장음표시 사용
441쪽
mantur: & spes istorum bonorum non potest introducere persectam amicitiam; quia affectus nocivus amico nocet etiam amicitiae. Alia mi bona quae non pereunt habenti ex eo quod communi centur aliis, sed melius, ae delectabilius habentur cum alijs communicantur ; qualia bona sunt instruentium se inuicem, communicantium mutuo secreta cordis, &iuuantium se mutuo in studio vi tutis, augmento honoris, de similibus; atque spes isti osmodi bonorum, uti nihil no. cet amico, ita nihil aduersatur amicitiae,sed ad eam potius inu itat. Spes autem collocata in Deo est huius secundi generis;quia Deus impertitur nobis omnia bona nostra , absq. vlla iactura propria, &cum tanta gloriae suae accessione,quanta est sua erga nos be-fieentia. Ergo spes divina diuinae Chariis tali eiusque perfectioni repugnare nunquam potest; I cet repugnet amicitiae huis manae aliqua spes hominis fundata in cito
Vtrum motivum sormaIe Charita. tis , sit summum bonum quatenus bonum sibi ipsi p
Quia Charitas fertur in Deum , UtvItimum finem. nostrum, & quatenus communicabilem per visionem. & fruitionem circa ipsum, seu in quantum est Beatitudinis obiectum, ut docet D. Thomas in praesenti q. a 3. ar 1 a
442쪽
. & . atque alii communiter ibide . Deus
autem, ut ultimus finis noster, & ut obiecis um beatificum est summum bonum nostru. Ergo Deus non est motivum Charitatis, quaten is est bonus sibi, sed quatenus est bonus nobis .' 2. Charitas amat Deum, prout ipse vuIemnari a nobiss nec enim potest esse affectus Charitatis erga Deum, qui non est conforaenis eius Voluntati. Deus autem vult, veipsum amemus, ut fontem bonorum omnia.
ει principium totius nostrae felicitatis , ut liquet ex motivo , quod in quaest; prae ced. sub fin. respous. ad quaest. indicatum est,ab apis proponi, cum nos inuitat ad dilectione sui . F rustra enim illud proponeret, si non intenderet, ut ipsum diligeremus propter motivum ab eo propositum . Ergo De vesummum bonum nostrum , atque ut prinei- pium , & sons omnium nostram bonorum est motivum Charitatis. 3. Amor Charitatis continetur sub ge onere Amoris ut sic latissime sumpti. Ea autem de ratiqne amoris, i sis , ut feratur in bonum proprium amantis ;sseu quod fit bonum respectu amantis . Nemo enim afficitur ad bonum non suum , seu quod nox, habet rationem boni re ectu ipsius . Quia bonum est apnetibile, unicuique vero proprium,ut docet Philo phus. ImpossibiIO igitur est, ut eharitas seratur in Deum, prs cise quatenti s sibi ipsi bomis est;& quin respiciat eundem, ut eadem bonitate bonum
ligaret; ac praesertim ut substantias rationaolas interse , de secum ii ingeret amore mu tuo,res omnes fecit, ac praesertim substantiqs ratio a lcs indigas mutui iuuaminis,
443쪽
Eooperationum, Ee ossiciorum r Fecie vero
indigas sui in summo gradu; quia ipse an ' summo gradu diligi debebat. Ergo ex instiis
tutione naturae, M iuxta intentionem diuinam fundamentum d lectioniς mutuae &amicitiae est indigent a mutua , & eo maior s' quo dilectionem & amicitiam oportet esse maiorem. Hoc aurem subsistere non potaset , si motivum Charitatis & amicitiae non' esset vi, benefica amati erga amantem . Ergo Charitas habet pro nioli , Deum squatenus beneficum respectu nostri , de' non praeci .e quatenus est summun, bonum
sibi ipsi. i - Ru Communis & certa Τheologorunus omnium sententia est; obiectum formale s Charitatis esse summum bonum , quatenus est benum sibi ipsi. Notandum est bonitate. qua Deus est bonus sibi esse indistinctam in se a bonitate qua est bonus nobis . Ea de namque bonitate Psua infinita, est bonum , beatificum respectu sui, de nostri. Differε-tia itaque est sollim rationis; unde fit Spea MCharitatem circa idem realiter versari ,
follimque differre ratione ex parte motiuia Differentia autem inter istos duos amores in hoc consistit,quod feruntur ad bonitato Dei, ut communicabilem nobis ordine conistrario . Universaliter enim hoc pertineta
amorem eoncupiscentis,ut uterque amauintium attribuat sibi ex vi amoris, bonumis quod inest amato respectu amantis. At ad
amorem amicitiae pertinet e conuerso, ve terque amantium transserat tu amatum ex
vi Amoris bonum quod sibi conuenit rein spectu illius . Unde concupistens primo lo- coamat seipsum, alium vero secun Aci loco,& tanquam aliquid suum. Hoc modo inter a compgrantur Dominus, Sc seruus Lempo
444쪽
talis,quatenus talis . Dominus enim sertu ein seruum volendo sibi eius obsequi um, Re
utilitatem ex eius actionibus redundante .
Seruus similiter sertur in Dominum v ΟIen Μdo sibi ex eo vietum,stipendium, α πιο te ctionem, & neuter respicit ad excellentia alterius,quatenus potentis sibi prodesse P. Amici e contra ita inter se comparantur, v alteruter velit alteri bonum quod sibi inest respect u ait erius ; de illud ipsum quo de Onuenit altori respectu sui amplectitur, quatenus persectilium alterius, estque paratus ex vi sui amoris ad 'gaudendum de bonis alterius ; tametsi nihil inde sibi resulis . inret praeter amorem Se gaudium de eius honis .e: Ex his apparet iam clarius differentia , qua Spes:, de Charitas seruntur in bcinitato. diuinam non solium quasi in genero ; sed
etiam in bonitatem illam specia 'm , quae convenit ipsi ratione is σε omnipotentiae, Schenignitatis promittentis nobis vitam sternam. Spes enim fertur in hae e Dei praedi i Cata , quatentis ex illis redundat bonum Propritim sperantis . Charitas verb qua- . tenus Deus ijsdem est bonus de excellens. Audiatur D. Thomas in praesenti q. 18. aias. Corp. Pota autem aliquis attexi ιnhinera. dupliciter . Vno modo propter seipsum. Misomodo in quantum ex eo in alaad deuenisur. Charatas ergo facis hominem Deo ishareiare prstpter seipsum , mentem homιnas uniens Deo per assctam amoris . Spes autem ,-Fι des faciunt hominem inhaνera Deo ,μαι cui vim principio,ex quo aliqua nobis proueniunt. Proueniunt vero respectu fidei ratione reuelationis, de respectu spei ratione promisi sonis; ideoque per illas diuinas terminati es completur vltimo sotnialiter motiva
445쪽
earem virtutum . At Charilax easdem ter minationes respicit solum identice , eum nullam adiiciant respectu Dei , honitatem s&perfectionem , quam tamen Iam respicit formali tec Charitas secundum se. Itaq. motivum formale spei , non minus qua Chamatis est bcinitas diurna, eaq. sola Sed respectu spei, quatenus deuicta nobis per promissiones , & quatenus inductivae bonorum promissorum; respectu vero cha. xitatis, quatenus est bonx in se, ct quatenus amabilis, ac delectabilis ratione sui . mam in rem est aduertendum ex Philosopho
Bihi α cap. 8.& eκ. D. T homa in hac a. a. q. . Ms. a. p. omne honestum esses delectabile, quia omne honestum est coueniens secundis rationem respectu eius . respectu cuius talo bonum est honestu. Omne aute coueniens respectu eius,cui est conueniens, est delectabile eo modo, quo conueniens. est. Est
igitun omne honestum delectabile secundia rationem, seu intellectualiter . & spirituatitet. Cum ergo amare Deum ratione sui. α quatenus bonus sibi est,sit maxime honestumi, non potest idem. non esse maximis delectabile secundum ratione. Undaeam amic tiae non est alienus. ab amore delectaeistionis.; neq. in hoc. differt abi alijs affecti . bum. Disteri ergo quia causat . delectationε ex bonis amaei , quatenus bona eius sunt fiuntq. amantis propria praecisci em vi amoris transformantis amantem in amatum , Mfacientis. quodam modo Unum ex Utroque.
At motivum formale spei, non hoc praecisae modo det ectat; Sed quatenus est inductivis honi desiderati . Licet autem bonitas diuina, per se ipsam indivisibiliter habere,quod sit bona Deo,. & sit inductiva boni 1 no
bis desideratu, differt tamen ratione quΦ'-
446쪽
447쪽
, in his conopi gnitione certa a deterisci a G.is promitant a te tali ; Scvtvltim finis, ei naturalis; Cuius deratur magis: Probatur
quia cognatio pitabita obiectum cim possibertate ndistincta est, seu confiis reprasentat suum laeundu nuum pluribuq inter
autem repraesentandi m am liue Spei, siue Chari. mpe bonitas repraesentata .ptum communem alijsei potest communicare actuit quami peculiarem a Quam si on possit quidl bet ex ars
anceptus est communis , aeta communieare potest, o dipe eularis actuum Spei, delsae . Bonitas autem reprae-ssibilitate oppositi non potestum firmiter speriindi: cui irositi ex parte obiecti volita e cessarid facit trepidare Ee- ac facit trepidare promissio: D aequitialent in Licerni ibiys, fortasse non existens,
ali bilis certo ex sens: Cum quale periculi in vet Spex se uis Ierc ratio est ce charnatet
448쪽
non potest esse dispositio ad Charitatem .
a. Cum Charitas peruenit ad statum per . sectum, quem sollim obtinet in Patria, est prorsus incompossibilis cum spe,quam videlicet nuper dictum est, esse incompossibilem cum visione beata. Quod autem disponte ad aliquid, non potest,ex sua natura, esse
incompossibile cum eius perfectione; sed potius perfectio prioris consert ad perse,ctionem posterioris . Ergo spes non est di positiua , sed impeditiua respectu Chariis
3. Inter homines is censetur inire amiciatiam cum aliquo perfecte, qui illam init,nee Praeoccupatus beneficiis , nec ductus spe lu- viri. Cum ergo amicitia cum Deo, i eu Chais ritas sit persectissima amicitiai ex saa ratione; multo magis alienata esse debet a spe donorum , quae a Deo prouenire possunt ; ita ut spem nullatenus praesupponat tanquamis dispositionem respectu sui,in qua fundetur, in ex qua ducat degenerem originem . Deinbet igitur spes subsequi ad Charitatem , Aeamicitiam cum Deo, tanquam effectus ex sua causa, & non vice versa subsequi Charitas, ct amicitia ad spem,ta quam medium opportunum ad lucrum intentum per ipsam. R. Communis de indubitata sententia
Theologorum est Spem fimul cum fide dita
ponere ad C haritatem; idque constat eκ dictis quaest. εχ. & confirmatur,qui 3 nemo inieamicitiam cum illiberali, insuaui, nullumqt Potente afferre gaudium , ac delectationem amanti; neque haec sunt praedicata allicie uint a ad amicitiam , sed eis caciisi me repellentia ab illa . Rursus amicitia est essentialiter
communicatiua bonorum m ituis, ut dicetur
infra ex Philosopho; ac proinde est summe seminimicativa, quae est summa amicitia, uti
449쪽
est Charitas. Ergo repugnat ut quis ineae amicitiam cum aliquo , quin praecognoscat dari utrinque apti cudinem ad mutuam eiu modi communicationem . Nec enim iniri amici cia potest, quin praecognoscatur iniri eam posse; idest dari illam aptitudinem in utroque amico, seu apto ut sit amicus Η bitI autem praecognitione de aliquo e ut liberali, suaui, ac potente inducere in anima praecognoscetis tranquillitatem & gaudium,
eumque esse communica tuum suorum bonorum, ex natura rei exurgit prius astectus
spei, quam affectus Charitatis . Quia est facilior, quatenus prima cuiusque inclinatio ea in seipsum. Atque hic affectus ex sua itidem
natura inclinat ad ineundam amicitiams cis per ipsam obtineatur permanenter, ac per secto , prae intenta communicatio bonorumδImδ ipsa amicitia sit praecipuum bonum s squod per spem intendi potest, inter coeteraeon feribilia ab eo in quo spes reponitur. Accedit in sacris literis inuitari omnes alCharitatem, &dilectionem Dei i Quia inquirentibus ipsum bonus , ac remunerator est; & quia reficit, idest, cumulat donis Gratiae veni entes ad se, hoe est , ipsum diligentes . Ergo Deus intendit excitare spem imis hominibus, ut per eam introducantur ad Charitatem. Ergo spes est dispositio 'ex sua natura ad Charitatem . Ad a. Spes est quidem amor concupi se tiae respectu bonorum , quae sperat distincta ab eo, ex quo ea sperat; no tamen est amor concupiscentiae respectu Dei; sed est initium amoris amicitiae , atque amicitia quaedam in choata & imperfecta, sicut dicit Plido de Beneuolentia 8.Et hic. cap. 3.& . Ratio est, quia quae amantur amore concupiscentiae
proprie tali , posthabςntur per amorem ipsi
450쪽
tunanti. Amans enim eoncupiscendo seipsuconstituit finem coeterorum quae amat,quod minimo facit spes Theologica respectu Dei, quia fertur in Deum amando ipsum super omnia; ac proinde & supra ipsum amantem, ut liquet ex tota q. . re ex φ3 3. ad φ. Ergo Spes Theologica non repugnat Charitati δ sed maxime congrui t , Rr ad eam disponae . HAd a. Perfecta d lectio Patriae est incommpossibilis cum Ira non ex eo quod spes formaliter ratione sui apponat impedimentum Ierfectioni amicitiae; sed tantum praesupp tive, quatenus spes fertur in bona absentia , quoTum absentiae repugnat ultima Sasiimma perfectio amicitiae cum Deo. Deu Senim cum summe se perfecth amat alique moeo ipso facie illi esse praesentia omnia sua obona atque ita indirecte impedit spem amati erga se; Impedit nimirum me speret aliquid, data omnium possessione, &substieuit spei plenitudinem gaudi j de bono pro prio gaudentis. Quod gaudium , cum non minus adhaereat bono proprio gaudentis quam spes sed multb magis, repugnarellutique perfection i amicitiae, si eidem repuis gnaret spes ex sua Tatione formali, & n' aetantum praesuppositiue . Igitur spes nihil repugnat sed magis suffragatur toti pers ctioni amicitiae quae possibilis est pro eo statu rerum , 'uem ιeadem spes essentialiter praesupponit , sollimque est incompossibilis eum ea persectione amicitiae, quae tollit eundem tuum statum rerum . Ad 3. Distinguendum est inter homInes Hufex genus bonorum, quae unusquisque sev ali s sperare potest. Alia namque sunt hona, quae non possunt haberi sib eo qui illa sperat, absque iactura eius, ex quo ea speratἶ ualia sine peςuiiιουν quae pecunijs aesti γ mRmm