장음표시 사용
551쪽
sunt cap. I 8. Levitici, ut in lib. de Captivitate Babylon. cap. de Matr. seripsit Lutherus, S lib. IV. Institui. cap. l9. f. ult. Calvinus ς effuti hantque immerito legibus Pontificiis ne connubia inter se contrahant prohiberi consobrinis & Datuelibus , ut ad cap. I9. Matthaei commenistatur Bucerus. Sicut ergo haeretici Geosis nomine accipiunt ordinem,S Hieraret, iam Sacerdotum ς ita ordinem & Hierarchiam Sacerdotum intellexit Tridentina Synodus quando sigmenta illa haereticorum pro . scripsit. Demum Reges, quos num. s. praeced. prOP. commemoravi , confugerunt in causis matrimonialibus ad Pontificium tribunal; quod& fecit priusquam a Catholica religione apostataret Henricus VIII. rex Angliae, cum vellet repudiare Catharinam conjugem quondam germani fratris sui, quam rato legitimoque connubio duxerat dispensatione Iulii II. S matrimonium inire cum Anna nomine Bolena, missis ad Clementem VII. Stephano Gradinero I. C. & Francisco Briano, ut si artificio aliquo potuissent, facultatem ineundi adulterini conjugii extorquerent. Ipsi ergo Reges noverunt Optime, tribunal, in quo causae matrimonii discutiuntur , longe ab illo diversum esse, in quo ipsi jus dicunt, sentcntiasque pronuntiant. Militant verb adversus ast tam Ecclesiae potestatem quae sequuntur . Ecclesia non potest immutare materiam sacramentorum , quum
haec a Christo Domino determinata suerit atque praescripta . At con tractus civilis est materia sacramenti matrimonii. Igitur Ecclesia non potest contractus civiles impedimentis appositis immutare . Resp. Christum utique pro hujus sacramenti materia determinasse contractum civilem , sed minime declarasse quinam contractus legitimus sit habendus; quoniam in iis, quae ad publicum commodum ordinantur, prater invariabilem formam , ct conditionem, quam exigit jus naturae, addi possunt lege positiva conditiones accessoriae puta , ut contractus hae duntaxat ratione, atque ab iis , non ab aliis personis fiant sine quibus conditionibus perniciosa potius serent, quam rei publicae utilia , ideoque non conducerent ad honum illud commune, quod praecipue lex ipsa naturalis intendit . Explicavi id paullo supra 'prop. I. necnon Iibro XXX. cap. lo. addamque nonnulla cap. 7. hujus libri, ubi agam de clandestinis conjugiis. Neganda est igitur consequentia , quoniam Ecclesia pro hujus sacramenti materia non conis stituit rem aliquam praeter contractum legitimum ; sed definivit qualis contractus in praesentia , rebusque sic stantibus ratus, ct legitimus debeat existimari. Deinde oppones: Si Ecclesia facultatem habet statuendi impedimenta matrimonii, eadem pariter inducere poterunt magistratus ac principes seculares: quod ostenditur proximis argumentis. Principio, ut prop. I. demonstratum est, matrimonium cum sit eontractus
civilis, atque ad politiam , ct communem reipublicae utilitatem re
552쪽
Liber Trigesimus septimus Cap. V. . s 3
feratur, subiici debet iuri principum , quorum curae politicum regimen commissum cst: nec possunt hoc jure , nisi sponte ei cedant, exspoliari sanctione aliqua Ecclesiastica, quum ab imperii, Sc principatus auctoritate sit idem jus penitus indivulsum . Deinde transactis
1 aeculis imperatores ac principes tulerunt circa matrimonium leges plurimas, quas Ecclesia , non ut illegitima potestate constitutas habuit tanquam nullas ct irritas, sed excepit potius, commendavit, atque executioni mandandas esse decrevit: cujusmodi sunt lex Theodosii vetans inter consobrinos connubia quam Iegem laudat in Epist. 66. ad Paternum Ambrosius : atque leges aliae imperiales prohiben tes ne matrimonia inter consanguineos jungantur ; de quibus legibus mentionem secerunt in Epistola ad Himerium Tarraconens ein Stricius , in litteris ad Rusticum Narbonensem magnus Leo , atque in reseriptis ad consultationes Bulgarorum Nicolaus Primus. Ad haec in prioribus Christianae religionis sarculis Imperatores idololatrae poterant fideli. hiis ditioni suae subjectis praescribere conjugiorum impedimenta , aeque ac paganis S ethnicis , cum in utrosque dominio imperioque pollerent , neque ob diversa in subditorum religionem.amitterent proprii iuris auctoritatem: ideoque scui debent iure ipso, eademque facultate Christiani principes, nequaquam ob fidem, quam profitentur atque propugnant , potestate exercendae iurisdictionis privandi . Insuper non tantum antiquis legibus Iustimani , verum etiam re entior iis bus Regum Galliarum declarantur irrita Sc nulla matrimonia a filiis familias contracta absque parentum suorum consensit, necnon ea quae insciis ei Clem regibus contrahuntur a viris sceminisque regali semino Procreatis ς quae tamen omnia adversantur definitionibus sacrosanetae Synodi Tridentinae. Huic argumento, quod non exigui momenti est, non una ratione occurrunt viri dosissimi. Permulti ab illo sese expediunt reia pondendo etiam principibus in impedimentis matrimonii statuentis ius esse situm : S in coniugiis , quae lege naturali instituta sunt i a quantum sperunt ad officium naturae , subjiciuntur autem di positioni iuris civilis quatenus attinent ad reipublicae commodum, & prout cohonestantur sacramenti ratione ad normam iuris Eeclesiastici sunt ineunda , suas hahere partes jus naturale ,. suas item civile , ac suas itidem Ecclesiasticum : neque ah una lege frangi praescriptiones alterius , propterea quod leges singulae peculiari sibique propria ratione, de matrimonio ipso decernunt, atque sese mutuo muniunt & fovent; id vero nullatenus repugnare Tridentino Concilio , quod suum quidem jus asseruit Ecclesiae,.sed proprium principibus saecularibus non ademit. Contendunt vero hanc esse mentem S. Thomae, qui in IV. di st. ' . quae st. un. art. i. ad 4. scribit: Matrimonium in quantum es
553쪽
tum , slatali ur lege divina; tu quavium es is offlatum eo remanitatis .flatu irar lege eivili : cla Meo ex qualibet dictarum lexum potest aliqua persona effiei ad matrimonium illegitima . Similia scribit doctor Angelicus lih. IV. contra Gentcs cap. 78. Propugnant vero hanc sententiam Petrus Soto test. 4. de Matrimonio, Franciscus Victoria Relech. g. Gonet disp. 7. art. unico I. f. Gerbesius in Tractatu de Ecclesiae & Priapum potestate & voluntate super impedimentis Matrim. Gamachaeus de Matrim. cap. I s. Du-Ηamel lib. 2. cap. R. ct q. Totirnely f. art. 2.Le-Droin t q. 6. cap. I. aliique multi, prauertim ex Doctoribus Sorbo in oleis . Hi nimirum inquiunt matrimonium simul eta contractum civilem , ac Saeramentum , nec repugnare quin principuin saecularium legibus subjiciatur in quantum contractus civilis est, & solius Ecclesiae subsit desinitionibus quatenus est Sacramentum . Discrepant hi tamen doctores plurimum inter se, quoniam aliquiajunt Christianos princ i- pes pietate S religione adactos proprio jure non uti, ut Ecclesiae statuta vim habeant; immo & tali iure sponte cessisse , ut citata lect. 4. ait Soto: alii vero censent principes ius suum etiamnum retinere , sedi lo nequaquam uti, n i si Ecclesia approbante , ut Tournelius , aliique Sorboni ei: quidam denique asserto ct vindicato Ecclesiastico jure , eensuerunt circumspectione quadam eis necessaria, de magistratuum regumque auctoritate non agere, prout secit in erudito de Sacram. Comment. disput. X. q. 6. cap. l. ad A. Gaspar I uenimis .
Opinantur quidam alii, praeteritis seculis iura quidem principum
ei rea causas matrimoniales in suo robore permansisse, at postmodum Eeelesiasticis definitionibus fuisse abrogata & extincta, eo quod Ponti fiees illas sibimet reservaverint. Ita censet Thomas Sancher lib. . de Matrim. disp. 3. num 2. cujus sententia videtur innixa momentis in praecedenti oppositione productis , ac praesertim legibus Principum ci rea matrimonium emanatis. Et quidem Ecelasiam posterioribus duntaxat saeculis nactam fuisse potestatem statuendi impedimenta , quae dirimunt matrimonium , eamque potestatem dudum sibimet arrogasseae reservasse Christianos Romanorum Augustos, eo quDd matrimonium non sacramentum tantum, sed & contractus civilis sit, affirmarunt quoque Christianus Lupus in dimrtatione Procem tali ad tertium
Volumen in decreta S canones conciliorum cap. Io. S Zegerus Van Espen. p. a. in Ius Eccles. tit. X M. cap. I. tametsi hi duo minime scripserint, ut visum est Thoma: Sanchea, ab Ecclesia prine ipi hus adem. ptu in fuisse jus pristinum: quod certe nulla ratione probari potest.
Tertia sententia est corum, qui putant saeculares principes nullam habere absolutam potestatem circa ea , quae pertinent ad viaculum matrimonii, & vim neXumque insolubilem contractus , nec circa impedimenta illius , nec etiam circa ea, quae inde necessario con
sequuntur . cujusmodi sunt firmitas conjugii, conditio legit timata ,
554쪽
Liber Triges mus septimus Cap. V.
vel illegitima prolis, divortium, & quaecumque pendent a ratione
Contractus , vel Sacramenti; ea vero sesculari judicio relinqui, quae cietaria &extrinseca tantum sunt, ac pertinent solummodo ad civilem societatem , cujus generis sunt causae dotis, atque haereditatis rquam sentetniam propugnant Cardinalis Bellarnisnus de Matrim. cap. a. Basilius Poncius lib. vi. cap. 2. Cardinalis Gotti q. Ura. dub. I. num. 22. S ICC. quam plurimi, quos citat, & sequitur Em. Gonga Ieg in librum 2. Decreta l. tit. X. cap. I. Innititur vero sententia ista proximis argumentis . Ivimo quia contractus legitimus matrimonii apud fideles nequit separari a ratione sacramenti; de sacramentis auis intem iudicium ferre ad solam Ecclesiam pertinet. Secundo quia etiamsi matrimonium sacramentum non laret, ad conscientiam tamen spectat, ideoque ejus causae ad pastores animarum sunt deserendae. Tertio quoniam Christus de repudio & divortio judicium protulit, Apostolus item de conjugio Jnter fidelem ct infidelem, S Concilia pariter
ac Pontifices non semel in causis matrimonii sententiam dixere, Se consequenter sententia haec praxi totius Ecclesiae firmatur. Atque haeetria argumenta proponuntur, & a Κemmi ii effugiis Windieantur ab Eminentissimo Bellar mino. Addit Rasilius noster in confirmationem Primi argumenti, quod licet contractus matrimonia his in se spectatus su hiiciatur juri Magistratus politici, posteaquam tamen ad rationem sacramenti evectus est, Eccesiae tantummodo committitur dijudicandus, eo ferme pacto, quo homines initiati sacramento Ordinis non amplius subduntur principibus saecularibus , Sc res quaelibet Deo Consecrata subtrahitur a dominio hominum laicorum . Adjiciam firmissimum argumentum ex quo Honorius III. ut supra dixi, cap. nam de Ord. cognit. affirmaverit eausam natalium pertinere ad solum forum Ecclesiasticum, causam vero successionis ad politicum, &saecularer quod utique idem est, ac sententiam hanc tertiam, prout explicatura Basilio Poncio, lege canonica definire. Accedit demum pro hac siententia , quod si princeps statueret impedimentum dirimens matrimonium , non tantum quoad effectus civiles , puta dotis ac successionis , verum etiam quoad valorem contractus , ct Minculi firmitatem : sit in exemplo, si nullum irritumque redderet coniugium adolescentium initum parentibus adversantibus , quod impedimentum non approba ret Eccles a , sicut revera non probat nuper commemoratum , atque in tali dissidio matrimonium contraheretur ἔ ratum foret Iege Eces etiastica connubium , quod lege civili nullum esset. Et quamquam nonnulli apud Tournely pag. 246. censeant absurdum non esse , ut in uno foro firmum si, quod nullum iudicatur in altero; absurdum tamen est maximum, quoniam sacramenti hujus materia est contractus civilis & Iegitimus ς & ideo si ratum foret sacramentum, Iegitimus esset quoque contractus : ac praeterea si princeps matrimonium illud
555쪽
3 46 . De Theologicis. Disciplinis.
posset dissolvere , separare posset quos Deus & Ecclesia coniunxit: si
irere illud non posset, nulla itidem essent impedimenta dirimentia a se constituta . Quod autem Tournely ibidem ait, nihil tale pertimes endum esse ex principum Chrillianorum religione ac pietate, hendi
quidem habet, si principes omnes religiosi piique sint; quid autem,s spreta Ecclesiastica auctoritate jus suu in exercerent λ Tutius ergo est, inquiunt tertiae hujus sententiae patroni jus istud politicis magis ratibus denegare.
Quamvis haec assertio me iudice verior sit. & juri Ecclesiastico,
magis congruat ἰ quibusdam tamen exceptionibus circumscribenda est, quibus positis facillima est objectionis expeditio . Ac prima eX-ceptio. est, quosci que principes , ut juris naturalis custodes , Schumanarum legum ad civilem,sbcietatem pertinentium alictores , ac dominos posse illa impedimenta statuere , quae juri naturae sunt con sentanea , & altinent ad politicum regimen , . in cimnibus coniugiis, quae rationem sacramenti non habent, cujusmodi sunt matrimonia itis delium t eade inqua impedimenta etiam a fidelibus servanda esse ,
ct ab Ecclusia approbanda , quum Christi religio iuri naturali & civili
non opponatur , s)d utrumque sanctitate & caritate perficiat Fxceptio altera est, quod in coniugiis fidelium , quae sacramenti rationem habent non debet sese iminiscere tacularis potestas, nisi in rebus il is accessori is , quae Ecclesiasticum ius non invadunt, ut sunt causae haereditatis & dotis . . Tcrtia exceptio est, quod leges politici magistratus & principum Christianorum , utpote divino & Ecelesiastico jurit anquam nobiliori deservientes , magna. utilitate constituuntur , non
in iis tantum , quae spectant ad matrimonium , sed in aliis quoque rebus ad Dei cultum, ad Sacerdotium , S ad templum pertinentibus id ipsa Ecclesia annuen; e , ut facilius Ecclesiastica statuta promoveantur & vindicentur, ut demonstravi lib. XX. cap. I 6. Prop. a. . Hoc , non aliud prohat objectio praecedens ς nam si loquamur de legibus Chri ilianorum imperatorum , latae fuerunt ad iura Ecclesiastica promovenda , Ieges ipsas imperatorias Ecclesiarum pastoribus approbantibus r. si vero de Ethnicis sermo sit p ct hi ntillam sic ramenti, rationem habuerunt. & Ecclesia pro temporum conditione, . S legum ipsarum aequitate, iisdem, obtemperavit. Quamquam ct istud notandum est , olim apud Ethnicos causas nuptiarum ad eorum pontifices. pcri in triste, quos consulto S suisse circa coniugium Augusti & Liviae scribit lih. 48. Dio Cassius . Hinc in Pandectis leges conjugiorum titulum praeserunt de Ricu πuptiarum , qui declarat ceremoniam quandam & sine tinioniam .. Adormio item , quod nuptias imitetur , ad pontifices pertinebat, ut scribunt Tacitus. lib. i. Hist. Tullius pro domo sa, ct A. Gellius lib. v. noct. Attic. cap. i9. Idem Tacitus lib. X GrAnna adscribit temporum infelicitati , quod Senatus post Claudii
556쪽
Liber Trigesimus septimus Cap. V. s ετ
cum Asrippina connubium , inter patruos fratrumque filias permiserit matrimonium . Ita nempe , quod etiam Ethnici suspiciebant in nuptiis mysterium aliquod religionis . Spectabant e contra quaestiones haereditatis ad praetorem. Vide Iacobum Gutherium de Iure vet. Poatis c. lib. 2. cap. I. sive v. volum. Antiq. Roman. Graevii pag. 86. De Galliarum legibus contra conjugia inita sne parentum assensu , dixi cap. Prmed. pro p. I. Leges aliae circa matrimonia eorum , qui procreati sunt regio sanguine , aut latae suerunt peculiari indulto Apostolicae Sedis, ut inquit Vanroy tom. v. pag. s let. aut potius vim habeae tantummodo quoad haereditatem & successionem . opp. ult. Deus in I evitico leges matrimonii constituit: nihil ergo iis addere potest Eccles a . Res p. nego conseq. tum quia permulta is in lege veteri praescripta fuerunt, quae nullam in Evangelio vim ha bent: tum quia in Levitico minime Deus prohibuit , ne in posterii malia impedimenta statuerentur, prout revera statuta fuisse demonstrat quoque Seldenus in libro , quem inseripsit Uxor buralea ς etum denique , quia Christus contulit EccIesae amplissimam potestatum , ut
quaecunque ad virtutes, ad sacramenta , ad sacros ritus , S ad fidelium prosectum conducerent, proponeret ac stabiliret; nec minus
illa valeret in spirituali regimine, quam in civili valeat inundana potestas
PaoposITIO IU. Dispensare in impedimentis matrimonii Ecclesasticae potestatis munus est, idque urgentibus duntaxat causis fieri debet. Pars prima demonstratur definitione Tridentini Concilii sese.xx IV. can. g. Si quis dixerit eos tauram eonfava nitatis θ' innitatis gradus. qui in I evilao exprimamur posse impedire Matrimonium contrahem dum , ct . dirimere eontractum, nec posse Delesiam in nonnullis illorum dioensare , aut eonstituere tit plures impediant & dirimant; anathema sit. Probatur etiam ratione: quoniam necessum est, ut dispensatio fiat ab iis , quibus competit iurisdicendi potestas : atqui haec potestas circa impedimenta matrimonii, prout supra demonstratum est, convenit Ecclesiae ς igitur Ecclesiae competit istiusmodi dispen
Duo tamen Uc notanda sunt; primum , quod Ecclesia reIaxme nequit impedimenta illa, quae jure naturae, &jure divino positivo constituta fuerunt, cujns generis sunt perfectum ligamen praecedentis conjugii, & impotentia et S consequenter Ecclesar competit audioritas in iis impedimentis dispensandi, quae jure Ecclesiastico fuerunt inducta . Quare Tridentini Patres recte in praecitato canone verba illa apposuerunt , in nonnullis illorum . Alterum , quod adnotandum erat , id est, potestatem illam residere in Romano Pontifice, qu niam ad ipsum spectant quaecunque sunt iuris Ecclesiastici, quamvis .nonnulla etiam ad idem jus pertinentia , aut perantiqua consuetudi
557쪽
M8 De Τheo Iogicis Disciplinis
ne, aut ipsius Romani Pontificis permissione possint ab inserioribus Episcopis relaxari. Quanam vero haec sint, dixi postremo capite li. hri vicesimi, in quo de dispensatione universim , ct de illa etiam , de
qua modo agitur, pertractavi. Altera propositionis pars demon stratur primum definitione Tria dentini Concilii cit. sese. XXI ν. cap. v. de Ruformat. Matrimon. In conintrabendis matrimoniis vel nana omnino detur dispensatio vel raro: idque ex causa ct gratis eoncedatur . Is seeundo gradu numquam dispensetor , nisi inter magnos priueipes , ct ob publicam causam . Secundo probatur ratione producta ab eodem Sacrosancto Concilio sess. xxv. cap. i8. de Re r m. propterea quod frequenter legem solvere , & abnque personarum rerumque delectu potentibus indulgere, aditum unucuique aperit ad leges transgrediendas . Causae autem concedendae dispensationis sunt r. Perniciosae dis cordiae sedatio. incompetentia dotis . ait. Angustia loci , unde magna inveniendae alterius uxoris oriatur dissicultas. IV. Infamiae grais visque scandali periculum. v. Illustris familiae conservatio . UI. Amplissimarum divitiarum in cadem cognatione tutamen. vll. In Ecclesiam catholicam aut petentis, aut illius pro quo petitur dispensatio, meritum singulare v lii. Aetas puellae vicesimum quartum a nonum excedentis , atque hac de causa permanentis innuptae . IX. CO ni tutio dotis , quam contrahendo conjugium vir dives impertiatur consanguineae, vul assini pauperrin Sed plura de his Barbosa in cap. s. se sis. 24. Tridentini Concilii, Fagnanus in cap. Quocirca, de Consinguinit. Zerola v. Dispensatis ἔ. s. Sanchea lib. VI II. disp. 2I. Poncius lib. vi I I. cap. 34. Sy Ivius in Quaest. so. Supplem. aliique Ii
ri periti, ct Theologi, qui de Matrimonio stripserunt.
uaedam circa impedimensa Matrimonii ex Theologora disputationibus , atque ex Pare Canonico
acerpatim breviterque asseruntur. Usi de impedimentis matrimonii singiIlatim agere huius institim nostri non sit, quod libri isti jam ad finem perducti comprehen-d Cre , & explicare non valeant quodlibet moralis I heologiae dissicillimum amplissimumque argumentum : quoniam tamen temperata saltim de iisdem impedimentis tractatio ad intelligenda ea, quae diximus de matrimoniali contractu, utilis est admodum ac necessaria; eam. dem capiti huie sexto inseremus, contractam quidem, sed Theologiae , Iurisque canonici munimentis firmatam . Itaque matrimonii im-
558쪽
Liber Τrigesimus septimus Cap. VI. sq,
pedimenta alia dirimentia, alia vero impedientia duntaxat dicuntur et quorum illa faciunt, ut matνimonium contrahi nequeat, ct si contra. satur, nullum irritumque censeatur: haec autem coniugium quidem non dissolvunt, neque irritum reddunt; sed impediunt tamen , atque ossiciunt, ne inculpate S sine crimine ceIehretur. Impedimenta autem primi generis sunt quatuordecim, quae & comprehenduntur pervulgatis hisce versibus, Error, Conditis, Votum, Cognatio , Crimeu,
Cultus Hyparitas, Vis, ordo, Ligamen, Honestar,
Si sis ab ii , si Clandesinus, ct Impos ,
Si mulier sit rapta, Aeo nee reddita tutor me faetenda vetant eonnubia , facta retraΠant. De his igitur dicam modo, duo tantum , quae dissertationem exigunt peculiarem , rejiciens ad capita proximiora , in quibus agam de cla destinis conjugiis , S de matrimoniis haereticorum .
Error , quemadmodum in Decreto Iegitur xxix. q. I. alius est persona, alius fortuna, alius eondisionis, alius qualitatis. Error per-
δεμ es, quando his putatur esse Virgilius, ct ipse es Plato . Error
fortuπα , quando bis palatur esse dives , ct es pauper . Error eood rionis , quando putatur esse Mer, er servus est. Error qualitatis , quo do putatur esse bonus, qui malus es. Haec Gratianu S. Error ergo persenae ct conditionis nullum reddit conjugii consensum, co quod spectet ad ea, quae pertinent ad matrimonii substantiam e persona quidem , quoniam illius corpus est, quod traditur in alteriu& conjugis potesta- telnς servilis autem conditio, quia eamdem potestatem , hujusquo usum liberrimum impedit. Ita si quis paciscatur se Marcello vendit
rum agro, aut empturum a fabro aurario laminam auream, alius autem Marcellum se esse simulans agri possessionem acquireret, veI au rifcX pro auro venderet aes cyprium sive aurichalcum ς illegitima esset possessio , ct injusta venditio , propterea quod ncque cum hac per sena , neque de hac materia contrahens assensum praebuit, ct fraude ab illo extorquetur, quod nec animo cogitavit. Ita dicendum est de contractu matrimoniali, ut constat ex cap. Tua πον, de Sponsal. 26. Quum vero consensuS iure naturae requiratur ad matrimonium, ad consensum vero actus humanus praecognitus, liber, ct voluntarius; constat hoc impedimentum reddere matrimonium nullum ipsb jure n turae . Quod autem selet a nonnullis opponi aut de Iacob qui errore deceptus pro Rachele in conjugem accepit Liam , aut de Isaac qui pro Esau eidem Iacobo impendit benedictionem, aut de sacramentis aliis , quae vite conferuntur, quamvis cui administrentur sacer minister ignoret m
559쪽
sso De Τheologicis Disciplinis
ret; id ea quae modo dicta sunt non enervat. Etenim qtiod ad eonsa. gium Liae pertinet et ratum illud fuit, quando illam Iacob primogenitarum consae tu dine inspecta , quam deceptus compreserat, sciens ac lubens maritali affectu complexus este quantum pertinet ad henedictionem Isiac ς res suit plena mysterii, suumqtie orietum sortita est primum ex Dei intentione, deinde ex animo ipsus Isaac, qui postmodum Gen. XXVII. Id. confirmavit benedictionem ipsam datam Iacobo : S quantum spectat ad sacramenta reliqua ς haec non sunt conistractus , nec aliud in ministro requirunt, quam intentionem faciendi
quicquid facit Ecclesia. Quae igitur de errore personae S eonditionis dicta sunt nuper, nil patiuntur dissicultatis, etsi de conditione iterunia
sit agendum. At secus de errore fortunae, G qualitatis asserendum est; quum enim error iste directe non spectet ad contractus matrimonialis substantiam, sed ad ea tantum, quae addititia sunt atque accessoriata; stat cum tali errore vis S robur contractus, ideoque hinc firmitas connubiorum non enervatur . Si quis .ergo dueat mulierem paupercm, ignobilem , ct corruptam quoque, viroque subactam , quam a iuuentem divitiis, praeclaro genere ortam, & mares non expertam putabat; is adhuc conjugii vinculo plerumque constringitur. Dixi autem plerumque: enimvero si non absolute vir in seminam , aut semina in virum consentiat, sed conditione apposita , dummodo hae fortunae bona, aut hae qualitates persoπα iuresnt; tunc error qualitatis transit in errorem personae , eo quod assensus non feratur in virum hunc, aut in hanc mulierem utcunque, sed in virum, aut mulierem, hujusmodi qualitatibus praeditum , his praerogativis ornatam. Nihilotam cci minus si de qualitate ac fortuna in desponsatione pertractaretur, in conjugio
autem ineundo absolute praestaretur consensius; ut recte adnotarunt Navarrus cap. 22. num. 32. Poncius lib. 4. cap. 2I. Sylvius in q. st.
Supplem. aliique Theologi praestantiis mi , foret fatum legitimumque
connubium ; quoniam error qualitatis non assiceret directe persona in , quae nulla conditione adjecta reciperetur in individuum communis vitae
Quid vero si in contrahendo error Acti, & scientia iuris intersit, id est, si contrahentes falso arbitrantes ligari se impedimento aliquo
dirimente, F. G. consanguinitatis, si ve assinitatis , quod tamen nullum re ipsa sit, ineant connubium, nec ignorent hoc propter impedimentum illud esse irritum Z Non ossicere eo in casu errorem , quin ratumst matrimonium , censet, & variis argumentis probare nititur lib. 2. disp. 33. Thomas Sanchez . At facile argumenta illa evertuntur, si animadvertamus contrahentium consensum,cum sit actus voluntatis utentis deliberatione sua, ac libertate, pendere a judicio mentis ς ideoques mens non iudicet posse firmari conjugia, neque haec firmari possunt
560쪽
Libet Τrigesimus septimus Cap. VI. s s a
deliberato legitimoque consensu . Neque enim ad rem facit quod eo Ioel ait Sanchez, haereticum baptizare, quamquam baptismum cenis stat esse ritum superstitiosum , ct omni effectu carentem ; siquiden hinc noli sequitur , nequaquam posse haereticum illum habere intentionem faciendi quod in Eccles a Christi creditur sacrum S religiosum Iquae sola intentio , ut dictum est alibi, necessaria est in ministro sacramentorum . Ualeret nihilo tamen minus cum illo errore facti conjugium , si contrahentes conditionem illam apponerenτ, Si possumar, amque impedimentum Vlud nos o it et proptereaquod consensus conditionatus firmitatum habet suam , quotiescunque ipsi conditio adimpletur. Vide lib. t w. de Matriinia cap. as. praestantissimum Augustinensem Theologum Basilium Pontium.
Et quoniam matrimonium , seu consensum eo σditionatum commemoravi οῦ non abs re erit ad memnriam lectorum revocare quid de
hoc scribant moralis Theologiae Tractatores . Docent hi cum S. Thomaq. 4 . art. s. ratum esse connubium si conditio sit de praeterito , vel depresenti, si in exemplo, si vir mulierem ducat hac conditione, Si divρs es, . si nobilis, si virχο ς dum inodo puella his conditionibus praedita sit, quoniam statim dominium corporis sui alter in alterum trans, fert, neque amborum consensius aliqua ratione suspenditur. At si conis
ditio sit de futuro, E. G. Teeum contrabo , si pater asseuriatur, si dotem promittat ἰ contractus nullam ante conditionem extantem vim habet : unde Bonifacius VIII. in Sexto cap. unico, de Spons alibus , de finit quod si ante conditionis eνentum vir cum alia muliere per verba de praesenti contraxerit , cum hac secunda remanere debeat, ct nulla
hinc oriatur publicae honestatis justitia . Insuper si conditio sit de im- pQbili, aut de re tu a , E. G. Si assentiatur pater defvntrus , si paterna bona fabripias , si occidas fratrem, quar conditiones substantiae matrimonii non adversantur , jure canonico pro uos adjems baberi debeut: ut constat ex cap. Si conditiones,. de Condit. appositis et quamquam si omni rahentes Uere in animo statuant se nolle in conjug um assentiri ii sidem conditionibus non extantibus ; in interiori conscientiae soro defectu consensus matrimonium fit nullum , ut docent unanimi sensu Tho Iogi, ipsaque consensus ratio demonstrat. Si autem inserantur conditiones contra substantia in conjugii, V. G. si alter dicat alteri, Contrabo tecum, si generationem prolis evites , vel donee invetitam aliam honore vel facultatibus ditiorem , auis pro quaestu adulterandam te tradas; definitione Gregorii lx. praecitato capitulo, Si eonditiones, matrimonialis contractus caret essectu . Eadem habentur cap. Solet, xxx l I. q. ai num. 6. S apud Augustinum de Bono conjugali cap. s. Illae autem conditiones censendae sunt adversiri Iab tantia matrimonii, quae rein pugnant tribus ejusdem matrimonii bonis enumeratis cap. I. scilicet,
proli, fidei, o Derageπtο ς eo. quod conjuges sibi invicem tradant corporis.