장음표시 사용
351쪽
quarto Trullano, de quo Philadelphiensis, legitur, S; quis Οἰβοpus.
vel presbter, vel diaconus, velfubLaeonus, vel tetror, vel eautor , vetesiarius eum muliere Deo dieata coierit, deponatur, ut qui Christi sponse mitium attulerit: sin autem laicus,se erexetur . M τι, i, που, οῦ πίσατερ,
agaci θω. En apertissime τιμώς, Ostiarius, a laicis distinctus , Sc in Ecclesiastico ordine constitutus. De Exorcista in canone io. synodi Antiochenae an. 34 l. cquem canonem PhiladeIphiensis septimum dicitὶ hahemus Chorcpiscopum non possie Haωοῦν διήκω. - , α
prdi rerum, sed lautum eo uelituere subdia nor , lectores, ct exore iam . Chorepiscopi enim minores clericos promo Vere poterant, no autem sacros. En ergo etiam Exorcistarum orda apud Graecos et nec a solis presbyteris exorcizandi munus adimpletum, ut aiebat Goarius , & post Goarium Le-Droint pag. 239. tomi 2. Nec quemquam moveat, quod Antiochen a Synodus de Exorcistis inquit καθιζοῦν, coustisaere, non χωρογινιῶν, ordinare ἰ siquidem hoc de Exorcistis ait. quod de hypodiaconis . ct de Iectoribus. Praeterea apud Morinum p. a. pag. 82. habetur nuoque ordinatio deputati, seu ceroferarii, cum hac epigraphe, ἰυν ἐπὶ mην, ψου , ψ δε-α- , Oratio super ceroferario , ct deputato , quamquam infra nag. 22 s. scribat idem auctor hoc fuisse ministerium , non ordinem: & mani sestius in Euchologici pag. 23 . continetur, ἐυχή ἐπὰ χειμωία δωτάτου ψ μείρου, oratio is ordinatione Deputatio' Ceroferarii. nempe, aeol ibi. Simeon etiam Thessalonicensis loco citato ordinatiouem cero serarii appellat , ait ceIebrari ante Ordinatisnem Lectoris, S miratur in desuetudinem abiisse, cum ante paucos annos vigeret in Thessalonicensium Ecclesia , & adhue in Tahu-lariis & Archetypis inveniretur descripta . Inquiunt , haec de ministerio, non de ordise esse explicanda . At primum quid ultra ad ordinem praeter χειροτυίαν , ct verborum sermam requiritur, aut quid aliud Eucholostia servandum praecipiunt in Ordinatione Lectorum 2 Ad haec singuli ordines ad ministerium spectant: ct ex quo Ceroserarii minis eis rium exercuerint, nequit in serri minime illos suisse initiatos . Queritur praeterea Thessalonicensis, aetate sua hanc χειριθώσω cessasse et ministerium vero deserendi cereos nunquam in Ecclesiis Graecorum cessa vitet ideoque aegre Simeon fieri cessasse ritum ordinationis. Postremti non quaerimus modo , an acolythatus , aliique minores Ordiues sint divinae institutionis , ac sint facramenta, vel ministeria duntaxat ah
Ecclesia instituta : id enim disputatur quoque de minoribux ordinibus
ritu Latinorum collatis: sed quaerimus, an ipsi ordines etiam apud Graecos extiterint, ct sacro quodam ritu collati fuerint. Ad tertiam
responsionem dicimus , c quod adversarii nostri fateri debent de ordinatio
352쪽
Liber Trigesimus sextus Cap. II. 3 γ
πationibus Latinorum necessiim non esse, ut ubicunque de ordiniabus agitur , sigillatim omnes enumerentur, praesertim cum universi clerici saepe communi sacrorum ministrorum vocabulo designentur . Τertio dico apud Graecos , etiamsi septem ordinet non conserametur sejunctis initiationibus, revera tamen existere , & Acolythatum .
ct ostiariatum simul conserri cum Subdiaconatu, idemque servari apud alios orientales et Exorcistatum solum a Graecis recentioribus negligi, sed ab aliis orientalibus tribui una cum Diaconatu , vel Psalmistatu . Hoc primum adstruitur judicio ipsorum Orientalium , qui rituum suo. rum fuerunt peritissimi, Abrahami Ecchellensis Maronitae, in adnotationibus ad canones Nicaenos num. I 8. Ioannis Maro lib. de Sacerdotio cap. II. ct 26. Ioannis Dareni lib. de Hierarchia Ecclesiastica , Dionysii Barsalibi Episcopi A medensis e de quibus vide Vol. 2. Concilio rum Lahbei pag. 4o9. & Fausti Naironi Maronitae in Evoplia pag. 226. Secundo idem confirmo ex Ritu, quo orientales initiant hypodiaconum. Nam Graeci, ut constat ex pluribus Codicibus collectis , editisque a Morino, in ipsa subdiaconi initiatione , utuntur formula, in qua praeter alia verba haec leguntur: I e Domine eonserva ilium in omnibus fine querela , ct reprehensione et da tui amare honesiatem erdecorem domus tuae, a sere portis templi sancti tui , aeeendere lumen
Naronitarum praecipitur , ut initiandus subdiaconatu circumducatur per Ecclesiam , Et eam pervenerit ad eandelabrum , aerendat illud, ct extinguat tribus visibus; postea perveniens ad portam Eeelsa , claudat , ct aperiat tribus et ieibus, apud Abrahamum Ecchellensem cit. IOCO, S Morinum p. a. pag. 394. Euchologium Melchitarum Arabicum eadem prorsus habet, ac ea , quae recitata sunt ex Pontificali Graec rum . In Euchologio item Coptico-Iacohitico ita Episcopus alloquitur
hypodiaconuin : Tui obsteti es eustodire ostia domus Dei, quae es Deo. D , nec patiaris ingredi ad eam jumentum , veI eanem, veI haereticum quempiam : & post pauca , Cave magna diligentia eustodire osia Getesitie, quia tibi eoneredita sunt saera illibati ministerii vasa eustodie da . Quod ergo aiunt viri doctissimi, apud Orientales cum hypodia-
Conatu conserri ordines ostiariatus, & acolythatus , id ex eorum Eu- Chologiis corroboratur . Tertio idem probo consensione adversario inrum . Si enim objiolas Ioanne in VIII. Romanum Pontificem in Epistola ad Basilium , Constantinum , ct Alexandrum Impp. quae extat i m. IX. Conciliorum, haec scribere , Volumus ut sit primum Letior, deinde Acοθibus , 'postea Diaconus, tum Presbter , posthae Episeopus, ideoque apud Graecos existere acolythatum : si, inquam , id objicias; respondent Pontificem c obibi nomine significasse opodiaconum : cui, ut
353쪽
monet M Inus 3. p. Exercit. X tri cap. I. pag. 242. Graeci committunt munia pleraque a colythorum; ceterum a Ioanne VIII. alios ordines praetermitti. Habemus itaque in hypodiacono acolytbi nomen & omisciat immo Morinus eo loci, Proprie, inquit, subdiae onus Graeeo. rum est aeotatbus Latinorum. Quod verbIoannes VIII. ordines proprio nomine non distin quat, hac sententia posita ratio est in promptu : ni in mirum , quia acolythatus S Ostiariatus simul cum hypodiaconatu conis seruntur a Graecis , neqne in tali collatione vult, exigitque Pontifex, ut serventur distinctae , ct separatae ordinationes : quas tamen a Grae. ei, aliis, subiectis Latinorum ditioni, saeculox m. ser Wandas praece
pit Innocentius IV. mandans in Epistola ad Othonem Episcopum Tu seu Ianum, S Sedis Apostolicae in regno Cypri legatum, ut in posterum feeundum morem Ecclesia Rowava septem ordines , distinctis in iistiationibus, conferrentur. Atque idem de ostiaria tu dicendum est ;quem ordinem ipsum Dominum praesignasse, quando flagello de sunt. eulis facto eiecit vendentes ct ementes de templo, tradunt scholastiei
omnes cum Magistro p. 2. dist. 2 . Simeon autem Thessalonicensis in lib. de Sacr. ordinat. cap. I a. inquit Christum Dominum νὼ - ύω διὰ is . oflaia Dpodiaco Ni peregi ste , quando raci N,κου. se Mam, nammularios ejecit de templo. Quarth eximius, maximusque
Pontifex BENEDICTUS XIV. in saepe laudata Constit. Etsi Pastoralis .
super Ritibus Graecorum , postquam I. v I r. ait in Euchologio praetermissos videri nonnullos de minoribus ordinibus, ct Graecos a stirmare eos vel numquam habuisse , vel eorum exercitium aIiis Ordinibus esse adnexum; num. . definit, quod si clericus Graecus, Lector tantum initiatus , ex benignitate Sedis Apostolicae obtinuerit, ut majores or. dines Latinis ceremoniis sibi conserantur, Is antequam subdiaconas oris dinetur , tres minores Ordines omisos debeat ritu Latino fuseipere . Si vero praeter Lectoris ordinem ad subdia natum etiam Graeo ritu adis
fendit, θ' ex dispensatione itidem εχ postolies saeuitas sibi factast eeteror Ordines ritu Latino suseipiendi, antequam inter diaconos eo tetur, ex minoribus ordinibas Exorei tuis tantummodo funiere cogitur ἔeum per Subdiaeonatam Graeeo ritu eodatum, colythatum 9 Osia riatum reeipisse eenseatur . Qua utique definitione continetur expresse, validoque praesidio sulcitur sententia haec nostra. Dixi tandem, Gradi. eos carere ordine Exorcistatus, quoniam ibi Ponti sex Summus declarat hunc ordinem supplendum esse in illo, qui una eam reliquis inferiori inbus ordinuus diaconatum, aut etiam presbierasum Graece suscepit ad ' latino postea ritu ad faerum presbteratus resperetve ordinem, aut Epistopatum promove udus fit ex ε sollea eoueessione. Ceterum Mamroni tae censent Exorcistatum conferri in Ordinatione Psaltis: tum quia in tali Ordinatione canitur livmnus , qui Latine sonat, Domisus nosteris is ei potes item οπuia idola erroris eonterendi cu' eoncastandi . tum etiam
354쪽
Liber Trigesimus sextus Cap. II. 3
etiam quia Episcopus I saltem initians, Rc porrigens et Iibrum Psal-m orum , quo in Oi ientali Ecclesia energumeni exorctgantur , inquieMereatar eoneulcare Ierpente/ 9 Icorpiones . Quapropter, etsi apud alias Ecclesias Halter non sit a lectore diversus, apud Maronitas ta. men videtur idem esse, ac apud nos Exorcista: unde in fragmento Chaldaico apud Matronum pag. 227. legitur: Hi sunt quatuor ordianes minores . Prιmus tiari 3, hoc es Panitor : feeundus Lector, hoe est αυονvo: tertius Exorcisa , hoe es Psalter : quartus -osithus , hoe ui H olaeonus. Fragmentum autem istud exaratum dicitur anis no 12 6. At Abraham Ecchellensis, Ioannes Maro, Darenus, Barissali hius , aliique superius citati opinantur apud Syros Exorcistatunia conferri simul cum Diaconatu; cujus ritus hanc etiam asserunt conis gruentiam, quin Christus mittens disicipulos ad praedicandum Lucae m. 19. dedit eis potestatem calcaudi fuer ferstentes, ct scorpiones , ω super omnem virtutem mimici. Ex quibus omnibus manifestum puto , reetissime septem clericorum Ordises numerari, o Hariatum , Lectois ratum, Exoreissatum, et obibatam , Subdiacosatum, Diaeonatum, ct Pretbyteratum , neque Romanae Ecclesiae doctrinam everti posse institutis ritibusque aliarum Ecclesiarum: quod erat inquirendum Sc demonstrandum .
Guo dilucidantur nonnulla , quae spectam ad CPriealem
Tonsuram DE Tonsura Clericorum agentes, investigabimus originem, soromam , ac dignitatem . Ad originem quod attinet , CaIvinus Iib. I v. Instit. Ca P. 19. n. a. it Clericorum tonssuram inde natam . quod priscis Ecclesiae saeculis capillum non alerent nisi delicati; ideoque Clericos iussos tondere caput , vel radere , ne quam esse minati cultus sp ciem praese ferrent: quod haeresiarcha ait colligi ex Augustino prope 'sinem lihri de opere Monachorum . At Ioannes Spencerus , qui de
Hςbr*orum legibus , ritibusque prolixe differuit, lib. I. cap. 6. iniistium tonsurae Nazaraeorum, unde permulti nostram eta derivatam extis 'Mimant, repetit ex moribus Ethnicorum, qui in iuventutis flore Apollini Pythio comam litabant, ut Plutarchus scribit de moribus Atheniensium t quem morem servasse Romanos in honorem Iovis Cainsitolini, & Aesculapii insere vir doctus ex epigrammate Martialistb. 9. num. 8. ubi legitur, Hos tibi laudatos Domiso sua vota eapillaι, Ilio tuus Latia misit ab urbe puer.
355쪽
Ita nimirum nec haeretici rituum Catholicorum oppugnatores Inter se conveniunt. Morinu S de sacris Ordinat. p. p. Exercit. XU. postquam de Tonsurae Origine plura dixit, num. 9. sententiam illam amplectitur, quae asserit primos Ecclesiae institutores, ut masori ludibrio assiderentur , a persecutoribus tonsos fuisse, quod ignominiosum erat, ac seris
vitutis insigne; postea vero ab iisdem institutoribus in trophaei argumentum tonsionem ipsam fuisse conversam. Quod autem comam ton. dere , ac radere esset nota ignominiae, Morinus ex Suetonio, Proch
ro , & Luciano satis aperte demonstrat. Alii demum, qui de sacris ritibus pertractarunt, isti lorus de Ossiciis Eccl. lib. 2. cap. 4. Rahanus
Maurus lib. I. cap. 7. Marten ius lib. I. cap. 8. art. 7. Me nardus not. 66o. in Srcrament. Gregorii, censent clericalem tonsuram ab Apostolicis temporibus usurpatam et quamquam Marten ius fit limadvertit communi veterum opinioni adversari recentiores nonnullos, propterea-
quod facile Dementibus persecutionum procellis potuissent Clerici ex capite detonso dignosci et immo de Iacobo Apostolo apud Eusebium .
lib. 2. H. Eccl. cap. 2 3. affrin et Hegesippus, quod nunquam eomam totondit . His recentioribus adhaeret Iuenin q. v I it. de Sacram. Ordinis cap. a. ubi demonstrare nititur, Tonsuram, si sumatur pro corona
elericali, in usu nunquam suisse per quinque priora saecula . Quantum ad Tonsurae formam , indubitatum est suisse semper figurae sphericae. Eni in Vero Anicetus Papa apud Gratianum dist. 23. cap. ai. ait: Clerici juxta Apostolum comam nos nutriant, sed dJuper eaput in modumsphera radant. Et quamquam veterum Pontificum decretales revocentur in dubium ἰ de hoc tamen Aniceti canone fit mentio in vetustissimis Romanorum Pontificum catalogis: de quibus vide r. p. Anastasii pag. Iio. Gregorius item Turonensis scriptor vi. saeculi praeclarissimus, lib. i. de Gloria Martyrum cap. et . ait Petrum inpostolum instituisse, ut capsi desuper tonderetur; & Arator, quiso ruit circa annum s4o. in Epistola elegiacis versibus conscripta, quam edidit ex Codice Remensi Sirmondus , ait, Namque ego Romana eaulis permixtus amaenis Delestae, tonso vertiee, factus ovis. Tonsura autem in vertice lacta coronam referre debebat, quod idem Gregorius magis perspicue expressit, scribens de sancto Nicetio Episcopo , eum cum partu sui siet effusus mirabili eventu apparuisse Cleriei eorona signatum. Beda quoque in Hist. Anglorum lib. I v. cap. I. nar rat Theodorum, ut a Vitaliano Papa ordinaretur, ex peruste quatuor menses, donec illi capillus cresceret, quo in eoronam tonderi posset. Et S. Isidorus lib. a. de ossiciis Eccles cap. a. ait: Inod .ero detonso - - Digiti dy Coo e
356쪽
Liber Trigesimus sextus Cap ΙΙΙ. 3 s r
denique Concilium Toletanum U. an. 63ῖ. canone 4 I. Oinues elerita ,
inquit, detonso superiuι toto capite, inferius solam elaeali corona relinquant. lHanc Tonsuram permuIti non solum ab Ecclesae initiis in usu reisceptam suisse, sed etiam inter veros Ordines adnumerandam, & Δ-cramentum esse contendunt: aliis quam plurimis assirmantibus revera non esse ordinem, sed quamdam ad suscipiendos ordines viam , atque dispositionem . Tenent priorem sententiam Prosper Fagnanus , aliique Canon istae , quos Iaudat, non tamen sequitur Emmanuel Gonaaler in Capit. Cum contingat, de artat. S qualit. ordinand. Angelus in Summa v. O1do n. I. Echius in Homi l. de Ordinat. S ex Schol allicis Ioan . Major in iv. dist. 24. atque eX recentioribus noster Uanroy Cay. 2. q. 3. TOnsuram vero non esse ordinem propugnant ii omnes, qui censent esse institutionis Ecclesiae, nec usurpatam fuisse tempori hus Apostolicis. Accedunt cum D. Thoma q. XL. Supplem. omnes fere E schoIa Theologi, atque inter hos nostrates sere omnes, laudati a Friderim Gavaedi q. I. art. 2. non dissentiente Aurelio Pietto Volum. vi. pag. goa. Subscribunt eidem sententiae Bellarminus lib. t. de Clericis, ct de Sacram. Ord. cap. s. Franciscus Hallier de S. Ord. pag. 3 o. Io. Morinus p. I. EXercit. xν. n. I 2. & e X Canon istis quoque nonnulli cum praelaudato Goneta leg tona. I. in decret. pag. 462. His ultro, libenterque subscribimus, ita tamen , ut ab iis recedamus, qui negant consuetudinem Clericalis
tonsurae non esse antiquissimam.
PRop. I. Clericalis Tonsura obtinuit in Ecclesia ab Apostolorum aetate , ct instituta fuit, ut Clerici distinguerentur a Laicis. Atque id principio commonstrant Iaudati Patres , Anicetus, Gregorius Turonensis, Sidonius Apollinaris, & Beda : S licet de primo
non habeamus eX ploratissima monumenta, alii vero non sint admodum antiqui ἰ non extant tamen testimonia maioris ponderis ad illos resel
Iendos e cumque fuerint doctissimi, S eorum aliqui, ut Sidonius, &Gregorius ante seculum sextum exactum floruerint, in verisimile potuisse ad Apostolica tempora ritum illum referre, qui vix iisden natis eruperit. Porro hi docent, CIericos ab initio Ecclesiae in vertice fuisse tonsos, ut more Nagaraeorum Deo dicarentur, & Domino consecrati agnoscerentur: etiam Petrum coronam CIericalem gestasseς S addunt aliqui, hanc ab ipsis usurpatam in memoriam Dominicae passionis et quod sentit Ceolfridus Abhcs apud Bedam lib. v. Hiit. Anglor. cap. 22. S Rabanus Maurus lib. r. de Fccl. Ossi c. cap. I. Nonnu Ili etiam, quod facit pro sententia Morini , censent Petrum ludibrii causa ah iis, qui ei Christum praedicanti non credebant, fulse attonsum , atque ex tunc Clericos Omnes comam abrasiste: idque scribunt ex Latinis Honorius Augultodunensis in Gemma animae lib. I. cap. I94. atque pae
357쪽
Graecis Germanus Patriarcha Constantinopolitanus, ques floruit Iripeaeante Leone Inaurico in Theoria rerum Ecclesiasticarum ; quam videto m. xta I . novae Bibl. PP. pag. sa. Praeterea posset Tonsurae Clericalis antiquitas demonstrari ex icriptis Abdiae Babylonii, qui lib. s. Histi Apostoli eae narrat Indorum regem a S. Thoma Apostolo ad fidem eou. versum , & in Clericum attonsium misse; necnon ex S. P. Augustini Epistolis , in quibus Orona Sacerdotalis frequens fit mentio: de quihus Hallier de sacris Ordinat, pag. to 64. S Morinus 3. p. pag. 263. sed ingenue fateor Abdiae scripta dubiae esse fidei, & verba S. Patris a Morino producta eumdem pati sensum , ac verba Pauli ad Philipp.
a v. i. Ulterius demonstrant hujus Tonsurae vetustatem atque initi tuationem c saltim ante tempora , quibus introductam putant recentio in res quidam) praecitati versus Aratoris subdiaconi; ct qui legitur apud Prudentium Hymno U. m, ς. . De S.Cypriano in Clericum attonso , Deflua eaesaries compescitur ad breves evitos rnuina quam hoc in loco eorοπώ verticis apertε non est expressa . Rursus temporibus Iuliani Apollatae presbyter quidam Theodorus ab ethnieis suoplicio affectus est, quod nonnullos pueros detondendo illos coontaret in Clericos, ut ex libro Ia. Ammiani Marcellini demonstrae Eminentissimus Baronius ad an . s8. num. I 28. In uetustissimis etiam Acti, Eeelesiae Divionensis , apud Martentum citato art. 7. num. a. ha hetur S. Benignum presbyterum in agnitionem Terentii Comitis .etiisse ob tonsi capitis coronam. Benignus vero fuit discipulus Polycarpi, subiitque martyrium sub Marco Aurelio Imperatore, iuxta Maris tyrologium Romanum die I. Novembris, S adnotationes ibi assxas eximii Baronii. Postrem d tam occidens , quam oriens , S universae nationes, in quibus propagata est Christiana Religio, habent Cleriis eos a laicis corona capstis, ac tonsura discretos; quamquam orientales sere totum Occipitium , ct magnam sincipitis partem tondere soleant forcipe , non autem novacula adhibita , nd cute apparente , vi deantur similes rasorum, ae sacerdotum Isidis , & Serapidis , qui omnino crines radebant: unde Hieronymus in caput 44. Ezechielis seriis bit non de here sacerdotes incedere rasis evitibus sicut Deerdotes Udia atque Serapis, nec rursum comam dimittere, nee ita ad pressam tofis dendam eaput, ut aperta fit cutis; non improbans C Iericalem Τon Histam, ut imperitissime quidam scripsere, sed tonsuram describests orientalium . Ut autem redeam , unde oratio divertit paullulum : a quibunnam derivata est, nisi a Catholicae Fidei conditoribus , consuetudo per universum orbem terrarum servata Z Quis illam intrusit ὶ Quomodo ubique gentium obtinuit Z Profecto habere nequimus firmius antiquissimae traditionis argumentum, quam si intueamur morem longe late inque diffusum, S nultim posterioris aetatis initi tutorem adinvenire possimus.
358쪽
Liber Τrigesimus sextus Cap. III. 33 3
Hoc magis collustratur detegendo. alucinationes tam haeretico . rum , quam recentiorum quorumdam CathoIicorum . Atque in primis quod scribit Calvinus, solemnis est impostura e nam S. P. Angli stinus neque de opere Monachorum , neque ullo alio in loco asserit tonsuram originem habuisse ex quo nonnulli, ne esse minati viderentur, comam non alerent; sed ibidem invehitur Augustinus in quosdam Monachos, qui adversius monitum Apostoli dicentis i. ad Co-νinth. xl. ignominiosum esse viro, si eomam nutriat, ineedebant dimissis crinibus , timenter se vilior haberetur tensa sinititas, quan eomata; Sc cum eis verba Apostolica obiicerentur , insulsissime aiebant eos, qui seipsos castraVerunt propter regnum caelorum , non esse viros. Quamquam, si Calvino concedamus institutam suisse tonis stiram adversus fastum saecularium, qui delectantur comae ornatu , Rcincinnis, cquae sane res cum in laicis sit turpis , in clericis est tum
pissima non video quid inde inferri possit adversius tonsurae clericalis
in stitutionem atque honestatem . Quod itidem Spencerus conatur demonstrare, hune scilicet Histum a gentibus promanasse, tametsi ille proprie sermonem instituat de tonsura Nazaraeorum , cum qua nostra nihil aliud habet amne., nisi quod in clericos attonsi Domino consecramur , illud primo salsum deprehenditur, quod non ex moribus Ethnicorum nati sint Ecclesiastici ritus : sed ex his illos curavit inducere daemon aetatulator diuinitatis . Deinde longe diversa est abrasio facta in cultum idolorum , ab ea. , qua Clerici tondentur in vertice: ethnici enim toto capite radebantur , ut
dixi paullo supra de sacerdotibus Isidis, seripsique etiam in fine opustuli de ina Syria tom. i I r. pag. 798. Lucianus Samosatenus . Assirii praeterea ac Troerenti caesariem recidebant, non id Deorum cultum initiandi, sed. priusquam iungerentur connubio; & apud Lacedaemones etiam pueruli attondebantur. E contra apud Romanos, ct G cos , iuvenes capillum alebant; & si illum sacrabant diis , semel totum in patriam reduces resecabant, nec deinceps tenebantur incedere attonsi . Tandem nec unicuique deorum comas, sed istas Libero, Apollini barbam dicabant; unde Statius , Ille genas Phoebo , erinem his passebat Iacebo
Quae omnia si conferas cum forma Clericalis tonsurae, de qua se pra , S cum his, quae de Nazaraeis habentur cap. 6. Numerorum , percipies a Spencero permulta ingeniose dici, permulta vero ineptissime. Quamquam si tondendi ritus inductus foret in execrationem alicujus superis stitionis , nihil adversus pr0positionem nostram consequeretur. Opinio Ioannis Morini reserentis tonsurae originem ad Ethnicorum derisionem, qui captivos servosque radebant, habet quidem praesidium aliquod ex paucorum Scriptorum auctoritate ; facillim ε tamen refellitur: rasio quippe facta ignominiae caussa, erat totius stre
359쪽
3 - De Τheologicis Disciplinis
capillitii , non tonsio verticis , ct corona: ae rasionem ilIam Christi inon adhibuere, nisi in ceremonia publicae poenitentiae, S in humilitate habitus Monachalis . Quare cum Donatistae Episcopos raderent,
eosque contra statuta canonum redigerent ast ordinem poenitentium, S. Optatus lib. 2. num. 2I. itae illos alloquebatur, meete , ubi vobis mandatum est radere capita sacerdotum . Ad haec in abrasione servorum relinquebatur in vertice crinium flocculus, raso capillitii residuo; ideoque abrasio illa omnino erat opposita Clericorum tonsurae: vide sis Tertullianum de Pallio cap. 4. scribentem , Puxta eatem tonsor , eretiliri tertex solus immunis et ac Lucianum in ConNivio tom. IV. pag. 3s4.. Instre lius deformis quidam deraso capite, paueulos eapillos is verintice gestans, eosque crista in morem ereflos. Recte itaque Isidorus apis pellavit Clericalem tonsiiram , non servitutis notam, sed regni Aringumenta denique recentiorum corruunt ex dictis ς non enim necessum erat tonsuram ita primis inculis ita amplam deserre , aut nudatum verticem ostentare, ut ethnici clericos possent dignoscere, etsi quosdam tali indicio deprehensos minime dubitamus et neque ex capillorum promissione , quam tribuit Iacobo Hegesippus , conc quitur ApostoIum
non fir isse tonsum , sive abrasium in vertice r immo Graeca verba nihil aliud in nunt, nisi esus caesariem non fuisse abrasam novacula, inquiunt, ω νην κεφαλι ν ἀυnυ - ἀιέει, novaculasuper caput ejus nota
adstendit , pag. edit. Valus. 63ώPRO Ila Clericalis Tonsura non est Orct . Scholastici hanc thesim probant sequentibus argumentis . r. TOnsura est Ecclesiasticae institutionis, non enim a Christo fuisse institutam vel ex Scripturis, vel ex Patribus pote ste vinci . Sed hoc argumentum iacile solvi posset ς ostendimus enim supra , tonsuram extitisse a temporibus Apostolorum , nec inori simile est Apostolos hune ritum Domino praecipiente servasse . t r. Nulla per clericalem tonsuram infertur init satis spiritualis potestas; sed hi dum tondentur, deputantur duntaxat ad vacandum prae ceteris divino cultui; quae est ratio D.Thomae q. 4oia Supplem. art. a. Adversarii tamen respondere possunt, tonsura initiatos deputari ad psallendum liturgiae tempore, quod plurimum confert ad sacrorum mysteriorum decentiam , & ad excitandam in populo devotionem . Dicent ulterius, sola tonsura praeditovdonari Ecclesiasticis beneficiis, & aliquando exercere ita Ecclesia iurindictionem Episcopalam, excommunicare , & suspendere alios Cleri COS : quod longe praestantius est, quam aperire foreς templorum, Pulsare cymbalum,. deferre urceolos . ii I. Tonsurae minime adnumeratur inter ordinea, neque is antiquis Pontificum statutis , quae distinctOS gradus clericorum enumerant, neque in vetustissimis Pontificalibus collectis a Morino, &Martento, neque a Tridentino Concilio . quod sest. 23. cap. a. ordines singulos recensens, eosque dividens in
360쪽
Liber Trigesimus sextus Cap. III. 33 S
minores, ac majores, nullam tonsurae mentionem facit: & cap. 6. de Resor m. ejusdem se sis. illam a numero ordinum expungit , dicens: Nullus prima tonsura initistis, aut etiam in minoribus ordinibus eos. si tutus ante decimum quartum annum bene iam possit obtinere . Uertio reponent, Tridentinam Synodum , sicut & Florentinam . quaestionem hanc non attingere, aut loqui de iis, qui jam inter Clericos sunt cooptati: nomine ordinum comprehendere septem illos gradus, per quos jam in sortem Domini adsciti ad sacerdotium adscendunt; apud veteres denique memorari saepenumero Psalmistatum, quem idem esse ac Tonsuram , constat ex cap. Psalmissa, dist. 2 I. quod & nos assirmavimus prop. 2. capitis praecedentis . Ex his tribus argumentis videtur nobis secundum validius ceteris ἰ non enim solvitur responsione paullo ante producta : quoniam psallere , & devotionem cantu excitare , non est ministerium peculiari titulo pertinens ad Eucharistiam: excommunicare autem , ct in clericos animadvertere, non spectat ad potestatem
ordinis, sed ad potestatem jurisdictionis.
Addam ego argumenta, quae mihi uidentur invicte propositionem firmare. Sit primum: si Tonsura foret ordo, maxime, ut adversarii contendunt, idem ac Psalmistatus . At hunc non esse ordiuem, ct exerceri sola jussimne presbteri, liquet ex canone Io. Concilii IV. Carthaginensis . Deinde apertissimum est tonsuram apud Graecos non esse ordinem, sed ritum quemdam, quo initiandi Lectoratu tondentur in Clericos , invocato tantum Dei nomine, S nulla sacramentali sorma prolata . Signatur, inquit Pontificale Graecorum de initiando in Lectorem , signatur ter in evite , ae tondetur is forma crueis , σφραγ γα
Lectoris , aut etiam Psaltis , minimum occurrit verbum, quod possit ad capillorum tonsionem referri. Num aliquando in hoc tondendi ritu oratio aliqua fuerit adhibita , ct num tonsura sne Lectoratu olim fuerit collata , non attingam modo. Legi possunt hac de re Isaacius Ha heri in Pontificale Graecorum pag. 4r. S Cl. Lupus in canonem I 4. Synodi v I l. to m. a. pag. Ii 42. Certe hac aetate Graeci Clericalem tonsuram non habent, quae proprius sit ordo . Iam veth dictum supra , ordinatum apud Graecos, si concessione Apostolicae Sed is ad ritum Latiuorum pertranseat, debere promoveri ad omnes omnino ordiner, quos ab Episcopo Graeco non habuit, etiam ad Exorcistatum , ct si ja infuerit ordinatus in presbyterum . Atqui non debet ordinari ad Tonsuram . Haec igitur non est ordo . Praeterea in Pontificalibus Latinorum vetustissimis omnes Ordinationes incipiunt ab ostiaria tu , non tantum in illis plurimis, quae coIlegerunt pertractantes de sacris Ritibus , Nerum etiam inter opera Gregorii pag. 239. 'libri Sacramentorum. Detondendis Clericis ac poenitentibus in ipso Sacramentorum libro agitur
separatim pag. 2 ι3. ubi de variis benedictionibus, ritibusque ad sacra-Υ y a menta Dio tiroci by Coos le