장음표시 사용
41쪽
in Ecclesia Constantinopolitana perseverarunt qui paenitentium exciperent consessiones; scribente Chrysostomo hom. II. in Matthaeum pag. 3 38. omni cura ante communionem a s delibus recipiendam esse reconciliationem Sc pacem, atque hujus rei causa in Ceelsa sedere presbeterum . Ad haec sentio standalum in Ecelesia Constantinopolitana non suisse exortum propter consessionem sacramentalem, sed propterca quod mulier post consessionem poenitentiae insiliens compressa fuerit a Diacono; idque aut ipsa imprudenter detexerit, aut poeni-rontiarius noverit extra consessionem indicio aliquor quod affirmo duetus hisce momentis. Narrat ipsemet Socrates nobilem illam mulierem ad poenitentiarium presbyterum Meedentem delicta post baptismum a Ie perpetrata singillatim deposuisse, τὰ μέρος , inquit, gasis Feraa --, δε α -- ει ιώτῶ - βάπτισι , ac statim recenset impositam ips mulieri poenitentiam . Habemus itaque consessionem scelerum. Complurium , non in concione, sed apud unum presbyterum factam . S quidem nullo Phorto scandalo. Ait deinde Socrates , hane mulierem progressu temporis prosuntiasse erimen aliud, ae dixisse quomoda seeum Deissa Diaeonus reneubuerit, M. γυ- - aa-- μώ --μἀ
Quo in loco, ut supra animadvertit Potavius , bonus interpreS apposuit, In eo essione , quod certe non extat in Socrate ἰ imo idem Historicus neque hic adhibet Merbum Mras, eo essa est, quo Verbo usus est supra narrans confessionem sacramentalem; sed inquit, ηγόροι accusavit, testificata es, palam eommemoravit, &, Δοa, dixit: ne inque hic memorat presbyterum poenitentiarium; ut scias non illi se-
Creto accusatum scelus, sed patefactum etiam laicis; ideoque statim de muliere prosequitur Socrates, Id eum dixisset , diata a quidem Eecissa ejectus es; populas veris graviter commoveri evit. Expressius
Sozomenus ita , rem narrat: Matrona quaedam nobilis ob peccata , quae
Usu fuerat . iussa ab boe presbiere jejunare, oe Deum suppliciter
exorare; dum huius rei eausa in Ecclesia moraretur, a diacoso se Ilu- . Iratam esse prodidit. Quo caesito plebs omnis vehemente suecescit, eo quod contumelia illata esset Delesiae: nee mediocri probro expositi erant sacri ordinis et iri. Ex quibus .erbis dilucide apparet, stuprum illatum filisse mulieri post consessionem , & dum in Ecclesia moraretur Pinnitentiae agendae causa, atque ab ipsa, non a preSbytero poenitentiario idem stuprum fuisse proditum . Id confirmo ex quo amotus quidem suerit poenitentiarius, sed nulla fuerit animadversione punitus, neque increpatus a praesule, aut ab historicis istis reprehensius; sicuti fuisset utique, si ejus cui p. occultum scelus innotuisset, cum illi potissimum
demandata fuerit taciturnitas , prudentia, atque integritas. Ex quibus omnibus constat, Nectarium suadente Eudaemone constituisse, ne
post sacra mea talem consessionem ageretur publica illa pinnitentia, cui, i ligod by Cooste
42쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera. Cap. I. 3
ut juxta canones persei veretur, praeerat aliquis presbyterorum, ne poenitentibus sacra in aede viris seminisque commorantibus , consimile aliquod facinus committeretur; & ea de causa amotum sutile Poenitentiarium t atque hoc idem assirmans de Nemrio Metomenus, Presb-terum , inquit , qui Mendaς paenitentia prapositras erat , abolevit,.
Hanc responsionem non infringit quod addunt Socrates S Sozomenus , farum exinde cuique liberam potestatem ad sacra mysteria
accedendi, prout sibi conscius esset, O dueiam haberet sui: siquidem
cum amplius non exigeretur Erma illa paenitentiae, qua tantum in conventu Ecelesiae ab luta fas erat poenitentibus ad communionem accedere ς unusquisque poterat non expectato certo tempore percipere communionem, modo tamen careret culpa apud Deum , & pro de- Iictorum mensura poenas a semetipse repeteret Pari ratione ait Soz menus antea minora suisse peccata, ob veraeundiam eorum , qui sua δε-
sim enuntiabant, ct obseveritatem iudieam, qui ad id erant eoustia
tuti; quoniam amoto poenitentiario , ct severiori agendae poenitentiae disciplina sublata , illi, qui confitebantur peccata sua , subire no
debebaret publicam amictationem ac poenam , quae consequebatur ac cusationem gravium delictorum , ct ex qua oriri videbatur nota quaedam infamiae ς atque ita improbi sentientes se non assiciendos in conventu Omnium pudore, neque diuturno cruciatu macerandos, major blibertate peccabant. Atque haec ex paullo supra productis plana,. di Iucida , ac minime dubia sunt. Objiciunt praeterea haeretici testimonia quaedam Patrum, Praesertim S. Ioannis Chrysostomi , qui Nemrio in Constantinopolitana sede
successit. Is enim Hom. v. de In comprehensibili contra Anominos. num. 7. 2uamobrem , inquit, etiam atque etiam hortor , rogo ct oro , ut frequenter Deo eointeamini. Non te in theatrum conservorum tuorum duco , neque hominibus pereata revelare rego; eonfrientiam tuam expande coram Deo, ostende ipse vulnera , ct ab eo medieamenIa post Ia : ostende non exprobranti, sed earanti r Iiser enim taceas, Us novit omnia. Eadem Chrysostomus repetens Catechesi a. ad Illuminandos,
num. 4. ait: Nee boc tantum es admirabile, quod uobis pereata dimittat , veruis quod Θ Vsa non revelet, non manifesta faciat, nec accedentes cogat in medio patrata edicere , sed sibi soli rationem reddere j heor , ct sibi eonfiteri. Item Concione iv. de Laetaro: Cur igitur re ρμαδε, pudet, ct erubejeis dicere peeeata itia Z Num enim homini dicis , ut te probro a lat nam eonservo eonfiteria, ut in publieum pro ferat Z ac paullo post, Non eogo te in medium prodire theatrum, ac multos actibere testes. Mibisoli verba sunt Dei peccatorem alloquentis mibi seli die peeeatum privatim, ut sanem uisus, teque dolore libere in ia Rursus in Homilia, qua demonstrat non esse ad gratiam conm
43쪽
Honandum, At vereeundaris, inquit, ct erubescis en Mare peeeata . Sane quidem , si eoram hominibus ea dicenda essem γ' evastanda ;non tamen ita pudere te oportati; pudor enim es , ct i nominia peees-re, non qua peeeaveris confiteri: jam vero neque necessum es testibulpraesentibus eo Uteri. e ud eoufeientiae rationes fiat inquisitio deliti rum: sine testibus fiat iudicium: Deus te eonfitentem solas audiat, Deus qui peceata nos exprobrat, sed eonfessione pereata delet; paucisque interjectis, extremoque iudicio ad memoriam revocato, me judisiumst fine testibus , ae is ipse tu te judicium exerces qui pereasti: at illis in
mediam orbis terrarum euncta pandentur . Haec Chrysol tomus iuxta aeditionem novistimam et quibus consimilia habet hom. sa. in Matth. I t. in Epistolam ad Hebraeos & g. in Psalmum so. inter supposititias re-cta . Accedunt alii Patres: Basilius enim in Psal. 37. ad ea verba , Ruis glebam a gemitu tardis mei, docet Davidem soli Deo clausis oculis gemitus suos ostendisse. Gregorius Nyssenus in Epistola canonica ad Leo totum Episcopum Mitilenentem, docet avaritiae peccata a patribus , qui poenitentiae canones ediderunt, fuisse praetermissa , ideoque per consessionem non esse huiusmodi peccata expianda . Ambrosius lib. x. in cap. 22. Lucae ait: Laeoma lavant delictum , quod voce pudor es eos- fieri r ac similia habet Maximus Episcopus Taurinensis Hom. 3. de Poenit. Petri. Iulianus Pomerius lib. 2. de vita contemplativa peccatoribus eonfessionem, aut emendationem proponit, ideoque censet alterutram satis esse . Tandem vcnerabilis Beda lib. V. in Lucam ad illud , Ite, seudite vos Deerdotibus, docet sacerdotibus detegendaruesse duntaxat crimina haeresis, Iudaicae perfidiae , ct schismatis , Getera mer3 vitia, inquit, per se fum isterius is consilestia, ct intellectu
Dominus sanat, or corrigit. Resp. Chrysostomum in praecitatis locis hoc unum velle , peccata aperienda non esse coram populi multitudine , unde oriri possit ingens pudor, S maxima verecundia ἰ sussicere autem si manifestentur soli Deo , ac sine testibus , scilicet sacerdoti Dei ministro , ac nemine eo inrum , qui palam confitentem probro afficiant, secretam exomologesim audiente. Hanc responsionem Omnibus omnino probatam, quamquam apertistima est, nitar nonnullis adnotationibus illustrare . Ac princii pio Chrysostomus nulli bi dicit, Ne eonfitearis sacerdoti, ne erimen
tuum detegas ministro orsi, de quo alibi docet factam illi esse potestatem solvendi, ejusque munus esse animorum purgare immunditiam: sed ait, confitendum non esse eonfervo , qui in publicum proferat; ideoque eonservi nomine non designat sacerdotem secreto peccata excipientem, sed contumeliosos laicos, ac plebem ad Uersus manifesta scelera obmurmurantem , ut paullo ante contigerat sedente Nectario. Pari ratione non ait, Ne aecedas a sacerdotem in templo sedentem, ut tibi
reeoneulationem impeniatar, siquidem oppositum docet ho m. 33. in
44쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. I. 39
Matth. Verum ait, N dieas pece.rta ei, qui palam enuntiet, ct mauia festa saerat, quemadmodum agit cum latrone judex tacut i, cogens illum praesentibus testibus ad enuntianda flagitia r quo sane tendunt ea vorba . De D: mprebe usibili , Ma γαν - Θεωπόν σἐ αγω ὰπ συνδίλ- est
in Geatrum te diaco conje/vorum tuoruis, neque vi impetu ad bominibus revelas a peccata: quod repetit ho m. t v. de Lazaro, aliisque productis locis. Rursus Chrysestomus ubique declamatoria oratione curat peccatorem inducere ad superandam illam verecundiam , qua detinetur, ne peccata confiteatur z atque ad id utitur comparatione summae inius confusionis , qua reprobi assicientur in die judicii. Haec autem comparatio in eo sita est, quod longe major erit erubestentia traduci universo terrarum Orbe spectante, quam sit uni tantum homini commitam stelus detegere, prout sanctus Doctor docet in Homilia de Samaritana: ideoque monenS, ne erubescamus confiteri peccata uni Domino , opponit privatam consessionem factam sacerdoti, solo audiente Deo, manifestationi criminum aliquando coram omnibus evulgandorum . Rursus quod ait fieri nunc inquisitionem criminum apud rationes esuseientia, nil sonat aliud , nisi illum tantum accusatorem esse, & adversus peccantem postulare iudicium , qai sui criminis conseius est, ac sine testibus exerceri iudicium istud ; contra qu1m fiat in magistratu , ut ait Catechesi a. ad illuminandos , aut fiet dum in medio orhis terrarum cuncta pandentur, ut repetit ho m. v. de Incomprehensibili, & ho m. in qua demonstrat non esse ad gratiam eoncionan indam. Praeterea iisdem in locis, ac praesertim Conc. iv. de Lazaro, docet non alia ratione Deum velle, ne erubescamus confiteri peccata , nisi ut ea nobis relaxet, nobisque declaret vehementiam amoris sui , atque ut sciamus quae nobis debita dimittantur, exemplum asserens mulieris peccatricis , de qua Lucae vi l. 37. At nisi sacerdoti ulcus antismae detegamus , nullum nobis exhibetur pignus remissionis , nullum datur argumentum amoris, nec percipimus quale nobis debitum relaxetur, immb nec audimus Verbum illud coniolationis plenissimum , Vado is pare; ct consequenter Chrysostomus in ipsia complexione ora tionis demonstrat nomine consessionis factae Ioli Deo designari a se consessionem sacramentalem . Denique juxta Chrysostomum, aliosque Graecorum , quae per sacros ministros exercentur , fieri dicuntur a solo Deo ς ait enim sanctus Doctor hom. so. in Matth. de Eucharistia, han hominem non operari, atque in ea s olum Christum manus extendere :quod eatenus dictum est, quatenus Regi tribuuntur quae ipsius nomiane essiciuntur a ministris ς Sacerdos enim minister est aristi, i .m. γοῦν ἐςἰν ὀ ἴψευς. Quamobrem sacerdos excipiens apud Graecos consellionum sacramentalem , ita poenitentem alloquitur , δἰ ἔθιῶ , - -οs sita ; Eia Has ης , ο γαρ ἐμαὶ ἀναγγ ς, - τω θερε , φ
45쪽
; eaosti, videt ieet, Frater, cur oceri sti as Deum , ct ad me quaeso , erubescas; nos eniω mibi peccata enuntiar, sed Deo , apud quem eo H Ilis. Vicle Areudium lib. IV. Concord. pag. 3so. & Goaritim in Orat. super Faeuit. pag. 679. Eucliologii. Ex quibus constat diei a Chrysostomo consessionem factam soli Deo , quae fit ad aures ministrorum sacrorum: appellari horum tribunal inquisitionem eonfitentiae. quoniam istiu exercetur judicium privatim , & sine testibus: opponi indicium istud illi, quod fit cum magno dedecore dum a iudicibus seculi puniuntur latrones . eo quod huic intersit solus sacerdos ae poenitens sui ipsius accusator : non prodeundum denique in tbeatrum, neque eonfervis crimina re Velanda, quoniam enuntiantur Deo perministrum suum illa relaxanti; non autem publici proferuntur, non in Ecclesiae conventu., non coram hominibus obloquentibus , atque exin probrantibus .
Reliqua sunt Acilioris expeditionis: nam Basilius docet peceata aperienda esse sacerdotibus in Ouaestionibus brevioribus , Se in Epistola ad Amphilochium . In Psalmum itaque 37. de contritione Davidis , non de sacramento noWae legis pertractat, tametsi gemitus cor dis minime oris consessionem excludat. At Gregorii Nyssent testim nio Dallaeus, aliique haeretici reselluntur; siquidem posteaquam in laudata Epistola canone 6. ait avaritiae, quae est idololatriae species, omniumque malorum radix , in canonibus Poenitentialibus medelam Rcuram , certam scilicet 'riae quantitatem non fuisse praestriptam , eo quod inexplebilis sit affectionis , quam necessum sit omni studio purgarc ς docet eodem canone, si avarus aliqua ratione sibi alienum usurpet, praestari illius morbo medicamentum, dummodo per enavinetationem aperiat peceatum suum sacerdoti, ara δἰ ἐξαγορευσ- ώ πληρι-μimis αυ- τῆ ἰερῶ μνε -- , ct largiendo pauperibus, quae habet, evellat pravam ex animo cupiditatem . Ambrosius lib. x. in Lucam num. 89. docet conversionem ejus, qui grave aliquod crimen perpe travit, initium ducere a lacryinis; sed minime consessionem excludit,
quin proximo num. 9 o. inquit: Si in aliquo fortasse Iubaris et quia δε- eretarum tuorum Deus) adsistit testis, respieit ut reeorderis, O fatearis errorem. Imitare Petrum dicentem alibi tertior Domine, tu seis quia diligo te. Etesim quia tertio negaverat, tertio tonfitetur: sed negavit in noete, eonfitetur in die. Haec tamen postrema verba potius fgnificant consessionem laudis , quam sceleris. Potest ulterius responderi, quando Petrus peccavit ac flevit, nondum consessonem suisse institutam. Similia, ac eadem prorsus cum Ambrosio scribit citata hom. sanctus Maximus , tom. vi. Bibl. PP. pag. 23. Iuliani Pomerii Opus de vita Contemplativa , quod nonnulli Prospero adtribuerunt aadVersarios nostros valde perstringit; libro enim a. cap. 7. ita legitur: Porro illi, quorum peceata humanam notitiam latent, nee ab ipsiu con-
46쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. I. Ar
si si, nee ab aliis publicata; si ea eo interi, aut emendare noluerint Deum, qaem habent testem, habituri sunt oe ultorem . His traditur
aperte necessitas confitendi occulta crimina . Nimis vero permovetud
Dallaeus particula illa disjunctiva , ut; quandoquidem planissimus
sensus est, Deum esse ultorem illorum, qui aut peccata non confitentur , aut si confiteantur , non se emendant, sed in codem haerent luto.
Dixerat idem Pomerius paullo supra eodem in capite, necessariam esse Consessione na , quoniam aliorum animos , quales simi ,sime tuorum coπ- fessione neseimus; & rursus ait, nobis quoslibet peceata sua ,runquam me dicis vulnera , quibus urgentur , aperire : quae excutiat versutissimum Dalltti ingenium, si valet. Denique Beda lib.v. in Lucam cap. 69. sermonem instituit de reconciliatione, & receptione eorum , qui sunt extra Ecclesiam , non de absolutione sacramentali; scribit enim : uisquis vel haeretica pravitate , vel superstitisue gentili, vel Pudalea perfidia , vel etiamstat ate fraterno, quasi vario eo re per Domini grariam earuerit, neeesse est ad Ecelesiam veniat, eoloremque fidei verum. quem acceperit, ostendat, nimirum palam doctrinam fidei profiteatur. Si
Vero leprae nomine intelligas peccata eorum , qui sunt in Ecclesia οῦ audias , oblecro, eumdem Bedam in epistolam Iacobi cap. v. ita loquentem : In hae Ientent ιa Confitemiui alterutrum pereata vesro illa debet esse discretio , ut quotidiana, leviaque ρeceata alterutrum coiequalibus confiteamur , eorumque quotidiana credamus oratione salvari. Porro
gravioris leprae immanditiam juxta legem facerdoti pandamus , atque ad ejus arbitrium qualiter, quanto tempore jusseris, purifieari ea-
PRopos ino III. In dogmate hactenus propugnato consentiunt Pa. tribus Gratianus collector Canonum , ducesque Scholarum . Addo hanc thusim , quoniam haeretici nobis Gratianum acerrime opponunt, aestinui in nos urgent testimonia quaedam scholasticorum . Gratianus itaque de Poenit. dist. i. num. 37. cap. Omuis, eX pendens verba illa Ioannis , Omnis , quἰ non diligit, manet in morte, docet alios asserere, quod peccatum remittatur per contritionem , quae consessionem praecedit; alios e contra tenere , sine confessisue oris , ct satisfa-Hioue operis , neminem a pereato poste mundari , A tempus satisfaetendi habuerit: quam postremam sententiam confirmat verbis Isaiae, metu iniquitates tuas , ut justi eris, S Ambrosii scribentis in libro de Paradiso cap. I . Non potest quisquam justificari a peceato , nisi aute fuerupeceatum confessus. Supino autem errore , ct crassa ignorantia Theologicarum assertionum alucinantur haeretici , dum nobis priorem illius commentarii partem Ohiiciunt, quasi Gratianus probabile existimaverit consessionem necessariam non esse ad delendum peccatum : aliud quippe est asserere emcacitatem contritionis, quae sua vi iustificet impium: aliud est negare consessi ionis necessitatem . Fatemur etenim ex-
47쪽
titisse quos iam scholasti eos illius contritionis pro punnatores,de Quilius prolixe enimus superi ut volumine pag. s 0. at illos minime coinsessi nem negasse, a Pertissime ostendimus eodem loco. Gratianus itaque horum opinionem recitans , nullum praejudicium assert confessioni ; quin
illa opinione supposita tanquam probabili, fit confessis , inquit, ad ostenstonem paeuis tutis , nou ad impetrationem veuiae . Ex quibus apparet , quantum aliqui caecutierint in Deereto pervolutando . Proseri deinde Gratianus canones de necessitate poenitentiae expressissimos , XLI.
quem tribui Ihrys isto mo, cest autem Chromatii Aquileiensis NouIotes quis gratiam riui existi aeeipere , nisi purgatus fueris ab omnifrde peccati per 'rHtensia eonfessionem: ct x Liv. ex Augustiniano sermonc 792. ad Conjueatos num. 3. Nemo sibi dicat: Oeeulte axo , apud Deum ara et novit Deus, qtii mibi senosiit , oata in eorde vo .
Ergo sine eausa ditium Est, Quae solveritis in terra , soluta erant O in e u : erto sine eoassa elates dotae sunt Delesii Dei : frustramas Evangelium Dei , frustramus ιerba Gripi . Promittimus Cobis , quod lite ue-gat . Vide in eadem distinctione canones hujus generis plurimos. Tan dem Gratianus permultis Patrum prodii ctis testimoniis , quibus videtur assirmari sola cordis contritione non deleri peccatum , cap. 87. inquit : His ati Horitatibus o seritur nemineis siue parsitentia ct eoofessione propria vocis a peeeatis posse mundari: unde , praemissa sacro Histex, quibus Udebatur probari sola eontritione eordis veniam praestari, aliteri xterpretanda sunt, quam ab eis ex uaritur . Quantum ad Scholasticos pertinet, dilucide conse Rionis necessitatem tradiderunt Gulielmus Parisiensis de Poenit. cap. io. Magister sent. dist. xvir. art. 3. Petrus Pictaviensis sent. p. 3. Cap. I a. Alexander Alensis p-4. q. t 8. S. Thomas in iv. distinct. I . S. BonaUentura, Mootus, aliique , tam veteres, quam recentiores in eamdem distinctionem:
in quorum uerbis producendis, cum apertissima sint, satis obvia, simulque collecta a pluribus, nil insumam temporis, sed ea uberiori proinventu dilucidabo, quae inde adversarii nostri depromunt. Oppones: Gratianus de Poenit. dist. I. num. 8 . posteaquam plura de necessitate consessionis ad expianda peccata protulit, finemque priori paragrapho His auitoritatibus, imposuit sententia ista , Nos ergo prα Dissis auctoritatibus, vel argumentis , sine eonfessione oris, Errati amone operis aliquis probatur a peccato inundari, quibus utique
adstruere videtur sententiam Catholicorum ; paragrapho 2. E cootra, non minori argumentorum copia nititur commonstrare, quod sola contritione cordis, sine eonfessione oris pereata positat deleri . Ad quod evincendum ait primo, Ioanne in Chrysostomum , Ambrosi uin, ac Prosi perum cintellige, ut monui supra , Iulianum Pomerium tenere oppositum . Ait deinde illa verba , Gositemini alterutrum peccata vepra ,
exhortationis usse, non justionis : S siqua alia iubendo dicta sunt, non
48쪽
Libri GIgesimi quarti Pars altera Cap. I. 63
ad exteriorem , sed ad interiorem poenitentiam esse reserenda , see qua natius unquam Deo poterit re eonei tiari. Contendit praeterea nihil aliud ab Augustino doceri, nisi denegandam veniam peccatori, qui prius peccati poenam non solvit: Sed Mind est , inquit, precatam Deerdoti eouis fieri, er ejus arbitrio de ρeeeato siti arere et atqtie ali ad Deo corde eou.
Ateri , ct hereia satisfinis ne pereatum in se ipso ρunire. Post multa .
vero huius generis concludit: Praemissis itaque auctoritatibus pro manifesis eriminibus manifesta probatur offerenda fatifactio , dr oris eos- fessio : latentia vero pereata vos probantur Deerdoti necessario confiteπ-- , ct ejus arbitrio expianda. Insuper Gratianus post cap. Ruamvis plenitudo, eadem dist. num. 89. haec habet ver ha r Quibui auctorita' has, πιι quibus rationum Armamentis utraque sententia Dii Hionis .ct eonfessionis inuitatur , in medium breviter exposuimur. Cui autem harum adhaerendum sit, lenoris iudieio reservatur : utraque enim famtores habet Japientes er religioses viros: ex quibus apparet fuisse aetate Gratiani, saeculo nempe x it., qui propugnarunt, ct qui etiam denegarent necessitatem consessionis, ac posse impune utrumque teneri ἔut videtur etiam innuere Magister sent . in iv. dist. i . Ad hoc denique confirmandum prodire it Gratianus ex Poenitentiali Theodori Cantuariensis Archiepiscopi pro Rimum cap. 9o. aeuidam Deo Dummodo con teri debere peceata dixerant, tit Grael: quidam vero sacerdotibus co
flenda esse pereensent, ut tota fere sancta Gessa , cto. Hoc est argumentum , quod haeretici omnes, praesertim vero Dalloeus , pugnacit Sl- me traftimi, ac premunt.
Addam in hujus argumenti confirmationem nonnullae. Primo Ioannes Theutonicus de Poenit. dist.f. postquam multa de consessione dinstruit, Sed melius dieitur , inquit, fuisse institutam a quadam uNiser salis Gessae traditiove r atque hinc inseri necessariam non esse GraeciS, quos non obstringit traditio Ecclesae Romanae, Hut nee traditis conmerandi in avino . Rursus S. Bonaventura in i V. dist. Xν I. art. 2. q. 4
docet consessionem non requiri ad justificationem, eum sequatur σον tritionem , qua 'e jusseotione non es; S a. parte eiusdem distinctionis ait hahendum fore ut haereticum , si quis modo negaret necessitatem consessionis , quoniam de ipsa habetur definitio Lateranensis Concilii sub Innoc. III. J avte hane determisationem boe non erat harsis, gaia ipsi non nexabant potestatem elavium , sed vexaba ut nees atem; s bene concedebant, quod utile erat eonfiteri, ct sicerdotes poterant absia vere . Ideo Mutister, er Gratianus in aereretis b6c referunt tauqua ηα
opinionem : tamen uterque improbat bne , ct determinat ire eontrarivin. Ulterius Scotus eadem dist. xv i I. quaest. unica art. l. etsi lateatur con.
fessionem sacramentalem esse a Christo institutam , negat tamen hinc in serri, quod sit necessaria , aut possit ille aperte revinci, qui ais r marit esse eamdem confessionem de jure Ecclesiastico, non autem di i-
49쪽
no . Durandus quoque, ut de illo refert Estius in eamdem distincti nem f. 7. eo propendet, ut putet eonfessionem non ess praeepti, sed eousilli. Possunt itaque haeretici ex Decreto Gratiani, ct ex Commentariis illustrium Scholasticorum nos plurimum exagitare . Respondent ad Gratiani verba Estius loco nuperrime laudato, Sylvius in Supplem. q. 6. art. i. ct alii quidam , scriptorem illum de Bae ro non habuisse fixam sententiam. S. Bonaventura , S. Thomas . aliiquE Scholastici in iv. dist. 1 . aiunt mentem suisse Gratiani, quod consessiost utique a Christo instituta , sed ejus necessitas definita solius Ecclesiae
decreto , quo nondum lato, fas erat sine crimine haeresis de ipsa nuce Ritate haesitare . Quidam , ut Gregorius de Valentia , cen sint Gratianum turpiter alucinatum: nonnulli cum Antonio Augustino I. C. clarissimo putant totum id suisse Gratiano suppositu in . Permulti denique cum Witassio , Tournelio , ct juniorum plerisque, aiunt locutum Gratianum de emcacia , non de necessitate consessionis, ne praejudicium afferret ullum pervulgatae opinioni, quod sola contritione deleatur peccatum . necessariam tamen esse consessionem , seu quod huius votum includatur in contritione , cujus vi impius iustificatur , seu quod ah solutio sacer. dotalis necessaria si ad remissione in poenae, prout diximus superiori dissuri. cap. s. S 6. Responso autem nostra est huiusnodi . Gratianus in tota illa quaestione p. causa: xxxi I l. ac dist. I. de Poenit. quaerit, eis
aliquis possit promereri veniam eriminis absque sacerdotali judisio , ut
constat ex illius quaestionis titulo pag. iss3. Rom. edit. Proseri primo canones sexaginta, quorum aliqui tradunt mundari impium a culpa, lacrymis S contritione , aliqui vero judicium quoque sacerdotis commemorant: ac post cap. Vbiadsint iniqui , ordine Lx. expresse docet, quod e confessione oris , ct satisfactione operis peccatum non dimittitur.
Producit etiam ad hoc demonstrandum argumenta permulta , inter quae CXemplum eorum, quos Dominus mundavit a lepra, inde inserens,
quod ille, quem gravioris eulpae macula inficit, nisi confessone proprii viris , vel f celsa intercessione suffragante , sanari non poterit. Habes
hactenus Gratianum catholici dogmatis asἰrtorem . Proseri deinde alios canones usque ad octuagesimum septimum , Quir aliquaudo : quo producto canone , scribit quae supra commemoravi , His auctoritatibus asseritur neminem sine paenitestia , ct eonfessove propria Poeis a peccatis p sse mundari, ac rursus sententiam hanc validissimis argumentis propugnat ad finem usque illius Φ. Sequitur g. 2. E eontra auctoritas tua
au. Chruo omi, M. unde superius argumentum fabricatum est et Riihi sane demonstrat posse impium mundari per interiorem paenitentiam, mori iσδε tuo puniat peeeatum , contrisione eordis, ct secreta satisfa-Hione. Uides hic , opinor, quam librata sit responsio Estii; si quidem nonne in his apparui opinionum inconstantia, atque mani sesta oppositio Z Vides quoque probabilem esse responsionem alteram Antonii Au- .
50쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. I.
gustini , quum vix crecti possit pugnantia haec erupisse ab homine sanae mentis . At sistendo tamen in responsione postrema, dico Gratianum hinc inde disserere de vi peccatorum expiatrice: quae num insit conis tritioni cordis. num sacerdotali judicio, num utrique, erat eo temporis quaestio adlaphora. Ceterum poti hanc ancipitem excursionem Gratia. nus quaestionem dirimens aenoscit consessionis necessitatem e quare in diiudicandis Gratiani & Magistri verbis S. Bora Pentura fuit ceteris oculatior. Etenim Gratianus subjicit tertium 3. E eontra ea, ubi ait: Quae in assertione hujus sententia dicta Iunt, partim veritate vi runtur , partim pondere earent. Sive contritione etenim eordis vaIlum pereatum pose dimitti , occulta vero pereata fieretasatisfactiose, publi- ea quoque mauifesta paenitentia expiari debere , firmi ima eoussat ratio. ne subnixum . Porro sine eonfessione oris , si faealtas eansitendi nos defuerit , aliquodaerate delici uis eviari , aueloritati penitus probatur a versum et atque id multiplici ratione rursus commonstrat. Ex qua accurata, ut a rhitramur , analysi diluitur obiectio, & vindieatur Gratianus , ut ut in aliis se gesserit, ita hac quidem parte prudens ac tem pertius . Tenuit eumdem plane modum Magistor. qui dist. i . libri quarti de expiatione peccati per contritionem cordis , ct per consessionem oris, duobus articulis utrinque egit et ac in tertio concludit, oportero
Deo primum , ct deinde sacerdoti serri eonfessisnem, nee aliter psapereeniri ad ingressum Paradisi ,si adsit facultas . Ad postremum canonem , Ruidam Deo , pri ino dicimus adjecta esse illa νerba , ut Graci , nec non particulam illam fere, nam apud Burchardum lib. I9. cap. 14s.& l vonem cap. I s s. ita legitur : Ruidam Deo Iolummodo eonsieteri deberi die uni peccata: quidam vero fice dotibus eo intenda esse perceusent. Et quidem , ut adnotatum est in edit. Gregoriana , is ut Graeci , ct refere desiderantur in Poenit. Theodori, ct tu Concilio II. Cabilonensi , unde capitulum illud exscriptum fuit. Admissa deinde Gratiani lectione, affirmamus inde prohari, non everti dogma catholicum ς quandoquidem sententia in Ecclesia communior praeserenda est opinioni quoruη
dam Graeorum a vero aberrantium, cum tamen Graci alii, & Ecclesia orthodoxa nobis consentiant. Ad haec asserimus varietatem illam opinionum versari tantummodo circa vim peccatorum expiatricem, ut su pra explicavi: ac tandem reponimus, ea sententiarum diversitate prae
missa , in eodem canone haec subjici: Puod utrunque nou sine muπo fructu intra suntiam fit Gelesiam , pluribus aliis subjectis, quibus innuitur , per consessionem, quaesit Ioli Deo , in persectis justisque deleri venialia peccata invisihili gratiae administratione , ac per confusionem,
quae fit sacerdoti, purgari scelera omnia medicorum operatione. Parvi momenti sunt quae sequuntur. S. Thomas in iv. dist. I . quaest. p. pertractans de consessionis necessitate inquit: OG tertiam quais
siovem dicendum, quod ad confessiouem dupliciter obligaruar: uno modo