장음표시 사용
381쪽
traditione sacri calicis , & patenae, ut constat ex antiquissimis Pontificalibus , ct ex Iv. Carthaginensi Concilior atque ex duplici cap. ALO
liceat, dist. 23. n. 3 I. S 32. manifestum est, ordinatos ab Episcopo in subdiaconos tangere ministeria , ct sacra altaris vasa portare , quae ibidem acolythi permittuntur tantum in steretario contingere. Adversus hanc , quam nos adhibuimus, distinctionem , duo tantum argumenta militant; secundum scilicet petitum ex a I. canone Laodiceno , ac tertium depromptum ex ritibus saerarum ordiuationum. Ad quorum primum , sciendum est, Balsamonem aliosque viros doctis. simos interpretatos esse vasa dominica , ea , quae actu continent corpus aut sanguinem Domini , cum alias semper subdiaconi vasa sacra teti- perint, quod ossicii sui munere praestant. Respondere ulterius possit mus , Laodice num canonem accipiendum de sacris vasis iam in altari Iocatis , ct ministerii tempore non contrectandis , id, quod perspicuum est in praecitatis capitulis. Non liceat. Quod vero eodem canone
prohibeantur hypodiaconi ingredi Laeonicum, explicatum est hactenus a viris doctis de Saerario illo , in quo diaconi post mysteriorvi
celebrationem recondebant Eucharistiam : quem locum ibalamum qu
que, & pastophorium appellaVerunt. Dixi S ego de hoc loco satis multa
libro XXXI II. cap. I 2. th. 2. Censent autem duplex diaeonteum extiti si
se . unum a dextra parte absidis , alterum a sinistra , in quorum uno Eucharistia servaretur, in altero ornaretur Pontifex sacris vestibus. Ajunt utrunque insinuatum a Paulino, qui epist. I a. ad Severum loco
a dextris eonsistenti disticon inscripsit, Hie Deus est veneranda penus qua eonditur , ct qas Promitur alma saera pompa ministerii: et sinistris autem absidis hos versus; Si quem sancta tenet meditanda in lege voluntas, His poterit residens saeris inreudere libris.
Vide Severinum Binium in canones Laodicenos Volum. r. Concilio rum. At priori inscriptione commonstrari sacrae supel Iectilis condito. rium dixi vol. vi I. pag. 372. Loeum ad saeros codices servandos selectum indigitat inscriptio altera . Itaque etsi pastophoria, thalamoI, tur res, columbas, aliaque sacratissimae Eucharistite cellaria in sacris aedibus extitisse me non lateat; existimo tamen hujus generis non esse dia- vium illud , in quo commorari vetitum fuit Laodiceno , ct Agathensi canone hypodiaeonis. maeonium locus erat Ecclesiae contiguus, desinatus sacrorum vasorum custodiae, S peregrinorum hospitio, cujustodi diaconus curam gerebat. Hoc signifieat illud 'χωρυ in Laodicς-nae Synodi, quod idem sonat, ac sedem, possessionein Babere, non autem ingredi, ut imperite reddiderunt juniores Theologi, quo facilius su h diaconatum ab ordinibus saeris arcerent. Quinimo iidem Theologi secum pugnant; dum in alia argumentatione inquiunt, hypodiacO
382쪽
Liber Trigesimus sextus Cap. VI. 37s
nos apud Graecos ordinari in diaconico, non autem in Sanctuario. Quo. modo enim in diaeostea ordinantur , si illuc ingredi nequeunt ρ At de priori argumento satis , superque . Nam aliud facillime expungitur ;non enim negamus in ordinatione diaconi alios adhiberi ritus , Ac conferri etiam potestatem illa, qua pollent hypodiaconi, sublimiorem: immo i npositio manuum a Graecis adhibetur etiam in ordinatione tam subdiaconi, quam lectoris , ct qui ordines istos sacramenta esse negant,
debent asserere impositionem manuum interdum esse ritum ac cerem niam , at non semper sacrae ordinationis materiam . Fatebimur uIterius
hanc manuum impositionem esse ad ordinem hierarebisum necessariam , hujusque classis ordinem non esse hypodiaconatum e qui ideo extra san: Suarium Se in diaeonio aliquando conserebatur, quoniam eo in loco .incipit subdiaconi ministerium , quod est sacra vasa deferre ad altare . Atque hare sunt, quae nobis de subdiaconatu inter sacramenta , ae inter maiores ordines recensendo, probabiliora, oppositisque sent nitis conciliandis commodiora & aptiora videntur.
Pertractatur de sacro Diaconatus Ordine.
A I. O- , Diaeonus Graece, idem Latine ac Latine Minister , a verbo Duin πίω , ministro . Antiquissimam esse diaconorum institutionem insertur ex Act. Apost. cap. 6. ex Epistola S. Ignatii ad Trallianos, eκ Cypriani, atque ex monimentis aliis Ecclesiasticis hene multis. Auctor Constitutionum Apostolicarum lib. 2. cap. 4 . diaconos appel- Iat aures, . oculos, Os, cor, er suimam Distoporum, propterea quod diaconorum sit Episcopis ossicia plurium ministeriorum impendere, Rqui fidelium pie ac religiose, quive secus vitam traducant, per vestigare . Est autem diaconorum munus persequi summorum Sacerdotum vestigia , eis conciones habentibus praesto esse, divinis operantibus Rconficientibus sacramenta , ministerium exhibere, in Missae sacrifieio EvangeIium legere, atque eum eorum , qui praesunt facultate, praedicare, baptismum conferre, ct Eucharistiam distribuere. Olim quippe dum usus calicis ohtinebat, diaconi illum porrigebant communicantibus ς ut late diximus lib. xx xl Ii. cap. I. prop. 2. Commissa quoque erat diaconis cura, ct dispensatio Ecclesiasticorum honorum: ideoque de Archi levita Laurentio cecinit hymno Peri Stephanon et . Aurelius Prudentius r Claustris sacrorum praeerat, Getistis areanam domus Fidis ξα-bernans Havthas, Notasque di enfans opes. Pertinebat insuper ad diaconos in concilium deducere adventantes Episcopos ἰ quare S. Athanasius in Apolog. a. reprehendit syno los Arrianorum , quod in iis loco Diaconi Episcopos introduceret Carcerarius. Publica etiam adta in
383쪽
3 σ De Τheologicis Disciplinis
Conciliis legebant, ut secit in Aquileiensi, cui praesuit Ambrosius, Sabinianus diaconus , & in Chalcedonensi Aetius ς deserebantque dia-eoni ad insa Concilia querimonias clericorum. Asium chatur ex diacono- eum classe scriptorum ad Ecclesiam pertinentium custos, Cartophylax in Orientali Ecclesia appellatus. In Ecclesia Latina ordinantur Diaconi impositionc manuum Episcopi, & traditione libri Evangeliorum: apud Graecos autem manuum im Positione, ct porrectione flabelli, quo apud Orientales sacra dona in altari posita ventilantur. At flabellum, quod nulla verborum expressione porrigitur, non habet materia sacra ines. talis rationem. In quibusdam Anglicanis Ecclesiis diaconi manus in saera ordinatione inungebatur chri sim a te: sed hoc alienum a Romanae Eeclusae consuetudine , ct a nemine antiquiorum suisse usurpatum scripsit Nieolus I. in Epistola ad Rodulphum Archiepiscopum Bituricensem. Quantum pertinet ergo ad ordinem Diaconatus , communis est Thelogoruin sententia, illum esse verum propriumque sacramentum ἰ ac talem quoque suisse Ordinatiouem septem diaconorum,de quibus AEL6. Hos ad pro sanum duntaxat ministerium, scilicet, ut mensis praesiderent, ct in viduas ac pauperes eleemosynas erogarent, ab Apostolis suisse eleetos, sentiunt sere omnes haeretici . Tolerabilis hac in parte soret haer lieorum ipsorum error; si alias sacras Ordinationes, & ministeria Aliataris adstruarent: nam septem illos viros, quorum in Apostolicis Actibus fit mentio , non suisse sacra aliqua ordinatione, ct sacramento initiatos, etiam nonnulli Catholici interpretes tradiderunt, inter quos Oecuinenius , Beda , Caietanus, ct Gabriel UusqueZ , ct sententia Augustini Calmet, cui tamen non subscribo,duo etiam nobilissimi Patres, Hieronymus , ct Chrysostomus: immo & de Beda judicium aliud serenis
dum cst . Ex hac autem sunt entia, quae assirmat primos septem diaconos fuisse tantum eleemosynarios, mensarumque ministros, hoc sequitur incommodi , quod si eadem sententia probetur, nequit ordo Diaconatus demonstrari sanrurum scripturarum auctoritate . Sed habentur nihilominus ad ordinem ipsum vindicandum comprobandumque momenta alia invictissima , traditio praesertim universalis & pe antiqua. At sententia nostra est, inaugurationem illam diaconorum enarratam in Apostolica historia fuisse mysticam & sacramentalem ceremoniam: ob hanc, causasque alias Diaconatum ad sacramentum ordinis pertinere; nec ordioem esse tantum, verum etiam ordiuem sacrum , Ordinemque Hierarchicum .PRop. I. Septem diaconi, de quibus, Act. v I. non ad profanum ,
sed ad sacrum ministerium electi, O saerawentali ordinatione initiati
Id vero deducitur ex ipsis Apostolicis actibus ζ ubi enarratur Apostolos ad diaconorum Ossicium non quoscunque elegisse, sed viros industrios, aliorum testimonio probitos, ct plenos Spiritusancto & D-
384쪽
Liber Τrigetimus sextus Cap. VI. 377
Fentἰs, ut legitur versu I. asseritur deinde illos totius multlaudinis plausu & approbatione electos , ad Apostolos adductos , iisque manus fuisse impostas. Narratur subinde illos ordinatos Apostolicarum mainnuum impositione ossicia sacra peregisse: siquidem Stephanus illorum
princeps, Potens verbo, signorumque virtute, tanta animi sortitudine Christum annuntiavit, ut a Iudaeorum synagogis lapidibus obrueretur, omniumque primus reserret martyrii coronam , suo sibi nomine praeis nuntiatam: ac Philippus e septem unus, vi II. capite missus. ab angelo ad imbuendum fide virum Aethiopem, huic Christum advenisse monstravit, tribuitque mystieturi regenerationis lavacrum. Atque ex hoc triplici capite constat inaugurationem, de qua loquimur, fuisse sacram . Cur enim tam insignis probitas, cur tanta litterarum sanctarum peritia , plebisque honestissimum testimonium in profanis mensarum administris 3 Nec sponte oblatos , inquit dist. 24. I. I . Eilius , virm tam egregie in fidei doctrina instructos , & proinde ad majora id neos , ac necessarios, Apostoli prolanis officiis praesecissent. Adde ,
quod ad bonum testimonium attinet, et ni is, qui ad sacra munia eliguntur, requiri illud Act. xvi. g. & in T. ad Timoth. et I r. 7. ideoque ex
ipsa sacrae historiae narratione quales esse debeant qui eliguntur ad ministeriit m altaris , inseri sanctissimus Martyr Cyprianus paullo post laudandus: quod nec ignoravit acatholims Grotius , scribens in ea is Verba, 4 ύμων ααρτυρήμονκ, ex vobis boni testimonii, Formam dat E clesiae , ut qui ad ministeris eligantur, te'monium habeant eorum, quibuscum vixere . ipsa manuum impositio sacrae ordinationis materia est, ut constat ex cap. i. hujus libri; praesertim cum huic manuum impositioni Apostoli preces adiunxerint, Act. v r. 6. ideoque GrΘ-tius, quem rursus laudo in gratiam haereticorum , in verba , με μυαούς τίς , prosequitur, Suod his fecere opsoli, idem sevi postea tum in stresisteris, tuis is diaeonis ordinandis .
Probatur eadem veritas Patrum traditione. S. enim Cyprianus epist. 68. pag. 2s6. quaerens cur in ordinatione diaconorum Apostoli plebem convocaverint, Iaod utique, ait, tam diligenter ct caute convoeata plebe rota terebatur, ne quis ad altaris reluserium, vel ad Deerdotalem Deam indituus obreperet . Eusebius Caesariensis lib. I λH. E. cap. I. pag. edit. Val. 38. postquam egit de electione Matthiae.
Mox, inquit, septem spectata virtutis viri per preeationem, manus que impositionem diaeoni ab G solis eonstituti sunt, qui Delesia mi nyterium exbiberent. Quo in loco septem illi diaeoni ordiuati dicuntur δώ ἰυχα, sς πήρων ε ιΘὼεως, per orationem, ct impositionem ma πω m. Chrysostomus, qui in contrariam partem citari selet, Hom. I g, in Act. pag. edit. Commel. s s. in ea verba , Imposuerunt illis manar,
ait mani stilum esse , quoniam apostoli hoe ritu septem idos segregaTerint
385쪽
378 . De Theologicis Disciplinis
risi dos impositisve manuum, O prere,idque esse quod dicitur
ordinatio: en ἰχωρο-θησο δελ-- ου ..-ῆ γαρ ἡ χε/ωnνia ες- . Suhj cie in saera illa actione fuisse impositionem manuam, qua hominis opus est, ctisque divisam operationem , u , ἐ--τα - ἀνδρός, is δέ πὰν ἰ θεὰ enopria . Aleamdem ordinatiouem respiciens Arator subdiaconus inquit: Iura mini ferii Deris altaribus apti Is septem patuere viror , quos undique De3or Levitas vocitare plaeet: quam splendida ea pitraeis fuster manus, qua poeula vita Miserat, ct latiser eum sanguine porrigat agni. .
Hoe numero delatas bonor jublimia seeum
EtIam Beda in priori Expositione Act atque in Retract. eiusdem οπῶ-ris docuit septem diaconos ab Apostolis electos, ut sublimiori trado essent eeteris, proximi elaea aram quasi colainua altaris adsisterent: additque, Communis quidem dispensatio exigebat, ut ministri pro viduis Viri eligerentur: verum ubi Iuveuti sunt, qui digni ad hoe minia perium esse viderentur, cresceate gradatim, ut solet, providentia conis siti salutaris, plaesit eosdem ipsos altaris qaoque faeri ae domiuisis is gaiuis , feat se refenionis mensaeque communis multitudinis credeniarium , ministros ordinari. Puod probatum es verbo, quo dictum est
Et orantes imposuerunt cis manus . Me etenis proprium est eorum
qui de eommus; fideliam numero adsacrosancti auaris promoventur ose fletu in . Nonnulli etiam Codices Pontificalium Graecorum in forma Oris AEnatioxis diaconi habent haec verba : Doma quoque illi gratiam , quam Stephano Protomarori tuo donasti, quem Σ' primum vocasti ad opus
pag. Ss. Similia Syri Maronitar in Ordinatione Archidiaconi ibi lenia pag. 4 3. R Aegyptii pag. so6. Etiam apud Latinos in admonitione praemissa ordinationi diaconorum inquit Pontifex: Cogitate beatam Stephanum merito praeeipuae essitatis ab Ogpostolis ad offlatum i ad ele-
Elam. Hinc exemplo septem diaconorum , quos Apostoli constitue runt, olim in Ecclesiis nobiliori hus septem tantum diaconi ordinabanis ture quod servatum in Ecclesia Romana constat ex Epistola S. Cornelii citata cap. 2. propos. I. atque ex hymno Prudentii de S. Laurentis .. naugurationem itaque septem diaconorum , de quibus agit actuum Apostolicorum caput sextum , sacram fuisse Ordinatissem , ejusdemque generis cum hodierna divinorum ministrorum initiatione , ex ipsa inpostolicae historiae lectione , ex Patrum testimoniis , atque ex incidentalis & orientalis Ecclesiae riti hus evidentissime demonstratur. PRop. LI. Diaconatus est ordo sacer , ct sacramentum .
Demonstratur primh ex propositione praecedenti, Dum enim quis θω - oc le
386쪽
Liber Τrigestinus sextus Cap. VI. 374
quis ordinatur in diaconum , succedit in ossicio septem diaconis, quos Apostoli constituerunt, initiatur impositione manuum , ct oratione Suerbis Episcoporum , recipitque potestatem, & gratiam, qua septem illi donati suerunt. Est itaque in diaconorum ordinatione institutio,
ritusque ab aetate Apostolorum in Ecclesia usurpatus, adest sacra me talis ordinationis materia, adest serma, nec desideratur effectus , &consequenter reperiuntur in Ordinatione diaconi quaecunque.ad verum ordinem , propriumque sacramentum communiter requiruntur. Idem demonstratur canonum auctoritate I siquidem' canone 4 Conciis
Iti l .. Carthaginiensis dicitur diaconus in sua ordinatione conserari , ct canone 38. decernitur posse illum annuente presbytero Eucharistiam distribuere . Tridentin uni verb sessi. 23. can. 6. desinit esse in Ecclesia Hierarebiam divina institutione firmatam, eamque constare ex
Niseopis, presbieris, ct minifris ἰ ideoque nisi velimus in sacrorum
virorum coetibus comprehendere clericos reliquos , necessum saltim erit iis inserere diaconos; qui peculiari ratione , suique nominis etymologia Miniseri dicuntur. Accedit praetcrea sanctorum Patrum traditio , inter quos, ne iterum recenseam praecedenti positione productos , S. Ignatius in Epis . ad Trallianos n. g. ait, Cantios debere re Oereri diaconum , ut mandatum Pesu Grim , - ἰυ-- Iis. Σωθα ibique eumdem diaconum appelIat mini iram, non exculentorum, sive
poculentorum,sed m steriorum Iesu Christi, ωοῦ Xen. , tom. 2.PP. Apost. pag. 22. Clemens AleX. lib. vi I. Stromat. pag.7oi. Ossicia diaconorum comparat Angelorum mini riis; S A uctor operis de Eces. Hierarchia cap. 3. diaconos vocat ἔκ mὐς λε υργοῦς, selectos L iurgiae .admini iras. S. Optatus Mileuitanus lin. I. pag. I s. aeuid commemorem.
inquit, mini fros plurimos, quid diaeonos in tertio, quid presisteros in seeundo Deerdotib eonstitutor Z Quo in loco per tertium jacerdotium significari debet sacri ordinis ministerium ἰ aliunde quippe constat sacerdotii gradum duplicem tantum esse, Episcopatum , atque presbyteratum . S. Hieronymus adversus Vigilantium paullo post initium ordinationem diaconi appellat Soeramentum , atque in fine Epist.8o I. vid Evangelum , postquam multa scripserat adversus diaconos , qui se aequabant presbyteris: Et uιsciamur , inquit, traditiones . spostolicassumptas de eteteri Testamento, quod Aaron, ct filii Hur, atque Lev De in templo fueraui, hoe sibi Epiye i, ct presbyteri, ct diaconi τeu-dieent in Delesia Dei: in altero etiam adversus Iovinianum libro , as- firmat diaconos ad sacrum Ecclesiae ministerium omnino necessarioSesse. S. P. Augustinus serm so . qui est 3. in Natali S. Laurentii, alii-qqe Patres , de quibus Volum. vi I. pag. 347. ct seq. docent diaconos sa eram Gripi sanguinem minisrare . Et Prudentius praecitato hymno a. Iric , inquit, primus e septem viris , Qua sani ad aram proximi, Le- Grajabθα is grada , Et cete)ii prasiantior. Idcm hγmno v. de S. Vin-- . B b b a cuncto, Disitir Coos le
387쪽
38o De Τheologicis Disciplisis
eentio, Lerna de tribu Iaera, Misister altaris Dei, Septem ex eorum. sis latieis, cte. In pervetustis Pontificalibus ordinationi diaconorum situlus iste praefigitur, Consecratio diaconi, apud Martene lib. I. cap. 8,
art. 9. num. 2. De diaconatu demum prout consertur juxta ritum S. Romanae Ecclesiae, peculiare invictumque argumentum depromitur exeanone 4. sessi xi v. Tridentini Concilii: Si quis dixerit per Deram or/dinationem non dari Spiritum sanctum, ae proinde frustra Episcopordieere, E feeipe Spiritum sanctam, oee. Etenim eadem verba recitanis tur a Pontifice manum imponente iis, qui consecrantur diaeoni. Igitur diaconi consecratio est sensibile signum conserens Spiritum sanis Rum , & gratiam . ideoque proprium legis Evangelicae sacramentum. In Orientalium quoque ritibus haec verba non quidem imperativo modo, sed tamen deprecative pronuntiantur, ut dictum supra iaPRop. lII. Diaconatus est ordo merarebisas.
Quid nominis ordinis Hierarehiel veniat, dixi capite superiori L Euius ergo generis esse diaconos probatur primbex quo ipsis inter . dum commissum fuerit rogi mon Christianae plebi&. Antiochena quippa
Synodus cap. I. & 2. Illiberitana can. 77. Toletana IV. can. 26. atquia
permultae aliae mentionem faciunt Diaconorum, qui per Paroebias cou-stimantur, plebem reguην, ct Episeopo, aut presistero annuente baptizant . Gregorius itidem Turonensist de Gloria Consess. cap. δ o. laudat Cantinum postea Antistitem Arvernorum, qui adhuc diaconus sexit vici Isodorensis Ecclesiam: & Beda pariter lib. 2. H. AngI. cap. 32. commendat Iacobum quemdam diaconum, qui Ecclesiae regimini praepositus , doeendo baptizando magnas antiquo hosti prae 4 er
puit . Diaconi praeterea repellebant olim a communione laicos , qua lavis dignitate fulgente&, si accessissend indigni, prout hom. 83. in Matth. testatur Chrysostomus: cxcommunicabant quoque hypodia coxios, id inferiores clericos; quod asserit lib. VI M. cap. 28. scriptor
Constit. Apostolic. corripiebant item peccantem adversus Ecclesiae in seitutionem k ct disciplinam , sicuti Lucillam delibantem os cujusdam
Nartyris ab Ecclesia non vindicati, apud Optatum lib. r. reprehendisse dicitur Caecilianus adhuc diaconus. Insuper commissam aliquando diagonis curam sanctimonialium S Monachorum apparet ex Uita Amonis, diaconi, de quo Martyrologium Romanum , S Menelogium Graeco rum die r. Septembris, ex Novella I 23. Iustiniani cap. 36. atque ex SOVero Sulp. dies. T. cap. II. Diaconi denique in Ecclesia Romana si guli& regionibus urbis praeficiehantur, unde etiam Diataui Regionar appellabantur; aut ex quo hi stationibus canerent Evangelium , sum Woque Pontifici ad Stationes proficiscenti adhaererent, Diaconi Sta νionarii et necnon ii, qui praecipuas diaconias administrabant, Dia esia is eardine Gnstitui, , seu Diaeoni Cardinales. Igitur diaconi tanta
honoris , ae disqitatis capaces la Hierarchia , ct sacro principata
388쪽
Liber Τrigesimus sextus Cap. VI. 38r
Ioenm obtinent, non parem tamen, sed subiectum, atque inferiorem presbyteris. opp. r. Actorum v I. 2. Iegitur septem diaconos constitutos suis. se, quoniam aequum non erat, ut Apostoli derelinquerent verbuis Dei, & ministrarent mensis ς ibique narratur murmur Graecorum a versus Hebraeos, cuius occasione diaconi constituti fuerunt, ut utrius. que nationis vi is in ministerio aequa pars oblatarum eleemosynarum distribueretur. Itaque diaconi illi electi duntaxat suere mensarum, vio aramquo ministri. Atque id Patres docuerunt; nam S. Hieronymus
laudata ad Evangelum epistola , Quis patiatur, inquit , m mensarum miduarum minister supra eor tumidus se eserat . ad quorum preces remos Christi , savusque eonficitur Z Chrysostomus Hom. xiv. in Acta sentit septem illis diaconi& non sacrum aliquod ministerium deis mandatum fuisse, sed iunctionem laicam submiaistrandi viduis quotidianum alimentum ἰ ut lib. VI. Bibl. sanrue Adnot. 22s. animaduertie Sixtus Senensis. Asseruntur praeterest Chrysostomi verba canone xvi Trullano, ubi recitatis quae leguntur Act. 6. verba ista subiiciuntur e
me iisterpretans Ecelesia doctor Daunes cir ostomus se prosequitarra Uerae ppetium admirari, quomodo non est scio militudo in virorum electione, quomodo non sani ab Vm rejecti ct reprobati . Utilis cmamnam autem habebant hi azesiritatem, ct quam aeceperunt ordinatiouem , seire est necessarium . NaGquid diaeoπorum 3 Atqui hae
sbyterorum uomeo existimo apertum esse ae manifestum. His verbis proinductis Synodus eamdem sententiam amplectitur, subjicitque: Propter hae ergo πor quoque praedicamas , ut praediori septem diaeoni non de iisaeeipiantur, qui masteriit serviuοι, ut est prius exposita doctrina ; sedeor esse, quibus fuit nerediti ae tradita dispensatio communi ectrum visui, qui tuno collesi fuerant. Oecumenius item eidem sententiae subscribens inquit pag. s . Elector credam diaconos, ti- juxtavradum quἰ nune est in Delesia , sed διω--, ides, ministros. Insuper diaconatum non esse sacramentum a Christo institutum, sed Ecclesiasticunx ministerium ab Apostolis in Ecclesiam inductum assiemat Cyprianus epist. 6s. ad Rogatianum pag. a . hisce verbis: Meminisse autem dia
ni debent , quoniam e vostolos, idest Episcopos O praepositos Doω nus elegi ἔ diaconos autem post adpensum Domini in eaos e σιοώHi eonstituerunt Episeopatus sui, ct Melesiae ministros. Adhaec ex Epistola vigilii Romani Pontificis ad Rusticum S Sebastianum, quae habetur Collatione v in Synodi v. apparet aliquos diaconos ad tempus, constitui, quemadmodum idem Sebastianus diaconus a Romano Pontifice creatus eth, absentibus diaconis Stephano &Anatolio. Unde insertur Diaconatum non esse sacra montanti permanens, sed amovi-
389쪽
38 aDe Theologicis Disciplinis
bilis administrationis deputationem . Tandem Diaconatum non esse fuerum ordinem inde probatur, quod permulta diaconorum munia
etiam a non diaconis exerceantur .
Resp. ad i. occasione quidem murmuris Graecorum septem diaco in nos suisse electos , iisque viduarum curam, mensarumque communium directionem fuisse commissam , sed simul inauguratos illos fuisse ministros saeros; quod supra e manuum impositione . ex Spiritu sanis cto verborum prolatione collato, atque ex ossiciis , quae iidem diaconi obierunt, fuit demonstratum . Adde modo in publicis fidelium coninventibus distributam suisse Eucharistiam , quod non obscure colligitur ex Apostolo in prima ad Corinth. cap. X r. ideoque oportebat, ut iisdem diaconis mensarum praesidibus divinorum mysteriorum committeretur dispensatio. Etiam eleemolynae viduis , ac pauperibus distribuendae, collectae erant ex fidelium oblationibus dum sacrificium Eucharisticum immolabatur, die praesertim dominica, sive, ut eadem epistola
cap. I 6. inquit Paulus , κατα μι Mάπων, per uuam, seu, primam sabbatorum, qua phrasi Matth. xxv I II. I. commonstratur dominica
dies: nam ubi Latini legunt, Ruae Iaeesit in prima sabbati, extat
in Graeco, τὸ ἐπιφωσκ ni sic μαν-ατων. Quare S istarum eleemosynarum oeconomia demandanda erat altaris o untibus ministeria r ac
proinde iis quoque in locis , in quibus fideles non agebant communem vitam, diaconi ab Ecclesiae primordiis instituebantur, qui eolu-Has illas custodirent, & pauperibus erogarent. Haec omnia ex ipsa Actorum Iectione inseruntur; ideoque nihil inde adversus praemissas theses deducitur e tametsi responderi etiam potest, Lucae sacri illius li-hri Seriptoris consilium unum fuisse occasionem, qua diaconi ordinati
fuere, litteris consignare, non autem lacra ilIorum ministeria , quae ad historiam non pertinebant, ct Congruum erat, ut eo temporis ce- Iarentur , prodere, rerumque gestarum adtexere narrationi. Quod
sequitur , hreviter expeditur ; siquidem Hieronymus in fine ejusdem Epistolae asserit diaconis sacrum convenire ministerium , atque hoc esse illos in Ecclesa Christi, quod in veteri Testamento Levitae; quos consecratos fuisse, separatos a filiis Israel, & electos ad ministerium ob eundum in tabernaculo foederis, perspicuum crit legenti libri Numerorum octavum caput. Ad comprimendam ergo diaconorum , qui se presbyteris comparabant, impudentiam atque arrogantiam, sapientissimus prudentissimusque Hieronymus objiciens illis infimum adininistrationis officium , a quo eximuntur presbyteri, appelIat illos mcπ- saram, viduarumque ministros. Nihil enim despectione magis idoneum atque opportunum ad frangendam insolentiam illam, quae ubi fastidiosum hominem inflat, ut quidam clebat, Ferre nequis iuga , majorem iudi nata paremque ,
Imperia Uurpat, regnique libidine fervet,
390쪽
Liber Τrigesimus sextus Cap. VL. 383
i seia amieitia , rixarum 9 iatis origo . Chrysostomi locum , cum primo aspectu dissicillimus videatur . cor, ruptum existimarunt viri doctissimi, ut observarunt Eslius dist. a I. i 8. & Sylvius in Q. 37. Supplem. art .a. quaest. I. At in Graecis apertae it lectio.quae pag. Commel. edit .s s. ad hunc modum se habet: Drauis tam autem dignitatem babuerint hi, er qualem acceperunt ordinationem, neeessarium erit discere . Namquid eam, qua est diaeonorum λ
profecto boe in Gessiis non est: sed prerisIerorum est Me δἰ enfario, . tametsi nullus adhue esset Episeopus, sed Apsoli1oli: unde nequa
diaco Norum, neque presbyterorum nomen esse, opisor ρersylauum 9 evidens '. sed interea in hoc fuerunt ordinati. ό ri δα αρίωμα
Assirmat itaque Chrysostomus , . initio quoad nomen , non fuisse intechiscopos , presbyteros , S diaconos apertum discrimen, omnesque appellatos fuisse sacros ministros , horum tamen cxtitisi. Ordinatioues; quae interim peragebantur, ut formata paullatim Ecclesia situs unicuique gradus consisteret. Enimvero Chrysostomus caute nomen apposuit, dixitque tunc non extitisse diaconos, nec Episcoposὸ interea
tamen peractas fuisse illorum ordinationes. Ut ergo erant ab initio quantum ad ebaraeierem, ct ordinem Episcopi, ita erant & diaconi et atque id Chrysostomus absque ulla ambiguitate testatur homilia XI. ita
Epist. r. ad Timoth. immo eadem Hom. xiv. in Act. eademque pagina sacram ordinationem diaconorum non obscure delineat, ut diximuR paullo supra. observo autem in Synodo Trul Iana praetermitti postrema Chrysostomi verba, sed interea in boo fuerunt ordinati. Eadem praeterierunt Sixtus Senensis , Sc quotquot Chrysostomi Iocum sinistra inter Pretatione acceperunt. Quare Sixtus auctoritate Chrysesto mi haud invicte Caietanum a Catharini acuto, pungentique stilo tutatur ἰ ma netque Thomae Caietano unius Oecumenii nudum ac miserrimum patrocinium . Atque hinc patet quid ad praecitatum Quini sextae Synodi canonem sit reponendum ἰ nullius quippe ponderis aestimandum est, cum nitatur falsae verhorum Chrysostomi interpretationi , ct hanc
ulterius tradi testetur adversus doctrinam antea expositam , τὰ πη μω
νευθε σαν διδαM Mas . Nunc vero paucissimis ea expedium, quae remanent.
Nam xvprianus ait tantum Christum non consecrasse diaconos, sed istos ab Apostolis fuisse constitutos,ut cujusdam d aconi adversus Episcopum insurgentis reprimeret audaciam . . Vigilius non de ordinis eharactere loquit ut , sed de incla , or Aeo : Sebastianum enim , qui adversus dieatiam suum in Italia ,.S in Asricana provincia Oh loquebatur , ea lege ad diaconatum promoverat, ut in ossicio contineretur cumque