장음표시 사용
61쪽
Hur e uetus esse intelliguntur. Addo priora verba ita ab Augustino ex
plicari Fnarrat. 2. in Psalm. cxvi li. iῖ. Deliri r quis inreuixit, q2a 0- Ium υculum elaudunt, euisuavis est veritas , eui desiderabilia ct duleio scint judisia Dei, s sient tenebrae oeulos , ita delicta meutem claudunt, nee lueem fruunt videre , nee se Alia etiam verba ex Ieremiae xv ii. 9.solum demonstrant, cor hominis dolosum cste ac versipelle, cui propterea cons dere non debeamus ς quamviS Augustinus ullis testione, quae habet, Grave eor per omuia, er homo est , ct quis quincet eum Z in
libro xta l. contra Faustum cap. 7. ingeniose haec eadem verba accommodet Dei Filio , qui pro nobis assiimpsit formam servi. Ad tertium. responsum est paulo se pra ; ct insuper falsum est , remitti a sacerdotiis
hus sola peccata , quae enuntiantur, cum in confusi ione intelligantur inclusa illa etiam, quae non occurrunt memoria: ἰ immo unum peccatum nequeat remitti sine altero , quia non potest homo sinu i csse justus S impius , haeres regni & reus gehennae, Dei amicus S inimicus . Ad quartum, cum plura dixerim propositione secunda, ac tertia, nihil repetendum est modo. Ad ultimum dico, peccata venialia cum caritate bubitvuli persistere , ac mediis plurimis expiariς posse tamen etiam deleri per sacramentum poenitentiae , ideoque esse ejusdem sacramenti Materiam sussciemem quidem , sed minime necessariam .
De variis Confessionum generibus
VIII. TN secunda praecedentis capitis positione dixi, parum ad nostra L cum haereticis componenda dissidia conferre , an priscis E
clesiae saeculis confessio in usum recepta , fuerit publica , vel secreta ἰdummodo fuerit sacramentalis , fadta Ecclesiae ministris, S ad peccatorum remissionem necessaria . Idem docuerunt complures Theologi, Gulielmus Estius in i ν. dis .i . I.8. Suarea disput. ai. de confess. sect. 2.ubi plurimos in sententiam suam auctores allegat, Aegidius Coninck dis put. 6. de qualit. consess. Ioannes Morinus lib. a. de Poenit. cap. X. num. I 4. quorum testimonia accumulare , esset, uti ibidem inquit Morinus, ad mare aquam, S in sylvam ligna deserre. Tridentina Synodus sest. N v. cap. s. docet nequaquam Dominum prohibuisse, quis aliquis imis
vindicium Dorum sceler uis, ct sui humiliationem , eum ob aliorum exisemplum , tum ob Leelesiae aedificationem desiera sua pubilae eonfiteri possit: at declarat nullo praecepto divino publicam illam consessionem fuisse indictam, nec satis consulte humana aliqua lege praecipiendum fuisse , ut delitia prasertim secreta publica essent eonfessione aperienda. Ex quibus verbis inserunt memorati Theologi, non pertinere ad sentia mo confessionis sacramentalis, ut secreto fiat, cum declaret Coneilium , posis
62쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars altera Cap. II. SI
posse aliquando laudabiliter fieri publice, neque consessionem publicam necessariam esse jure divino, aut humano ; sed pertinere ad conis fessionis essentiam , ut peccata sacerdoti enuntientur , qualicumque
tandem modo istud perficiatur . Id , ut percipias quid sit disciplinae. quid praecepti, subjectis thesibus explicabo.
Tu sfrs I. uutilii interdum priseis Delesiae Dealis, ob doloris vehementiam, atque fideliam ad eatisnem enuntiabant publice peeeata sua. Probatur ex Irenaeo, qui libro I. cap. l 3. num. 7. de mulieribus a Marco praestigiatore corruptis, inquit: aeuadam etiam is manifesto exomologesim Deiunt; quadam autem reverintes θω 'fum, in silentio sensim semese ipsas retrabant οῦ ex quo loco demonstrari consessionem publicam quandoque factam testatur Grahius, amrmant Billius S peu ardentius, ob servatque Massuetus in Disertat. praeviis ad Irenaeum disert. 3. art. 7.num. s. Confirmatur ex Origene scribente ho m. a. in Psalmum I . Si tatellexerit cconsessarius ct praviderit talem esse lanxuoreis tuum, qui in conoentu totius Ecclesia exponi debeat, ct curari, ex quo fortassis , ct ceteri ad eari poterunt, ct tu ipse Deilius favari et multa Boe deliaberatione , periti tutas medici consilio pro randum est. Praeterea S. Cyprianus in epistola ad Pomponium 62. pag. 22o. jubet ut virgines, quae cum viris dormire consueverunt, ab obstetricibus inspiciantur, &st aliqua corrupta deprebens fuerit, ad poenitentiam & exomologesimpublicEm compellatur. Insuper Joannes Climaeus in Scala Paradistgradu q. pag. 44. scribit: Sed primum omnium optimo judici nostro praeterita vitae pereata aperiamus , idque vel soli, vel f i veret ille , o w-πibus et ostensa quippe, 9 in publicum prolata vulnera faeile eurabuπ-tur , neque recrudescent ampsius. Ac refert ibidem Climatus consensionem cujusdam latronis , qui Alexandriae ad Coenobium acccdens, a cusavit omnia facinora a se patrata , verre dia pudore , ut inquit Cli-rnacus , projecto , ct assirmans se proclamaturum , si opus foret, peccata sua in medio inlexas triae foro. Tandem omissis exemplis plurimis, quae legi poterunt apud Morinum lib. 2. cap. 9. S lo. , celeberrimo etis iam illo muIieris compressic a diacono , de quo supra , ubi egimus de Nectario, sanctus pater Augustinus sermone 3 si . num. 9. hortatur lapsos post baptismum , ct implicatos mortiferorum vinculis peccatorum, ut ad claves Ecclesiae confugiant, atque, si peccatum ejus nou solum is gravi ejus malo , I ed etiam tu tanto scandalo aliorum es, atque hoc expedire stilitati Geloiae videtur antistiti, in notitia multorum, vel etiam totius plebis agere paeuitentiam ποπ recuset. Haec tamen, S his consimilia ad illam poenitentiam reserri possunt, quae post secretam consensionein , id gravi aliqua causa exigente, vel injuncta, vel sponte suscepta fuerit.
63쪽
ΤΗΕs Is II. Probabilis eg illarum opinio , quirensent aliquando Ecclesiarum is sutipites praecepisse poenitentibus, ut publicorum peccatorum publieam edere ut confessiovem . Principio enim hoc inferri potest ex producto exisemplo virginum, de quibus scribit ad Pomponium Cyprianus , S ex
altero latronis , de quo S. Ioannes Climacus: nam latro ille publica confessione se purgavit, jubente coenobii praeside . Deinde Eusebius liri v. H. E. cap. 28. pag. I96. narrat Natalem quemdam seductum ab Asclepiodoto ac Theodoto argentario , ab angelis flagris caelum , &gravissime verberatum , ad pedes Zephyrini Episcopi , universi Cleri, necnon saecularium provolutum , sceleribus suis pronuntiatis , ostensisque plagarum vibicibus, omnium animos concussisse, S in commuis nionem fuisse receptum . Idem Eusebius proximo libro V I. cap. 7. pag. 2s I. proscri regulam ab Heracla traditam S. Dionysio Alexandrino, ut haeretici, & qui delati essent adivisse perversae doctrinae magistros, ab Ecclesia ejecti non prius admitterentur, quam crimen suum , & quaecunque ab adversariis audierant, palam exposuissent. Verum num istae ct consimiles confessiones fuerint Iaeramentales, potest merito dubitari. ΤΗas Is III.
eata oce uita in eonfessione pablice proferantar. Demonstratur primo, quoniam ab initio Ecclesiae grave semper, ae molestum , atque praeter divinam institutionem, singulis visum est, tanquam is rheatro, eirin eo ante totius Belsa multitudine, erimina sua evulgare, prout ajunt Sogomenus, & Nicephorus supra laudati. Confirmatur ex Basilio, cujus in Regulis brevioribus num. 329. haec sunt verba : ΟΦ .nius in peccatoram confestone eadem ratio es, qua etiam in aperitione vitiorum corporis. Si igitur vitia eo oris nequaquam quibusvis homiues temere aperiunt, sed iis tantummodo, qui rationem, qua ea earanda Ilat, teneaut: eodem modo etiam peccatoram eonfesto fieri debet, apud eos videlieet, qui ea possint eurare . Ita pag. 6i . edit. Morelli. Docet infra Basilius pag. 6 s. hoc curandi munus solis saeerdotibus demandari . Comprobatur thesis luculentissimo Leonis Magni testimonio ex Epistola So. Producto positione g. capitis praecedentis . Idem evincunt Chrysostomi, aliorumque Patrum expressa Ioca, ex quibus aceipimus neces.sum non esse , ut prodeamus in publicum , ct quas in tbeatro conseris Vis nostris efferamus quae occulte gessimus . Accedit praecitatum Tria dentini decretum sessi xiv. cap. s. ubi, postquam docuit publicam con sessionem nullo di Wino praecepto mandatam esse, ita tim subiicit: Nee
satis consulte tamana aliqua lege praesperetur, ut delicta, pr er ims
64쪽
LibrI vigesimi quarti Pars altera Cap. II. ys
ereta, pabliea esul eonfessisue operienda . Denique non Videtur conforme Evangelicae legi . quae jugumsuave , ct leve appellatur, praeceptum evulgandi ca crimina . quae in vulgus sparsa non flagitiosis tantum , verum etiam Ecclesiastico ordini, ct Ecclesiae universae afferrent maximum dedecus, ct infamiam . Si enim, narrante Socrate , ad unius sacrilegi incestus reveIationem commota est plebs Constantinopolitana, Ecclesiae illata est contumelia , ct probro assecti iunt sacri ordinis viri ἔquid futurum putas, si oratia nefaria , S atrocia scelera panderentur Etiam ethnicus poeta propriae , communisque existimationis rationem
habens , lib. I. Tristi una Elegia 6. canebat τEt quaecunque adeo pinu offerre pudorem, Illa ieei eriti condita nodie decet. Vide plura ad thesim hane pertinentia apud Morinum loco citato , Pe-tavium in animadversioni hus ad Epiphanium pag. a 6. Estium in distinctionem I . I. 8. TOurnely pag. 224. Sc. THEsas IV. Confessioni, ct paenitentia pablieae praemittebatur fereto peccatorum co essio , qua auditasacerdos paenitentiam imponebat, er bortabatur co essum , ut paenitentiae insistens aliquod preeatum palam enuntia-σσς ς in quo summa adhibebatur prudentia , ut ex tali enuntiatione oriretur fidelium aedificatis , sons udatam : ideoque faeramentalis confessio nos ex publica paenitentia, aut ex publica aliquorum peccatorum comst ne duxit exordiam: sed e eontra publiea paenitentia , ct publica aliast orum delictorum Meusatio ex praemisa saeramentali, ct ea quidem δε-
creta, eonfessione derivavit. Perutilis est haec thesis, ac summopere necessaria ad Oh tundenda ora impiorum haereticorum , qui cum negare non possint consessionis perantiquam & probatissimam consuetudinem, .hanc arcessendam autumant a publice poenitentium moribus ac disciplina. Verum exploratissimum est, omnibusque perspectum, publicae Poenitentiae praeivisse consessionem secretam , qua enumeratis peccatis Omnibus tam publicis , quam occultis legitimo , atque huic muneri Praesecto presbytero, ea postea scelera palam enuntiabantur , quae sacerdoS censebat posse ahsque ullo famae dispendio , ct absque ullo scandalo Christianae plebis evulgarit atque ita confessionem illam cum pri Vatam , tum publicam excipiebat poenitentia canonica , hanc vero ab solutio , & facultas accedendi ad Eucharistiam, prout dom viri demo frant, Iacobus Pamelius in Notis ad lihrum S.Cypriani de lapsis num..98. S Tertulliani de Poenitentia num .et .Petavius in praecitatis Animad- VersionibuS pag. 248. Morinus in loco praelaudato , Sirmondus in Hist. Poenitentiae publicae cap. . Massuet disteri. praeviis in Irenaei libros pag. 39.ulitque veterum traditionum exploratores . Principio id probaturia PI a prae-
65쪽
praecitata Hom. Oriten is in Psalmum xxxvi i. ubi impium ad sui accusatione in , ct consessionem exhortans ait: Greu pise dili enitur, cui debeas confiteri ρeeearum tuum . Proba prius medicum , eui Abeas causam lan uoris exponere , quisciat infirmari eum infirmante , flere cum sente, qui condolendi, ct eompatiendi Moerit disciplinam, ut ita
demum quid ille dixerit, qui se prius dr eruditum medicum ostenderit, misericordem , si quid consilii dederit, foetus , ct sequaris. Si intellexerit , praeviderit talem esse lautiorem 'vum, qui in eouventu totius
Ecclesiae exponi debeat 9 eurari , ex quo fortassis Oz eaeteri aedificari po- reruπt , ct tu ipse facile satiari, malia hoe deliberatioue, o satis ster
ro mediet illius eouriis proeurandum est . Ex quo loco, ut Peta viri S re die animadvertit, non insertur necessitas aliqua pus, licae consessionis, qua si opus esset, non assirmaret origenes consilium , deliberationem, S inspectionem peculiarem esse adhibenda ; sed insertur generalis agnitio scuterum , & improbitatis detestatio, atque non singulorum cri minum sublica pronunciatio , sed illius duntaxat, quod prudens face dos existimet inuntiandum. Videntur idem tradere Tertullianus de Poenit. Cap. 9. & S. Cyprianus epist. xi i. xi ii. S in libro delapsis, ubi distingunt paenitentiam & peccatorum consessionem ab nomologesi, quam Tertullianus etiam appellat prosternendi , ct humili andi bominis disciplinam : unde viri docti conjiciunt exomo gesim praeter conses sionem significare publicam paenitentiam , in qua post secretam singum
lorum peccatorum enarrationem factam sacerdoti, paenitentes , uxta
ipsius sacerdotis monitum , in conventu Ecclesiae humilitatis gratia aliquod crimen proferrent; quod proinde, si nullus presbyterorum adesset, ut inquit cit. epist. 32. Cyprianus, apud diaconum fieri posset. Verum de exomologesis significatione dixi tom. vi I. pag.4 I. addamque nonnulla, ubi ad quaestionem illam pervenero, cuinam facienda sit pe Catorum consessio. Quod huc spectat, eadem, quae Origenes , stribit Augustinus sermone ps I. sive homilia postrema inter quinquaginta , ut constat ex prima thesi. Haud secus loquuntur Pacianus , Ainhrosius , Theodoretus ; de quibus legendus Pamelius in suis ad Cyprianum adnotationibus pag. asi. & Morinus de Administrat. faciam. Poenit. pag. 9 I. Quae autem docent Patres, confirmantur illustri testimonio Sozomeni, haec de presbytero Poenitentiario narrantis lib.v II. H. E .cap. I 6.
Itaque ex presisteris aliquem, qui vitae inte ritate spectari mur esset, erraeiturnitate se prudentia polleret, bule umio excipiendi scilicet secretas consessioneo praefeeerunt, ad quem aecedentes ii, qui deliquerant, alius suos consitebantur; ille vero pro e usque desisto , quid aut faeerasingulos , aut luere oporteret, poenae loeo iudicens, absolvebat eoositentes. a Je sis parvas eriminum exacturos. Similia lib. XI I .cap. 28.Nicephorus. Habemus itaque ex Patribus , ct Historicis probatissimis secretam peccatorum consessionem Olim publicae paenitentiae fuisse praemissam . Hoc
66쪽
Libri Τrigesimi quarti Pars, altera Cap. II. σI
Hoc demum evincitur ex quo non semel publica paenitentia etiam is oeculta crimina expiata fuerint; ideoque crimina illa nonnisi per secretam confessionem sacerdoti hus fuerint aperta . Ubi enim de pcenitentia pertractaho, rursus ostendam facta sacerdoti consesso ne secreta , nons dum pro publicis S gravioribus sceleribus publicam poena tentia in suis fit impositam , verum etiam nonnullos pro peccatis occultis pina tentiam illam publicam subjisse, sive praecepta fuerit a sacerdote . ut censent plerique Theologi cum Morino libro v. cap. octavo ct sequentibus, sive ultro a poenitentibus suste pia , ut cap. V. I littoriae Poenitentiae publicae tenet Sirmonitus . Qualicunque ex causa quod modo definiendum non est occulta crimina publice expiarentur et extat in I. conccio Carthaginensi canon I a. quo praecipitu e , Ut pretisser inconfulto Episcopo non reeoueiliet paenitentem . nisi absente Discopo , 9 nee Pate cogente . Guascunque autem ραπite utis publicum edi vulgutis um eriωρα est, quod usiversu Ecclesia noverit, ante absidem manus ei imponatur. Ex quo canone colligitur, praeter peccata publica, Histe alia, quae paenitentia publica coercerentur; si enim, ut Petavit utar verbis , ja in Omnia manifestata essent in frequenti Ecclesiae conventu, cur tantum in manifestissimis , certisque criminibus manus ante ah fidem imponere. tur 7 Idem confirmatur ex epistola S. Basilii ad Amphilochium cap. 34. ubi legitur communione privatas , donec poenitentiae tempus implerunt, mulieres adulterio pollutas ς tametsi earum scelus privata tantum con-Dssione si enuntiandum, ne damnentur capitali poena, pro adulteris con
stituta. Pari ratione ad paenitentiam, quae publice agebatur , S. P. Augustinus homilia xvi x. S L. nunc I92. cap. I. hortatur illos, qui post . uxorcs suas sese illicito concubitu maculaverint , ut pro ipsis oret Ecclesia . Loqui autem Augustinum de publica poenitentia constat ex producta ratione , ut oret Ecclesia , necnon ex addito Iobi loco, Si erubui in eo pectu populi eo teri peceatu mea; S ex Theodosii imperatoris focto , quo proposito inquit Fortassis , immo quod nou dubitatur , propterea Deus Poluit, ut Neodosius imperator ageret paenitentium pubώ- eam in eo pectu populi , maxime quia peccPrum ejus eelari nos potuit, ct erubes t j euator , quod non erubuit imperator Z Erubescit nee δε- nator , sed tantum curialis, quos nou erubuit imperator λ Erubescit plebeius , sive ne otiator , quod non erubuit imperator Suae ista superbia
est Z Nonne sola sufficeret gehennae, etiam si adulterium nullum esset
Quibus utique verbis Augustinus pra scribit adulteris , quorum crimea occultissimum esse solet, poenitentiam publicam, sacerdotum judicio definiendam , certe sine manifesta peccati accusatione propter causian a Magno Rasilio produetam . Denique S. Innocentius I. epist. 2. num. E.
Victricio Episcopo Rothomagensi haec scripsit, relata in cap. die G Ri- βο , XX v II. q. I. Item, quae ortito Dirituanter πώ erant, re velaria Deerdote meruerum , A polica vel publice nupserint, veι j e claneulo
67쪽
σ a De Τheologicis Disciplinis
eorruerint, non eas adisittendas esse ad alendam ρασitentum , nisi is, cui se junxerant, de Deuti reeeferitς idem omnino statuens de nota, ct de occulta sacratarum Uirginum stupratione . Igitur transactis Ecclesiae seculis, ut Patres tradunt, ut narrant Historici, ut docent canones publicae poenitentiae, serramentalis consessio legitimo ministro privatim fasta , erat norma, juxta quam ipse criminum gravitate, & personarum conditione spectatis, poenas decernebat ἰ quas paenitens a seipso exigens, si occulte deliquerat, interdum se addicebat poeniten. tium classibus, ct palam quoque enuntiabat aliquod occultum crimen; quod prudenti deliberatione iaciendum erat, ne oriretur scandulum ., quale e Xortum diximus Constantinopoli sedente Nectario ς & consequenter non publica evomolotesis secretam peccatorum consessionem . , sed e contra secreta peccatorum consesso publicam exomologesim praei vita Tuas Is RPraeter confessionem futL- eertis anni temporibus, de qaibas infra bi demonstravero . Quoudo eonfitendum sit, eo uetam aliquaudo fuiι
Dcere Reneralem confessionem omulum anteacta vita pereatorum. Generalem hane consessionem demonstrant exempla hene multa, mulieris, de
qua Soerates Sc Sogomenus assirmant, sigillatim enuntiasse de licta omnio post baptismum a se perpetrata et s. Aredii, de quo GregoriuS TurOnensis in ejus Vita scrihil , confossim omnia adolescentia sua acta coram beatissimo Episcopo Niectio : sancti Eligit Noviomensis Antistitis, de quo idem narrat in primo Vitae illius libro eap. . Audoenus et Clotarii regis , quem enuntia se eunctas asionersuas in templo S. Martini, scribit lib. lv. Histor. praelaudatus Gregorius Touronensis e S. Titionis monachi, quem omnia adolefientiae suae acta sacerdoti en tintiasse refert in eius Vita striptor Anonymus apud Bollandum die . Ianuarii et Agnetis Augustae , quem a qπinquenni infautia consessam peccata Omnia Pe. tro Damiani, litteris ipfomet prodidit opusculo s6. Atque haec exempla, quibus addi possent innumera temporum posteriorum , legi poterunt apud Mahillonium tom. iv. Analed . & Praefat. I. in seculum I. Benedict. Sirmondum in Analectis ad Capitularia Caroli Calvi, Martentum de Antiquis Ritibus lib. t. cap. 6. art. a. num. 9. ct vitassium de
Pinnit. quas . IV. art. 4. His accedunt ad generalem hanc consessionem edendam , illustrium virorum hortamenta de consilia ἰ ae praesertinia
Hinc mari Remensis Archiepiscopi ad Pipinum juniorem , S. Anselmi in Epistola 66. lib. I. ad fratrem suum Ierosolymam profecturum, Constitutionum Cluniacensium , Cisterciensium , Carthusianorum , aliorum que Religiosorum ordinum ad generalem consessionem exhortant iunia
amplectentes monasticum institutum : de quibus Mabillon in seculum V. S laudato in loco Marten ius. Huc tamen, me judice, minime spectant
68쪽
Libri Τέgesimr quarti Pars altera Cap. II.
consessiones illae generales, in quibus Omnia peccata commemorantur
verbis generatim conceptis; cuiusmodi est Confessio S. Fulgentii, si veAssistit anus sit ille, si ve Ruspensis , Confessio Isidori Hispalensis , Hilde. boldi, Roberti, Hugonis Altissi odorensis, S si quae sunt aliae, commemoratae ab eodem Mabillonio in taculum I. num. 8ς. atque a Me- nardo Annot. 66 I. in Sacramentarium Gregorii, necnon collectae in Appendice Morini: his enim generalibus consessionibus Omnia peccatorum genera comprehenduntur, ut ad memoriam poenitentium revocentur singula, quae perpetraverint; at ulterius necessaria est d illinet aenumeratio delictorum memoriae occurrentium. Ouare in ordine Romano , cui ibidem advertit Menardus) praecipitur sacerdoti, ut juheae poenitentem sedere contra se, & cum eo de vitiis loquatur, ue forte prae verecundia , aut ignavia , sive oblivio ue , aliquid putridum in eor- de remoueat. Similia leguntur apud Burchardum lib. x i x. decretorum Cap. s. necnon in Euchologio Graecorum pag. 6 9. Hinc generali confessione posteriori loco descripta, juxta Magistrum in i ν. dist. 2I. D. Thomam in eandem distin ξh. q. a. ar. 2. ceterosque Theologos, delentur ea tantum peccata , quae post diligentem discussionem in memoriam non Ueniunt, dummodo sacramentalis sit. & subsequatur Ecclesiastici Iudicis absolutio ς alias enim consessio generalis, puta quam Missae & Completorio praemittimus, nullam ex opere operata vim habet, atque id praestat solum , quod valet pietas & exercitium humilitatis; ideoque tom. 6. pag. 27o. inter fueramentalia consessionem istam connum cavimus .
ΤΗΕs Is VI..idam etiam per litterat, quidam per natur eommilsa seeleroco'fessi sunt. Consessionis per litteras fac tet profertur insigne e Xem Plum tom. 3. Conciliorum Galliae pag. 4os. in Epistola , quam Robertus Episcopus Cenomanens s gravi infirmitate decumbens conscripsit ad Episcopos extra muros Andegavis commorantes cum principe Ca rolo obsidente Normannos; in qua Epistola petiit delictorum suorum biolutionem ς eamdemque absolutionem iide in Episcopi Roberto con- cetarunt per epistolam alteram, e loco obsidionis datam. Alcvinus ut iam in Epistola 63. ad Hadrianum Papam eum rogavit, ut jub rerDDtifers pietatis verbo a peeeatorum vinetilis esse solutum : sed cum ibi nullius criminis fiat mentio , dicendum est petiisse Alcuinum illud
peccatorum relaxamentum , quod solet concedi auctoritate , utque
indulgentia Pontificum . Haud aliter censendum est de litteris absolutionis ad Hiraonem episcopum Anti sis iodorensent, confieri piis a Ioanne Papa XIX. Alterum exemplum confessionis & ahsolutionis per litteras, est Hildeboldi Episcopi Suessionensis, quem absolvit Hincmarus, ut notat Sirmondus in notis ad tortium volumen Conciliorum Galliae, R
69쪽
constat ex epistola ipsius Hinc mari quadragesima , tom. 2. pag. 686. Addit Morinus lib. vi I r. cap. 2 s. exempla hujus generis plurima, PO- tam ii Episcopi Bracarensis , qui per epistolas absolutionem impetravita Patribus Concilii κ. Toletani: Gregorii Septimi, qui non semel per litteras canadem absolutionem largitus est, ut apparet ex Epistola I
Ithri primi, & 6 i. libri et . denique Alexandri Tertii , qui pariter
S. Thomae Archiepiseopo Cantuariensi Apostolicis litoris absolutionem impendit , uti narrant ad annum li64. Caesar Cardinalis Baronius, R Matthaeus Paris . Atque hisce exemplis Morinus eo loci contendit, valuisse olim absolutionem datam absentibus , producens ulterius ad
sententiam suam confirmandam magnum numerum Scholasticorum .
De istius autem confessionis valore dicam infra . Ad nutus quod attinet, hos illis sum cerc , qui carent facultate loquendi , neutiquam dubitandum; nam ad plenam animi significationem nutus sum cere is subito obmutescentibus definiit canone i a. loquens de baptia an dis prima SynoduS ArauXicana , celebrata anno 44 . De consessione autem poenitentium duntaxat in vitae exitu hare ad Theodorum Foroiuliensem episeopum scripsit magnus Leo : Elian talium neesitati ita auxiliandum es, ut nee a Uis illis paenitentiae, nee eommunionis gratia deuehetur , si eam etiam amisso ab eis meis ossisio , per indicium intenri sensus quσrere eo robentur . Eadem verba ha hentur cap. Multiplex , De Poenit. dist. r. Atque id multo magis de iis, qui etiam sani carent ossicio linguae , assirmandum erit. In Vita S. Francisci scripta a S. Bonaventura legitur quemdam fratrem adcosilentio fuisse addictum, ut non verbis , sed nutibus confiteretur ἔ suisse id tamen a Seraphico Patre improbatum et recte quidcm , propter necessitatem conscssionis oris , si loquendi non adsit impedimentum. ΤΗnsis VILConfesso per litteras fulta Deerriti absenti non est re essis saeramentalis licita , nee valida , cui proinde absolutio possit impendi. Prohatur primo ex Constitutione Clementis VIII. edita anno i6o a. die EI. Iulii, in qua praemissis votis Theologorum, & re cum S. R. E. Cardinali-hus mature ac diligenter considerata , praxipitur ne publicis, privati Gque lectionibus, concionibus, congressibus, doceatur , imprimatur , aut
ad praxim quovis modo deducatur haec propositio, Licte per litteras, seu per internuntium Confessirio abfesti peceata saerament aliter eonfiteri , ct ab eodem absente absolutioπem obtinere: quam propositionem in eadem Constitutione declaravit lanimus Pontifex falsam, temera riam , 9 βιυdolosam. Vide Bullarium Cherubini tom. I. pag. 132. Probatur a. ex cap. PFem paenitet, de Poenit. dist. i. ubi haec leguntur : Praecepit DoMiuus mundaudis, ut sentirent ora Deerdotibas,
70쪽
Libri Trigesimi quarti Pars altera Cap. II. σs
docens eo orati praesentia eonfiteuda peeeata, nos per nuutium, no per scripturam manifestanda. Probatur tertio ex Cathechismo Romano eadem tradente in parte secunda , capite quinto , num. Sa. Demum probatur ratione, tum quia consessio talis debet esse, per quam sacerdos certior reddatur , poenitentem revera peccata , quadaccusat, patrasse, atque dum absolvitur, illorum poenitere, ac persistere in emcndationis proposito: id vero in consessione per litteras nequit haberi, quoniam litterae illae possitnt esse confidiae, & si verae sunt , potest poenitens negare a se se isse conscriptas ἰ ac si id fateatur, in illo temporis intervallo, quo litterae mittuntur, pote lia proposito vitae melioris recedere ς quam rationem affert Soto dist. I 8. q. a. art. 6. tum quia consessio est personalis quaedam actio, per quam peccator tanquam reus sistitur ante Ecclesiae tribunal , prout sess. X in cap. 2. declarat Synodus Tridentina ς necnon absolutionis verba commonstrant personam selvendam , eamque praesentem innuunt; quam rationem quaest. IX. Supplem. art. 3. producit, illustratque Franciscus Sylvius . Mitto rationem illam , quam nonnulli addunt cum Scoto in IV. dist. i . eo quod litterae a tabellario , vel aliis aperiri possint ac legi , ideoque destruant naturam consessionis steretae ; siquidem conditio ista , nempe quod confessio secreta sit, licet jure optimo sit apposita, non pertinet tamen ad consessionissaeramentalis essentiam.
TREs Is VIII. Eadem eonfessio per litteras, etiam ante Clementis VUL definiti
cem, divino jure irrita erat, ae nutia . Sunt quidem Theologorum per multi, existimantes non perse , sed prae laudata duntaxat constitution Clementis, consessionem , de qua loquimur , nullam esse, adeo, uespectata ratione sola sacramenti poenitentiae, posset accusationi hujus generis impendi sacerdotalis absolutici,absente quoque poenitente.COm memorantur hi Theologi a Suarer disput. xi κ. de forma Poenit. stet. I.
quibus accesserunt Morinus lib. vi ii. cap. as. Witasse q. V. art. q. ac Tournely, qui tamen affrmat rem esse valde incertam , nec satis auctoritate veterum exemplorum comprobatam , an olim consessio facta
per litteras licita fuerit. Sed oppositum tenent S. Thomas , Scotus, Caietanus, victoria , Cano, Soto, Toletus , aliique laudati ibidem a
Sua resio, necnon Sylvius citato art. I. Iueninq. ι X. cap. 4. art. I. alii que recentiores. Atque sententiam istam ob momenta. quae sit bsequua tur, ego item amplector . Primum universa traditio Patrum docet consessionem peccatorum significari in leprosis , quibus Christus manda vit , ut ostenderent se sacerdotibus , atque in Lazaro , quem ante di stipulos statuit institis , seu lim his colligatum ς nullum autem exem pluin lego, quo id executioni mandatum sit per litterarum ossicia. Oua