장음표시 사용
481쪽
quante dighit xem amoris, quae inest obiecto ratione sui. Quando vero obiecta prae eminent persectione: tunc est disti tiguendum . Vel enim, obiectum cognoscitur ut est in se, sicuti Ae& amatur;& tunc cognitio prae eminet amori, quia cognitio possidet, ac amor possidetur, atque codiera sunt paria. Vel obiectum cognoscitur abstractive & ad modum alte xius; & tunc si idem obiectum ametur nia hilominus ratione sui, ob totam pei secti nem,quae Conuenit eidem ut est in se; Amore uadu perfectior cognitione; quia tunc obisiectum perficit amorem & amantem vi est in se; cognitionem vero & cognoscentem, ut est in cognitione ad modii rei inferioris, atque ideo perficit minus cognitione, quam amorem . Cum ergo fides cognoscat Deum in aenigmate admodum creaturarum, ijsdeisque creaturis mouentibus formaliter ad ap-- prehensionem diuinorum; Charitas vero amet Deum omnino ratione sui, ob totam s nitatem conuenientem ipsi ut est in te patet Charitatem esse perfectiorem fide s . At contraria ratione concluditur visionem Dei immediatam esse perfectiorem , quari
dilectionem Dei direbam per ipsam. Qui
videlicet utrique est Commune iattingere Deum, ut est in se, & visio prae eminet quatenus possessiua Dei per participatione perfectam eiusdem, ut est in se. Priore partem huius collectionis demonstrategregie D. Thomas locis citatis Posteriorem quam alibi docet seorsina, ideo ibi non attingit quia agit praecise de cognitione amore viatoris. Adiuncta vero hie est ea. oem posterior pars ad tollendum scrupuis1um , quem inde nonnulli mouent aduersito η viriorum Parim.Igitur Charitas est penseo
482쪽
ctior quoad omnes suos actus, quam reliqua virtutes, & actus Viatoris. ο- Eadem veritas suaderi praeterea aliter potest. Nimirum quia Charitas prae continet I R perfectiones coeterarum omnium virtutunon participative; sed unitiue , ac eminenter; atque reliquae virtutes differund inter se,& a Charitate per inadaequatas participa tiones conuenientes Charitati . Virtutes enim comparantur inter se proportione ceruata, sicut comparantur inter se obiecta formalia virtutum ; quandoquidem virtutes specificantur ex suis motivis, &ab iisde soriatiuntur talem, ac tanta de te imi rate persecti, nem. Motiusi autem Charitatis,quod est summum bonum secundum se, & q aterius persectivum is, ipsius, continet in se unitiisue, ac eminenter motiva reliquarum omniuvirtutum, eaque differunt inter te, re a m -tiuo Charitatis per in adaequatas participationes peffectionis conuenientis eidem moistiuo Charitatis: quae est ratio potissima, At quam Rugus inus omnes virtures' ita .reduiacit ad Charitatem, ut eius etiam nomen illis accommodet non semel; quae fuit occasio hallucinandi nonnullis confundendo omisnes virtutes cum Chari inte, non quoad par- ticipationem tantum ipsius, quam solarita, intendit Augustinus; sed quoad totum esse, atque speciem adaequatὸ sumptam , de qatio alias; nunc enim sufficie concludere eκ ratione data perfectionem Charitatis, ad eum proportionaliter modum superare pernis -- ctiones reIiquarum virtutum , quo superat
bonitas Dei, ut est bona sibi , se ipsam qua-' tenus praecise perfectivam intellectus nostri per fidem; & voIuntatis per spem, reliquas
a vero omnes abonitates secundum omnem s. ipsarum consider tionem . Ob haec.igitur
483쪽
omniae Charitas ea maxima virtutum , de quidem excessu fere incomparabili . Aa In iis, quae habent rationem, finis illud est optimum, cuius oppositum est petasimum; quiλ meusura totiust mali Elae, quae
inest opposito, est sola bonitas finis , cui
opponitur . At in ijs. quae habent rationem medii relate ad unum al,quem finem, cui scontinuata eonum int e se subordinatione,
ab infimo medio v sme at finem ipsum;illud
est optimu nuculux oppositum .est minus m rum I tua vero e si inlim m. cuius. oppositis est pessimum. Quia oppositum infimi m dij continet in se priuatio temoninium alio Tum mediorum, simul cun, priuatioue ipsiu&fi nis. Infimum enim medium est illud a cuius executione incipit in tetio finis, & quoa
est necessarium ad executionem omnim aliorum mediorum . Uirtutex autem sunt
media talis rationis, ac conditionis in O dine ad ultimum finemo Talix certe sunt virtutes Theologice in Ordine ad vitiis mun, finem. D ctum enim est supra fidem esse necessariam aa spem, & Charitatem, utpote pendentes ab ea ex sta natura; atq-
similiter esse necessariam spem ad Charita-. gem; cum v ce versa Fides sine Spe,& Clui-xitate;itidem spes sine Charita e exisse rω pollini Ergo Infidelitas , quae est opposita a 'ti dei, est vitium inter omnia pessimum s' quia sinγul cum fide tollit spem, re Charitatem; cum odium Dei, quod est oppositum , - Charitati, si Iam auserax ipsam Charitatem. Assumptum igi tur obiectionis probat oppo situm eius quod ipsa intendit, attenda qaa. Iitate materiae in qua versatur. Ad a. patet ex dictis supra.
Asi Fidei potissimum adscribuntur operη mirabilia ac miracuIosa; quia ea prae
484쪽
ctat Deus in confirmationem ipsius fidei, ridictum est , dum ageretur de argumentis Christianae fidei,& praeterea,quia fides valde in te ita inducit ex sua natura magnam proportionaliter intensionem Spei,& Charitatis, quas dirigit, hoc est, ex sua naturi inducit magnum proportionaliter augmentum to ius Christianae persectionis. De reis Ii quo manifestum est , ex multis testii nita Scripturae, fidem informem, ac mortuam non esse ex parte nostra,condignam, & adaequatam virtutem operum mirabilium,imb ex se ad nihil omnino valere, nisi praecise, Vt radicem Spei & Charitatis,iuxta illud. ... cha Pit atem autem non habuero nihil fam.
Vtrum reliquae virilites sub sint imperio Charitatis p
I D E N Τ V R non subesse. a. Quia timor Dei no subest
imperio Charitatis. Nam ut dicitur in Epist. I. Ioan F. 18. Timor non ess ex Charitate sed perfecta cbaνιιas foras mi ιιis, minorem . Quoniam Timor poenam habeι Maelaatem timer non est perfectas in charitate. di ea quit autem subesse imperio Charitat s , quod utique est inductivum actus imperati ,Mirtus, quae est incompossibilis cum c haritate, . re quam mittit soras ipsa Charitas . Ergo non omnis virtus subiicitur imperio Charia
, a. Aliae virtutes possunt imperare actus..Charitatis ι quia qualibet virtus potest in
485쪽
dueere vi actus sui, quaecunque sunt utilia ad finem eiusdem virtutis . Actus autem Charitatis est utilis ad fine cuiustibet vir tutis; quod per se satis patet. Ergo quaelibet virtus potest inducere vi actus sui acta Charitatis, eundemque poten velis emcaciter & determinate, quod est ipse A imperare. Ergo non est magis proprium Charitatis imperare reliquis virtutibus,quam subesse imperio reliquarum virtutum.
3. Virtus obedientiae potest essicaciter
imperare omnes actus praeceptos,cuiuscum que virtutis. Nam ut docet D. Τhomas hac a. a. q. IO . a. a. ad I. Ratio praecepti, qua attendit obedientia, eoneurrit cum actibus omnium virtutum; licet non concurrat cum
Omnibus virtutum actibus. Quia videlicet omnium virtutum actus aliqui, nullius vero vir tutis omnes actus praecipiuntur, & prae terea praeceptum ad hoc datur , ut moueat adactum praeceptum ; quod tamen praestare non potest respectu actuum coeterarum vir tutum nisi mediante imperio virtutis obedientiae. Sed actus Charitatis potest a Deo praecipi, imo primum & summum praecepta est de illo. Ergo potest emeaeiter, & de terminate imperari a virtute obedientiae. Ergo idem quod prius. 4. Virtus Poenitentiae potest inducere imperio suo actum Charitatis, Qvja ut docet
D. ThomaS 3. p. q. 83. art. a. ad I. Actus vel
maxime proprius poenitentiae in intentio operandi ad deletionem peccati. Ergo actus maxime proprius eiusdem est intentio et eiendi actum Charitatis. Patet consequentia, quia hic actus est opus, quo deletur
peccatum, Actus autem unius virtutis im-
. perari per aliam virtutem, nihil est aliud, quam ab hac concipi intentionem efficaced e
486쪽
de eliciendo actu illius. Ergo subesti Chattingas imperio Pamitentiae Sr non e conuexsci. Confirmatur eκ Ripalda re aliis. Quia actuSPoenitentiae .ncludit propos tum absolutums c efficax non peccandi , atque adeo prae nandi totam legem ire quaancluditur actus. Charitatis . Propositum aurem absolutum
α efficac nihil differta, imperio absoluto
de effficaci s. Si Charitas. ex sua, natura esset dire Oiua coeterarum virtutum per situm impe Tium, atqμe coetere virtutem huiα imperio sub ossent eae sua natura date tui mutua connexi positiva, de negatiua, inter Charitatem, tu e teraS virtute S; ita. ut neque Iilia sine istis, neque istae sine illa eκistere
pol ut ex natura rei, ne perperam daretur, aut uixtus ea dixect iux in Charitate , aut dirigibilitas in coeteris virtutibus D data s paratione alterutruis ab altera. Sequela aute est falsa, quia dictum est supra, Fide, M Spem existere posse ex sua natura absque naritate; atque virtutes moralem haberi pro ldubio possunt absque eadem. Imo uera potest viliabens, Charitatem n uuate tenus assiciatun ad motivum Se opera alicu- Ius virtutis particularis quod: signum est alli deesse viet utem illam particularem . R. Charitas potest imperarct efficaciter grateratum. omnium virtutum actus;&nulla alia virtus potest effraciter imperaroe vllis actum Char itatis . Priorem partem huius Eonclusionix Meed D. Τh. I. p.q. 8s. R. a. ad a, idemque passini supponi Tq. a 3. a. S . 8. Sevbicumque agit de Charitate, ut est forma, α radix vartutum, neque hac de re dubi- eant Theologi, nisi perpauci negantes,uni- . Meriatate uti negae P. Hurtado de Men --, Posicvmuri actum voluntatis imperari
487쪽
ab alio, qui reiecti iam suere in quaest. de structibus humanis. De posteriori partς pau Cos ante annos dissi utari coeptum est; aduersatur illi P. Ripalita cum aliis , de contra alios apud ipsum duput.6ς. de ente supernat. secta M. Probatur pars illa prior de imperio Cha- ruatis , Quia hab eus intentivus alicuius finis potest propter eundem finem velle raessicaciter & vi atque causalitate sua intrinsece essi caci consequi omnia media utilia
in ordine ad eundem finem, & exsequibilia ab intendente finem. Sed habitus Charitatis est intentiuus ultimi finis, in urdine ad
quem caederarum omnium virtutum actusa
sunt media utilia, & exequibilia ab habente Charitatem. Ergin potest essicaciter vel av idest, emaciter imperare actus --
confirmatur ex Apost. r. ad .Corinth. 1 3. 4. ubi Charitas dicitur,patiens,& benigna, quod non aemuletur, non agat perperam, dcc. Licet enim ea omnia possit Charitas praestare exhibendo immediate per seipsam
eXzeriora opera earum virtutum s non intei positis formaliter internis earum acti-- bus; intentio tamen Apostoli magis videtur este de exhibitione per . imperium supra uset, ternos aliarum omniam virtutum actus; quia ν sub eodem contextu immediam subiungit Omnia suffert, omnia erevit, omnia sui inel. Credere autem, de siperare , de sustinere ', sperando praestari a Charitate non potest , nisi re ab imperante,internos actus Fidei, dispei ut patet. Confirmatur ulterius quia omnes coeterarum virtutum actus nee es tib depende et 4 ab imperio & causalitate saltem inemeaei Charit*tis, Ita docet D. Thomas
488쪽
26. a,2. ad 3.dieens. Omnes alia virtarea palia altipans aliquid a charitate, scitio es de seni. summi bonι pνomer quod operanι-. Non POL sunt autem huiusmodi participationem habere , quin ad actus omnium praecesserit fimplex complace tia de summo bono. Reia omnis actus essicis, praesertim desiderii neeessario praesupponit simplicem compi gentiam circa idem obiectum. Complacentia autem de summo bono est propria Charitatis, utpore habens eiusdem obiectum sformaIe. Idem dedueitur ex uniuersali eiusdem S. Doctoris principio, apud aIios etiagommuni,tradito I. a. q s. s.Quod omnia, quae volumus, necesse est velimus propter
ultimum finem . Quia set Iicet iuxta Philos. 2. Ethic. c.s. Sicut se habeν primam pransi . Mam in inte agibilibat, in prima causa an ερ sectibilibutiva se habet visimas Dis in an altilibus. Cuias Axiomatis νatio evicax ira initur ibidem a D. Thoma... Nempe quodeumque appetit voluntas, vel appetit ut bona perfectum,in quo ponsit ultimo conquiescere; hoc est, ut ultimu finem, vel ut bonum imperfectum, in quo in possit ultimo conquiescere , hoe est ut medium. Si primum veh id fit peractaenia
ene ordinatum, Icte gonformem rectae r
aioni, quatenus illustratae per fidem, de tuetalis actus est proprius Charitatis tendens . formaliter in summum bonum . Veh fit: peractum, nec bene ordinatum,nec sic Eonformem rectae rationi;& tunc non erit actis vllius virtutis. Si secundum, negestario tale et um erit volitum propter bonum perfe- .ctum, seu ut confoens ad bonum perfecti Muia nequit voluntas conquiescere vltimos ae velle tanquam ultimum terminum sit --
petivus,quod prosequitur ut bonum imp Ox-fectum
489쪽
fectum, &non satiatiuum appetitus . Ergo necessario vult illud, propter aliquod aliud, quod sit eiusmodi. quod profecto est em
per operari mouente ultimo sine; qui tamemouere non potest, non praeeunte simplici saltem complacentia circa ipsum. Nec propterea necesse est, ut quandocumque quis operatur, cogitet actu forma
I iter, & explicite, de ultimo fine, tu obiecto Charita is, ut aduertit D. Τhomas ibid. ad 3. Sussi est enim, si implicite Ae virtualiter, de illo cogi tet,&concipiat complacentiam de eodem. Nempe de eligendo hoc bono particulari, quatenus conserente ad finem praeintentum ad perfieiendum iter iustitiae salutaris, ad animae salutem, aut selicitatem; adam citiam Dei, aut reconcia Ilationem cum eodem, aliisque modis innumerabiliter aequivaletibus, quorum aliquis semper obuersatur in mente pie ac virtuose, & salutariter operantibus . vii exposituest q. V. de Grai. ad a. Videtri praeterea potest in rem praesentem D.Thomas eadem
υItimi finis, qui est obiectum formale Ch
rilaus, respectu omnium actuum Voluntatis, ex quibus, qui sunt virtuosi non possvna errare circa realitatem eius, quod reips est ultimus finis.omnibus igitur virtutum actibus essentialis est dependentia ab imperio saltem ineficaci Charitatis. Ruibus autem est essentialis haec dependentia s non potest non ess e aequE essentialis aptitudo, . t procedant ab imperio emeaci eiusde Charitatis. Atque haec lassicienter pro-hant priorem partem conclusionis , quae vix indiget probatione; cum sit apud ommnes indubitanter recepta , idque iuxta
quamlibet usurpatisaim actus imperantis αimperati . Ante
490쪽
Ante probationem posterioris partis peta mittenda est legitima intelligentia huiusmodi iniperi, immanentis, ac pure interni. Vnum itaque actum internum causari , &imperari ab alio, est illum procedere , ac fieri. ex vi, &caula litate huius determinatis seipso in genere causae formalis volunta tem, ad eliciendum. talem actum, eum in modum, proportione seruata, quo potentiae exteriores determinantnr ab actu intexi ori voluntatis ad exequenda 3 operati mes suas, quae non alia de causa dicuntur imperatat per inu intern . quam, quia procedunt, ac fiunt ex vi fic causalitate eoinae undem actuum internorum determinantiu se ipsis formali ter potent as exteriores ad operandum. Raetet videtur omnino legitimα huius rei expositim Certe ap d Auctores re in communi vis scholarum non reperi .eitur vita iusmodi ea ii sal. taris , S. . mperilvsirpatio . Standum. vero illis est in via vocum,.vitandae confusionis gratia. Videri potest Ripald loci indicato. oporteti uero ut videatur D. Thomas A. a. q. T. Praesertima. s. ad 1. Dictum autem est se auroportion. squia, retenta ea conustinentia.
si persone aliunde plura discrimina inter
actus internosia & ex ternos, etiam ut impeαxatos, sed quae nihil' intersint ad scopunia
Probatur iam nullum actum Charitatis posse efficaciten, absolutet, ac omnino de terminate, imperari ab ulla alia vinule . rictus efficaciter, & determinate imperans Liperat se ipsci omnem disticuleatem , Ee arinduitatem actus imperati; sed nullus alterius virtutis actus superare potest omnem dissi