장음표시 사용
461쪽
4s a De Theologicis Disciplinis
ulla possit afferri, cur simoniacus unum sacramentum conserat, & non aliud. Verum haec omnia argumenta partim lib. xxx. cap. I 4. partim in hae dissertatione inseruntur , Sc pertractantur .
At oppones: Quae producta sunt hactenus de non iterandis ordia
nationi hus factis ab Episcopo, aut intruso, aut haeretico , aut schisma intico . aut simoniaco , Canonum auctoritati, Patrum doctrinae , atque Ee -l si isticae historiae monumentis plurimis adversantur.Quantum enim
Penat ad canones et sexagesimus , alias 68. inter Apostolicos ita Io nuitur: Si quis Episcopus, aut presister , aut Laeonat , seeundam Ordivationem aeceperit os aliquo , depouatur 9 iue, 9 qai ordina- .it , nisi ostendat se oriuatiovem habere ab haeretieis: qui enim a taliabus baptizati, vel ordiusti fuerunt, neque fideles, neque elerici ese post uni. Nicaenus octavus permittie quidem, ut ordinati a Novatia innis in clero permaneant, sed accepta insuauis impositione , fi we , ut hahet latina versio, si iterum ordinentuν. Idem Concilium in Epistola synodica apud Theodore tum lib. I. cap. 9. statuit, ut quos in Aegypto ordinaverat Meletius schisinatieus, ad nullum Ecclesiae ministerium adis mitterentur , nisi prius Dumore ordiuatione eonfirmati ,
χρη-- ειί- ἰντιι ζ eκ quo Io , ut diximus, Du. Pin , valelius, Bingliamus, aliique censent aperte demonstrari reordinationes schisamaticorum. In cuius rei confirmationem addunt constare ex libello
precum Marcellini presbyteri, Theodorum Oxyrine hi Episcopum it eorum ordinasse presbyteros S diaconos partis Meletii, secutus haz in xe Synodi Nicaeme decretum . Accedit quod Innocentius I. in Epist. i 8. de Arianis sermonem instituens inquite Quibus solum bapti a ratum esse permittimus, quod alique in nomine Patris, ct fidit, ct Spiritus saniti permitur, nee Spirituis sanctam eos babere ex ΠIo baptismate , .uisque mysteriis arbiIramuν , quoniam eum a cauolica fide eorum au- flores desciscerent, perseetionem si ritus, quam aceemran , amiserunt, nee dare ejus pleniturivem possunt, quae maxime in Ordiuationibus ope in xatur , quam per impietatis suae ρersiliam perdiderus . Quo in Ioco S. Innocentius evidentissiue haptisma haereticorum distinguit ab eorum ordinationibus ζ ct quemadmodum illud ratum & validum, ita istas
nullas , cassas, irritasque pronuntiat. Ex hac verb Innocentii definitione, sacrorumque canonum au.ctoritate ad Patrum sententias progrediendo, memoriae primum Occurrit , quod Caecilianus a Felice Apiungitano ordinatus apud Opta. tum lib. r. dixerit, Si traditares sani qui me ordinavera ut, i v niant c scilicet Donatistae ) o ordinent me: quod in Collat. tertiae diei apud Augustinum cap. 16. iidem Donatistae objecerunt Catholicis. Prae
. terea S. Basilius ta Epistola canonica ad Amphilochium cap. I. dozet
462쪽
Liber rigesimus sextus Cap. XIV. η3 3
tam baptisma, quam ordinationes haeretisoram nullam vim , ae subinstantiam habere . Fuit in eadem opinione Firmilianus . qui in Epistola s. inter Cypriani eas ait Concilium Iconiense coadunatum an . 2s6. decrevisse haereticos nee butizare posse , nee orrivare : eamdemquo sententiam tenuit proculdubio sinctissimus Cyprianus Rebaptizantium puppis, ac prora. Ecclesiasticis itaque definitioni hus accedunt test,
monia Patrum iteratas haereticorum ordinationes adstruentium .
His verb addi possunt exempla complura ex Ecelesiasticis histois riis petita . Enimverb nullae, atquc irritae habitae fuerunt canone 4e Synodi Constant opolitanae ordinationes Maximi Cynici, qui eiu iadem Ecclesiae sedem dolo occupaverat. Constantini item Pseudopontia ficis in Romanam Cathedram intrusi an. 767. Stephanus IV. proxima anno irritas declaravit, consecratis iterum Episcopis , Re presbyteris, qui ab ipse Pseudopontifice suerant consecrati, prout litteris cons gnarunt ad praecitatum annum Sige herius , & Anastasius in Vita Steis phani. Rursus Hincmarus Metropolita Remensis, aliique GaIliarum Epistopi , in Concilio Suessonensi an . 8s p. ordinationes Ebbonis a gradu Episcopali deiecti exsufflarunt. S iterarunt. Photii itidem inis vasoris sedis Constantinopolitanae consecrationes, atque ordinatio nes nul Ias ct casses declaravit anno 869. canone 4. Octava Synodus Oecumenica . ordinationes quoque factas a Bonoso Episcopo Naxitano , ct per Illyricum Photinia me haereseos propagatore, nullas laritasque assirmavit in Epistola vicesina prima ad Marcianum beatissimus Pontifex Innocentius. Urbanus II. ad Petri sedem evectus an . Io 88ώre ordinavit Daibertum , quem ad diaconatum promoverat Moguntian us Episcopus Negelo, invasor, & simoniacus. Ante Urbanum S. Leci Nonus, qui obiit anno Ios . tertiodeclino Kalendas Majas, omnino simoniacas ordinationes cassavit, nerumque consecravit plerosque si motriace ordinatos. Althi diximus, Stephanum hujus nominis septimum praecepisse, ut cadaver Formosi extramam h sepulcro proiiceretur in Tiberim , cunctosque , quos idem Formosius ordi averat, grada proprio dejectos iterum ordinasse: quod contigit anno reparatae Bluistis octingentesimo nonagesimo sexto. Atque haec sunt, quibus Ioannes
Morinus ordinationes sepe sepius in Ecclesia iteratas fuisse, prolixa iae erudita dissertatione demonstrat. Helle me ab hujusmodi Ohjectis expediam, posteaquam adno
lationes quasdam praemisero. Atque imprimis animadverto, iteran das esse ordinationes , quae ab haereticis peraguntur non servata forma saeramentali, quemadmodum repetendus est baptismus non co latus eum savii e Trinitatis invoeatisne, ut producta canonum aucto. ritate demonstravi lib. xxx p. cap. I s. ubi esterius dixi, repetendum esse cicramentum juxta sanctiones Ecclesiasticas, quotiescunque gravis oriatur dubitatio, num revera sub praescripta & legitima forin
463쪽
fuerit administratum. II. Deinde praemoneo, eos qui vel extra Ecclesiam , vel a ministris e gradu deiectis sacramenta suscipiunt, recipere quidem eBaracterem, sed non gratiam, atque plenitudinem Spiritus sancti: ad hanc vero obtinendam necessum esse, ut Ecclesiae reconcilientur , legitimisque ministris subjiciantur, ut per manus impositionem ἐπ- voeata virtute ejusdem Spiritas sancti, ut verbis utar Leonis Magni Epist. a. cap. I 8. sanctificationem accipiant, quam ah haereticis , atque ab illegitimis ministris recipere minime potuerunt. Atque hanc
manuum impositionem non esse sacramentalem constat ex iis , quae Volumine vi i. 'ag. I et . disserui de ritu , quo olim recipiebantur hae retici ad Ecclesiam Catholicam revertentes, atque hoc ipso UOlum. pag. 22 i. de impositione manuum facta paenitentibus S substratis . III. Adverto praeterea nomine orditiis, non tantum intelligi sacramentum imprimenS characterem , verum etiam certum gradum in Ecclesiastica
Hierarchia , in quo gradu tribuitur Ordinatis potestas exercendi sacrum aliquod ministerium , hujusque intuitu certis privilegiis , honoribusque Duuntur et quamobrem sicut in iis , qui Φ gradu dejiciuntur, g. p. Pontificalis tit. I. dicitur deleri conferatioclem, unitionem, bene diis filonem , quod tamen non ad ordinis characterem reserri debet , sed ad praedictum ministerium, S ad participationem honoris : ita illi, qui .hus resipiscentibus Ecclesia Catholica reddit ius ministerii, honorem
que Ecclesiasticae Hierarchiae, quamquam minime decorentur novo charactera , ct sacramenti iteratione, dicuntur nihilotamen minus sacra
tiorem manus impositionem obtinere, & quodammodo iterum ordinari . Ut enim Ecclesia in ceremonia , quam degradatiouem appellant, aufert Ordinatis sui gradus insignia , abraditque etiam exterius unctionem, qui ritus directe opponitur illi, qui servatae in sacris Ordinationibus, sed tamen harum ebaracterem animo impressum nequit abis radere, vel delere: ita sacra ea ceremonia , qua clericis dejectis restituit gradum , ac ministerium, ipsis vel manus imponit, vel praebet rursus insignia , atque instrumenta suorum ordinum , at non indele hilem characterem. Atque hinc iri Toletana Synodus an . 6II. edidit canonem num. 28. Discopus, presister, aut dia uas, si a gradu suo
injusti dejectar, is secunda SFuodo innoeens reperiatur, non potest esse quod fuerat, nisi gradus amissos reeipiat eoram auario de manu Episcopi; si Discopus est, orarium, anulum, O baeulum: si ρresister, or rium , ct planetam: si dia nur orarium , er albam: si subdiaeonus , patenam, ct calieem; ct sie reliqui gradus in reparationem fui recia
piaut , qua eum ordinarentur perceperunt. In quem canonem vide adnotat. Is I. secundi Voluminis Conciliorum Hispaniae . IV. Postrem badnotandum est, quod permulti inter characterem S gratiam non satis accurate distinguentes reprobarunt tanquam nullum baptisma haereticorum, sed illorum opinio post exploratam traditionem resutata
464쪽
Liber Τrigesimus sextus Cap. XIV. 43
est, ut demonstravi libro XX κι. cap. II. Prop. 7. eXculans errorem,S. Cyprianir atque ita nonnulli expendentes canones, qui declarant
ordinationes factas ab Episcopis haereticis, sthismaticis, ct simoniacis . destitutas esse plenitudine, re gratia Spiritussancti, non attendentem
id non affirmari de Garactere, cui neque haeresis , neque schisma , neque simoniae crimen opponitur, praedictas ordinationes nullas irritasque existimarunt ζ qui tamen ab aliis permultis consutati fuerunt. donec re penitius discussa, omnes, ac singuli veritati plenis calculi, substripsere. Ouamvis praemissae adnotationes ad solvenda quaeeunque obi ciuntur idoneae sint, uni Versa tamen brevissime excurram: qui striim ia. plura desiderat, adire poterit praelaudatam dissertationem a. Christiani. Lupi, ubi cap. I 6. Sc I . accurate dirimit argumenta omnia Morini Canon itaque Apostolicus, aut ex Firmiliano depromptus sit, aut e V Synodo Iconiensi Rebaptizantium, nullius est ponderis ; nisi forte ac cipiatur de baptismate, & da ordinationi hus haereticorum, qui leg timam formam minime adhibuerunt: unde sicut adversus hunc canonem recipimus haereticorum baptisma collatum eum sarisae Trinitatis svoeariose; ita suscipi debent ordinationes ab Episcopis haereticis eam debita forma peractae. At in octavo Nicaeno canone sesellit I at inram . interpretem Aoristus , sicuti demonstratum est shpra e tametsi manuum impositio it uui Novatianis facienda, si istam cano praescriberet, foret reconciliationis ritus, non lacramenti repetitio .
Idem dicendum de Epistola synodica ejusdem Nicaenae Synodi ad Alexandrinos i in qua mauus impositio significatur participio praeteriti temporis , ac praeterea confirmatioris nomine, quo aperth designatur canonica approbatio praecedentis ordinationis fastie a Meletio . Quar e
Sozomenus lib. I. cap. 24. pag. edit. Valesii 438. de Nicaeno illo decreto circa ordinationes Meletii scripsit, latam contra Meletium fuisse hanc sententiam, Ut in urbe Deo degerra, solo Episeopi nomine mutentur a nee deluceps sive in urbe, he in viso ordinatissem suam Deeret. Hi etero, qui ab illo prius ordinati fuissent, communionem quidem ac miani ferium suam retiuerent, reliquis tameo eleritas persingulas Delesiarae par aetas honore inferiores essenι: ita tames, ut is locum morieutium
per ordinem Deeederant, dummodo plebis suffragio judiearentur idonei,
Episeopo e exandrino electionem eorum nihilominus eos mante. Haec vidit, vertitque Ualesius , qui adnot. in I. librum Socratis cap. 9. Sein lib. t. Theodoreti cap. item 9. affirmavit χειμωί is non posse ac cipi nisi pro ordinatione, tametsi fateatur sentire alios, ac praesertim
virum doctum , qui edidit Gallico idiomate Vitam S. Athanasii, ilis Iamque notis illustravit , is , es in decreto Nicaeno de Meletianis accipiendam esse de simplici Oeneuietione . Verumtamen narratio SOZ meni omnem dirimit controversiam se commonstratque Nicaenos Pa
465쪽
tres ratas habuisse ordinationes Meletii, indiguisse tamen ab Ipso Mea Ietio ordinatos, ut succederent in locum morientium, subfraeis plebis, er eon matione Episcopi e exaudrisi. Quapropter deis qua in Synodica Epistola , vel est ipsa praecedens ordinatio Meletii, vel subsequens electio populi, & Episcopi eonfirmatio. Recole quae seripsimus cap. r. hujus libri de significatione vocabuli L. Theodorus itaque Episcopus Oxyrinchi reordinando presbyteros, ct dia- eo nos partis Meletii , id non fecit secutus auctoritatem Nicaenae Synodi , ted e olsinii cujusdam suasu, ut narrat in praecitato libello
precum Marcellinus , scriptor alioqui fidei sublestae. At Innoeentius epist. 18. ait, filum baretieora in baptisma ratum esse, non autem, stam haeretisorum baptisma uos iterari et quae duo Ionge diversa sunt. Et si enim vocabula haec duo, Ratum, & Validum se penumero promiscue usurpentur et Rarum tamen illud dicitur, quod comprobatur, omnem ue effectum potest consequi. Igitur cum haereticorum baptisma, licet, ut Theologi inquiunt, informe, gratia scilicet expolia- um, ad huius consecutionein per poenitentiam reparetur, recte ab Innocentio ratum dicitur . At quoniam ordinati ab Arianis Episeopis, iuxta disciplinam vigentem Innocentii tempore, quamvis haeresim de- cestarentur , non admittebantur tamen ad honorem , & ministerium ordinis Ecclesiastici, sed donabantur dumtaxat Laica communione; idcirco sanctus Pontifex Ianocentius negat ratais esse ordinationem Arianorum. Et quidem hoc unum Alexander Episcopus Antiochenus petierat ab Innocentio, an ordinati ab Arianis estent in suo honore stgradu sulcipiendi et cui Innocentius respondens , allata bapti natis , sic ordinis discrepantia, recipiendos non esse eum sacerdotii. aut mi ειθ erit eujuspiam dignitate, nec Episcopum Arianum contulisse cle-τicis suis jus ministerii, & plenitudinem Spiritus sancti, quam Usener ῆmpietatis suae perfidiam amisit, demonstrat se de hoc jure , S de hae
plenitudine instituisse sermonem , non de ordinis charaictere. Vide autem adnotat. Binii in eamdem Epistolam, Glossam decreti I. q. r.eap. eis ianos, Bullarminum lib. I in de Romano Pontifice cap. Io. ScChristianum Lupum in prauaudata dissertatione secunda . Ea vero , quae secundo loco subjiciuntur, nullius sunt momenti. Caecilianus enim verba illa protulit Donatistas irridens, qui illius consecrationem, tanquam a traditore factam , nullam esse jactabant. Hinc S. P. Augustinus in Bre Uiculo Couationis 3. diei cap. I 6. num. 29.
Dixerant cinquit de Donatistis J Icripsisse Optatum, quod Gellianus
dixerit, Si traditores sano, qui me ordinaverunt, ipsi veniant, ct o
dinent me. Quod qui e , si uitium es, ideo diei potes ad illor irr
dendos . quibus hoc mandasse peralistar, quoniam certus erat Ordinatores suos non esse traditores. Revera non illa Caeciliani verba reserunσtur ab optato, qui libro ι. nuat, is . scribit. A Caelliano mandatum
466쪽
Liber Trigesimus sextus Cap. XIV. qi
es, ut si Felix in se, sicut illi arbitrabantur , nihil eon Isset, Ipsi tanquam adbue diaeιnum ordinarent Gellianum: quae verba conditionata sunt, non absoluta, demonstrantque in cui uisse Donatistis oste dere ordinationem a Felice peractam non contulisse ordinis characterem . Irrideri Donatistas optime intellexit illorum unus Porphyrius , qui respondit, Exeat hue , quasi imponatur illi manus in DBois patia, ct quassetur illi eaput de paenite utia . Scio quosdam cum Du. Pinsentire, quod Caecilianus hono pacis hanc conditionem , ut iterum oris dinaretur a Donatistis, obtulerit Numidis . At quis credet sanctum virum petiisse a schismaticis sacrilegam consecrationem Z De Basilio disseruimus Volum. VI. pag. 4 I. nec negamus suisse illum in Rebaptizantium errore, EX quo etiam traxit alterum , haeretisos, utpote abruptos o laicos esset7os, nec ordinandi habere potestatem, ut qui nos pos t Spiritus sancti gratiam aliis praebere , a qua is exeiderunt, ut.
inquit citata Epist. ad Amphil. tom. 2. pag. 3s9. Haec autem ratio, quae non distinguit gratiam a charactere, & cssicacitatem sacramentea conditione ministri, sicut modo a nullo Theologorum admittitur .
tibi agitur de baptismo et ita refelli debet, ubi pertractatur de sacris Ordinationibus , quarum iuxta Basilium eadem cum baptismate est ratio . Idem asserendum de Cypriano, ct Firmiliano: quamvis huius in praecitata Ep stola s. haec sunt verba: Haeretico sieat ordinare non licet , nee mavum impouere, ita nee baptizare, Nee quidquam savire . nee spiritaliter gerere , quando alienus sit a spiritali, ct de ea sani Histate : quod totum nos jampridem is Donio, qui Pbruia sicar es, eoia Iecli in unum, eonvenientibus ex Galatia ct Cilicia ct eeteris proximit regionibus , confirmavimus reuendum eo utra θ elisor firmiter, ct vindicandum , eum a quibusdam de tua re dubitaretur . Quae verba , nisi aliunde constaret Firmilianum adhaesisse Re baptia antibus, explicari possent de sancta S licita sacramentorum baptismi, & Ordinis collatione .
Ad exempla quod attinet, prim lim nihil aliud probant, nisi aliquando ordinationes suisse ab aliquibus repetitas, nondum hac controversia finita , id , quod nemo unus inficiatur . Hoc tamen nihil praesenti cauta osscit; sicuti non ossicit validitati baptisnatis , quod aliquando sanctissimi, doctissimique viri rebaptizaverint. Respondeo deinde, nequaquam canone ConstantinopoIitano irritas declarari oris dinationes Maximi Cynici: etsi enim hoc canone decernitur, A. Maximum Episcopam esse , vel fuisse, nee eos, qui ab ipso i, quolibet gradu sunt ordinati et id tamen accipiendum est de ministerio , ct gradus honore, nom de charactere sacramentali. Atque id constat ex quo de Ordinatione ipsius Maximi nequeat ullatenus dubitari; quum illum in Episcopum consecraverit cum tribus aliis Aegypti Praesulibus S. Petrus Alexandrinus. Apud Isidorum Mercatorem praxitatus ca
467쪽
non ita legitur , Neque ii, qui ab ipse sunt ordiuati. quale meunque
eradum elerica us obliueant ἰ & in alia paraphrasi apud Harduinum tom. t. Concit. pag. 8i9. Nec ille, qui Oedines ab eo accepit, in quem-Γhet Deerdotii gradu ω a istatur . Circa Ordination s. Stephani III. vel IV. respondent Saronius ad an. 60. n. 6 & Nazalix Alexander in Hist. Ecel. saec. v I i I. cap. l. art. S. Anastasium , qui in Vita stephani ait ordinatos a Co stantino Pseudopontifice , de suo facto de-ereto ehu ouis, ab eo dein foctissimo Stephavo Papa bejed illo, is fuse ρ ιθ eous eratis V m, huias eo ceratiosis. ac benedictionit nomine intellexisse sacram illam ceremoniam , qua ordinati recipiunt cora α δ l ari ordinum suorum insignia , atque ad pristinum honoris sui gradum rustituuntur . Auxilius tamen lib. a. de Ordinationibus Formosi cap. 4. non dubitavit asserere, manifeste in eis peccatum fuisse . qui
secundum canones ordinati fuerant, dum eor nefario ausu iterum iis ea dis ordinatione consecraudos esse statuerunt . . Vide Sandinum de Rom. Pontis stag. 2I . Ouae vero acta suerunt , auctore Hinc maro,
in synodo Suessionznsi. rescissa suerunt a Nicolao I. in Epistola data 8. ictus decembris an . 866. in qua etiam jussit ut clerici ab Ehbone ordinati Dis gradibus restituet eu tur: quamquam ex Historia Remensis Ecclesiae a Flodoardo conscripta, quae extat tom. κνir. Biblioth. PP. 1ih. ,eap. ii. Constet clericos illosa solo ministerio fuisse dejectos . De Photio autem , eiusque ordinationibus dictum supra . De Bonosia.cis non est cur diu disceptetur ἔγcum enim .suerint Pauli Samosa tensis progenies, ideoque morem sequentes aliorum Paulianis arum ,& Pho tinianorum perrard tu nomiue Triuitatis haptizarent, non servabant formum baptismi, ideoque ad Eceletam redeuntes juxta canonem l 9. Nicaenae Synodi, S i 6. ac I . secundae Arelatensis , litterasque Magni Gregorii ad Episcopos Iberiae, iterum baptizandi erant; & si antea in Clerci irreprehensibiles extitissent , ad sacros Ordines promo Vendi.
Urbani Epistola de ordinatione Daiberti a viris doctissimis dicitur supposititia: incertum quoque elὲ Negelonem , qui Moguntinam sedum invasit , suisse Episcopuin ἔ atque indubitatum est, Urbanum II. in
Epist. i . ad Lucium Praepositum sancti Iuwentii, quae extat tom. X. Concit. pag. 44 I. agnoscere in Ordinationibus schismaticyrum S haereticorum veram Deramenti formam, non autem gratiam , nisi cum eorum Iaeramentis initiati per inanus impositionem ad eatbolicam redierint
Mnitatem . Ita objectio petita e X a. Epistola II hani infirmior est ceteris . Quod spectat ad sanctum Leonem IX. scribit quidem beatus Petrus Damiani opusc. 6. cap. 3 s. omnes simoniaeorum ordiuaIionet casefase : sed cum idem Auctor in opusculo altero de actis suis apud Mediolanenses, scribat Les Papa plerosque simoniaeos, ct male promoto I tanquam noviter orcinavit; in serri inde potest, a Leone cassatas
468쪽
Liber Τrigesimus sextus Cap. XIV. 4ys
od ius ministerii, R quasi repetitas ceremoniali instauratione , ac traditione clericalium insignium , quae videtur tanquam nova ordinatio. Atque id eo vel maxime dici potest , quod post cassationem illarum ordinationum magnus inter sacerdotes tumultus exortus est, pluribus assirmantibus non esse honore prirandos , qui ordinationis suae tempore ignorabant Episcopum consecratorem cta smoniacum. Quam ob rem Leo temperata sententia hos in o is perseverare manduvit. idemque indulsit ceteris simoniace, scienter quoque, ordinatis , dummodo quadraginta dierum agerent poenitentiam , quae omnia litteris consignavit citato cap. 3 s. sanctus Petrus Damiani. Ceterum aliquanis do dubitatum suime de hujusmodi simoniacis Ordinationibus ingenue fateor, ea confirmanS , quae de hoc argumento produxi Volum. VI. pag. ist. Cum Formoso denique Stephanus impie legessit: ct sive ite- Tum ordinaverit quos ille consecraverat, seu potius δ gradu dejectos rursus ad sacrum adsumpserit ministerium ς apparet non error in fide, sed violenta tyrannis in facto . Legendus Auxilius tom. XUI I. Bibliot.
PP. pag. 21. ubi ait Stephanum nec poetieam attendisse sententiam. Aen. g.
Paree piar Relerare manus , Iam staree sepulto Repetenda & quae scripsit Flodoardus : qui iis recensitis , quae Ste anus gessit in Formosum , Sc de quibus diximus alio in loco, quinto nempe Volumine pag. 239. ita narrans illius interitum, suppliciunt. que, prosequitur Vistis ab hise meritis dignam inerer se ruisam Cisrptus er se , saeraque objectas sede , tenebris Careeris injicitur, vinculisque inneHitur atris , Et sulfoeatum erudo premit tillio letho . Extat quoque tom. I. p. a. Script . Rerum Italicarum pag. 3I9. Atquq .haec de non iterandis Ordinationibus .
male judicium ferendum I de Ordinationibus senais haereticis Angliae Praefulibus.
ANglorum quoque ordinationes validas suturas sore, si fierent ab
Episcopis rite consecratis , ct Iegitima forma utentibus, insertur ex superiori dissertatione: at quoniam iure meritoque dubitatur de successione illorum praesulum , S ulterius de forma, quam adhibent in aliorum Episcoporum consecrationibus , idcirco magna con tentione praesens quaestio agitatur . Pugnant pro successione suorum
469쪽
46o De Theologicis Disciplinig
nus Nor lolciae, God. inus Episcopus Landaonsis, ct P. Courayer
qui pro Anglorum ordinationibus an . I a I. & sequentibus nonnullas edidit dissertationes. E contra neque veros Episcopos, neque ordinationes apud Anglos subsistere, censent sere omnea Catholici, inter quos plura de hoc argumento conscripserunt Renaud otius, P.Le-Quien, S P. Har vin in suis contra Coiirayerum opusculis, Tournelius quoque in Tractatu de sacramento Ordinis, & Antonius Boucat in disteri. de Ceremoniis , & Ritib. sacramentorum . His omnino subscribendum est; sed quoniam multa producuntur argumenta, quorum aliqua duis hia sunt, ploraque infirma , statui eae proponere in compendium redacta, ct quaenam me in hanc sententiam trahant, brevissime exponere,
Quod priusquam exequar, adverto quaestionem nequaquam moveri de Ordinationibus peractis regnatate Henrico VIII. quandoquidem licet is a Catholica religione , quam adversus Lutherum scriptivpropugnaverat, repudiata legitima uxore Catharina Aragoniae Oh Annam Bolenam, quam insano amore deperibat, sacrilega apostasia de sciens anno is 34. summum Anglicanae Ecclesiae Caput seipsum temere nominavit, pluraque nefaria dogmata intrusi; Misis tamen sacrificium admisit, necnon ordinis sacramentum , in his tantum multa pro
tibidine permistens , & ubique Romani Pontificis nomine abraso . De quibus legi potest Sande rus de schisinate Anglicano lib. i. pag. II E. Rcquenti hus. At postquam Henricus a n. is 6. fatis cessit, Eduardus Scimerus Iante quondam reginae frater , de avunculus Eduardi, quem Henrico ipsa Iana peperat, S qui stati in defuncto patre agens decimum aetatis annum pronuntiatus est rex Angliae , atque Hibernim usurpans titulum protectoris Regni, rerumque omnium potitu&, in Angliam evocavit Martinum Bucerum, Petrum Martyrem, Bernardinum Ochiis num, aliosque apostatas impurissimo S, adeo, ut Londini institutis omnium fere haeresum synagogis , animoque adolescentuli Regis coris rupto, nondum elapsio anno is 47. in Comitiis Londinensibus coepti x
pridie nonas Novembris, sancitum sit, ut cum Epistopi ac presbyteri Anglicani ad illud usque tempus ritu sere Catholico ordinati fuissent , excepta sciliret Romani Pontificis obedientia , in posterum alia forma
peragerentur ordinationes , atque de ea re ederetur Ritualis liber confirmandus ipserum Comitiorum auctoritate . Atque haec ii silem fiere erbis Sande rus lib. a. pag. 276. In hoc libro, qui vulgo dicitur Risaale Bisaria VI. approbato rursus a Pseudo- synodo Londinensi an . Is 62. Episcopus consecrator prius ab Electo exigit mandatum regium, quemadmodum apud nos producitur mandatum Apostolicae Sedis: tum inco interrogationum circa articulos fidei, S iuramenti , quod post responsiones suas inter Orthodoxos praestat Electus et is in Ecclesia Anglicana interrogatur, an haereticis assertionibus, ct distincte iis, quae' reji-
470쪽
Liber Τ rigesimus sextus Cap. XU. . 6 I
rejiciunt Apostolicas traditiones, ct Romanae Ecclesiae doctrinam a s sentiatur , juratque se haeretica illa dogmata intimo corde tenere , pro mittit in iis commisiam sibi plebem instruere, addito juramento alio sacrilego, quo declarat maiestatem regiam in omnibus Ecclesiastieis S spiritualibus rebus habere supremam auctoritatem. Post hos vero . alios rite nonnyllos huius generis ritus , Consecrator sup filectu tria
cum impositione manuum execrandam hanc orationem effundit: Deus
omnipotens, Pater myter ealesiis, qui hane tibi voluntatem ponesis, eonee dat insuper vires ae facultatem ad baee eskaeiter praestanda , usopus istid suam , quod inevit iv xe , absolvay, teque integrum ae in ἡeulpabilem inveniae in illo supremo die , per Iesum Christum Dominummo'um. wen. Hac autem sorma consecrari Epistopos Angliae fa tentur P. Courayer , aliique illarum consecrationum propugnatores .
Et si vero δ vivis sublato Eduardo anno aetatis suae decimo sexto, & regni septimo nondum exacto, anno stilicet Issa. Maria Henrici, & Catharinae filia, Philippi H,spaniarum principis uxor, Eduardi, & Londinensum Comitiorum statuta rescidit, confirmatisque Epistopis in priori sthismate ritu Ca holico consecratis, qui ab Apostolica Sede veniam petierunt, ct ceteris sub Eduardo Ordinatis h propria sede dejectis, studuieres sacras instaurare , & Angliae regnum revocare ad Ecclesiae comm nicinem; haec tamen lectissima mulier, & Regina praeclarissima , cum reagnasset tantum quinquennio,& quatuor mensibus, migravit d vita, magno cum Reipublicae Catholicae detrimento. Quiam enim nullos E se li- heros reliquisset, regnum Angliae obtinuit Elisabetha : quam lic t inceristo parente progenitam , & illegitimo Henrici VIII. cum Bolena matrimonio in lucem edita, in Comitiis tamen ab Henrico indictis anno Is I . ad tertium nonas Novembris , perditissimi homines Natalium honore , remandique iure honestarunt. Haec itaque religionem Catholicam , quam antea dissimulaverat, adepta regnum palam abiiciens, arripuit, ut Henricus S Eduardus secerant, Anglicanae Ecclesiae primatum , praescripta sorma execrabilis sacramenti, quam Iib. I. pag. 369. recita a prae laudatus Sande rus . Tunc usurpare decimas spiritualium omnium proventuum, pro suo arbitratu , S laicorum suffragiis fidei mrmulas immutare, Missam , ritumque administrandi sacramenta abolere , deinponere S in exilium pellere Episclipos . & novum Clerum juxta Eduae di Ritualia instituere; quorum princaps, aliorumque consecrator fuit Natthaeus Parherus ritu illo haeretico Archiepiscopus Cantuariensis, ut Franciscus Godminus in Commentario de Praesulibus Angliae pag. 238. nititur demonstrare, aliique Protcstantes assirmant, ordinatus die II. decembris an . iss9. De his ergo ordinationi hus, ct de illis, quae postmodum eodem ritu ad hanc usque diem peractae suerunt, non de iis, quae contigerunt regnantibus Henrico VIII. ct Regina alaria , controversia haec instituitur oli1 uiligod by Gorale