장음표시 사용
361쪽
menta non pertinentibus , ct propon itur quoque hic titulus , ora Isad faetendam Curisam . Concilium itidem Carthaginense de quo suis pra , inter gradus , qui strictim ordines sunt, prinab Ostiariatum Iocat ἰ quod S faciunt monumenta quaque vetustiora . Si Tonsura ordo est, cur in primo loco non collocatur 3 Cur ejus ritus a ritibus ordinum stahat longe dissitus, priusquam omnia , quae a Pontificibus peraguntur , in unum recentiorum Pontificalium corpus suissent collecta Ad haec Romanus Catechismus R. a. cap. 7. num. II. docet tonsuram
quamdam praeparationem esse ad Ordines Iuseimendos r ut enim hominos ad baptismum , ad matrimonium spo Otibur praeparari solent, ita cum tonso eapilio Deo dieantur, tanquam aditur ad ordinis Deramem tum illis aperitur . Quod autem respondet Uanroy, etiam bapti sinum esse januam , aditumque ad sacramenta, Se nihilominus sacramentum esse , mihi plane non satisfacit: tum quia Catechismus non comparae tonsuram baptismo , sed, dispoisionibus baptismum praecedentibus ς tum etiam quia nescio, num proprie baptismus dici pota ma aratis ad Lo1cimenta ἰ tum denique qui assicuti dicendo, D*tymus est aditur ad alia. Deramenta , sejungimus baptismum ab aliis sacramentis : ita taeendo, Tonsuma est aditus ad ordinis Deramentum , Tonsura est praeparatio ad ordines, perspicue Tonsiuram ab ordinibus separamus. Praeterea Tridentina Synodus sese. 23. cap. 8. deelarat, ut se aliquis non a proprio Episcopo ordinetur, ordinam a Glutione ordinam per ausam , ct Ordiuatas a susceptorum ordinum executione , quamdiu stroprio Ordinario videbitur expedire, sit suspensus. Ubi constat agi do
omnibus ordinibus, nullo prorsus excepto . Et iamcn sacra Congre gatio, fatente ipso Fagnano in Capit. Cum eontiniat, num. 38. declaravi: Episcopum Hieracensem ob primam tonsuram extraneo collatam iust,ensioni non fuisse subficiendum, quoniam Tonsura a Coneilio
non babetar pro ordine . Tandem , etsi Fagnanus i ple num. II 8. stri-hat primam Tonsuram imprimere ebaraererem, quoniam eadem S.Congregatio declaravit tonsuram collatam ab Abbate privilegiis sussulto aliis , quam regularibus sibi subjectis , nulla ratione iterandam esse , ae semel iterumque monuit Episcopum Cavensem , ne ullatenus doceret prima tonsura characterem non imprimi; tamen perspicuum est nullum aliud sacrae Congregationis fuisse propositum , quam eontentionis eo tempore inutilis occasionem abrumpere: siquidem Oonstat , ait Morinus cit. differt. is . num. la: aliquando tonsuram Omoibas sacrorum ordinam candidatis separatim , ct ante quemvis ordinem
fuisse collatam. Argumenta verb contraria nullius sunt momenti. Etenim moventur Canon istae restripto Innoe. III. ad Archiepiscopum Rotho magen sem , cit. cap. Cum eontingoe, ubi legitur : Per primam Tonsuram
jana formam Ecclesiae datam cierieriti Ordo eonfertur . Sed obvia re. sponsio
362쪽
Liber Τrigesimus sextus Cap. III. 33 7
sponsio est, ordinis nomine posse intelligi statum, quo Clerici praeeis
minent Iaicis ; unde Pontifex consulto ait, Curicalis ordo. non , ordinis saeramentumhaz praeterea cum tonsura ibi etiam Lectoratus. aliique minores ordines comprehenduntur, & laudatur etiam Can. I 4. Synodi vi i. quo statuitur, Lectores ab Abbate in ptoprio Monasterio posse ordinari: ideoque capituli, Cum eontivat, pla ni stimus sennas est, tonsum in Clericum , ct constitutum in minoribus ordinibus a proprio Abbate , reUera esse Clericum , revera ordinatum . Secundo aiunt, etiam tonsura initiatos aliquando degradari, ut constat ex Cap. Detradatio, de Pinnit. in v I. S ex Pontific. Romano I. p. de forma degradat . in degradatione a prima tonsura haberi: Deponimus , degradamur, spoliamar, ct e imus te omni ardine , beneficio, e privilegis Clarisau; sed IIquet deeradationem , non. ab Ordiue , prout sacramentum & character est, qua ratione est prorsus indelebilis , sed ab omio, habitu, S privilegiis arcere, ct ad communionem laicam redigere et unde de his explicanda sunt quae leguntur in ipsa formula degradationis . Idem dicendum de Constitutione Sixti V. quae incipit , Sanctum ct salutare, quae itidem agit de eorum detradatione , qui tonsura sunt initiati . In eadem Constitutione Tonsiuratis tribuitur
Clariealis ebaracter ς uerumtamem characlaris nomen, non tantum
animi habitudinem , quam exteriorem notam commode potest significare, ipsaque capillorum detonsio , quae prosectb nec ordo, nec Sacramentum est, appellatur a Graecis, o να- τῆς λώειδω, Gώ-racter Ionfura.Ta. e m. inquiunt Pontificem clericos initiaturum Deum deprecari, ut iis , qui ad de uendum comas eapuam βωum festisant, donet Spiritum fauerum, necnon adhibere verborum formam, tum in incidendis capillorum extremitatibus , tum quoque in imponendo sita perpelliceo et verum nullus sermst adinvenitur sacrorum rituum qui sine prece aliqua , ct absque divinae gratiae invocatione peragatur; nimiumque erunt faciles ad sacramenta in immensum multiplicanda , qui existi inant inesse istiusmodi argumentationibus vina, aut probabilita
tem aliquam'; ideoque his praetermissis progredimur ad
In quo de Misoribus ordinibus pertrauatur.
SEptem esse ordines diximus praecedenti capite secundo . Primi quais tuor minores, tres alii majores ct sueri appellantur . Rationenia hujus distin monis quidam inde repetunt, quod primi quatuor etiam extra Missarum Elemnia conferri possint: secus alii: nonnulli ordianes minores dictos putant, ex quo illis non sit conjuncta lex coetib tuη , qua obstringuntur ad majores promini: aliqui minores appellatos
363쪽
existimant, quod olim extra sanctuarium conferrentur; multi demum, quibus subscribimus , censent majores Ordines dici, per quos j s datur. propius ad altare accedendi, sacra peragendi, aut presbyteris rem divinam farientibus intime adstandi . Sunt igitur quatuor minιres Ostiariatus , Lectoratus, Exorcistatus , R Acolythatus . Ex praecedentibus duobus capitulis manifestissimum est, quatuor minorum ordinum mentionem secisse Romanos Pontifices Cornelium , Caium , ae Silvestrum , Synodos perantiquas , Laodicenam , Carthaginensem Iri ac Toletanam I. necnon auctorem Epistolae ad Antiochenos , Epiphanium in Expositione Fidei, Scriptorem operis de vii. Eccl. Graisdibus apud Hieronymum , aliosque vetustiores . Obsiarii praeterea me minit S. P. Augustinus sermone 46. num. 3 r. ubi scribit ministros stare ad ostium templi interrogantes ovem Christi qmarentem gretem suum , id est , fidelem introeuntem , an Paganus sit, vel Christianus , ct curantes ne eatechume I irruat Sacramentis: ubi S. Pater redarguit
Donatistas , qui a communione per ostiarium etiam Catholicos repetis Iebant . Meminit Ostiarii S S. Gregorius Nazianetenus orat. I 8. in laudem S. Cypriani, scribens suisse hunc in Ecclesia τώ-ον, quod Latinus interpres reddidit aedituum , seu ostiarium ; etsi proprie is dicitur Graecis θυμ, de , sive foris . . In illa Nazianzeni oratione Cyprianus Carthaginensis confunditur cum altero Nicomediensi , 'in quod supra dixtismus impegisse Graecorum alios. In dubia quoque Ignatii ad Polycar-Pum epistola pag. D. commemoratur e , quasi , divinus cursor, Cujus muneris crat convocare ad sacras lynaxes , nee desunt, qui hunc cursorem interpretentur Ostiarium . Egin hardus in vita Caroli Magni Ostiarium appellavit Panitorem , scribens hunc tenere in Ecclesiastico Drdine locum ultimum . Mitto Isidorum , Amalarium , Rabanum , IVonem , aliosque quam plurimos . Lectoratus, idest, secundi Ordinis Ecclesiastici, praeter monI-menta jam prodata, mentionem faciunt Graeci omnes, apud quos hie ordo primus omnium consertur. Promotum ad Lectoratum a Meletio S. Ioannem Chrysostomum , S deinde adscendisse per strati sit offit gradus affirmat Marcellinus Comes . Idem de se ipsis tradiderunt
crat. 32. Nolangenus , ac Theodoretus in Philotheo. Ex Latinis D dinem hunc laudarunt Tertullianus , qui de Praescript. 4 l. carpens h reticorum ordinationes leves , prout idem inquit, ac temerarias ,
Itaque, ait, alius hodie Diseopus , alius eras : hodie dioeontis qui erasistior , hodie presbFter qui eras lateas. Ex quibus refellitur supinus error Centuriatorum Magdeburgensium asserentium neminem
ante Cyprianum commemorasse Lectores . Ipse utique Cyprianus Lectorum , horumque ordinationis meminit ep. 24. in qua scribit Saturum a se ordinatum esse Lectorem , & Epist. 33. R 34. in quibus agit de ordinatione duorum insignium Lectorum, Aurelii, & Celerint.
364쪽
Liber Τrigesimus sextus Cap. IV. 3ys
Commemorantur itidem Lectores in Historiis Donatistarum , praesertim vero ubi agitur de Paulo Cirtensi, S de Munatio Felice, cui ille prodidit sacros Codices asservari a Lectoribus . Extat S de his mentio in Actis Martyrum Cibalitanorum, ubi Pullio dicitur primicerius Le.
Horam . S. P. Augustin ux lectorex ipsos commemorat serm. I . num. I. serm. 18. num. s. serm. 67. num. I. serm. 23 s. aliisque in locis frequenter . S. Paulinus de Felicet ad Clericalem statum transeunte lib. iv. inquit 2 Instituit servire Deo, nee gratia pauper luit, er quantum sitiebat eorde eastae; Lueis hians animas, tam largiter insua traxis Dona Dei: primis Lemr servivit in annis, In e gradam e it, eui munus vOee fidelio durare malos . ct saeris pellere verbis ia x his lyaulini versibus confirmatur tertius inter minores OνL-πet , scilicet Exores tar: de quo etiam Tertullianus ad Scapulam , Firmilianus Epistola inter Cyprianicas s. Cyprianus Epist. a. & 76. Hilarius de Synodis, Eusebius Vercellensis in Epistola ad Episcopos Italiae , Hieronymus comment. in Epist. ad Titum , ct venantius Fortunatus lib. xia poemate as. in qua videtur Exorcistas infimo loco constituere, scribens
De Orone duces veniunt . de milite princeps , ut reliquos taeeam , Passinianus erat. me or in Gessa, Chri io tribuente, refertur De Exoreissa aliquo Ponti alis honor . Plura de Exorcismis dicta a me sunt lib. XXXI. cap. ultimO,. quae nunc
Acoluthi, quorum nomen Graecum est, ct idem sonat ac pedisse- qaar ς est enim , ab α , & Mλω s, via, sive a Verbo σκ ουθίω, sequis, cetiamsi Isidorus lib. v II. Orig. cap i a. scribat, Acob:hi Grace, Latine Ceroferarii Heuntar a deportandis cereis laudantur a Cy-Priano ep. 28. 38. 79. a Hieronymo in Epistbla as Nepotianum , ab Augustino epist. i 9 i. a Gregorio Magno lib. Qi i. epist. 7. Malunt nonnulli dicere Aeolyos, M. r.e, vocabulo deri Uato cX ax, pri ti-VO, S κωλι - , impedis ς' quod Acolythis fas sit absque ullo obstaculo zccedere ad ministerium altaris . Sed cum Acolythus a Caio Pontifice sequens dicatur, Sc sere ubique cum aspiratione scriptus sit, retinenda est prsor etymoIogia . Adeas, si plura desideras, Haliter, & Mbrinum de sacris Ordinationibus, Menardum in Sacramentarium Gregorii , Nattentum de Antiquis Eccles Ritibus, ct in Glossario Da. Cangium .. Etenim de istorum ordinum nomine, ac vetustate M si haec pauca addantur iis, quae secundo capite dicta sunt, mihi videor satis superquae dixisse . . D Distrigod by Coos le
365쪽
De Ostiariis. Lectoribus , Exores iis, & Acolythis, eorumque Ossiciis, S Ordinatiomous legi possua. Ordo Romanus , Isidorus, Al- cui nus , Amalarius, Rabanus, Steph.ι ius Eduensis, Ivo Carnotensis , & recentiores paullo supra laudati: Hugo itidem lib. a. de Sacram. Magister in i v. dist. 24. S. Thoma q. I . Suppleni. S. Bonaventura , &veteres alii, atque recentiores scholastici. Qui omnes tradunt om cium Ostiarii esse aperire, S claudere fores templorum , infideles eiicere , ad divina datis signis convocare Christianam plebem, arcer ac xcommunicatos S derisores sacramentorum, res, quae in Ecclesiis continentur, custodire, ct iuxta Pontificale Romanum, aperire li-hrum ei, qui praedicat. Consertur propterea hic ordo traditione clavium ex antiquissima consuetudine , ut constat ex canone 9. Conci- Iii 1 v. Carthag. habiti praesente , ac. suffragante S. P. Augustino . L floris autem munus est, novi & veteris testamenti Iibros distincte reis citare , cantare lectiones , panem , no Vosque fructus benedicere , S , iuxta Dominicum Sotum , ct Catechismum Romanum num. I 6. etiam prima fidei rudimenta tradere Catechumenis . Consertur pmpterea hic ordo traditione Codicis, in quo pia lini, aut divinae lectiones contineantur. Mirum quibusdam Scholasticis crucem figere quod in Pontis Iibus hene multis habetur , Lectorem oportet tegere ea, qua Vadia eat: unde Gabriel vasque Z disput. 236. de Ordine cap. a. sese torque ein amovendis lectoribus ab ossicio concionandi. At primum praesicare nihil aliud hic sonat, quam publiee dicere, & alta voce δ suggestu pronuntiare , quod recte accipi potest de sacris lectionibus , a quarum distincta pronunciatione lectores a Rabano Pronuneiatores dicuntur, &ab Isidoro Proetimatores. Deinde animadvertit Isaac Haheri in Ponti L. Graecorum pag. 39. in Vetustiissimo Codice legi, H, qui praedieat, non, ea, qua prαdieat: immo S in recentioribus nonnullis scriptum
invenimus , Ea quae c vel ei, qui praediest. Olim quippe Lector de pulpito legebat praescriptam ab Epistopo Evangelii, seu alterius Scripturae partem , quam postea idem Episcopus interpretabatur , atque exponebat, ut constat ex Epistolis 33. S M. sancti Cypriani, atque
ex sermone 67. S. P. 6ugustini, num. I. ac sermone I o. de T mP. nun 23 s. numero itidem i. In altera quoque Apologia Iustini prope finem Iegimus Antistites admonitionem ad populum habuisse , παυσωδου --ἀγώM--. passam faciente Lectore. Ignorant ergo veterem disciplionam, qui suspicantur huic ordini alligatum olim ministerium concio nandi, aut eantandi in solemni Missa E Wangelium . Exorcistae potestas ac munus est super energumenos manus imponere, ac daemonia a corporibus obsessis ejicere , fundere aquam in ministerio, ac populum. monere, ut qui non communicat, ceteris Iocum cedat. ordinatur Exorcista traditione libri, in quo exorcismi conscripti sunt. Ex Ponti-
sicali Romano i & ex IV. Concilio Carthaginensi constat Exorcistam posse
366쪽
Liber Τrigesimus sextus Cap. IV. 3σα
posse tam baptizatis, quam catechumenis manus imponere, si mer-pumeni sint; ex quo non sequitur impositionem manuum factam catechumenis, horumque eXorcismos, antequam haptissima te abluerentur, pertinuisse ad Exorcistarum ossicium, cuin omnes illi non fuerint energument, arreptique a contaminatis spiritibus. Ad acolythos demum spectat cerostrarium serpe, Iuminaria Ecclesiae accendere, a . vinum, S aquam ad Eucharistiam ministrare: ideoque acolythorum ordinatio peragitur porrectione candelabri cum candela extincta , &urceoli vacui. Et haec quidem ex Ela iectione Pontificalis Romani perspicua sunt. At disse ilior est quaestio, num quatuor minores Ordinet sint gradus ah Ecclesia instituti, ne statim Clerici ad sacra ministeria proveherentur ἰ num vero si ut Ordines proprie dicti, ct sacramenta gratiam S characterem conserentia . Minoribus quippe ordiribus inestra sacramenti rationem , sahim ut probabilius , tenent eum D. Thoma in q. 3 s. apt. 2. Suppl. omnes sere Thom istae, & cum S. Bonaventura αScoto dist. et q. singuli Scotistarum : accedunt ex Nostratibus Argenti mas in eam do in distinctionem , Gibbon disput. 2E. Gavardi q. . art. 24 cir re q. 2. h. I. Varrwy q. E. Piet te q. p. qui duo tamen scite prudenterque oppositam sententiam ab Omni censura vindicant. Idem dentiunt Paludanus , Ricbardus, Est ius, Sylvius , atque omnes sere antiquiores scholastici, Caytano, Durando, Francisco Uictoria, Ua . quio, aliisque perpaucis eλceptis. Fallitur propterea Nitinius dum
q. v. art. I. ait sententiam , quae negat minores ordines osse sacramen a , esse sententiam communiorem , magisque deceptus est Mald natus affrmans tom. 2. de Sacram . pag. 22 s. esse non communiorem.' sed eommunem opinionem . Fatendum tamen in eam abiisse complures , inter quos principio connumerandus est Morinus 3. p. Exercit. XI. qui
de hoc argumento prolixe ct luculenter disseruit; S cui subscripserundiruenin q. . cap. I. Τournesy q. 6. art. s. Le-Droint lib. VI I I. cap. g. aliique ex Sorbonicis plurimi. Nec videtur aliud sentire Natalis Alex. nainde or l. cap. . art. 4. sententiam D.Thomae Iaudat duntaxat; opinionem vero alteram priori Ioco recenset, multisque argumentationibus co rohorat . Vide tuu in eamdem propendere noster Lupus in decreta 'S. Gregorii VI . pag. 832. I. edita Sententiam ergo nostram dicturi prae inittimus nullam esse viam conciliationis inter has duas e diametro oppositas opiniones, uti Morinus , 9 Le-Droint excogitarunt. 4ll siquidem ait, propugnari posse quod minores Ordines sint sacramenta, quaedam analogi , atque imperfecta ἔ nec aliud sensisse antiquos scholae magisti os, qui scripserunt plenitudinem ordinis in uno sacerdoti xessure , atque aliis Ordinibus inesse spiritualis potessatis partem ali- . quani, S rationem quamdam parti utri , quas integrales appellitant .
Alter autem inquit taluorσι Oro 1, si in origine accipiantur. S qua
367쪽
3σα De Τheologicis Disciplinis
tenus comprehcnduntur in Diaconatu , in quo sita est saer I ministes lisaeerdotibus exhibendi plenitudo ac potestas, sacramenta quidem esse, Deus vero, si divisim ac separatim accipiantur. Hae , inquam, in eis piae sunt conciliationis viae. Nam minores Ordises, ut in diaeonatu comprehenduntur , commentitii prorsus sunt, nec di τersi ordiuerdici possunt, nec etiam diversi gradus Ecclesiastici: immo nullus erit quaestionis locus , nisi diste pietur de ordinibus, ut constant propria materia & forma, eisque competit peculiare aliquod ministerium , nisi forte dicamus olim cum diaconatu collatos si inui fuisse Ordines in seriores , ut diximus paullo supra de ordinationibus Graecorum . Quod
autem analogier tantum , ac similitudinaria quadam ratione dicitur sacramentum ,. a sacramenti natura, efficientia , ac dignitate penitus ex-eidit, atque inter faeramentalis, ritusque rejicitur, nec divinae diiscendum est , sed Ecclesiasticae institutionis . Sit itaquePRop. I. Plausibilis est , catholica , ct etiam probabilis sententia,
quae negat minores ordines esse vera ac propria sacramenta . Probatur prim h ex numero, doctrina , ' celebritate Scriptorum sententiam eamdem propugnantium, quorum plerique post Tridentinam Synodum floruerunt, nec tamen unquam vel ab Apostolica Sede, vel a viro aliquo probo R erudito suerunt censoria nota perstricti. Horum autem scriptorum quamplures paullo ante laudavimus . Confirmatur ex Doctoribus contrariam opinionem amplectenti hus , eam namque contineri intra probabilitatis fines ultro concedunt; atque
inter illos unus percelebris, id est, Est ius dist. 24. g. 8. scribit: De minoribus ordinibus, qui non ita prope ut majores ad sanctum sanctorum a cedunt, magis tolerabilis, im3 probabilis est opinia, qaod non sine
proprie faeramenta. Praeterea praecipuum momentum eorum , qui minores Ordinet inter sacramenta recensent, petitur ex definitionibus
Conciliorum Florentini , ac Tridentini, quae ordinem proprium sacra. mentum esse declarant, eumdemque ordinem in septem dividunt. At hinc nihil aliud invicth eruas , nisi hoc sacramentum esse certa fide te nendum , & rite ad sacerdotium per varios gradus adscendi, non au tem quod omnibus hisce gradibus ex aequo sacramenti ratio Conveniat. Adde , quod aliis in locis advertimus, Florentinam Synodum tradidisse Armeniis non tam dogmata , quam Ritus Romanae Ecclesiae , cui iidem Armenii per omnia consentire cupiebant, ideoque exposuis is ordiner qui a Latinis conseruntur, ipsorumque ordiuum materiam &formam , in quibus tamen a Romana dissident orientalium Ecclesiae . Tridentinum autem Concilium ad extirpandas haereses , non ad scholarum dissidia finienda adunatum, damnatis Novatoribus negantibus
ordinis sacramentum , & gradus hujus septem deridenti hus , suas opinatione S reliquit scholasticis; quod & fatetur Historiciis praestantissimus lib. XXI. cap. I p. his verbis: Neque Synodus deelarat omnes Osedines igit reo by Go th
368쪽
Liber Τrigesimus sextus Cap. IV. 3σ3
dues esse gradus ex ordinatione Christi, ct non mere ex ordisatione Eeclesiue , eam adhue ad hodiernum usque diem in ga tione versetur, an omnes ordines instituti Derint a Christo, ct an ideireo omnes sintsacramenta, ct imprimam cbaraeierem , quod de minoribus ordinibas negatur a Gabriele V queet eum insigniam Theologoram cohorte. Atque hujus opinionis momentum primum est, quod revera se ptem ordinum distinctio, ac priorum quinque ad Diaconatum & Presbyteratum additio, Ecclesiastici, non autem divini fuerit instituti, ac pro habiliter Caii Pontificis, cujus decretum produximus cap.2. Prop. I. Alterum momentum est, quod doctissimis viris fatentibus , inter quos Magister Sentent. Petrus Blesensis, aliique a me Iaudati eodem cap. prop. a. necnon Ambrosiaster in Epistolam ad Timotheum, & Amalarius lib. 2. de ossiciis Eccles cap. 6. ceteri ordines sacerdotio, S diaconatui adjecti suere , ut ad sacerdotalem gradum prodactior esset adofensus . Tertium est istud, quod Urbanus II. in Concilio Bene Uentamo apud Ivonem p. v. Decreti cap. a. inquit: Meros Ordines dirimur
Diaconatum , O Presbteratum. Hor siquidem solos primitiva legituri Gelesia habuisse r super bis solis praeeptum e Volteum habemus. Si
milia legas apud Hugonem Victorinum lib. 2. de Sacram. p. I. cap. Iga Proximum autem momentum est, quod Graecorum Pontificalia ex quatuor minoribus ordinibus solum Lectoratum commemorant; nesta autem ratione credendum est, tres ordines praetermissit ros Orientales
si illos putassent institutos a Christo , ct ad sacramenti dignitatem evectos. Nec inde sequitur Lectoratum sacramentum esse, quoniam hun Gordinem Graeci quoque agnoscunt, ct conferunt; nam ct Psaltem ordinant, cum tamen Psalmistatus consensu omnium non sit proprii nominis sacramentum. Quintum argumentum illud est, quod saepenu mero ad majorcs Ordines promoti quidam fuerunt, minoribus prae termissis . De Chrysostomo, Theodoreto, Nagianaeno dictum si-pra ex Lectoribus constitutos fuisse diaconos r Paulinianus monachus , ct frater S. Hieronymi per multos diaconos apprehensus, diaconus primum , deinde Presbyter ordinatus est, ut ipse Epiphanius narrat Epistola Lx. inter Ilieronymianas et idem legitur de Macedonio Eremita , quem in presbyterum ordinavit Flavianus Episcopus Antiochenus; pud Theodori tum in Philotheo cap. 33. Similia ibidem habentur cap. as. de Eremita Acepsima , ct cap. 29. de Fremita alio, qui Salamanes
nuncupabatur. Alia exempla 'vide apud Morinum citata differt. XI. cap. 2. Postremo haec sententia etiam ratione suadetur; principio enim ossicia clericorum minorum etiam Iaicis committuntur: deinde amplior potestas consertur initiatis per Τonsuram , quam conseratur Perminores ordines, Sc nihilominus Tonsura , a nobis inter sacramenta minime recensetur e praeterea minores ordines reseruntur ad sacerdo
φiuin, ut catechismus & exorcismi ad baptismum; ideoque habent ra
369쪽
tionem ritus & ceremoniae, non sacramenti: ac tandem non a IIa ra tione minores Ordines in Ecclesiam videatur inducti , nisi ut ad sacer. dotium digniores tantum ac adulti promoverentur, nec illo iungere tur tyrones S neophyti; ct consequenter ordines isti ad Eeelesiastincam disciplinam, non ad Christi institutionem sunt referendi. Haec sint praecipua Ioannis Morini argumenta ; nam apud Recentiores nia it invenies aliud , quod hac in re omiserit idem scriptor accuratissimus. Ac nota tisilem omnino argumentis expungi a sacramen torum numero etiam subdiaconatum. Hac tamen sententia in suo lumine Collocata, sit P p.II. Verisimilius est quatuor mla ores ordines esse sacramenta. Demonstratur primo: nam etiam quatuor minores ordines a Con elliis, ac Patribus dicuntur conserri ab Episcopis per ordinationem rvirdinationis autem nomine nihil aliud significari videtur , quam ueri sacramenti collationem . Carthaginiense enim Concilium iv. tam cammone a. p. & 4. in quibus pertractat de ordinatione Episcopi, Presbyteri , R Diaconi, quam proximis quinque , hac phrasi utitur , Subdiaconas eum ordinatur , et ges Idithus eum ordinatur , Exorcista euntis crdinatur . ere. ct quod sedulo notandum est, cum agit canone I de Psalmista, ac proximo de consecratione sanctimonialis, a nomine ordinationis prorsus abstinet. Intelligit ergo nomine ordinationis , non cuiusque ministerii, aut gradus, ct ritus collationem ac persectionem, sed rem aliquam longe sublimiorem . Ad haec Florentinum Concilium de sacramentis pertractans, Sextam, inquit, saeramentumos Oaedinis , euius materia est illud, per eujus traditionem eonfert Fordo ac recensitis rebus , quibus apud Latinos conseruntur ordinem majores, Et similiter , ait, de aliis. Definita pariter sacrae ordis sionis sorma , ct producta illa, per quam iacerdotii ordo consertur is sibiicit, Et sie de alioram ordinum formis. Videtur itaque sub gene invali appellatione ordinis , ct quidem Meramenti, non tantum sacrosa verum etiam minores Ordiser comprehendere. An verb argumentum hoc diluant, vel potius confirment, qui reponunt in Florentinae SP modi verbis illas particulas , Cuius materia cte. reserendas esse ad vO Cabulum proxime praecedens , scilicet, Oedinis, judicet Lector . Tridentinum quoque, tametsi quiestionem scholasticam noluit definire. in hanc sententiam propcndisse manifestissimum est: sessi enim xxi o. p. I. docet ordinem vere esse sacramentum , nee Ioquitur expresse de sacerdotio , aut de diaconatu, sed universm de sacra Ordinatione , quae verbis Osienis exterioribus perficitur . Item cap. 4. agit de Eccle- fastica Hierarcsia , in qua praeter Episeopos , ac sacerdo es compre hendit reteros Gelemineos tradus , ac declarat nec populi, nec cuius vis sarcularis potestatis consensum, . vel auhtoritatem requiri in ordi na,ioπe Episcopo is, sacor do/am , ceterorum ordinare. Postquam
370쪽
Liber Trigesimus sextus Cap. IV.
vero ean. 2. definivit prater faeerdotium esse in Delesia entialisa alias Ordines, majorer ct minores, per quos velut per eradus quosdam in sacerdotium tenditur , proximo canone, nulla limitatione apposita, statuit ordinem, sive saeram indinationem esse vere , ct proprie s Aramentum a Chriso Domino insitutam . Et canone 6. definit in Ecclesia esse hierarchiam di na ordinatione institutam, quae eonstat ex OI- scopis, Presisteris , ct ministris ἰ ministrorum nomine comprehen
dens reliquos omnes ordines, prout explicaverat cap. 2. & 4. Et si eringo Tridentini Patres consulto abstinuerunt a definienda quaestione adia hora , quod iterum fatemur et nihilo tamen minus videntur in singulis Ordinibus agnoscere veram rationem ordiuis, sacramenta proprietatem, ac di Winam ordinationem, ideoque non sunt institutionis duntaxat Eois clesiasticae, ut opinantur plarique recentiorum : immo R expresse e lato c. a. Tridentinum declarat non sacerdotes tantum ac diaconos, sed etiam si bdiaconos S in minoribus ordinibus constitutos, atque unius
e usque eorum propria misisseria ab ipso Gelesiae initio is usu fuisse ἔquo apertissimo testimonis refelluntur , qui asserunt olim duos tantum extitisse ordines, presbyter, scilicet, ct diaeoni. Praeterea S. Cyprianus Lectorum ordinationes in praecitatis Epistolis retenset , S ordinato; ita Le-es appellat plebi Gniversae pro bonoris fui eurisaee eo pieuol ἔquod sonare videtur aliquid nudo ministerio legendi praestantius . Si autem Lectoratus sit Sacramentum , cur non alii ordines S. Hiero ἀxonymus initio libri adversus vigiIantium invehitur in Episcopos , Duὼ
non ordinant maeonor, Ut prius uxores duxerint, dr nisi praegnanter axores viderint Curitarum , Christisaeramenta πon triauunt. His au eem verbis tam ordinationem Diaconi. quam aliorum Clericorum inis augurationes inter Sacramenta reeensere videtur. Ac S. P. Augusti nus in libro de Bono conjugali cap. 24. num 3 2. demonstrat vinculum nuptiale non solvi, etiani si filii non procreentur, comparatione Orodinationis , scribens : Puemadmodum si I ordisatio Curi od Hebem congregodam , etiamst ρ rbis eoπgregatio που fulsequatur , manet tamen in illis ordinatir sacramentum ordinationis; θ' si aliqua eulpa quisquam ob ossis removeatur , saeramento Domini semel imposito nose arebit. Augustini autem anate in usu fuisse ordioetoner quoque minorum clericorum coustat ex praecitato Concilio IV. Carthaginiensi., Insuper etiam in serioribus ordini hus imprimitur eboracter sacra me talis : idque infertur ex iisdem Augustini verbis . Hoc idem probatur q. ys. Supplem. art. a. a S. Thoma , ex quo nunquam minore& ordinet iterentur, atque iisdem ordinibus elerici constituantur supra plebem in aliquo gradu spiritualis potestatis, ad quod requiritur signum distincti Uum: assirmatque Thomas hanc sententiam ese communiorem. Potest hoc idem confirmari ex Pontificali Romano; in quo Tit. da ον- innibus eonferen hinter ceteras Pontificum exhortatione ν hi omnibus