장음표시 사용
401쪽
duitatem. Quare eum potentiae diuiuae insis. elusinodi inclinat in ac determinatio ratione promissioixis,cocluditur optime assigna. tum esse obiectum formale mcitiuum ipta Theologicae, per omnipotentiam promit di
Superest hie expolrenda difficultM minume eontemnenda. quare, sicut potaitur una
virtus Theotagica tespiciens Deum Ut proamittentem, non sit potienda alia ii militet virtus Theologica reniciens Deum ut cominantem. Mandoquidem utraque hae xatio formalis aeque reperitur in Deo, -- cione comminavionum, non miniis, aut ali-, ter mouere potest ad timorem Theolagi- cum ς atque poteth mouere ad spetr Theologicam ratione prorassionum. Obseruandum est , non est e malam nostrum Comminationes diuinas ratione sui; sisua. cun t bonum nostrum ratione sui promissiones diurnae. Quia quod Deus minetur nobis Cenas peccatorum, est maximam bonum nostrum, & speciale diuinae Prouidentiae beneficium, ortum ex amore nostri dirige- te nos, ac stimulante in nostris: felicitate. . ει media illius, pro nunc participandae , Sepostea obtinendae, ruituros alias in senuia vitiorum omnium. Unde comminationes di- inasouent virtutem sper, iuuantque ad sperandum. 3 UOb eruandum hine rursus est aIlud. discrimen;nempe diuinas futurae beatitudinis. re donorum ad illam conferentium prorinta sones, non esse Pure conditi aras , ne laequi ualentes pure Conditionatis, habenti- ,hus rationem conditionis nostris meritis; et non solum quia plura dona promittit Deus, Praevenientia omne nostrum meritum; sed
gum qu a meriin ipse nostra promittitue O 6 dictum
402쪽
dictsi est ex Eae echielo, de Augustino quaest.
as. de Gratia . Quia videlicet merita nostra suiu dona Dei, non minus, quam coet ra omnia, quae ex ipso habemus . Ati comis minatione d uinae sunt pure conditionatae, vel aequi ualentes pure condotionatis, habe tibus rationem conditionis nostris peccatis, quae non sunt ex Deo; sed ex nobis solis. Iuxta illud oseae a 3. Perditio ιua en te, rantummodo in me auxilium νuam. Q M L 'Causa adae ciuata timenda futura peccata est nostra tragilitas , non d uina comminatios quae potius ab illis retrahit efficacissime; cumque poenae peccatorum proueniant a peccato tanquam a radice proxima, re vitimo ad illas determinante a patet eandem
fragilitatem esse obiectum principale Timoris. quo Deum minan em timemus . utii bus de causis do eo. Thomas in quest. de Virtut art. I a. ad M. & in praesenti q. as. a. s. ad a. Timorem Dei non e fle virtutem Theologicam. Quia motivum eius principale non est Deus, aut quidquam diuin vim sed malum culpae, de poenae, Se propria fragilitas, ut dictum est. Constat igitur nullam esse paritatem ex promissionibus,re Spe, ad comminationes & timorem; neque istas perintinere ad specialem virtutem Theologica, sicut promissiones pertinent ad specialam virtutem spei. Ad a. Non nunetuam fidest ponitur pro fiducia, in sacris Literis propter magnam uti iusque connexionem, ac propter indeterminationem eius vocis ad unum signifi-igatum.Cceterum in Hiis locis idque set plurimum fidueia seu spes clarissime vi ur p. ur, ut distincta a Fide, ve apparet ex quaest. 1. Sc3. Quare confusio virtutis Spei, cum vi tuis
Fideti est propria Haereticorum omni
403쪽
erahentium ad fide, a qua distrahunt se ipsos Loeus ille ex Epistola ad Romanos, nihil illis fauet. Ide is enim dicitur Abrahagredidisset in spem e t=a spem; u a in fide promissionum Dei fundauit spe, cotra spe qua naturalis illius δe Sarae dispositio praebere poterat ut ibidem ostendit Apost olus versari dicen ς: In νυν misiane es m Deoaeon haesitauit diffidentia; cum immediate anis te praetul flet plane, tannuam quid omnino distin civ m. Et non infirmattia est yde, nee μυ- Mera ust revus suum ori Distinguit erga clare fidem a spe, ae quod ponderationems
ac commendationem utrique adiungat ean dem, aut valde sim lem, ex eo prouenit, quia fierilita erat molitium ex se potentissimumas impediendam non sob in si em prolisssed etiam fidem, & assensum reuelationis de prole futura. Dei de adest auctoritasADeum ni dieentis cap. 8. Enchir. ad Lauri Fides or DB, non saniam uocabulo, sed νι sionali insterentia distis Munιaν . inod proinhat ratione elara & eficaci Quia fides, Urside bonis est ae malis, spes pantum M oonta . Qua etiam ratione reiiciuntur s qualibet aliae opiniones reuocantes spem in virtute. actumque intellectus, ut eumque explice tur . Cum enim in saeris Literis , eadematoue ex eodem ob ecto sermali habeatur certi rudo Se veritas praemiorum 4 & poena rum bonorum.&maloriam, eodem protius modo in utraque. haec extrema fertetur inia tellectus; ac proinde de spes, si esset vitrii, Intel Iectualis. Iam qui confugiunt ad actuus intellectus qu neque sit ludie Pra, nequosmplex apprehensio, ut eo spem sorinati. . ter constatuant. id eis audiendi non sunt. quia
alibi ostens m est, implicare ae tum intelleis c tua disitas tum a sim lici apprehevsione, dic
404쪽
wdieio; & quia istum dicendi modum nanis quam satis explicatum, nec intefligibilem induxit di me ultas sola inuenietiis motivum
formaIe virtutis Theologica pertinentis ad voluntate, cu a charitate reti iter distinetaer Curias proinde expositio iam data,essicacius omni alio argumento eundum dicendi modum diruit . Quod dicitur de desperatione eonstituta formali ter per dissensum diuina xum promissionum , infra patebit esse
Ada. Insinuatum iam est eontrouersiam esse leuem , quodnam Dei praedicatum sinmotivum Spei, eadem rarione, qua idem dictum est quaest. rs.respectu motiui fidei; nisi quod, cum sint duae virtutes Theologicae perlinentes ad voluntatem, plaseulum fortaue interest pro retinenda legitime earum distinetisne, & vi tanda omni. Utriusq-εonfusi excautius loqui, quoaa expressionem idoneam mortuorum utriusque . Sanh nulla eis smodi pericuIum esse pratear se euem quo LSeacur , Fidelitatem Dei indicendo,&.exequendo simubesse mori u unu Spei. Qu)a Eoa vix quidquam etiam Mimalissime differt a co ieepta omnipotentiae promittentis- Νi Lilominus, quia haec posserior expressio remouet longitis. Se aissmmitelarios spem a fide, ea potissimum usurpan
' Conceptus Ο-ipotentiae ut pro- conceptus magis proprius S specialis, eiusdem Omnipotentiar, quatenum indueentis, Re execha entis botia no stra, quam perficientis Deum.& cumulantis planitudi- . nens bomitatis e us, quae emus ratio promit. en t is ita est species ilex utilis, acaest imabia. rei pectu promitarii Dei. formalit et ra. Nones uti utilia prorsus dicat peris iis ων
405쪽
nem, aut bonitatem pecullgrem, quam pera sectioni , 5: bonitati Dei necetiariae ivdiuit sexe possit. Ruapropter . dum dicitur,
Omnipotentiam promittentem. Tu e moti uuipei, sussicienter si unifica: ur, illom haberi
rationem motivi nutus virtutis, , quatenus est bonan obis. Obiectum autem charitatis
est Bonit as & persectio Dei , quatenus est bona Deo, ut infra dicetur Nulla ergo sequitur istarum inter se virtutii confusio. Ad . Causa induet tua alicuius boni, est
Capax ex genere suo . ut sit obiectum tum formale, tum materiale respectu affectu,
tendentis ad tale bonum . Gippe respectu afisectus desiderantis ityuq habet rationem obiecti materialis; formalis vero respectu astectus ipsum sperantis, ut apparet in illo ipso exemplo . AEgrotus enim qu ia sanitas ea sibi bona, desiderat bonum Medicum, de pharmacum bonum , de e conuerso sperae
sanitatem, quia Medicvsbest bonus,&bouis pharmacu. Habent proinde rationc causae,& mcit ut, bonitas qui de sanitatis, respe cludeside iii; bqnitas vero Medici,& pharmacae respectu . spei; tametsi utrobique amento x M.edicust phai lctina, quatenus induce. re vilent sanitatent...Hoc modo inter se comparantur volunx s credendi antecedes fidem diuinarum, promissionum, & spes subsequens ad eangem fidem , atque standata in i sdem promissionibus. I oluntas enim credendi est desidet luna bonorum squae prouenj re posi mi. ex magisterio, et familiaritate diuina ,. iisque bonis mouetur tanquam objeto suo formali, ad . imperan dam fidem, ..& captivandum intellectum. Ad fidem autem diuinarum promissionum consequir ut spes, praestipponens essentia
liter eandem fidem, atque ideo simili tex
406쪽
praesupponens desiderium honorum pr
missorum, Ne in nitens promissionibus druia tanqua Hotiuo suo sotmaIi, ad eadem iva' bona spe andat adeoque praefellens a sective pror Iones diuinas, bonis promin fis. Vnde concessa prior tarte obiectionis , negatur inconueniris, quod conferis eur in secunda parte, quχ procedit eX COnlusione spei eum desiderio, se attribuit imi, quod est huius proprsum
Ad 3 . Qued ad modum loquendrattineeratet fari ea dictis in responsione ad qu ae Rionem β.Inodem etiam. Qxod ad rem ipsa
trinet, admittendum nequaquam est, bona ereata sperata seu sperabilia esse motivum formala, vel etiam partiala sper, cum solus Deus sit motivum eius adaequatum ut Colligitur ex PtiIm. s. 3. vera in Domino , tr e δαnisatum. Harm. so. 9 ira es, Domin
spe. mea Et psalm, a Q. s. Bonum i perinem Domino, qu- sperare in vincvit us; Cu tusmodi sunt quamplurima ni coeteris Matimas, cte in omnibus fere Epistolis D. Pauli,
in m spem nostram sicut fidem, po haec verba. Dedit ei goνε-, vst Irina vestis, in flea esset an Deo: Dietum autem est obiectum male fideresse solum Deum. Opinio coinstraria Lubor esto e Fufione Sper eum desiderio . Moetuum namque desiderandi ait soIa bonitas eorum, quae adsunt, ac co- nvs Mint profutura,si adsint; & quo eata bonitas est, maior, ver minor, eo magiK vel innis desiderantur. Mortuum auremὐ
407쪽
per se Ioquendo. unde via uenit frequenter in consuetudine humana , ut maxima bona desiderentur magis , simulque speren
uerso sperentur magiς. minusque desidere
tur bona minora: quia ad haec faeilius de pluis ries datur bona dispolitio in causa , ex qua prouenire possunt. Ergo neque in spe diuina , neque in humana habent ratione smotii i spei bona spe rata ulla ex parte. Id. ipsum obseruari potest in usu metaphori eo huius vo eis: Neque enim sperantur fructus Ex arbore, quia sunt boni; sed quia hona ea dispositio arboris ad eos ferendos; atq up hie dispositio est adaequata mentura spei ΑNullum namque est augmentum vel decrementum spei ex bonitate maiori , vel minorΤfructuum , sed ex sola meliori, aut minus chona dispositione arboris. Atque uniuer-
sim motivum spera di est dispositio praesensa eorum quae sunt praesentiar Desiderandi ve-TO natura eorum, quae sunt absentia; atque adeo totum motivum sperandi est praesens sα quae sperantur sunt absentia . Ergo Beatitudo sormalic, inlinque bona sperata, neq3 partialiter continentur in motivo formali spe tanquam constituentia ipsum in trinse ice. Patet vero ex discursu tacto, nihil quoad hoc interesse, quod ea bona dicantur inis cludi in obliquo, seu ut quo, dummodo prouenire debeant ab illo ex quo sperantur . sintque proinde obiectum formale desiderii.
Eadem ratiocinatione refelluntur,qui spei attribuunt duos fines alium qui, alium cui; dicentes finem qui speratur esse summunis bonum, quod est Deus; & finem cui speratur, esse ipsum sperantem; utrumque vera finem habere rationem' motivi formalis s
408쪽
quod putant suis re , ut spes si a vinus Theologica:.hi, inquam tofelluntur eadem ratiocinatione , quia mensura spei est sola bona dispotitio cauia ex qua Hiquid speratur; non vero bonitas cius cui sper tur,nisi serte ex haci bonitate resultet dispositio peculiaris aliquam.eadem ill causa. Nonnulla vita ad ij cientur contra hunc dicendi modus. inter exponendum Clivit tem
Vtrum spei conueni t definitio, &proprietates proportion P .les Fidei p
nem quoad egentiam, de proprietates . a. Fides dicitur non apparentium t Spes autem est eorum quae apparent per ipsania fidem. Rursus fidei conuenit esse argumentum a nihil autem similis rugumento repexitus in modo , quo spes amplectitur situ obiectum . Quia nihil est quod se habeat aut vetiti antecedens, aut veluti conseque Pia Ergo definiviones utriusque sunt omnin improportionales ἀ3. Omiles actus fidei sunt eῖusdem speciei dictum est supra. Spei autem tribuun eue communiter plures actus specie dissin-
409쪽
sigae. diorum pri S concupiascenti e , fecundus desiderium , testes us speq; quartus declaratio, a qui nu* Pmor. SVtis autem ex si appare3 hos Actus .eta inter se diuersos, λ m odos . t en dida d jsi is c on u e- ..δIjre minime prDpoa sonales inter se; sed potius inuicem p ppositos . Impossibile vero est actus non seruantes naut Rani interi . Prohortionem, speciali aliqua proportione . nihilominus correspondere tertiae Ga spe ciei. ' . βψ . Spes est virtus moralis, quia consi Mein medio inter prasumptios em, desperarion ςm . De ratione namque virtutis morae,
Iisa prout condisti uo* a Thcologica est .med aetaSinter e tirema vitio' . Eides binest virtus Theologica v. t uictum est; asque y irtus 'Theologica exced i almatae. vlla pro-
P alta ne vartutem quamlibct morale in , irricut obiectum formale illius, excedit obiectui a sol male isti,' fius. Fides. est certa hac insallibilis. Nussa
autem inutatio certitudinis intellectualis conuonit spei ; quia spes Le Nitudinis, quam Labent reprobi, dum vivunt plane frustra. tur cum ipsi moriuntur ἔ. . tamen ea sperax si eiusdem in illis rationis 3 atqtae in Pra id est in tis. Patet outem sp sm frustrabile inon posse habere vljam veram ιιRuatipnena cognitionis certa ac infallibilis . M, 6. Actu iisdei sitiit liberi libertate con tradrctionis, Gc conlparietatis. Actus a tem spei neutra libertate supi liberi. Certe libertate contrδ uelati S lib xi essς non post GDt linia quLn qn habet . iidem, pro Drioddat uxR M p kesti spe xe - ut condat.e quλst. χλ. ut a 'tem Pirae habet fide non
410쪽
eausam, quae insallibRiter id inductura sit ,
.um cer itudine, Ne in fallibilitate vir obiciue metaphysica; Imo etsi soram habeat mor Iem certitudinem , ' de sola necessitate mo-vali eausae ad eum effectum rampossibile est, ut despeνet de eius suturitione , quod per experientiam patet, &a priori. Mia eo
Ipso nullum proponitur Inotio um des, e an di. mi eumque autem praehabet fidem, sognoscit certo , certitudine metaphysica uiuidente euidentiae. 2 superante certio Eudinem moralem, Deum infallibiIiter ει- murum esse heatitudinem , si per n non Meterit remeteraque omnia praestiturum esse, vae proponuntur , ut sperabilia. Atque hae e eadem praesupponuntur desiderata,im-3,licῖte quidem pex actum piae affectionis, qui imperat fidem; formaliter verZ, post fidem, & ante actum tam spei, quam despe sationis . Est enim de ratione Utriusque,Vt praesupponat desiderium, uti doeet D.ri
mas I. a. q. O. R. 4'. ad 3.& alibi. Ergo reis
aenta fide est impossibile desperare. Nunquam igitur dari potest simu lanea potestas proxima sperandi, & desperandi s ac proin- ωe actus spei non potest esseriber Itheriathatonstrarietatis . Paeet aurem actum liberutri in qui non est liber eadem libertate , nona ahabere proportionalam, sed onpositum μα-um emendrin se, Ne attingenai obiectum .' R. Quod ad definitionem attinet Sperveamon 'pauet Auctores Hispant, quam tradit magiste* in .. dist as. & a'. init. aietis. nos ε' qua θενε uatia, in συν- 3oua, spera saν; i dest, expectamar eum muria. Et rursiis Iapes eReer AE evectatis Disra δ tuo is, an Des Gyaria, in meruis μαι--na, veι Onam spem, quam uastu ist