장음표시 사용
311쪽
Voss. 1.; nlii, ut Par. ABCDEII. lli., 9, 8. - De a e re . quod pro ἄρ' oi positum videtur, vide
sertur nd praeteritum χαδέλειπε.
312쪽
Prapsecti equitum ossitium duplex es : et equos et equites meliores emcere dehet. Equorum en ram non singulis equitibus relinquet, sed ipse suscipiet si l-4 Εquit a autem ita optime curabit, si operam dabit, ut illi equos facile eonseendere, non solum in planis, sed etiam asperis locis equitara et ipla ab equis mittere discant. Etiam eorum animos acuet et, ut parenni Bique imperata saciant. efficiet j. 5 - 8 . Ad quod assequendum ante omnia necessarium erit . ut ipsμ anis Ostietis quam optime satissa elat f. 93; deinde equites docebit Ohedientiam et pulehram essert maxime salutarem q. 10). Denique otinni dicendi facultatem quan in m sibi comparare studebit, ut orationis ope in equitum animis ambitionem et gloriae studium exeitet eosque ad omningraviter impellat, unde et ad se ipsum et ad ceteros cives commoda et utilitates redundaturae sint l. ll -lo .
ταρχεῖν v. nil I, 7, 3. Duo sue runt apud Athpnienses tanαρχοι, i. e. magistri aut praesecti equi-itim, qui summum totius equitatus imperium t ρnotiniit, sed si hi etiorant imperio decem orραrηγων, h. r. peditum durum. Ostieia mngistrioquitum Xenophon peculiari libello. qui inseribitur 'Inuαρχικος,
τns n e ιδ et o ς - ιλαι' ὐινδAd genitivum et οὐ r pete ex nntecedentibus Neque aliterpnulo post του γνωσθῆναa. Sic saepissime in responsione prRepositio ex praeeedenti interrogatione repetenda est Suprn l.
nominativo πρωτος infinitivo per attractionem adii laeto ad i. 2, 3. νιδ φανερος εἶ, 1.
313쪽
legendum ostr α λλ' ciere . ni forins se. Etiam in Paris. D. adnotatn est scriptura: &ν c7ρα.
σας Ir ει ρ α δ o i, να ε ὶ ' Ἀν particula pertinet quidem ad infinitivum παραδουναι, posita Butem est post βέλειον, quin ii Oe vo a-bulum cum vi efferρndum est. V. Rost. Gr. q. 120. not. 5.
npparet, si infinitivi Ioeo vμrhum finitum pontis: Orει, o τι, εἰ Toἱππικον βέλτιον ποιήσειας, τῆ no λεε παDαδοίης α ν. - Adsequentem infinitivum γενέσθαι repetendum est αν. V. Bd l,
terpretatur Herbstius: sed praefectura, ni fallor. Suprai, 2, 32: ειπέ πο v, dixit, ni sallor, opinor. lil , 5, 15. lV, 2, 3 l. V. is ornem annum et nos ad Anab. IV, 8, 2 l. q, 'Mhρησαι J Ex vulgari dicendi ratione exspectes ἐπί eum dativo vel etiam, quanquam id rarius est, eum accusativo constructum, ut CFrop. l, 2, 5:
αμ β α r ω νJ Xenophontis proprium esse perhibetur a veteribus grammaticis scribero ἀμβά-rης, ανάμμrοῆ Cyrop. IV, 5.
duobus codd. lsgitur κρουμυων,
314쪽
quod patroeinio suo defendit Ne hae serus in I. amlν. Bos.
Ellips. Gr. p. 368 sq. In librodo re equ. utraque forma διι-Drrς et circissάrνὶς promiscuo legitur, plerumque Rutem codd. variant, ut II l, l2., ubi v. SRuppium, et XII, 8.; at V, T. αμ- starn in omnibus eodd. legitur, nisi quod Casini. ἄναβ. habet. De sorma ἄν α β ατ η ς es. li I, 9. I, 6. VIII, 5. et T. IX. 2. X , 5. XIl, 2.
responsione posito V. ad l, 4, 9. Quod additum est Oυν, h. l. non est particula consecutiva nun , also , sed restrictiva sic herlicti, sano . infra iv, 6, let: συ ἀμείνω πολλrnν εἰναε υν συ ἐπαινεῖς, ξ ον
Τουτο μεν - οὐκ ἐμον οἶμαι et ὁ ἔργον εἶναι J Verba ita construenda sunt : roυrOris ἔργον οὐκ εμ ον εἶναι, ut verba ἐμυν εἶναι praedicatum sint. Nam si uiόν eum τὼ ἔργον coniungendum esset, dicendum fuit tὀ ἐμον ἔργον. Valek e narius arti ulum ante ἔργον in rimulandiam consebat: quod optimo iure releeit Sehneide rus,
id ἔργον, h. o. rας ς θ. αἰζῶν, rου ro rὼ ἔργον νμεrερον forιν. Plat. Politie. p. 25 . C. Her Odo t. V, 1. Ubi autem vocabula ἔργον et ἐμον', σον ceti. in unam notionem coniuncta praedicati partes sustinent, articulus ub- est : cuius generis exempla sunt
men σοί h. l. παρέλκειν, dicens παρέχειν ειπον Miri esse equum praebere vel adducere vorsuhren , παρέχεσθαι vero ειπον dici do eis, qui ἐκ καtαλόγου D-πorροτουσι i h. e. de eis, quibus publico id onus iniunctum est, ut sumptibus suis equos alant equitatui, v. Hellen. lli, 4, ib. Agesil. I, 23.; hoc enimiunnus erat apud Athenienses divitiorum civium, V. Schnoiderum ad Hipparesa. l, 93. Quod
si statuimus, apparet sequentia verba οἱ ιιεν - οἱ δε non esse equites, sed eos, qui equos eXorcitui praebeant. At huic sententiao id obstare recte eontra monet Langius, a vori similitudine quam maxime abhorrere equitum praesectum equos tam
315쪽
5. αναβαrι κ cor ερο De J COd. B. Stobaei βατικωτέρους. V. ad 9. 2. S. 6. εαν - δεηJ Iunt. Ald. BCD EG H. et pr. m. A. δεοι. At optativus in Oratione recta post ἐαν positus a probalam alae eonditionis ab eis, qui
ἱππorροτουσιν, accepissa, agi PO-tius h. l. de equorum conditione, qui ab equitibus adducantur aut exhibeantur. Neque vero ego idoneam exputare poSSum CR ISRm, cur, si verbi παρέχων-rat subiectum milites esse statuamus , forma mediatis non recto sese habeat; immo necessariam adeo hanc formam esse equidem contμndμrim. Nam mi lites suum quisque equum duci exhibet aut adducit, h. e. πα Οεχε rα ι par πον res ex παρ-
χω. Cui quo militi equus tributus
aut assignatus erat tanquam Suus.
Denique vix intelligi potest, quo
tationes equestres in substrato
sabulo fiebant. Hinc ἀμμοδρομοι eiusmodi loca dicuntur. Cf. Lexic. ap. Ruhnk. ad Timaeum p. 23. ed. Il. SCI NE ID ERUS, quem etiam ad HipParch lIl, 10. confer. idem ad sequentia comparat Hipparch. l, 5:
316쪽
nuperne editiones, neseio, qua de ea usn. V. ad li. ii, 2. - ων πλείστουςJ Stob. ed. rους πλείoro υς. Zeun. eorrexit coς πλεῖστον, ut sit quam longissime. Male. Debebat enim esse, ut rer te docuit Meis k., ως ἐπὶ πλεωroν. At v. Hipparch. I, 21. in Quam opinionem equidem Probare non possum. Verbum γίγνεσθαι nunquam simpliciter versari significare potest; at potest signissonrs apparere,
eurare quam negligere. ε ι ρ ἀλκ ε μωτ έρ ο ν ς ποι-ε. ν, δια νεν όησα ιJ Vehementer offenderunt editores in hoe loco, cuius rationem acute Perspexit Morus, qui Hon solum infinitivum nomi , sed etiam θ - γειν et a verbo δια- ρει orio a Pendere vidit, ut haec sit sententia: Acuere animos equitum - eontagia
si quidem Eos sortiores reddere oogitas 3 Bornem annua infinitivos wiγειν et
ex antecedentibus verbis ἐπι ιέλειάν τινα ποι vos Pendero putat et idcirco distinctionem Post noιειν sustulit. Sed huic rationi non convenit se inquens responsio. Iuntina et Stob. habent: ian ερ- norat ν, quod Stephanus mutavit in ἄπερ- n εει.
317쪽
ιω, more et institutis civitatis. ERNES TlUS. Sermo est de iis doctrinis, uni-hua aliquis more et instituto civitatis imbuitur, in nitero putem membro: εἴ τι ἄλλο καλον κra. de iis artibus, quas su Apte Sponi aliquis addiscit, etsi more et instituto civitatis ad hominis liberaliter educati disciplinam referri non solent. S C H U Τ ZlU S. ζ 7 VJ Por ζ, i h l. καχ' ἐξοχὰν vita civitatis institutis et legibus bene temperata intelligitur Opponiturque vitae agresti atque ineuitae. Apposite interprete 8 Comparant I s o c r. Panegrr. c. 5 : εὐ- ρ σομεν γὰρ αὐτὴν tet η πολιν
318쪽
in m sententiam Laugius honosic explanni: Quampiam Atlie niens ps itii liis nitia rebus reteris hominibus praestunt. nt nul In inmen in re ningis Θxcellunt, quam laudis avnritin. Quocircη, si equites tuos meliores reddere cupis, laudibus illoκ ot honoribus ornes. si res suas bone gesserint. Non crodo linec prsa cum Sc linei dero sic osse n ripienda. ut liner insit sententiar Plures choros externo uni Atheniensium eboro cedere delisere. sed cum I. angio sic Ps e interpretandae si ex omnibus Atheniensibus unus chorus eligitur, in quem optimi quique cantores recipiuntur et in unum colliguntur. et ii ς δ a τῆ e no λεωςJ Pronomen o δε, siti, ro δε non solum ita ponitur, ut intendat mentem ad rem sequentem, sed etiam ita, ut rem desian et . quae eius qui loquitur oculis auli ieeta est.
o at c A e λον Λε μ no μ ε νοςJ , , theniensea Delum mittebant et singulis annis et quinto quoque anno legntionem sacrami θεωi, ανJ, in qua etiam chorus erat, qui eortamina in honorem Apollinis naeret. l e ilia locus
εὐανδρίαJ copia virorum pulchrorum. Respieit morem, quo in sacris Panathenneis venustissimos quosque et iuvenes et sel ps eligebant, qui Minerv ne thallophori essent. CL Ilar pocration. h. v. ibique Valesium p. 34. Senes iii allophoros nominat Xenopsi S mpos lV, 17. Hinc . A n d O et dea contra Alcibiad. p. 133: νενικηκὼς εύ
319쪽
da eat vocis suavitas in cantu exprompta. Sequentia verba /ιε- νεθει Τε καὶ θώμη reseruntur ad
320쪽
Nicomacli ides, rei militaris peritus, quum conquestus esset Athenienses non se elegisse imperatorem, sed Antisthenem, qui nunquam in militia eminuisset, nec quicquam nliud sciret, nisi pecuniam colligere: Socrat pa demonstrare studet, si quia tu munere quocunque B se suscepto cognitum liabeat, quid opus sit ad idti ne gerendum, sciatque, quomodo res muneri necessaria o eo n-quirntitur, eum bonum suturum esse pra se tum sive chori sive domus sive eivitatis sive denique exercitus. Itaque - sic sero pergit - , quum Antisthenes rei familiaris tuendae et administrandae peritus sit idemque ambitionis laudisquκ xtudiosus et in instruendis ornandisque choris choragi partes Pgregie sustinuerit, dubium non pst, quin, licet ipse rei militaris imperitus ait, imperatoris munus bene administraturus ait I. l-b). Nam choragus et is, qui roi is miliaris nil ministrandae peritus est, plurima habent communia cum imperatoro I 6 -l2).
V. nil l, 3, 10. - et D ιιττοί i ινεν, nonne tales sese exhibuerunt , quales in -omnibus rebus ese exhibent ι κ καταλόγου στρ ευ-
ἡ μενο ς J H. e. ex quo tem Poro miles lectus sum, uti recte interpretatur Herb-Stius, non e delectu militans aut e dst Iectu mili- in re conetus, uti Tlinc. Ill. 24: ἐκ καταλόγου αναγκαoros, et Aristote I. Polit. V, 2: διαXenoph. Comment.