장음표시 사용
431쪽
4aa De Τheologicis Disciplinis
opponunt 4. Si est inter Episcopos ac presbyteros discrimen aliquod , istud non nisi progressu temporis inductum fuit prudenti Ecclesiae oeconomia atque institutione . Igitur ah Ecclesiae incunabulis presbyteri ab Episcopis neque ordine, neque auctoritate dista hant. Prob. ant. expressissimis Magni Hieroymi testimoniis: qui Epist. Io r. ad Eνan. gelum, alias 8 s. ad Evagrium, redarguens diaconum se presbyteris aequantem ait: Num eam clostolus perspicae doceat eosdem esse preisibyteros , quor Episcopos, q is pariatur, mensarum dr viduarum mn niger , ut scpra eos se tumidus efferat, ad quorum preees Christi eorpus sanguisque eonficitur Z Hanc Episcoporum Sc presbyterorum aequalita
tem S. Doctor confirmat scripturarum auctoritate, nimirum ex Epistola ad Philipp. r. l. ex Actibus Apost. Xx. 28. ex Epist. ad Tit. I. s.& r. ad Timoth. IV. Iq. atque ex I. Petri ult. I. ac I. Ioannis r. His
locis productis , inquit unum presbyterorum ceteris fuisse praepositum ad se hismata ac dissidia vitanda : Quos autem ρ ea unus elutaus es , qui eeteris praeponeretur, in sebi alis remediam factum es : ne anusquisque ad se trahens Gripi Ecclesiam rumperet. Proseri subinde rationem , Quid enim facit, excepta ordinatione, Discopus, quod presber non faciat ξ Idem Hieronymus commenti in Epistolam ad Titum cap. i. plura scribit, quae videntur Presbyterianorum errorem stabilire.
Principio enim ait: Idem est ergo presister, qui Episeopus: ct antequam diaboli instinctu studia in religione fierent, ct disererur in Populis, Ego Ium Pauli, ego Apollo , ego autem Cephae, communi presbyterorum consilio Belsae gubemabantur. Subiicit immediate: Pastquam vero unusquisque eos, quos baptizaverat,suos putabat se , non Chrisi, in toto orbe decretam est, ut uor de presbieris electus superponererareereris, ad quem omnis Ecclesiae cara pertineret, ct sebismarumsemina tollerentur . Id postea confirmat iisdem scripturis, de quibus supra, praesertim ex Epist. ad Philip p. r. ubi eiusdem urhis presbieri vocantur Episcopi; ct ex Ach. xx. ubi Osrepi pariter dicuntur presisteri omnes Ephesi . Repetit & quae hahentur in r. Petri v. I. ubi Princeps Apostolorum se presisteram nominat 4 Addit, in Epistola etiam ad
Hebraeos X lta. I . aequaliter inter plures dividi Ecclesiae curam, ac demum concludit : me propterea , ut ostenderemus apud Veteres
eosdem fuisse presbterer, quos er Episcopor: paullatim vero, ut dissensionum plantaria evellerentur, ad unum omnem sollieitudinem esse delatam . Sisat er o prerbieri seiunt se ex Geusia consuetudine ei, qui
sibi praepositus fuerit, esse subjems: ita Episeopi voverint, se maxis coπ- suetudine , quam di stionis dominitae veritate, Presb teris esse majores , ct in eommune debere Delesiam Uegere . Resp. quaedam permittendo, quibus adnotatis tum haec, tum alia quaelibet obiecta nullo negocio solvuntur. Primum est , argumenta a
432쪽
Liber Trigesimus sextus Cap. XI. 423
Episcopos non institutione tantum Ecclesiastica , verum etiam diviso jure superiores esse presbyteris. Enimvero Hierarebia, cujus illi principem tenent locum, divina ordinatione institutam definiunt Conei lia , docent Patres, & ratio ipsa demonstratς propterea quod in veri simile sit, arbitrata suo , non juxta Magistri praecepta , Apostolos Ecelesia ς condidisse. ac sormasse. Ulterius Episcopos esse successores eorumdem Apostolorum, & hoc esse in Ecclesia Christi, quod in lege
veteri suerat Aaron et atque ApostoloS a Domino praeelectos, singulari potestate donatos, Se in universum terrarum orbem missos ad annuniatiandum Christi nomen, & fideles gignendos, Evangelica tradit Hiastoria, confirmantque traditiones majorum: summi denique sacerdotis Aaron inaugurationcm, Pontificalia inunera , auctoritatemque supra Levitas, antiqui Testamenti libri commonstrant. Episcopos insuper ab Ecelesiae primaeva origine praepositos suisse fidelium regimini, conis stituisse presbyteros, minoresque sacerdotes, ut adversus Aerianos ait Epiphanius, aenerasse, semper demum horum ordiues fuisse distinctos, ideoque distinctionem hanc a posterioribus institutis repetendam nota esse, e . incit universa haec dissertatio. Oui ergo Epi Porum ἀνιear αν, praefeHuram , adstruimus, hane divino jure constitutam ac stabilitam. fuisse desendimus Praenotandum deinde, hunc esse optinum rectissimumque ordianem Ecclesiasticae Hierarchiae instituendae, principio leges serre, & populum trahere ad religionem ς tum hujus mysteria ritu que ordinare epostea eos seligere, qui liturgiae dent operam; inter istos deniquε gradus, ministeria ordinesque disponere. Ut enim illam omittam comis parationem, quae peti potest ex cujuslibet reipublicae constitutione . ah unitione populi ad Magistrataium distributiones, hine vero ad opistisatum praesecturas progrediente; instituturus Deus Ecclesiam Iudaicam, propositisque per Mosem praeceptis, praeelegit ad officia altaris & tahernaculi tribum Levi: in ea postmodum partitus est ministrantium officia et deinceps Aaronem consecravit, ceterisque praesecit. Atque ne vetustissima S aliena vestigemus . Christus haud absimili ratione se gerens primo munus praedicationis ingressus. est: paullo post
duodeeim ad stivit Apostolos; addidit subinde septuaginta distipulos, ac postea uni contulit Ecclesiae primatum . S duodecim illos misit in universum mundum cum amplissima potestate. Iisdem vestigiis post Magistri distestum insistentes Apostoli auspieati sunt Ecclesiae aedificium a
praedicatione Evangelii: ex credentibus postea nonnullos prohatae virtutis cooperarios S commilitones suos elegerunt, iis commiserunt curam laicorum, atque prout reS postulabat, unum es teri praesecerunt. Quemadmodum ergo ex Levitis sacerdotes, ex sacerdotibus Pontifices
iacti sunt, S postmodum ex credentibus discipuli, ex discipulis. au tess
433쪽
4a 4 De Theologicis Disciplinis
tem Apostoli: ita ordinum pro ressione ex administris presbyteri, ex presbyteris Epistopi sunt constitiui.
Illud praeterea notandum est, male inferri presbyteros inter ac Episcopos ordinit aequalitatem ex quo ah initio ad causas dissension uni tollendas , ct facilius animos credentium devinciendos, consilio & conventu plurium gravissimae res agerentur, aut ex quo Ecclesiae cura presbyteris fuerit commissa. Illud enim oeconomiae causa, non desectu au dtoritatis cssiciebatur ἔ siquidem approbante multitudine Act. i. Matinthias sorte ad Apostolatu n3 evectus est, septemque diaconi AEl. 6. sunt electi: quum tamen exorta de legalibus controversia Ast. xν. finita fiterit Apostolorum, seniorumque concilio, populari turba seclusa . Haec enim est ad consultationes inepta , atque ut est in proloquio, Seinditur incertum studia in eo utraria vulgus.
In fidelium autem cura C: regimine presbyteri semper Episcopis fuerunt subiecti. Nunquam presbyteris licitum fuit baptizare absque Episcopi xuctoritate, ut inquit Tertullianus , immo ct Hieronymus adversus Luei serianos, ubi ait: Sine Episcopi jussione Neque presbrter, ncque diaeouus jus babet baptizaudi. Vide To in. v I. pag. 4o . Etiam Eucha ristiam conficere vetitum presbyteris, si Episcopus id prohibeat. In Epistola S. Ignatii ad Smyrnenses num. 8. legitur: Sine Discopo nemo qai quam faciat eorum qva ad Ecclesiam pertinent. Rata Euebaripia habeatur illa , qui sub Episeopo fuerit, vel eui ipse taneesserit. Et post pauca: Non sicer sine Episcopo baptizare , neque axapem eelebrare. Adisis PriApost. to m. a. pag. 3 . ct canonem LVl I. Laodicenum . Hieronymus itaque strahens ad Evangelum, & edens commentaria in Epistolam ad Titum , atque reprehendens priori in loco insolentiam diaconorum, edocens in altero Epistopos humilitatem , presbγteros magnopere commendat, utpote qui eisdem vocabulis, ac Discopi,
interdum in Actibus , Se in Epistolis Apostoli eis designentur; ct quando nondum multiplicatis fidelibus . nullum se hismatis periculum ade
rat , ipsi quoque gubernarint Ecclesiam , non pari tamen auctoritate , ieci eommuni consilio . Haec responsio iisdem locis , quae objiciuntur, sulcitur & confirmatur. In primis enim verbis ex Epistola o I. depromptis S. Hieronymus presbieror adaequat Episeopis in con scienda duntaxat Eucharistia: istud vero praestat ad retundendam arrogantiam Falcidii diaconi, prout dixi praecedenti cap. 6. In proserendis deinde Scripturarum testimoniis, ubi agit de AE . cap. xx. negat ira
uua Ecelestia plures Diseopos fuisse, ac transiens ad Epistolam ad Titum, animadvertie & ipse hunc in Cretae insula fuisse relictum, uti re isterer eonstitueret. Igitur inter illos , qui communione vocabu-orum nunc presbFieri, nunc Discopi dicebantur, unum peculiarem
aguoscit in ur e Ephesiorum, S in insula Cretensium alterum , qui
434쪽
Liber Trigesimus sextus Cap. XI. qas
non tantum Eucharistiam conficere , verum etiam eos , qui consciunt, constituere poterant, & ordinare . Prosequitur Hieronymus , S unius Episcopi demonstrat institutianem perantiquam , ct ordinem excelsiorem exemplo Ecclesiae Alexandrinae , subjicitque : Nam Alexaου-driae a Mareo Evangelista usque ad Heractam, or Diondisium Distopor.
resisterum semper unam ex se electum ira excelsiori gradu eollacatum Episeopum nominabant: quomodo si Exercitur Imperatorem faeiat, aut diaeoni eligant de se, quem industrium noverint, er εArchidiaeonia in voeent. Hic vero nonne Episcopo suffragiis presbyterorum electo tribuit gradum sublimiorem , ct in gubernanda Ecclesia ius primum , prout habet inter milites Imperaror , atque inter ministros Arehidia-eonus 3 Hahet ergo Episcopus , auctore Hieronymo, honoris praerogativam , & amplitudinem iurisdictionis . Vide S potestatem ordinis: nam addit immediate , aeuid enim Deit excepta ordinatione Episcopus. quod presister non Delai Quod accipias de officiis Ecclesia sticis bapti. randi , ct conficiendi Eucharistiam: nam quid ex hoc loco inseret pos.
st circa potestatem eonfirmandi, dictum est I. VI t. pag. 7 . Ad haec S. Doctor seribit Epistopos omnes, sive Romae, sive Eugubii, sive Constantinopoli, sive Rhegii, sive Alexandriae , sive Tanais, sive ubicunque fuerint, ejusdem esse meriti drsaeerdotii, sacerdotii, inquit, non jurisdictionis) quia omnes e solorum Deeelseres sunt. Ouare sicut Apostoli. ita Episcopi praesiunt presbyreris. Claudit epistolam statuendo inter Episcopog, presbyteros, ct diaconos discrimen illud , quod olim tutere aron, sillas eias , er Levitas intercedebat. Verba autem, quae Hie nonymianam epistolam absolvunt, litemque dirimunt, in tertia prohationum parte supra produximus . Eadem prorsus in Epistolam ad Titum repetit Doctor maximus . Quaerit cujus meriti ac probitatis esse debeant in presbyteros ah Epistopo cooptandi: id vero idem est, atque potestatem Ordinis uni Episcopo tribuere . Adjicit monita ad Episcopos pertinentia, quae comprehenduntur ad Titum ι . . S seqq. communia esse presbyteris , qui pariter Episcopi aliquando vocantur : at
de exhortationum , nominumque communione assentimur Aerianis .
Pergit demonstrare presisteros dici Dise οι ex Ep. ad Philipp. in cujus
cap. I. Episcopi numero multitudinis exprimuntur , ideoque Epist norum nomine veniunt eo loci etiam presbyteri, quoniam ait, 'ilippi una es urbs Maeedoniae , ct eerte in una civitate plures, ut nuncupa tur , Episcopi esse non poterant. Si plures esse non poterant; erat ergo unus tantummodo , penes quem summa curae & regiminis residebat. Adjicit, ab initio Ecclesiam gubernatam fuisse eommani presbyterorum consilio : deinde ad unum Episcopum delatam sollicitudinem ς hac demum in re magis consuetudine, quam dispostlionis dominica veritate, Episcopos majores esse presbyteris , haec nimirum, quoniam Apostoli
ab initio etiam seniorei in partem sollicitudinis Ecclesiae admittebant,
435쪽
ais De Τheologicis Disciplinis
qnum tamen ipsi pleniorem haberent auctoritatem ζ postea vero cre- seente fidelium numero satius duxerunt ad schismata removenda cete istis unum praeficere, ita, ut plura is statueret ac praeciperet, presbyteris inconsultis . Illam quippe in gubernanda Ecclesia consilioru tria communionem, quam Hieronymus ait initio servatam esse , ct quam nune quoque in rebus arduis ac dis scillimis stradet Praessilibus omnibus, explicat Doctor praestantissimus Uerbis proximis , ct illa , quae in obiectione postrema sunt, . conseqtientibus , Imitautes Maseu . qui eum
h oh fet tu potestates Di pr es populo Israel, septuaginta elegit, eum
quibus populuis jxdicaret. Haec prolixius Uersavi, ut retunderetur proin cacitas adversariorum, qui adeo pugnaciter contendunt haeresim suam esse germanam Hieronymi sententiam , ut Da Uid Blondellus librum de hoc argumcnto conscriptum , inscribendum putaverit, eapologiam pro sententia Hiero γω ἰ atque ut castigaretur cujusdam scholastici balbuties, qui Doctorem ma Ximum in haeresim Aerii prolapsum fuisse audacter
asseruit: cuius scholastici iudicium falsiissimum 9 bomiue Catholieo ἰουδε-
aisu in iure appellat lib. 2. de Hierarchia Eccl.cap. Um. Dionysius Petavius. . Castigatius quidam alii e schola reposuerunt, Hieronymum existimasse, quod discrimen Episcopi a presbyteris non divino, sed Ecelesiasti eo
jure inductum fuerit; quae res nondum aetate sua erat Ecclesiae judicio determinata, ut in I V. dii l. 24. respondent Durandus, ct Dominicus Solo, necnon disput. Ι42. Gabriel Vaseidia. His quoque melius in eamdem distin fit. I. 26. Gulielmus Estius , respondens sensisse Hieronymum , quod Episcopus potestaισm jur dictiouis. supra presbyteros haheat ex constitutione humana , potestatem vero ordinis ex jure divino; quandoquidem in Epistola ad Evangelum ordiuationem nominatim exincipit . Verum S potestas iurisdictionis habetur in regimine , quod plurium consultatione, & cura peragitur; dummodo fiant omnia unius eomniissione, jussu , & arbitrio: quod famim, quando presbyteri admittebantur in communem Ecclesiarum sollicitudinem, fatetur Hieronymus adducto Moysis exemplo . Mitto responsionem eorum , qui cum Cellotio in i V. de Hierarchia tenent Hieronymi scripta fraudibus haereticorum fuisse corrupta: illud enim nul Ia fige editorum , sive M R. coindicum collatione potest evinci; nec praesidio labilis & desultoriae coiectationis eget integerrima doctrina Hieronymi,
em quem pro dubiis magni seripsere profundis
Doriores: quorum e σumerose saepe remisit urelius toto jam eurus Aesor tu orbe
prout ait vetus An o hymus in Carmine de Hieronymi Iaudibus . prae
436쪽
Liber Τ rigesimus sextus Cap. XI. qar
aiebat, Episcoporum A presbyterorum bouor , ct uua diguitas : μὰ
τιμῶ , η 'Oν ί-ἰωua . Patres etiam docent, sacerdotium esse dignitatum omnium praeflantissimam , quam presbyteris nemo poterit denegare pideoque nil est, in quo ipsis Antistites antecellant. Praelaudatus Hieronymus, Augustinus, Isidorus, ct alii docent presbyterum, & Episcopum in hoc differre, quod primum aetatis, alterum o ii nomen est. Idem Augustinus epist. I9. nunc Sa. et si Episcopus, non audet tamen se praeserre Hieronymo . Sunt demum aliqui afferentes, Episcopos creari a presbyteris; quidam alii affrinantes idem evenire quando presbyter in Episcopum cligitur, ac quando Episcopus in summum Pontificem
Resp. haec, aliaque id genus uno verbo ex dictis expungi. Itaque presbyteri conficiunt Eucharistiam & haptirant; sed presbyteros alios
non generant, ut repetamus Verba Epiphanii. Baptizant etiam , aequaedam alia sacramenta perficiunt, jussione tamen & nutu Episcopi; qui potest illos degradare ac suspendere , ac facere , ut ea, quae a iurisdictione pendent, sint irrita . Chorepiscopi, qui sacros ordines contulerunt, fuerunt veri Episcopi, ut diximus praecedenti capite. Ni I praeterea facit adversus hanc assertionem , si dicamus presbyteros potuisse conferre ordines extraordinaria auctoritate, Episcopos autem hoc sibi vindicare potestate ordinaria; quemadmodum de conficiendo sacramento Confirmationis assirmavimus libro XXXI i. cap. 7. Interfuerunt quidem Conciliis presbyteri plurimi, ut fidem adstruerent, testimo. nia exhiberent, disputationes inirent; at non tulerunt suffragia , neque subscripserunt Synodorum decretis , nisi sorte Episcoporum vicem
gererent, ac essent, ut aiunt Graeci, Ταποτηώτα . Saeerdotium sentenistia nostra in duos ordines dividitur; ct qui ad unum illud coarctant, admittunt tamen in Episcopatu sacerdotalis characteris ampliationem .
Patres optimε Episcopi, S presbyteri etymologiam explicaverunt; si quidem haec dictioseniorem, illa superi pectorem significat: quod autem est superintendere, &superinspicere, ejus , qui praeficitur, proprium
est. Hoc munere Augustinus fatetur se majorem esse Hierondimo , qui aiebat nolle se Catholieo Discopo proeaeiter respondere, & minorem se dicit aliis nominibus, aetate, eruditione, sapientia, prout decebat magnum illud humilitatis exemplar. Nec alio sensu Episcopi a coetu presbyterorum creantur , nisi quatenus alicubi eliguntur ipsorum presbyterorum suffragiis, vi consuetudinis, aut Sedis Apostoli eae privilegio : sed hahent praeter electionem ipsam, consecrationem S amplitudinem characteris, collatam sibi per impo'ionem manuum aliorum Episcoporum: non enim presb eri, ut inquit Chrysostomus , Episcopum ordinant. Haec ordinatio commonstrat quid progressio Episcopi ad summum Pontificatum disserat ab inauguratione presbyteri in Epi
437쪽
Episcopum electo conscrtur quoque sacramentali consecratione amplior ordinis auctoritas, ita, ut Pontifex Maximus ad supretnam jurisdictionem , Episcopus adscendat ad apicem sacerdotii, ac sint ambo pares ordinis esaradiere, longe autem dissiti regiminis potestate . Atque Aa e de ordine Episcopatus , qui omnis Hierarebisa virtutis plenissimὸ es particeps, ut inquit cap. V. de Eccl. Hierarch. aut germanus , aut suppositus Dionysius , τάσης μν ἰεριαρχικῆς δυναμως ολ- ρως μι-.
De sacrawenti Orrinis materia, O forma.
Ρξe singulos ordines discurrens dixi quo signo sensibipi conserantur:
quod perinde est , ae illorum designare materiam . De hac modo sermonem instituendo di Wersas Doctorum opiniones recitabo, praecima carum momenta producam,& demum quid mihi videatur vero simi- Iius , quomodo etiam ad concordiam oppositae sententiae revocari ponsnt, conabor ostendere. Itaque Eugenius IV. in Instruct. Armeno rum de sacrarum ordinationum materia Si sorma ad hunc modum Io quitur : Sextum sacramentum est Ordiuis , e ur materia es ulud, peneuius traditionem eo ertur Orri, ficat presbyteratus traditur per ea- Leis eum vino, patenae cum paue porrectionem. Diaeonatas Serdper libri manteliorum dationem. Subdiaconatus per calleis vaeui eum
pateua vaeua superposita traditionem: similiter de aliis per rerum adminiseria sua pertinentium a. lanatiosem. Forma Deerdotii talis es. Aeeipe potestatem offerendi saeri iam tu Ecelesia pro visis er mortuit , in nomine Patri, ct Filii, ct Spiritus fancti : 9 β de aliorum ordinum formis, prout in Ponti ali Romano late continetur . At traditione instrumentorum in Ordinibus Hierarebitas non utuntur orientalium Ecclesiae, Sc praesertim Graeeorum . In ordinatio se quippe presbyteri , quamvis hanc perficiant post allata νῶ hia δώμ, sancta dona, tym hola se ilicet consecranda, ct supra sacra in mensam reposita , haec tamen ordinandis non porriguntur , ac lacra ceremonia per Elam impo-stionem manuum peragitur . Orarii autem , sive stolae in anteriorem partem deductio, atque penulae, quam AMG vocant, indumentum materia censeri nequit, nec vesteS materia, prout modo accipitur, apud nos reputantur; apud Graecos autem absque ulla verborum fiorisma traduntur . Diaconatum pariter Graeci conserunt sola . . ,- ς impositio namque orarii , Sc porrectio Habelli, quod appeIlant mr ειανειπίδι- , ut pote quae fit muta ceremonia , materia Iaeramentalis ineptissime diceretur . Idem de hypodiaconatu , in quo apud eosdem Graemeos nulla instrumenta exhibentur , erit proculdubio affrmandum .
Ob rituum illorum distrepantiam magnum inter scholasticos dissidium
438쪽
Liber Τrigesimus sextus Cap. XII. 429
dium subortum est , nunquam sorte componendum , nisi probetur concordiae ratio paullo post a nobis tradenda. Itaque nonnulli Ordiuationum materiam in sola porrectione instrumentorum constituunt. Praeter CapreolumiDominicum Soto, vasque sium , aliosque , t nent hanc sententiam noster Girchen Tract. vi. q. p. duh. a. Videtve
idem sentire S.Τhomas q. 34. Suppl.art. s. ubi ait de es utio hujus Der . menti esse porrectionem materia ς immo Instructio ab Eugenio IV. pro Armenis edita, exseripta est ex Opustulo v. ejusdem S. Thomae ad Archiepiseopum Panormitanum t ideoque stant pro eadem sententia fere omnes Thom istae , quorum plerique putant impositionem manuum pertinere quidem ad sacramenti imeeritatem, non vero ad subflauistiam; prout legi potest in G eo Goneti disput. g. art. 3. Alii e con .ra ordinum Hierarebicorum statuunt duplicem materiam partialem . instrumentorum stilicet porrectionem, R in diaconatu S presbytem ratu impositionem quoque manuum; hanc enim in subdiaconatu Latimorum Ecclesiae non adhibent, idque ex pervetusta consuetudine , ueapparet ex canone quinto Concilii IV. Carthaginensis . Stant autem pro hac sententia Petrus Soto, Martinus Ledesima , Si Cardinalis Hosius, laudati a Bellarmino de Sacram .Ordinis cap.9. & quantum ad presbyteratum spectat etiam vas quea; Estius quoque in dist. 24. n. item et . Sylvius in q. 37. Supplem. art. a. necnon omnes illi, qui ex impositione manuum, S porrectione instrumentorum unam materiam constituunt. Complures demum Diaconatus & Presbyteratus materiam Ioeant in sela manuum impositione, quam Rituales omnes, Graeci, Latinique praescribunt; instrumenta vero materiam esse existimant accidenta. riam , aut integrantem e quod tamen de aliis Ordinibus dici nequit, Propterea quod Latini tam minores , quam subdiaconatum absque impositione manuum conserunt, instrumentis autem utuntur; quanquam ritum hunc in occidente non fuisse perpetuum scribit undecima tertiae partis Exercitatione Ioannes Morinus. Praeter eruditum hune auctorem adhaeserunt eidem sententiae ex antiquioribus schoIasticis S. Bonaventura, Sc Durandus , eamque adoptarunt Marten ius, Goarius , Me. nardus, uterque Habertus , Incius scilicet , & Moysius , Iuen in , , Tournely, Witasse, Le-Droint , ct iuniores alii qua in plurimi, adeo, ut aetate hac nostra communior, atque plausibilior evaserit. At quaenam momenta in tam varias opiniones viros doctissimos distraxerunt Sententia prior, quae materiam ordinis essentialem stae est in sacrorum instrumentorum porrectione , nititur praesertim auctoritate Florentini Concilii in Armeniorum Instructione , de qua paullo supra. Ibi enim nulla alia designatur sacrament f huius materia τ& quemadmodum de aliis sacramentis pertractans non aliam materiam' assignat ea synodus, praeter essentiatim ς ita dicendum est materiam
hujuscemodi commonstrare, ubi agit de sectis Ordinationibus. Nequσ
439쪽
η3o De Τheologicis Disciplinis
ςnim argumenti vim elevant, qui aiunt Instruetionem illam sitim, editam soluta jam Synodo: nam & id falsium esse , ct non infringi deereti, sive Instructionis ciuidem auctoritatem , quamvis responsio haec vera foret, demonstravi in Anpendice quarti capitis libro secundo ac tricesimo. Praeterea cap. Presbyter, de sacram . non iterandis , Gregorius I x. haec Archiepiscopo Lundensi rescripsit: Presister ct diuessus eum ordinantur manus impositionem tofis corporali , ritu ab Eripostolis introducto , recipiunt: quod si omissum fuerit, nou est aliquatenus iteraudum , sed statuto te ore ad bujusmodi ordines conferendos eaute suppleudum , quod per errorem fuerit praetermissum . At quando subinflantialis materia non adhibetur , integrum sacramentum est repetendum , non supplenda duntaxat materia aecidentalis ς quum praecedens ritus nullus fuerit, partibusque caruerit intrinsecis . Est igitur manuum impositio in presbyteri, Sc diaconi ordinationi hus accidentaria materia. Confirmari potest hoc argumentum cap. Cum Peuisset, de
sacra Unct. ubi Innocentius III. jussit per Episcopum Albanensem, duo-hus aliis Episcopis assistentibus , deliniri sacro Christiate Episcopum
Brandicu berensem , quia in eo ecratione fua Deram non acceperat uvis monem , ritibus aliis , quibus ordinatio peracta fuerat, non repetitis , Unctio quippe Chrismatis, prout omnes consentiunt, non perintinet ad Ordinationis substantiam. Rursus juxta Pontificale Romanum
tres in ordinatione presbyteri fiunt manus impositiones: prior quum Episcopus ponit utramque manum super caput ordinandi, nihil dicens, quod S faciunt post illum omnes sacerdotes qui adsunt: altera, qua & Pontifex , ct sacerdotes simul dexteras super ordinandos tenent extensas , Pontifex autem dicit orationem illam , Oremus, fratres ebarissimi, Deum Patrem omnipotentem , ut super hos famulos Dor, quos ad presisterii munus elegit, cte. tortia , quando in fine Missas impositis super ordinatum ambabus manibus inquit Episcopus, Aeeipe Spiritum sanctum, quorum remiseris peceata. c. Prima manuum impositio , omnibus consentientibus , non potest esse sub lautialis ma- reris, utpote quae nullam verborum formulam habet alumnam , &aperte constat puram putam esse ceremoniam ς quam nec priscis staculis obtinuisse , nec modo in usu esse apud Graecos norunt qui Pontificales libros legerunt. Sed nec ultima impositio manuum materia est D stantialis, quum presbyteri ante oblationem S consecrationem Eucharistiae sint ordinati; nisi sorte velimus cum viris doctis admittere apud Latinos duas partiales in presbyteris ordinationes . Oportet igitur , ut secunda impositio manuum apud Latinos materia presbytera tus sit, si in impositione manuum statui debet ratio materiae: atque
id revera affirmant, ac probare nituntur auctores tertiae sententiae. Verumtamen oratio, quae hanc impositionem manuum comitatur, non
videtur habere apud Latinos rationem formae; cum sit nuda divini au
440쪽
Liber Τrigesimus sextus Cap. XII. 43r
xiiii pro ordinatione proxima deprecatio : quod facile tum ex eiusdem orationis Iectione dignosci potest; tum ex subsequentibus rubricis, qua usquedum instrumenta tradantur , vocant adstantes ordinauris , ct eouqeerauris: immo & eonsecrandi dicuntur in altera oratione Episeopi, Exaudi nos, cte. porrectis autem instrumentis, Sc pronuntiata ca forma, Meeipe potestatem M. ubique ordinati appellantur. Hymnus quoque . Gui creator Spiritus, paullo ante consecrationem & porrectionem instrumentorum incipitur a Pontificet S a schola canitur dum sacra haec actio peragitur ἰ quod nempe spiritalis gratia tunc infundatur. Insuper, ut dixi cap. q. juxta idem Pontificale Romanum ebarauer imprimitur in traditione instrumentorum . . Demum illa est sacro in eum ordinum submutialis materia, quae est sensibile signum, quo traditur ordinato potestas spiritualis . Atqui signum illud est sacrorum instrumentorum porrectio, cui ct additur forma verborum , Meeipe pote tem , cte. Instrumentorum ergo traditio est sicrarum ordinaticiis
num essentialis materia Sententia verἰ, , quae statuit diaconatus, & presbyteratus DNam essentialem in sola impositione manuum, his innititur areum en-t1s . Principio in omnibus Occidentis, S Orientis Ecclesiis manus impositio adhibetur, in diaconi saltem , ct in presbyteri ordinatione, lacris autem instrumentis non omnes utuntur ζ & nihilominus ordinatio huiusinodi valida a Latinis existimamr . Deinde diaconos ac presbyteros ordinari impositione manuum, nulla facta instrumentorum mentione , docet Concilium Carthaginense quartum canone r. & 4. Idem de diaconis tradit Ancyranum canone 9. Etiam Nrcaena Sunodus canone i9. diaconissas laicis adnumerat, quod Nullam reeeherist ma. nuum νωρ nouem. Tradentina quoque Synodus sessi. xlv. de Extrema
presbieris. Ex his verbis depromptis ex Prima ad Timotheum can aeruitur momentum allud; siquidem manus impositio est e statia, &characteris signum essiciens atque id tenemur firmissime a tere uuicunque dicimus adversius haereticos demonstrari ex Paulinis Epistolisi inordinatiuis , Itidem Patres ornites impositioni
manuum adtribuunt gratiae essicientiam , , ut diximus primo capit . Quis autem veterum aut calicis , aut patenae, aut libri Evaneeliorum,
Patronis denique husus sententiae videtur posse absque maeno negocio diluere argumentationes oppositas , .si dicant Eugenium I U. Armenios docuisse id, in quo a V Romana Ecclesia dissidebant, non reiecta sud
La-hrim,ri V qμ- 'ς'ν non adhibebant, ut eum Latinis eosdem ratus servarent. Ad Gregorii IX. . rescriptum possunt