장음표시 사용
511쪽
so et De Τheologicis Disciplinis
fuist. Disellis est virginitas , or ideo rara, quia di estis; In ea hypothesi , in qua omnes serVare Vellent virginitatem , jure meritoque supponeretur peculiaris Dei providentia , Sc singularis gratiae inspiratio, quae in omnibus cohiberet, ct frenaret carnis concupiscentiam :atque in hac ampliori virtutum segete recte speraretur adsuturam quam citius corporum resurrectionem , Sc consummatam Electoram omnium beatitudinem . Id vero confirmat Basilii nostri seu tentiam rquam non solum Uanroy in hoc Tractatu cap. a. quaest. 2. verum etiam Sylvius in quaest. I. Supplem. art. a. concl. 2. ad s. aliique eximii Theologi comprobarunt. IX. Tenentur ad nuptias, qui propositum eontinentiae servare non Valent, dicente Apostolo in saepe laudato cap. . Epistolae t. ad Corinth. I lias est nubere, quam tiri; necnon viri principes , si matrimonio exitium reipublicae , Si fidei Christianae maximum detrimentum, alias irreparabile, possint avertere. X. Ex quo demum in lege Evangelica Virginitas praeseratur matrimonio , &hoc non obliget aliquem, salti in in particulari, nequit inserri nuptias esse malas S perniciosas; quum unum bonum sit alio praestantius : ac matrimonium commoda habeat plurima , illudque praesertim, quod in carmine in laudem virginitatis describit S. Gregorius Nari an genus his verbis :
Concubituque veto ς sed frenum injeeit amorῖ Conjugium , earni temere , immodieeque vaeanti Vincula e ne perulans, atque effrenata libido, bis inter nos nullo disertisiue junctis , Ex libito reisu, ibalami nee lege iugato, Rumperet humani generis consortia Iacra ,
e temere , indomiteque ruens incerta voluptas Iucumeras turbas, atque horrida bella moveret: . quae Nagian Zeni verba doctrinam praecedentium propositionum confirmant .
tenditur Matrimonium in lege Esangelica fuisse adseramenti
dignitatem evectum. Si ramenti vocabulum nunc accipi pro quolibet signo rei saerae,
nunc vero pressius pro tali signo, quod emeacitate sua sanctificantem gratiam producit, dictum est initio hujus defaeraωeutis operis, Ithro nempe tricesimo cap. l. Sententia Catholicorum est rationem sacramenti utroque pacto competere matrimonior primo quidem , quo 'niam matrimonium ex divina institutione signifieat unionem Christi
512쪽
Liber Τrigesimus septimus Cap. II. yo 3
eum Ecelesia et alio autem modo, quoniam in Evangelica Iege annu-xam habet promissionem , & vim essectricem gratiae: Scum utrun- . que negent haeretici, ut undequaque Matrimonium ε numero sacramentorum dispungant, illos proximis positionibus refutabimus .PRop. I. Matrimonium ex divina institutione est signum rei sacrae. Id enim Apostolus Paulus , omnesque Patres tradiderunt. Nam Apostolus ad Ephesios v. 32. exhortans conjuges ad mutuam dilectionem, ex quo, ut habetur Genes II. 24. sint duo in carne una , ac neismo carnem suam odio habeat, sed nutriat foveatque illam, inquit: Sacramentam bce magπum es, Mo autem dico in oriso, ct in Dele-sa. Cuius argumenti haec vis est, a nullo viro conjunctam sibi uxorem esse derelinquendam aut contemnendam, quoniam & Christus
nunquam descrit, nec odio prosequitur, sed quammaxime diligit Ecclesiam sibi fide ct caritate desponsatam ἔ cujus desponsationis matrimonium est , suitque a primo Adami & Evae conjugio typus ac sym holum. Non alio sensu Patres illa Apostoli verba acceperunt: Chrysolio mus enim ho m. xx. in Epistolam ad Ephesios exponens eadenuo
verba, inquit : Quia est moenum masterium ρ Ipse dieit quod magnum quid 2 admirabilesignificavit Moses, immo vero Deus. Isterim autem dieit, D Gripo dico , quoniam ct ipse dimisse patre defendit venit ad sponsum , θ' facius es in spiritum unum . Eadem serescribit in eumdem locum Hieronymus, narrans idem secum sensisse virum valde eloquentem , ct in scripturis apprime eruditum S. Gregotium Narianaenum , cum quo de hoc loco tractavit . . Addit non immerito appellari ab Apostolo sacrameo tum maxuum , quod ineffabilibus plenum sit saeramentis, ct divisum cor quaerat luterpretis, Dominum nostrum ac Salvatorem reliquisse Patrem suum Deum , ct matrem suam caelestem Ierusalem , ut venerit ad terras propter suum cor pus Ecclesiam , S de suo eam latere fabricaretur . S. P. Augustinus Enarrat. 2. in Psal. XXX. nurn. q. eadem Apostoli verba exponit de Incarnatione divini Vcrbi, praefigurata in matrimonio , quia ex Dosso , s sponsa fit uua quaedam perflua : & de peccato Originali cap. xxx I U.
num. 39. inter cetera conjugii hona enumerat eonnubiisaeramentum .
expressiam illis verbis, O VOM Dens eonjunxit, homo nou separet. Vide
Augustinum lib. 2..de Genesi contra Manichams cap. 24. lib. I 2. Con. tra Faustum cap. 8. lib. Lxv. q. 46. yc. Horum aliorumque Patrun sententiam eloquenter complexus est Alcimus Avitus , ubi de serma-tione Evae eiusque coniugio cecinit: Tunc vero euntiis collarum ex ossibus uuam Sub eis laevo lateri, carnemqze repouit.
Erigitur pulcro genialis forma decore, hique novum subito procedit femina ealtam , iam Deus aeterna eo fungeus lege mari
513쪽
so 4 De Τheologicis Disciplinis
Coniugii pensat fracta dispendia membri:
Isius inleiam Ρmni mors illa seeuta es, Θοute sua subiit fumpto quam eorpore orsus rQui eum passarus liguo sublimis in alto
Pendere , nexusque oe culpas penderet orbis; Iu latas extenti defixit missis lictor. Protinus exiIiens fluxit eum sanguine θ ba :Sua vivum populis jam tune spouisse lavaeram ἰHuxit mari iam simul ct baptismatis auda :Inde resurgenti, caelestaque astra pereoti, De lateris membro sumeus Delesia nupsit. Haee in libro de Origine mundi Viennensis Antistes.
Respondent haeretici non conjugium viri cum muliere, sed con. iunctionem Christi eum Ecclesia dici iuramentum et aut, si etiam conis jugio priorum parentum sacramenti nomen attribuendum sit, id minime con Uenire conubiis posthrorum , inter quos multi sunt infideles, qui cum nuptias dissolvant, & admittant poluamiam , nequeunt conjunctionem Christi cum Ecclesia iis in matrimoniis significare. Adde, quum primum conjugia sunt instituta, nondum fuisse peccatum, ad quod diluendum adventurus erat Redemptor. Sed haec ex dictis facillime eorruunt. Enimvero Dearnatio Christi mysterium quidem est maximum; sed hinc non insertur ejusdem mysterii signum non praecessisse in Adami conjugio. Praecessisse enim aperte
nunt ea Pauli verba : Suramentum hoe magnum o , ego autem dies ἐυανθυ, ct in Delesia, si τe ut Graeci legunt, ia μπήυπ τουτε μ γαμοῦν ἐγὼ δὶ Mγω εἰς ουτον, οὐ τυ ἰ-- αν. Quo in Ioco advertendu est pronomen -ο reserendum esse ad illud, quod proxime praecesserat, nempe, Pro ter boc relinquet bomo, era. S Graecam illam syntaxim, Iu orsum in Gelsam commonstrare quod Christi ae Eeclesiae unio sit terminus mysticae significationis matrimonii, prout do cent Patres . Ad id vero, quod sequitur, dicimus quod etsi in Adamo ct Eva plura signa Christi praecesserunt, quae in connubiis singulis
non apparent, cujusnodi sunt dormitio viri, unius ex costis extractio, & excitatio dormientis a somno, quae Christi mortem, institutioncm Ecclesiae, & Domini resurrectionem praefigurabant ἰ quod tamen spectat ad illius & Ecclesiae conjunctionem , in singulis conjugite recte institutis significatur et quum in omnibus impleatur illud Adae,
e Gbaerebit uxori suae, 9 erunt duo Is earne una . Atque hinc insertur quomodo infidelium matrimonia sint sacramentum, ut docet InnOeentius III. in cap. Gaudemur, FHra, de divortiis; & non sint sacramentum , ut scribit S. P. Augustinus de Bono conjugali cap. 7. nempe
quod & ipsa murimonia lege di Vina, & prima institutione sint insolubilia, ct cum unica uxore sint contrahenda ; iniquitate vero, &
514쪽
Libcr Trige sinus septimus Cap. II. o S
ineontinentia infidelium aut solvantur, aut contrahantur cum pluribus . Id tandem , quod postremo loco addehatur , nullius est momenti: quum in formatione Adar Deus praevidens suturam ipsius transgressionem potuerit praemittere signa ad Redemptorem pertinentia , prout explicavi libro XXV. cap. I 2. Pnop. II. Matrimonium in Evangeliea lege est signum essicax gra. tiae, ideoque proprii nominis sacramentum . Theologorum permulti demonstrant catholicam hanc veritatem ex praecitatis Pauli verbis ad Ephesios , Sacramentam hoc ma Nam es.
ego autem dira in aristo ct in Ecclesia, necnon ex vorbis aliis, quae Apostolus profert eodem loco , Viri diligite uxores vestras, Ilast Christus dilexit Delesiam , er seipsum tradidit pro ea . Sed alii existimant
dogma Catholicum hinc incaciter non probari: quod sentit non tantum Uasque 2 refutatus a Vito Erhermanno in Vindiciis Bellarminianis ud cap. a. libri de Natrimonio , sed Sc ullus in iv. dist. 26. num. 7. &eomment . in Epistolam ad Ephesios, ubi etiam pro hae sententia laudat Caietanum, qui biis accessit cum aliis nonnullis Iuen in dissertat. X t. q. r. cap. 2. Mediat vero inter sententias istas illa, quam teneo, videlicet, hinc propositionem nostram invicte non probari si tantum . verba spectentur , probari tamen si attendantur adsuncta . S Apostoli scopus inspiciatur. Fatendum quippe est duo haec testimonia solitarie accepta non esse pro catholicis argumentum prorsus inexpugnabile enam sacramenti vocabulum, & quod est in Graeco textu , Usterii .sgnificationem habent amplissimam : symbolum mystici coniugii, quod eli inter Christum 2 Ecclesiam , ad in Uenitur quoque in matrimoniis infidelium effectu spiritalis gratiae carentibus ς atque hi quoque vi con-nuhiorum ad dilectionem mutuam tenentur. Ceterum duo ulterius sunt advertenda: unum quidem, Christum Dominum uniri cum Ecclesia CathoIica non tantum per humanae natura consertium, quae unitio non est peculiaris Ecclesiae, sed communis universo humano generi: verum etiam uniri per caritasem ct gratiam , quod singulari titulo Ecclesiae convenit, non autem generi hominum universo . Alterum , quCdverbis Apostoli innuitur, est uxores diligendas a viris non istum pro pter procreationem filiorum, sed ulterius ob sempiternae vitae consecutionem , cujus rei gratia debent viri ita diligere uxores suas, ut nullis impudicitiis eas polluant, nec pollui permittant, sed studeant imitari Christum , qui Ecclcsiam sponsam suam mundat &sanctificat. ac pro ea tradidit sc metipsi im, ut illam exhiberet sibi gloriosam , non
habentem maculam, aut rugam. Haec ex illo capite v. ad Ephesios perspicua sunt. Si ergo haec attendantur et illine demonstratur matrimonium esse verum ac proprium sacramentum hac, aut consimili ratiocinatione: Matrimonium per Apostolum significat conjunctionem Christi cum Ecclesia . Conjunctio autem Christi cum Ecclesiae non est solum To. VIII. S s s se-
515쪽
secundum carnem, sed etiam secundum caritatem & gratiam : igitur
matrimonium non tantum unit contrahentes carna Ii vinculo, sed etiam
illos unit in gratia & in caritate . Rursus debent coniugati se invicem diligere , ut Christus dilexit Ecclesiam , atque id maxime in votis hahere debent qui Christiano ritu coniugium ineunt. At Christus dilexit Ecclesiam , non ut illam sibi copularet tantummodo carnis astum in ptione, sed insuper ut illam sibi exhiberet immaculatam & gloriosam iaditur qui ritu Christianorum matrimonio junguntur, uniri debent tali nexu , ut in v ieem mctificentur : R Deus illos conjungens gratiam , qua naturalis amor hac ratione perficiatur, iisdem contrahentibus imperiitur. Videtur haec innuere Tridentina Synodus sess. xxiv. dum ait: Gratiam, quae naturalem ili m amorem perficeret, ἐπ-
dotabilem unitatem eonfirmaret, ipse Chrsus venerabilium saeramentora in iustitator at e perfector , Da nobis passione promeruit: quod Paulus Apostolus innuit diceni, Viri diligite uxores vestras sicar ciria
sar dilexit Resimis e r se' is tradidit pro ea ς mox subjungens , Sacra MevtuM boe munum est: ego autem dico tu Chriso , ct in Ecelsa Me non Iat et Clariis. Estium respondere Synodum non assirmare his Verbis quod si cramentum coniugii conserat gratiam , sed hoc tantum. quod Christus sic ramentorum auctor gratium, qua conjuges sanctifieantur , sua nobis passione promeruit. Verum ita accipiendum puto Verbum illud promeruit, ut sensus sit, Promeruit oe auigavit, quo niam inde Concilium inseri matrimonium verum sacramentum esse ,. C sanctificantis gratiar signum essiciens , nam haec immediate addit: Cum Uisar matrimonium in lege Evangeliea veteribus eo ubias per Cissam gratia praestet, merito inter nova legis saeramenta adnumerandum sancti Patres nostri, cineἰlia , ct universalis Delesiae traditio semper docue -τunt. Accepit eodem sensu Apostoli verba Augustinus lib. i. de Nuptiact Concup. cap. X. num. II. scribens : Quoniam sane non tantam δε- eunditas , eujus frutius in strue es, nee rantum pudicitia, cujus visentam est fidet , verum etiam quod is fueramentam nuptiarum e m. mendatur fidelibas eoniugatis: unde dieit Apostolus, Viri diligite xxores vestras, cte. Sed de priori argumento dictum satis . Alterum argumentum petitur ex quo Christus Ioan. I t. invitatus ad nuptias insigni illas miraculo comprobaverit , veteribusque connu. hiis gratiam atque benedictionem sua praesentia contulerit . Atque Christum nuptiis intermisse, ibique primum signum patrasse aquam in vinum vertendo , est in Historia Evangelica manifestum . Addidisse autem conjugiis primitus institutis benedictionem & gratiam , eXploratissima Patrum traditione compertum est. S. enim Cyrillus in epi stola ad Nestorium confirmata a Patribus Ephesinis, ut habetur tu Actis p. I. cap. 26. paullo ante AnathematisnOS inquit: ταυτυ γγ εμεσ
516쪽
Liber Trigesimus septimus Cap. IL 3 λ
uim causam dirimus eam oeconomisὸ ipsis benedixisse πuptiis , O ad ius venisse vocatum is Cana Galilaeae una eum sandiis O solis. Idem Cyis xillos lib. a. in Ioannem docet idcirco Dominum ad nuptias venisse. st illas praefntia sua eo honesicret, or veterem partus tristitiam cepeialeret, iisque quoque qui postea no turi erant, gratiam praesit eret. Epiphanius item in haeresi Hieracitarum Lxv I r. num. 6. scribit: .
ptias, ct Dea 6pirante gratia reaenum obtinere quis vel ex es Non agnoscat, quod ad nuptias imitatus Salvator ipse fuerit, ut iis benediceret ξ S. P. Augustinus Trasti ix. in Ioan . num. 2. Per Boe emo , inquit, Dominus invitatas venit ad nuptias, ut eoujvalis eastitas firmaretur , ct ostenderetur saeramentum nuptiarum. Maximus deuique hom. I.
de Epinhania Domini: Vadit ad nuptias Dei filius, ut quas dudum pore sate eonstituit, nune praesentiae suae benedictione sancti et .
Hinc erui potest argumentum tertium , universalis Ecclesiae tra ditione suffultum . Matrimonium quippe Christianorum ritu celebratum esse verum propriumque sacramentum apertissitne producta , aliaque innumera testimonia commonstrant: ex quibus nonnulla seligentes asseremus quae scri hunt Tertullianus, Ambrosius, Innocentius I.
atque Augustinus: reliqua enim legi possunt apud Bellarminum citato loco cap. I. Estium dist. 26. l. T. Le-Droint lib. X. quaest. I. aliosque Theologos. Ergo Tertullianus in secundo ad uxorem libro felicitatem matrimonii inter fideIes initi hinc plurimum commendat, propterea quod illud Relesia eoneiliat, idi eonfirmat oblatio, or obsignat benedia Elis, veli renantiant, Pater ratum babet: quibus sane verbis praeter solemnitatem huius sacramenti, quod aetate quoque Tertulliani in Ecclesia , ct tempore incruenti sacrificii ceIebrabatur, innuitur spiritalis gratia, qua perficitur, atque benedictio, & vinculum quoddam sanctitatis, per quod a connubiis infidelium distinguitur. De Praescript. item cap. 4o. vhi ait diabolum aemulari res divinorum sacramen-rorum in idolorum reserΠι , ideoque tinguere quasi credentes Iuos . illos in frontibus obsignare, initiare Mithra nonnullos, S panis celebrare oblationem , quibus ceremoniis imitari studet Baptismatis. Con-srmationis , Eucharistiae, Se sacrae ordinationis sacramenta, haec Tertullianus subjicit: Puid Θ quod summais 'ut rem in unis nuptiis
patuit Z Matrimonium igitur a Tertulliano ceteris sacramentis, Squidem propriis , atque ad animarum sanctificationem institutis , qu lia sunt nuper commemorata, ibidem adnumeratur. Vide & de Mo- Nogamia cap. s. vhi ait matrimonium ab initio institutum , in lege Christi per quem omnia ad initia sua revocantur, ita tamen, sit qMo S s s a an
517쪽
so 3 De Theologicis Disciplinis
animati erat, fiat spiritale, earnali vinculo addere spiritualem Illa munitionem, quae occurrit ut iIlius utar verbis tu spiritu, Squalem inquit Apostolus seeundiam indum oe Evae figuram is Chrsum
Ecelesia is competisse . Amhrosvis autem in lib. I. de Abraham cap. 7. num. s9. sermonum de iis instituens, qui concupiscunt alienam nuptam , Ggnoscimus , inquit, velut praesulem eustodemque eonjugii esse Deum, qui non patiatur alienam torum pollui, ct si qui feceris, peecure eum in Deum etij I lehem violet, gratiam solvat: ideo quia in De uis peceat, fer ametiri ealestis amittit eonfortiam. Pari ratione n. 61. scribit ab iis , qui sese miscent ancillae, ut filios ex ea suscipiant, fisi gratiam marrimonii. In Epist. Is . ad Vigilium num. . demonstrans quam grave fit copulari alienigenae, ait: Nam eum ipsam conjugiumst elamine Deerdor uti se' benedictione sancti eari oporteat; quo Wodo potest eoniugium diei, ubi non est fidei eoneordia Z Innocentius I. in Epistola ix. ad Protum loquens de illius matrimonio . qui legitima uxore in captivitatem perducta , sibi alteram copulaverat, Stataimus, inquit,
sire eatholiea Idisse ante iliud esse eonjugium , quod primitus erat grais ita ditiua fundatum: eoupetitumque seandae mulieris , priore super sise , nee die Ortio uelia , valla pacto posse esse Iegitimum . S. P. Augustinus plura scribit , quibus egregie Catholica veritas illustratur Principio enim in libro de Bono Conjugali cap. 24. num. 32. in con nubiis fidelium tria distinguit, idest , generationis finalem causam ,
conjugii fidem , ct sacramenti rationem, scriben&: Eonum igitur num tiarum per omnes gentes atque omnes homines in eausa generandi est, in fide eastitatis r quod autem ad populum De; pertinet, etiam in DNEitate feramenti. Fadem repetit lib. I. de Nuptiis S Concup. cap. Xamum. l . verbaque allata sint paullo supra Similia S. P. tradit in lib.ν.
Contra Iulianum cap. X ll. num. 46. His autem in locis necessum est,
ut Iacramenti vocabulum pressus & strictim accipiatur , tum quia illud attribuit solis conjugiis fidelium : tum quia eo nomine aliquid aliud
intelligit praeter eonjunctionem corporum , R sdem maritalem . Duin de S. Pater citato cap. 24. de Bono Conjugali demonstrans vinculum nuptiale non lvi nisi conjugis morte, etiamsi non consequatur procreatio filiorum, cuius causa matrimonium inivir, utitur compara tione characteris Ordinis, qui remanet in Ordinatis , etiamsi nolia Libsequatur congregatio plebis , cujus rei gratia sacramentum sacrae ordinationis consertur. Utrumque ergo , matrimonium stilicet, R . ministrorum sacrorum ordinatio est juxta Augustinuin ejusdem generisfacramentum: & comparatio, qua utitur Doctor Maximus ac prae santissimus, petita est a similitudine, quae intercedit inter haec duo saeramenta. & quam in exordio capitis primi explicavimus . Praetem rea in codem libro de Bono conjugali cap. xv I i. num. 23. sanctus Pa
518쪽
Liber Trigesimus septimus Cap. II. yos
senilicans unitatem omnium nostrum subjectam Deo suturam in unaeaelesti civitate r atque huic signaculo , litii saeramento gratiam adtribuens his verbis caput illud absolvit: In nostrarum quippe t mulierum nuptiirptas valet sanctitas Iaeramenti, qσam Deasditas uteri. Vide etiam de Peccat. Orig. cap. 34. de Fide & Operibus cap. 7. de sane
Virginit. cap. ia. ct de Genes. ad litteram lib. IX. cap. 7. Accedit argumentum quartum innixum Ecclesiae desinitionibus . Matrimonium quippe inter vera Sacramenta connumerari supponit sese sone is . Synodus Constantiensis, ct Martinus V. in Bulla Iuter ea Fliri: de qua praecedenti libro xxν. cap. x i. Concilium itidem Florenti. num & Eugenius IV. in Instructione Armeniorum e Tridentinum sessione VII. canon I. ct sessione xx I v. canone item primo ς de quibus vide 1ibrum xx X. cap. s. quo in loco disputantes de numero sacramentorum produximus haec , aliaque plura argumenta petita ex omnium Ecclesiarum consensu , ex censuris Graecorum adversus Lutheri, S Calvini haereses , ex ipsorum haereticorum anti Iogiis , nec non ex congruentilarationum: quae omnia, ne rursus ea repetamus, perlege Volumine
sexto a pag. 62. ad 68. His ergo probationibus finem imponam Tride tino canone e Si quis dixeris, matrimonium noο esse vere proprie
anum exseptem legis Evanzelica saeramentis a Gristo Domino iustita tam , sed ab bominibus in Ecclesia invenum, neque gratiam eo σπε anassema sit.
Opp. r. Magister sententiarum dist. 26. in iv. negat matrImon ura esse proprii nominis sacramentum, scribens institutum suisse in remedium tautum, non ut gratiam adiutricem conferret: quod expressius initio dist. a. tradiderat. Hanc Magistri sententiam propugnavit Du randus in eamdem dist. a 6. q. g. S. Bona νentura in ipsam mei distinctio num , tametsi assirmet gratiam sacramento matrimonii conferri , reci tat tamen duas alias Theologorum opiniones, quarum una tenebat nullam hoc sacramento dari gratiam , neque fuisse in nova lege institutum ς altera autem gratiam quidem ei trihuebat, sed quam contrahen tes acquirerent ob devotionem , qua suscipiunt benedictionem Sacerdotis , prout contingit in Sacramentalibus. Neutram autem senten tiam Doctor Seraphicus ut haereticam erroneamque resellit. Iurecon
sulti pariter Magistri. & Durandi sententiam secuti sunt: antiquiores enim Glota in cap. Duidquid invisibilis. i. q. t. num. rol. S in cap.
Honorantur , XXX r. q. a. num. Ig. aiebant fas esse in matrimoniis pacisci de dote, quoniam revera matrimonia non sunt Sacramenta . Igi tur assertio , quae propugnat matrimonium esse Verum propriumque
legis Evanῖelica Sacramentum, atque id pertinere ad fidei dogma, poster
519쪽
s Io De ΤheoIogicis Disciplinis
posterioribus seculis nata est, atque ab hominibus adinventa ἰRespondetur semper ah Anostolorum aetate ad hanc nostram C tholicae Ecclesiae persuasium missi matrimonium inter vera Licram lata connumerari, prout docet majorum nostrum traditio: sed quoni. mhaec , nemine veritatem oppugnante , praeter haereticos , qui nupti stanquam diaboli opus damnarunt, non obversabatur oculis scripto. rum omnium, perpaucos, ut Durandus, a traditione ipsa devios non rccte undequaque de hoc sacramento sensisse. Ceterum non est, cur de illorum perpaucorum numero glorientur heterodoxi . Primum quoniam Magister, & Durandus refutantur ampliori scriptorum numero, & auctoritate, non Patrum duntaxat, verum & Hugonis Victorini, SS. Bonaventurae ac Thomae, Scoti, Ri illorum Theologorum, qui hos consecuti sunt, unanimi consensione. Deinde quia Magister matrimonium saltim sacramentis adnumerat, & quidem sacramentis novae legis ἰ tametsi haec sacramenta dividens in ea, quae eontra peeearum praheπt remediam, ct eratiam adjutrieem eo erunt,
αι baptismus, or poeuitentia , in ea quae tu remedium D ut, ut conjugium , atque in eo qua gratia ct virtute nos fuleiunt, ut sacramenta reliqua , videatur permultis denegasse matrimonio gratiae ossicientiam S productionem et ac Durandus item citata quaest. I. inquit: Teneudum es absolute , quod matrimoniam est Geramentum , quum hoc deter minet Delesia , Extra , de baratisis ,-I abolendam: ideoque nec MaΑgistri & Durandi testimonia suffragantur haereticis , qui contendunt matrimonium non esse sacramentum S signum rei sacrae . Praetere Magister ab Estio , imo & a D. Thoma ita explicatur, ut ubi ait ma trimonium institutum fuisse ad remedium, scilicet, ad νitanda peccata, intelligendus sit de sinu ejusdem institutionis, ad cujus tam ei consecutionem necessaria sit virtus Sacramenti, idest , gratia. Addo Magistrum, ubi ait matrimonium esse sacramentum institutum iu reo
medium , non posse intelligi de illa institutione, quae praecessit Adami
Iapsum ς tum quia pro innocentiae statu non opus erat tali remedio; tum quia distinct. a. facta partitione illa Sacramentorum, immediate subjicit: Euit tames eonjugium ante pereatam institutum, nou utique propter remedium, nec ad Saeramenta is , sed ad eium : post pecca tum vero fuit ad remediam contra earnalis cone istentia eorruptelam. In Connubiis ergo Evangelicae legis agnoscit Magister aliam institutionem , aliam rationem Sacramenti, S alium finem ab iis , quae fuerunt in coniugio primorum parentum . Quod attinet demum ad I . distinguendum est matrimonium ut es o iam natura, atque Mo es Sacramentum. Cum autem si accipiatur priori sensu, plura tempora Ita incommoda secum afferrat, cujus generis sunt uxorum , ct eom.
munium liberorum substentatio: nil mirum , si hac de causa fas sit pacisci de dote : quae nullatenus impenditur ratione sacramenti . & spi
520쪽
Liber Τrigesimus septimus Cap. II. Ia
ritualis effectus . Hoc sensiu est accipienda Glossa decreti, quae loquitur de conjugio, ut initium habuit is lege natura , non prout tribui. eonflationem causis gratia . Haec enim verba leguntur ad praecit. canouidquid intξ uir. . in Opp. a. Nequit Pauli ad Ephesios Epistola hoc TheoIogicum aD
sertum fulciri: eo namque loci matrimonium dicitur sacramentum amplissima significatione, idest, ut Oxtat in Gmco, , myriiamum . Nec aliter Apostoli verba possunt accipi οῦ quum ille sermonem instituat de matrimonio Adami SEVae, quod etiam inter pastanos contrahitur. Hinc enim ista necessario consequuntur, prim a matrimonium non D Aguam re acra a Gripo institutum , cum institutio coniugiorum ad mundi initium sit reserenda et secundo non esse Duum conferens gratiaw, quum matrimonio jungantur etiam pagani ct infideles alii, qui sanctitatis gratia destituuntur: tertio rationem seni quae matrimonio inest, habere significationem humanam duntaliae ct naturalem , quisquis enim contrahentes matrimonium S ceremoniam ritumque nuptiarum spectat, statim percipit quid rei teratur
ac videt duo homines, marem , ac taminam simul jungimium alias sacramentis menti intuentium illorum ritus occurrat occultui aliquid S arcanum . Detur tandem matrimonii sacramentum esse
signum con)unctionis Christi , & Ecclesiae ς nequit hinc inseret alicujus gratiae collatio: quum sit perabsurdum asserere commixtione corporum, quae nunquam est ab sique libidine, ac turpitudine, sol ritalem gratiam atque sanctitatem conferri. VRes p. a multis non infimi subsellir Theologis ultro concedi catholicum liugma , quod propugnamus, non demonstrari ex Paulina ad Ephesios Epistola, sed ex Ecclesiae definitionibus universiali traditioni subnixis. Nos vero illam ex Apostolo probationem haud reprobantes distinximus supra in matrimonio duplicem coniugatorum unionem, secundum animum , ct secundum carnem : quain duplicem unionem agnovit quoque dist. 26. Magister scribens; υι enim istereo reges eonuπCito essecundum conis am auimorum, oeseundum per mixtmnem eo oram : sis Ecelsa Gripo copulatur volantate oe natura..
quia idem vult eam eo ς ct ipse formum is fit de natura bominis . Copulata e i ergo ponsa spouse pirituaώter, er eorporaliter, idest, caritate.
ct conformstate naturae. H jus utriusque copula Agura es in eo0ugio . Eadem ergo distinctione supposita dicimus in coniugio , prout est institutum lege naturae ad ossicium , haberi symbolum duntaxat consaunctionis Christi & Ecclesiae secundum consortium naturae; & prout eli sacramentum legis Evangelicae, inveniri ulterius signum contummo-
I gris omitibus, tam credentium, quain infidelium; sed altera pro
pria esst matrimonii Christiani: si attendatur prima quadrΣ Apo