장음표시 사용
481쪽
id ipsa contraria cxempla confirmant. Etenim prioribus Ecelesiae laeulis , quando Uxiguus erat numerus clericorum, eo quod Ecclesiastici gradus plus oneris , quam commodi afferrent, S Christiana humilitas illos tantummodo dignos sacerdotalis honoris existimaret, qui ejus, dem honoris semetipsos Profiterentur indignos et consuevit populus probum aliquem virum subito. S per vim tenero , eumque Ordinandum Episcopo praesentare . Id vero in Ambrosio, in Paulino, in Nepotiano, in Augustino , atque in aliis plurimis factum et . lli tamen minime ordinabantur, si perseverassent inviti, ac penitus reluctantes: sed Episeopus illos hortabatur , monitisque ac precibus percellebat, donec praeberent vffensum . Multi cinquit Augustinus epist. i 3. ad D,natum ut Episcopatum suscipia ut, leuentur inviti, perdueantur .iaeeluduntur, eustodiuntur, patiuutur tauta qua nolunt, Aure e r a si Oolautas suscipient operis bovi. Voluntate ergo non accedente, mi ni me ordinabantur. Hinc de Pauliniano ut iisdem exemplis utar, quae objiciuntur stribit citata Epistola S. Epiphanius r Valde quippe obuitebatur, iuIigvum se esse eontestans. Vix ergo eo utimus exin, cy'pirsuadere potuimus testimouiis Seripturarum , ct persuasione mactatorum Def. Vides repugnantiam ex humilitate ortam ς vides humilitatem persuasionibus tandem cedentem: neque vero, quod Pauliniano , ceterisque per vim raptis os teneretur , coactionis indicium est, sed potius argumentum aliud necessarii eonsensus . Cur id quaeso Nonnulli cum tenerentur a plebe, iurabant se inservire nolle altaris ministerio, atque ne periurii serent, hi nunquam ordinabantur. Extat in Epistola Basiliana ad Amphilochium ea non x. 2 ιὸ jurarunι se ordinatiouem non admissuros; si eam detrectent, ne cogantur pejerare: at que in ipsa met Epistola S. Epiphanii, Pussimus teneri or ejus, ne fortσliberari se eapiens adjuraret nos per nomen raristi. Hac de causa Pinianus , dum a plebe per vim raptus oblatus foret Augustino , ut ordinaretur . inquit se velis populo jurare, quod si esset ordiuatur invitus, ex e Uriea discederet; & ita non fuit ordinatus . Uide Augustinianam epistolam ia6. ad Albinam. Ad vitandum ergo periurium, os in invitis ordinationibus tenebatur. At quodnam, Obsecro, periculum periurii, si nunquam cessisset ordinandorum voluntas Ouod etiam
de Bassiano narratur, sententiam confirmat nostram : nam cur ab
lora Lertia usque adsextam ita caesus est, nisi ut tandem assentiretur ZUnum restat Macedonii factum. quod aliquam praesesert dissicultatem . At primum ipse Theodoretus pag. 836. scribit: Selmus sanas sud laudandam multis visum iri hane narrationemr apposui tamen memorabilem iudieans, at idoneam ad mentis ejus simplieitatem, anim. que puritatem demonstrandam. Deinde Macedonius inscius quidem erat, ct rei, quae agebatur, ignarus, scd sponte altari se admoveri passus est, ct cum sacra Perageretur ceremonia , prorsus tacuit: Pher ess
482쪽
673 Liber Τ rigesimus sextus Cap. XVI.
antem , inquit loco citato Innocentius III. expresse eontraditare, qusimnetiuime GHentire. Dixi hoc duntaxat factum esse ambiguum, & di ficultatem pati aliquam renimvero Salamanes adeo se di Minae voluntati commiserat, ut libens sineret in se agi quidquid aliis placeret; quaret
illum nec renitentem , nec annuentem incolae illius vici ex una in alis teram domunculam transserebant , graua unquam ab eo, sicut in illius ordinatione contigit, expressa voce. Exempla autem Gregorii Thauma-
turgi, S Danielis Stylitae, & si quae sunt alia iis consimilia , miranda sunt, non in controversiis hujusmodi proserenda . Si enim probarent aliquid , etiam evincerent posse ordinari absentem , ct absque manu unhimpositione. Igitur hujusmodi ordinationes aut divinitus contigerunt, ut consecratio Amphilochii Episcopi Iconiens s , qui dicitur ordinatus ab Angelis, de quo tom. V r. pag. III. aut saltim in viris illis, postquam extraordinariis histe consecrationi hus facti sunt certiores suae ad sacerdotium vocationis, suppleti fuerunt ritus ordinationis sacrameninealis. Servatum id in Gregorio Thauma turgo colligitur ex ipsa narratione Nyssent, qui citata pagina 9 6. subiicit: Post elis, qua legia
time fieri solent, super tuam peractis . τάτων μετὰ τω- HI NHμ- ε, δετῆ σιλεθωτω. Paritas denique producta a Vanroy nil aliud probat. nisi in maxima necessitate aliquos posse teneri, praesentari Epistopis, S ministerio altaris deputari; quemadmodum cives cogi possunt ad politicum regimen : sed in utroque disparitas est maxima , quod potestas Ecclesiastica inhaeret animo, in quo nemo patitur vioIentiam . οῦ regimen autem Reipublicae in exteriori ministerio coaεboni subjecto sis tum est. Atque de coactis Ordinationibus hactenus.
De iis , quae in Ordinandis 'crequiruntur
P Aucis multa comprehendam pertractans modo de conditionibus
Ordinandorum , quas proponere fusiori stilo munus eorum est , qui omnes Conciliorum canones, Romanorumque Pontificum decreta colligunt atque expendunt. Breviter ergo attingam vocationem, auatem, conditionem, scientiam, probitatem, titulum, proximamque praeparationem. Da UOCATIONE.
Nemo , nisi a Deo vocatus , debet Ecclesiasticis ministris accenseri. Primum quia sibi Dominus hujusmodi ministros elegit ἔ tum Levitas quando instituit sacerdotium carnali successione acquirendum . tum Apostolos novum condens testamentum spiritali gratia cumula
483쪽
tum. Deinde quia Apostolus ad Hebraeos scribens cap. V. monet, nequis sibi Ecclesiastici muneris honorem sumat, nisi qui voeatur a Deo tanquam emroo , proposito singulis exempIo Christi . qui non semetipsum elarificavit, ut Pontifex fieret, sed a Patre praedestinatus fuit , ut esset sacerdos scundum ordinem Melchisedecti . Praeterea quia Ecclesiasti eae militiae adstriptis opus est adstare altaribus , plebem instruere ,
caelibem vitam agere , sacramenta conficere, tractare divina , aliaque adimplere, quae absque peculiari Dei auxilio dignδ exerceri noci possunt. II Hujus vocationis indicia sunt curarum saecularium abjectio, divini cultus studium singulare, atque intentionis, & propositi rectitudo . De priori enim inquit Apostolus a. ad Tim. II. 4. Nemo mi Iitnas Deo implicerse negociis saecularibus: de altero Tridentinum Concilium sess. xx MI. de Resorm. cap. 4. Prima tousura non initientur . . .
de quibus probabilis eoses iura non sit, eos non se luris iudieii futiendis aude , sed ut Deo fidelem eustum praestent, hoc vitae gesus elegisse : de
tertio sapienti minus Augustinus lib. 2. de serm. Domini in monte cap. I 6. Si propterea evangeIizamus ut manducemur, vitias babemus Evange-Aum . quam cibum . III. In prauaudata vocatio ae perseverandum est :kl enim monet Apostolus in priori ad Corinthios vii. ao. & ad Epheissos εν. t. Antiqui etiam canones prohibent, ne semel inter clericos deputati ad militarem expeditionem , vel manus aIiquod saeculare pertranseant , sub anathematis poena . Vide Chalcedonensis Concilii cano nem septimum , Turonici quartum , & Triburiensis septimum ac vicesimum . Hujus anathematiS meminit quoque, ut adhuc persistentis S Raymundus in Summa: unde Gaspar Iuen in in Comment. Hist. &dogmat. differt. IX. q. 8. cap. 4. infert nunquam ante saeculum X II ria indultum suisis clericis etiam ita in inoribus constitutis a clericatu re
Dn ARTATE ORDINANDORUM, Insantes S puerulos olim tonsara initiatox demonstrat I. propositio capitis praecedentis. Factum id vel pietate parentum , Uel noxia Ecclesiasticorum Beneficiorum cupiditate. De hac legendus Christianus Lupus Commentario in can. g. Tolosani Concilii celebrati sub Victore II.Contenti crimus exscribere verba S Bernardi ex Epistola 42-
Eebolares paeri, dr imberbes adolescentuli objanguinis dignitatem promoventur ad Delemineas dignitates , O de sub ferula transferuntur ad priseipandum presisteris , laetiores interim qaod virgas evaserint,
quam quod meruerint pνineipatum . Ordinabantur nempe immatura aetate, ut Archidiaconatus, ceterasque acquirerent praeposituras. At
484쪽
Liber Trigesimus sextus Cap. XVII. 67
dinibus constitutus ante deeimam quartam annum heneficium possit obtinere : sessione autem proxima cap. I a. ne ad dignitates quascunque quibus animarum cura subest, promoveatur qui noudum xxv. annum audierit et ad ceteras , quibus nulla subest cura animarum , qui mimor sit annis XX I. Uerum haec ad collationem beneficiorum . Quod ad minores ordines attinet, aetas illa requiritur, quae Episcopo vi deatur idonea commissis ossiciis accurate adimplendis . Subdiaconi antes a. diaconi ante et p. presbyteri ante as. aetatis suae annum inchoatum nequeunt ordinari, ex Trident in cap. I a. sessi xxi II. Ueteres tamen neminem ad diaconatum promoVebant ante annum et s. quod colligitur ex can. I 6. concilii Agathensis, 14. Trullani, et O. Toletant Irinecnon ex Novellis Iustiniani , cxvr ii. cap. II. Hujus rei Romanus Pontifex Zacharias epist. II. illam rationem attulit, quod in lege veteri ab annis et s. Levita in tabernaeulo servire mandantur et eamdemque rationem Hieronymus scribens ad Theophilum Alexandrinum aptat adscendentibus ad sacerdotium. In promovendis ad presbytera
tum oIim requirebatur aetas triginta annorum, ut liquet eX canone XI.
Concilii Neocaesariensis, div I r. Agathensis , S xl x. Toletani IV. Haec modo aetas necessaria tantum est in consecrandis Episcopis, quos A ctor Constitui. Apostol. lib. II. cap. I. desiderare videtur anπorurahi
quinquaginta. At constat permultos ad Episcopatum promotos fuisse juniores, Gregorium Thaumaturgum eiusque fratrem, Acholium Thessalonicensem , Theodoretum, Remigium Remensem , Eleutherium Ι lyricum ς immo ct Timotheum, cui Paulus I. Epist. I v. ag. Nemo a U-
Iesentiam tuam conremnat DE ORDINANDORUM CONDITIO Nil
Cautum a priscis saeculis suit, ne ad supremos Ecclesar gradus promoverentur neophyti juxta monitum Apostoli prima ad Tim. Ii I. 6. Vide secundum canonem Nicamum , ct in Decreto capp. Quoniam multa. Sicur nevistas, dist. 48. Nec ordinandi qui seipsos aliqua parte corporis mutilant, & qui carnali vitio repugnare nescientes sese
abscindunt, ut de Origene narrat Iib. VI. H. E. cap. 8. Eusebius , de Leontio Antiocheno Socrates lib. m. cap. 36. atque de haereticis, quos Valesios dixere , in libro de haeres num. 3 . Augustinus . At ordina- et os legimus apud laudatum Eusebium lib. v M. cap. 32. Dorotheum quemdam ab utero matris eunuchum, Tigrim etiam a barbaro dominoe Xcisum , de quo lib. VI II. cap. 24. Sozomenus, necnon illorum plures, quorum in Deciana periecutione concussum femur, oculusque
dexter effossus. Hi nimirum neque opificii Dei hoses , neque falsae pi
statis osentatores dici poterant, cujus rei causa ne ad clerum per Veniant, prohibet cauon ura. secundae Synodi Arelatensis, atque x XI. EX APD
485쪽
4 σ De Τheologicis Diseiplinis
stolicis. Idem dicendum de insigni macula notatis, quos ab altari etiam ex vetus amovebat, Levit. XXI. 17. Vide canones dist. 49. collectos a Gratiano. Praeterea non ordinandos qui militiam sectarunt, constat ex Epistola xxi ii. sancti Innocentii I. ad Hispanos , ex canone vi II. Concilii Toletani primi, atque ex ipsis Imperatorum Iegibus in Co dice Theodos lib. vi I. tit. 2 o. Vetitum praeterea tum canone Apollo Iico 8 i. tum io. Toletani primi, & 8o. Concilii Illiberitani, aliisque hujus generis plurimis , inter clericos absque dominorum assensu servos, S lihertos ad Biscere . Curiales item , decuriones, & in sorenis fibus exercitationibus versatos ad sacerdotium adscendere non sinunt antiqui canones, ut laudata Epistola XXI I l. demonstrat Romanus Ponis ei sex Innocentius. EX Apostolorum praescripto non licet digamum oris dinari , propter I unctitatem Deramenti, inquit S. P. Augustinus de Bono conjugali, cap. 18. Huius praescripti testem habemus Tertullia- eum de Monogamia cap. I . de Poenit. cap. 9. & de Exhori. castitatis cap. 7. Epiphanium in Exposit. fidei num. 2 i. Hieronum um epist. 2. ad Nepotianum, S 3 i. ad Gerontium, Ambrosium de ossiciis lib. r. cap. s. Si Gennadium de Eccl. dogna at . cap. 72. unde depromptum C. Maritum duarum, dist. 33. Ob clericalis ordinis honorem ac dignitatem statutum quoque ne ordinentur illegitimo concubitu procreati: quod tamen factum post sextum saeculum scribit Auctor operis de Re sacra oment. tom. 2. pag. 293. Ex his autem colliges, quam recta sint, Raequitati consona quae asserri solent a Theologis, S ICC. de Irregularitιue pertractantibus. DE SCIENTIA PROHOITNDORUM AD ORDINEs
Vellem, ut unusquisque disceret ex Notificatione edita Bononiae die I 6. Iunii an . 1 3 s. a sapientissimo illius Ecclesiae Pastore , nunc totius Christiani populi Parente heneficentissimo, Doctore integerrimo, atque Pontifice gloriosissimo. qua scientia instructi debeant accedere ad Episcopum ordinandi. Nam qui illam perleget, quid praescribant vetusti ea nones, quid Tridentina Synodus , quid in Constitutione Apο-yblisi in iniserit Innocentius XIII. percipiet facillime. Cur in promovendis ad minores Ordines Tridentina Synodus sessi xx I. de Resorm. cap. II. requirat, ut saltem Latinam linguam intelligant; in promovendis vero ad majores necessum sit explorare, num ad docendum p
pulum, S ad sacramenta ministranda idonei sint, illisque Scholasticae, seu moralis Theologiae, aut Iuris Canonici studiis danda sit opera, exquisito praelaudata Notificatio commonstrat. Doctrina autem amprime necessaria est sacerdotibus, de quibus Malachias II. . La hia sacerdotis custodient mentiam: Ostas iv. 6. Ruia tu seseu iam repolisi, repellam te . ne sacerdotio fungaris mihi', atque Apostolus 3.
486쪽
Liber Trigesimus sextus Cap. XVII. η
ait Tim. Iv. ip. Attende lectioni, exbortationi, ct dotrrinae. Hujus.
modi necessitatem comprobant rationes multae, quas in aureo onere de sacerdotia lib. I V. cap. 4. producit Graecorum Patrum eloquenti Dfimus Ioannes Chrysostomus. Prior est, quod facerdos curandis variis animorum affectionibus aptus idoneusque esse debet, quod non nisi Evangelicae doctrinae usu, atque exercitatione consequi potest: altera, quod illi judaeorum , gentilium, S haereticorum, qui artificiis innumeris nos impetunt, conatus sint reprimendi: tertia, quod concionibus , ct disputationibu& habendis ad populum intentus atque apintissimus esse de heat. Haec Chrysostomus prolixiori , cultissimaque ora tione . Lege Sc Naalangenum de Fuga sua, Hieronymi ad Nepotianum epistolas, atque vicesimam secundam Leonis Magni. Inter clericorum studia commendanda principio est, ut epist. I. nunc II . ad Volusia num , ct Tradi. g. in Ioannem docet S. P. Augustinus , lectio , ct meditatio Scripturarum sanctarum e post Scripturas tempus lectioni Patrum impendendum est; unde Hieronymus ad Heliodorum scribens Nepotianum suum laudat, proptereaquod data quavis occasione recitans veterum testimonia , Illud, aiebat . Tertulliani , istud Curiani , hoe LatListii , illud Hilaria est. Me Minarius Felix, ita Victorinus , ira buse modum est locutus Arnobius. Idem Hieronymus epist. I I. ad Damasum reprobat in sacerdotibus pronunciationem carminum hucolico rum , & canon Avi. Concilii quarti Carthaginensis libros gentilium Turonensis III. Synodus, c. I. inquit: Epiposto nefas esse ignorare canones , ct librum beati Gregorii Papa de cura pastorali. Haec pauca me produXisse sat erit
DS PROBITATE CLARI ORU u. Requiritur praeterea ita ordinandis morum probitas, eo quod ipsῖ sacra ministeria exercere debeant, & ritae exemplaritate Iaicis praelu cere . Hac de causa vetant canones ordinationem peregrinorum , quos eorum minime fit eunita vita, inquit canon 24. Illiberitanus. Paci ratione publicε poenitentes ad clericatum admitti prohibent can. XXV. Concilii secundi Arelaten fis , Ii. Toletani primi ,& Lxvi li. quarti Carthaginensis . Siricius Papa in litteris ad Himerium rationem affert pulcherrimam , quoniam nullam debent gerendorum I sera ineutorum instrumenta Dyristere, qui dudum fuerinι vasa vitiorum . Innumeri itidem canones ordinari vetant apostatas , homicidas , adulteros . Vide can 6ι. inter Apostolicos, p. concilii Neocaesariensis, 2. Nicaeni, 3 o. Illiberitani , necnon Origenem lib. I. contra Celsum , Cyprianum ep. 68. atque Innocentium I. epist. 22. ad Epistopos Macedoniae . Idem de sceneratoribus , ct usurariis statuit canon 34. Basilianus , ct canon 67. concilii I v. Carthaginensis . Duo autem hinc inseras: unum, quum
487쪽
veteri disciplinae cohaereant, quae doctores catholici tradunt de Irre eularitate ex delicto , alterum , quam scite , quam sancte Leo Magnus epist. 8 . productis Apostolicis verbis I. ad Timoth. v. 22. Manus cito nemini imposueris, haec scripserit: Θιid est autem eito manus imp
nere , nisi ante aetatem maturitatis , ante tempus examinis , aute me
ritum laboris, ante experientiais diseiplinaesaeerdotalam Θonorem triabuere non probatis Da s ACRR ORDINATIONI s TITULO. Titulus , quo in primis Ecclesiae saeculis clerici ordinabantur, fuit addictio uni tantum Ecclesiae, atque sacro ministerio in illa exercendo, cujus gratia portio cis ah Episcopo debebatur Ecclesiasticorum redituum, oblationumque fidelium; unde promanarunt Beneficiorum collationes . Tanta in ordinationibus hoc titulo peragendis adhibebatur circumspectio , ut sexto Calcedonensis synodi canone qui absolutὸ ordinarentur nusquam ministrare possent, ad Episcopi ordinantis injuriam . Hinc Tertullianus de Praescript. cap. 4 a. haereticos arguit, quod
eorum plerique sine matre , siue sede, orba fide , nee Delesar babent,
quarum scilicet titulo ad sacros ordines promoveantur e virique etiam sanctissimi, Hieronymus & Paulinus, a reprehensione non fuerunt immunes , quod ah sique titulo consecrati essent presbyteri . At multa de hoe ordinationis titulo in praecitata Tertulliani verba , ct in cano nem v I. Chalcedonensem Christianus Lupus. Extat quoque apud Gratianum dis . Lxκ. hoc caput depromptum ex canone is . Concilii Placentini sub Urbano II. Sanctorum eanonum statutis Gnsna Iunctione decernimus , ut sine titulo fucta ordinatio irrita babeatur : quem Cataonem num Urbani sit dubitat thidem Lupus: at dubitationem eliminat volumen X. Conciliorum Colle El. Labhei pag. 6o . Porro ex hujus tituli praescriptione factum est, ut clerici de una ad alteram Ecclesia II absque licentia Episcopi transire non possent, ac si transirent, a clericali gradu deiecti eommunionem tantum uisam perciperetit, ut cou- sat ex dii. canone Concilii Antiocheni, dixi. Arelatensis primi, V. primi Carthaginensis, X tr. primi Toletani, aliisque permultis. Insuper canone L II. concilii Agathensis communione privantur presby- eri , ct diaconi stne Discopi sui litteris divagastes. Ex quibus appa ret , quantum vetus disciplina expostulaverit, ut clerici omnes essent Ecclesiae suae ministeriis addicti. II. Tametsi autem hoc tantum titulo clerici olim ordinarentiaret tamen ob exiguum heneficiorum numerum evenit, Pt titulus in majoribus duntaxat ordinibus necessarius judicaretur , ct beneficii loco suhstitueretur patrimonium; id , quod vir praeclarus Thomassinus de vet. & nova diseiplina p. a. lib. I. cap. 9. de monstrat in usum fuisse receptum a saeculo duodecimo . Et revera in
488쪽
Liber Τrigesimus sextus Cap. XVII. 6 ν
Lateranensi Synodo lah Alexandro III. eodem saeculo celehrata legimus Episcopum , si aliquem absque titulo ad siacros ordines promoveat, dehere illi tandiu necessaria subminil rare, donec ei in aliqua Ecclesia assignentur militiae clericalis stipendia , nisi tamen tuIis ordinatus do sua , Oel paterna haereditate subsidium post habere . Quare eum patriamonium loco beneficii constituatur ad subsidium , honestamque viis tam clericorum ζ optime sacra Congregatio Concilii anno is 39. definivit non posse pro titulo patrimonii , industriam, S lucrum ordinandorum computari; nec sat esse, si in arte pingendi excellant, si Ludiis magistri sint, ac doctorali Iaurea insigniti: immo nec patrimonium in 'honis mobilibus constitui possit, eadem sacra Congregatis Linei vit die 29. No Uemb. an. I 67O. Praeterea ex quo patrimonii titulus sit pro bene. scio supplementum aliquod , beneficium vero impendatur pro ministerio Ecclesiae exhibendo, aperte consequitur , neminem solius patrimonii titulo ordinandum esse, nisi pro neeessitate , vel commoditate Getesiarum , ut defietit Tridentina Synodus sess. xxl. cap. a. de Re Brismate atque id per epistolas S. Congregat. Concilii die r 3. Maii uni νer-ss Epistopis inculcari iussit se l. recordat. Innocentius XI. At qui plura desiderat, perlegat Notificationem Bononiae editam die r. Februariian. I I . a beatissimo Pontifice BENEDICTO XIV. a me quidem Deoquentissime, sed nunquam satis laudato . III. Qu9niam ii, qui religiosam vitam profitentur solemnibus votis emissis , mancipantur divino cultui, altaris ministerio, ct Ecclesiasticae vitae, atque monasteriorum reditibus, vel fidelium eleemosynis sustentantur, parum a priorum seculorum cIcricis videatur absimiles ς ideoque religiosis paupertatis titulo promo νeri possunt ad sacros ordines : quod etiam innuit praecitatus canon Chalcedonensis , in quo nullum ordinandum esse deceris nitur, Nisi Deeialiter is Ecclesia eivitatis , vel pagi, aut in Mart rio , aut in Monasterio qui ordiuaudas e 1 prosuntietur: atque id postmodum constitutiones aliae quam 'lurimae confirmarunt. Titulus ergo sacrarum ordinationum triplex est, Beneficiam , patrimonium, & professio Monastica ἀ
At praeter hae , susceptumque baptistium , necnon sacramentum Confirmationis, quod clericali tonsurae praemittendum demonstravi lib. xxx II. cap. 8. necessum est, ut sacris Ordinibus praecedant exercitia spiritualia prout S. Carolus statuit in Mediolanensi Concilio an. II 6. ac postea Alexander Papa VII. an. t 662. servandum iussit in Romana, & Suburbicariis Ecclesiis, quod deinceps Innocentius XI. ScClemens item XI. ad universas italorum dioecesses extendi mandarunt.
Hinc S. P. Augustinus a Valerio Hippotiensi Episcopo extemplo , ct hac
489쪽
48o De Theologicis Disciplinis
praeparatione non praemissa presbyter ordinatus, enixe precatus est, ut idem Antistes sitieret illum certo dierum inter Mallo, priusquam ordinem exerceret, praeparari ac disponi, Peteudo cui S. Pater inquieepist. l48. nunc a I. n. 4. qasrendo, pulsaudo , orando , legendo, plan- eis O . Ex qua F pistola cap. t Die omnia , dist. 4o. pertractans de
tu horiosis ac dissicillimis sacrorum ministrorum ossiciis, exscriptu insuit Atque de his quoque nos plenissime instituit Notificat. edit. ii. Ianuarii an . I 4o. Ponti se X Ma Ximus; cui humillime, quicquid ab ipso didicimus, acceptum serimus .
Da hujus sacramenti duplici essectu.
DUo escaeitate sua ordinis saeramentum producit, graelam nimi rum , & ebara Ierem. De Gratia prolixe egimus libro xxx. canite 10. & duobus sequentibus, ubi de sacramentis universim dimerentes explicavimus quamam haec gratia sit, quid praulat, quomodo Droducatur. Ex primo etiam capite hujus libri constat gratiam lacra ordinatione conferri: id enim docet Apostolus in utraque ad Timotheum epistola, confirmantque Patres, Narian genus , Chrysiostomus, aliique ibidem producti. Haec sacramentalis gratia tam ad sanctificationem ornatumque animae, quam ad sanct) exercenda Eceleuasticaministeria tribuitur, cum interiorem animum attingat, invistbiu et exornet, in meliorem transmutet, caelumque traufeendat, ut utamur eorumdem sanctorum verbis. Sed vide hujus voluminis paginam 726.
ricesimo can. 22. quo in loco etiam disputavimus necessiam ne sit con-
α Iiurit ita Mincta ab anima. Peculiariter vero
characterem ordinis demonstrant quae in hoc ipso volumine pag. 32ο- ct insenuenti producta sunt, & quae integro capite quartodecimo at feruntur ad demonstrandum ordinationes rite peractas permanere,& nunquam esse iterandas. Igitur sat est, si quae suis in locis suer idisnosita . in memoriam nunc re Vocentur . Hoc enim ita capite , quniam ubi nulla impellimur causa, abstinemus a prolixitate verborum,nem quartum sessionis tertice ac vicesimae, ad c 'us illos, quo ι nuper commemoravimus, Pertinentem: Sε quis ἐπιπι , pc δι'
ordinationem non dari Diritum santium, ae proinde frustra Ep. ο-pum dicere , ineeipe Spiritum Ianctumhaut per eam racterem , via eum, qui Iacerdos semes fui , laicum rursus fieri posς, anatbema sis.
490쪽
Liber Τrigesimus stactus Cap. XIX. 43ICAPUT XIX.
De quibusdam faerarum Ordinationum Riribus is foedissertatione nondum exsositiι.
ETs per singulos ordines disturrens plura attigimus , quae in husus
sacramenti ceremoniis, ritibusque servantur; nonnulIa sunt tamen, quae in hoc postremum caput rejecimus, ut eamdem methodum a universo hoc opere teneremus . Da fAeRARUM ORDINATIONUM TEMPora. Igitur primum de tempore, quo sacri ordines conseruntur, dicendum cst. Assirmat Gelasius Papa in epist. ad Episcopos Lucaniae se cras presbyterorum S diaconorum ordinationes deberi tantum eXer ceri in ieiunio quatuor temporum , mediana quadragesimae hehdoma dae , ct sabbati dominicam resurrectionem praecedentis: quod post modum Gregorius II, ep. q. ad clerum, plebemque Thuringiae, Ur hanus II. in Concilio Claromontano, Leo IX. ad Archiep scopum Ba-xensem , Zaeharias in Epist. ad Bonifacium, Innocentius III. epist. I 48. Iibri iv. aliique Romani Pontifices, ct Conciliorum canones tradiderunt. Pertractant de his Lupus Volum. Iv. in a. canonem Tolosani concilii, Martene de Antiq. Eces. Rit. lib. I. cap. vi i I. art. atqud ex Theologis Ivenin quaestione postrema v i. dissertationis . Gela sum omnium primum sacris Ordinibus conserendis praestituisse solemnium quatuor ieiuniorum tempora opinatur in Vitis Pontis Romanis pag. I 28. Antonius Sandinus: Paschasius autem Ouesnellus in notis ad epist. Io. Leonis Magni censet sacros Ordines collatos fuisse quolibet die dominico, S Bingliamus haereticus Anglus lib. iv. originum Ecclesiasticarum cap. 6. I. v. indiscriminatim quolibet hebdomadis die , laudans pro sententia sua Isaacium Habertum in Pontificale Graecorum P.VI I l. obser t. q. Sed arbitror horum sententiam falsam esse . Enimvero fatentur S ipsi Romanos Pontifices ad Simplicium usque, Prout constat ex libro Pontificali, ordinationes celebrasse mense Decembri
ob proximam Nativitatis Domini selemnitatem, ut inquit de Divinis
ciis lib. II. cap. i. Amalarius. Ex quo autem veteres Pontifices indecimi mens s jejunio sacros contulerint ordines. minime sequitur non potuisse illos conferre in aliis quatuor temporum sabbatis, quem ad modum optime advertit in suis ad Linum adnot. Bencinus . Ivo etiam Carnotensis noluit in festo Purificationis ordinare presbyterum , ,
quemadmodum idem scribit epist. s8. quod hoc prohiberent Paternieanones, ct e postolica consituIio: ac nemo ignorat quantum IV