrotar, cam tu eo adb c ναι egra meus diseUurtiret, fidemque'religiosam qui mi vola utatem syrrre ρορυι Dero oleo IIisiatur. Et quod in Catechismo legitur, Sc ratione ibidem inserta conia firmatur , tradunt etiam Concilia Burdigalense , Remense , Bituricenisse , S i. Mediolanense, quae collegit cap. v. de hoc sacramento Re stulta xi .. vir industrius , atque in litteraria Republica celeberrimus Alexander Natalis. His vero nihil aliud addendum est, nisi Medieo tum complures, ne aegrotantes despondeant animum , etiam in maia o Vitae discrimine sanitate in illis promittere ἰ Cuius rei causa menda. eium medicis concedendum esst lib. I. de Republ. ajehat Plato . At hi mortalis corporis sanationem, non immortalis animi attendunt peri euta , quae si menti ipsorum Ob Versirentur, non servarent tantum, quae
leguntur in Epigramatis je borestis Mustorum imposuris, atque iuprimis elegans illud, Prosit ut aegrotis, medieam uli dedecet artem, II fiat Ialva relligione xxori:
verum S darent operam , ut morituri disponerent domui suae, non terrenae tantum & corruptibili, sed otiam spirituali & aeternae , prout Erechiam admonebat Propheta Domini, Is xxxv ID. I. U R s T I o IV. Verumtamen circa tempus administrandae Unctionis sacrae alia insurgit quaestio paullo dissicilior : ansscilicet praemittenda sit, vel poly- sonenda Viatico . Neque enim negari potest communiorem olim fuissedisti plinam , ut infirmi prius oleo sancto inungerentur , & postea Eueharistiam susciperent; uti demonstrarunt Launoius Observat. 8. pag. 6o8. Martene lib. r. cap. 7. art. 2. num. 4. van-Espen in Ius Canoniis cum p. z. tit. 8. cap. 2. S P. 4. Cap. 3. s. s. quibus juniores Theologiassentiuntur. Opinio autem nostra haec est, primum , antiquam illam diseiplinam revera obtinuisse : deinde non fuisse omnino communem atque universalem : insuper non esse illos redarguendos , qui rationabili aliqua causa permoti Viatico praemittunt Unctionem ς ac tandem optime se illos gerere, qui juxta Romanae Ecclesiae consuetudiis nem prius communionem dant infirmis , postea sacramentum Unctionis ultimae. Aliquando igitur Unctionem factam praemissam fuisse Uiatico , demonstratur e X cap. ein infirmis, XXVI. q. 7. depronito ex Poenitentiali Theodori, quod conscriptum dicitur circa annum Dom.
68 . ubi legitur, Sacra unctione olei inantii, secandum sarata Dalfi
318쪽
Liber Trigesimus quintus Cap. XI. i 3I3
ram Patram . eommunione mattei refietamur. Ex Iibro Pontificali Bi- hliothecae Tillianae , ex libro 7. Capitular. Caroli Magni cap. 32. at que ex Concilio Aquisgranensi an . 836. can. s. in quibus locis infirmi prius sacro liniendi oleo , deinde Viatico reficiendi dicuntur . Idem . demonstratur innumeris exemplis virorum clarissimorum . quos legimus ante perceptam communionem fuisse oleo sancto delibutos; prout Iitteris consignavit Auctor vitae Caroli Magni ad an. 8i . Remberti Bremensis Episcopi an . 888. Gulielmi Archiepistopi Biturieensis , qui deeessit sedente Innoeentio III. circa finem sirculi duodecimi, S Mala chiae vita functi an . ii 48. alioru mque apud Launojum citato in loco . Confirmatur hoc idem libris illis Ritualibus , in quibus ordo inungendi infirmos praecedit ordinem administrandi viaticum: inter quos Rituales Iaudantur typis editi Constantiensis an . r 9 . Rotomagensis an . ιs44. Andegavens s an . Isgo. aliique , in recentioribus tamen editionibus immutati. Demum pristinam illam consuetudinem comprO-hant constitutiones Veterum Monachorum , quos viatico Unctionem sacram praemisisse constat ex statutis Cluniacensibus Hugonis, qui floruit circa annum rogo. ex libro de Osticiis Eccles. secundum ordinem Cisterciensem cap. 93. atque ex libro t. Regularum Petri de Honestis
Ceterum consuetudinem ilIam non suisse prorsus universaIem , probatur primo ex antiquissimo bis. Pontificalis Romani, quod asservatur in Florentina Bibliotheca PP. Minorum Conventu alium S. Crucis , in quo ut testatur Mabillon in Itinere Italico pag. i 64. Viaticumprarinittitur Unctioni infirmorum . Insuper demonstratur consuetudine: Romanae Ecclesiae, cuius initia , cum adscribere illa non possimus Ritualibus recentioribus, sunt reserenda inter majorum institutiones . Praeterea confirmatur sermone S. Caesarii in Appendice Augustinensiumnum. 26s. in quo legitur : moties aliqua infirmitas supervenerit, corinpuraer sanguinem orsi ille qui aegrotat aeeipiat, ct inde eorpusca
tam uvat. Idem ulterius eruitur ex Capitularibus Isaac Lingonensis , gnomento Boni, S Herardi Turonenues, qui ambo anno 8s9. Tullensi Synodo interfuere ; in quibus Iegitur : In infirmitate postri absque dilatiose reeoneilientur, ct Viaticum viventes aeeipianι, ct bene indictione saerati olei non eareant. Ex diversa hac disciplina colligitur assertionis nostrae pars tertia , illos scilicet violatae Ecelasiasticae disciplinae minime reos futuros esse ν . qui humiliter peterent a Parocho Undilonem eAtremam ante Corporis Christi viaticum, sive ut a peccatorum reliquiis purgati Eucharistiam majori dispositione susciperent , sive pia aliqua alia causa permoti, dummodo Ecclesiae, in qua degunt, nullatenus consuetudinem repro- harent, & Pastoris sui nutibus consiliisque acquiescerent. Atque id magis confirmo ex Rituali Parisiensi edito an . reo 4. in quo legitur :
319쪽
Noe est musa vis de ordine i si enim infirmar prius petat Iaeramentam Eucharistiae, quam extremam Duuionem, sibi prius confesspoue facta pee-eati , miniseretur. Igitur iuxta librum hunc Ritualem prius conserenda esset extrema Unctio , si infirmus prius illam peteret. Ad haec Zegerus Van-Espen praclaudata p. q. cap. I. θ. s. ubi pertractat de Capitularium titilitate, postquam egit de veteri , ct comm uolori disciplina , produ-diitque caput 132. libri septimi Capitularium, inquit: De bae diseiplina optime instructi Go baius e cademia cLovaniensis Theologi , ct
tignfinia Tamilia που exstua ornamenta , Christianus Lupus , Fraveseus Farvaeques , Iacro oleo inuvi ante Viaticum petierunt, Obtiuuerant. 22ιs eorum votum desiderium bis eulpabis, nisi qui nexlem veterum mouumentorum leuione , pristiua, er veneranda Parram diseiplinae perfictam mentiam non habet ὶ
Attamen communiter commendanda S servanda est consuetudo , qua Unctioni extremae praemittit Viaticum . Primum quia nil magis congruum est, quam vigentem Ecclesiae disciplinam serνare. Deinde quia scut prior illa , ita posterior consuetudo momentis suis est innixa. Protulit haec libro a. de Arte hene moriendi cap. 7. pag. 266. Eminentissimus Bellar minus. Momentum unum est, quod veteres ex extrema Unctione sperabant sanitatem quoque corporalem , ideoque non dis- ferebant illam usque ad illud tempus , quo medicorum iudicio desperatur aegroti salus. E contra autem aetate nostra, dum infirmi audiunt si hi Unctionem extremam administrandam esse, censunt jam actum de vita sua, eaque de causa ne aegrotos terreant, cognati, vel amicidisserunt hoc sacramentum quandiu possunt . Alterum momentum est, quoniam antiqui sacramenta omnia concludebant & quasi consignabant sacramento corporis Domini , unde & nunc qui baptietantur
adulti statim eonfirmantur , S adstantes sacrificio Milae reficiuntur communione Eueharistica ς quod pariter fieri solet in collatione ordinum , ct in solemni administratione sacramenti Matrimonii. Id vero peculiari etiam titulo servabatur in sacra Unctione , propterea quod remittat peccata, ac sit sacramentum poenitentiae consummativum sideoque praemitti possit Eucharistiae tanquam praeparatio & dispositio.
At nostro tempore ordo invertitur, quoniam non raro accidit, ut in. firmi vel rationis usum amittant, vel aIiunde reddantur inhabiles ad sacrosanctam Eucharistiam rite percipiendam . Melius enim est concludit Bellar minus ut inverso ordine Iaeramenta issa ministrentur Vro ιis, quam ut altero, eoque saluberrimo eareant. Ductio enim extrema
conferri potes aegroto etiam in agone posito, O nos intelligenti, vel sentienti quid eis se reatur , modo tamen in visis sit: defuncti enim nullius sacramenti eapaces sunt. Atque ad hunc modum quaestioncm
320쪽
3is Liber Trigesimus quintus Cap. XI.
ProxIma est quaestio , an extrema Unctio iterari possit. Fuit enim opinio Gomidi Abbatis Vindocinensis epist. 19. libri a. ad Ivonem Carnotensem, & ejusdem Ivonis epist. ra. S aso. semel tantum sas esse aegrotos sacro oIeo delinire ob duplicem causam r quarum primam petebant ex eo, quod etiam publica poenitentia una duntaxat vice imponeretur, & extrema Unctio sit quaedam poenitentia publica exeuntium:
alteram vero ex quo nunquam repetatur sacramentum Confirmationis,
quod ritu quodam consimili, scilicet inunctione , peragitur . At singularis fuit haec opinio, & labili iundamento subnixa. Quantum enim spectat ad publicam poenitentiam , tametsi illius actio, de reconciliatio Canonica semel tantum concederetur; quod tamen in illa sacrament trationem habebat, idest , peccatorum consessio , S absolutio per claves Ecclesiae, semper iteratum fuit, ct saepissime repetitum . ut dixi
praecedenti libro cap. xi r i. in Historia publica paenitentia, num. XVII. Nec etiam Confirmationis , & Unctionis extremae eadem est ratio ς illa enim imprimit eharamrem, & perpetuum essectum producit. Idcirco autem sacramentum istud non imprimit characterem, quoniam institutum est in remedium subsidiumque aegrotantium , non autem ut in hac Ecclesia , in qua peregrinamur a Domino, fideles a non credenti. hus , vel a se invicem secernantur, neque ut deputentur ad sacrum aliquod ministerium ἔ prout inquit q. XXX. Supplem. art. 3. & quaest.
XXXIII. art. I. Doctor Angelicus. Qua in re consentiunt TheoIogi omnes, etiam antiquiores, ut Magister in iv. dis . a 3. Gulielmus Anti modorensis in Summa lib. iv. tradi. 7. cap. 2. S. Bonaventura in eam
dem dist. 23. art. a. q. 4. ceterique unanimiter.
Quidam assirmarunt posse quidem repeti Unctionem sacram , non tamen intra spatium ejusdem anni. Opinionem hanc cum offendisset Alapide apud Durandum lib. I. Rationat. divin. Ossiciorum cap. 8. num. as. & Echium hom. s6. ct 38. de sacramentis, dum ederet commentaria in Epistolam Iacobi, visus est sibi valide resutare ex quo emtrema Duilio non imprimit ebaracterem. Sed futit is est ratio istar nam si characterem imprimeret, nee transacto iam anno, nec unquam iuvita posset sacra Unctio iterari ἰ quod Durandus, ct Echius non assi rismarunt . Immo Durandus scribit id apud quosdam legi, nec refellens. nec approbans . Ouod autem hoc legatur, apertum est: siquidem Petrus Cantor in Summa cap. iga. ait: Consuetudo es in Garesallensium ordine, quod nunquam inungitur aliquis bis in eodem anno. Extat &in antiquo bis. Ecclesiae Turonensis Carmen , de quo Martene to m. a. pag. IO . primae editionis, ibique de extrema Unctione, unis mense femel tantum commuπicet ager .